II OSK 932/11

Dnia 13 września 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych I Autostrad od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1128/10 w sprawie ze skargi A. Ł. i A. Ł. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych I Autostrad z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 stycznia 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 1128/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. Ł. i A. Ł. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) z dnia [...] maja2010 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie GDDKiA z dnia [...] lutego 2010 r., stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku oraz zasądził od organu rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Pismem z dnia 22 stycznia 2010 r. Wójt Gminy R. zwrócił się do GDDKiA o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dotyczącego inwestycji, wnioskowanej przez A. i A. Ł. polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego z przeznaczeniem na sprzęt rolniczy, zbiornika na nieczystości ciekłe, budowie zjazdu indywidualnego na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości W. S. przy drodze krajowej nr [...] S.-D.. GDDKiA postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. odmówił uzgodnienia opisanej wyżej inwestycji. Powyższe postanowienie GDDKiA, po rozpoznaniu wniosku A. Ł. o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] maja2010 r. utrzymał w mocy. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Organ wskazał, że działka nr [...] przylega do drogi krajowej nr [...], zaliczanej do klasy dróg głównych, oznaczonych symbolem "G". Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstotliwość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Na drodze głównej musi być zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo użytkowników drogi. Lokalizowanie nowych zjazdów z drogi głównej może mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu w tym również np. przez ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich. Organ wskazał, że w rozpatrywanym przypadku działka nr [...] powstała w wyniku podziału działki nr [...] posiadającej bezpośredni zjazd z drogi głównej, dlatego do obsługi komunikacyjnej wszystkich nowopowstałych działek powinien być wykorzystany istniejący układ komunikacyjny z dotychczasowym zjazdem bez możliwości budowy dodatkowego zjazdu z działki nr [...]. Budowa dodatkowego zjazdu wiązałaby się z pogorszeniem warunków bezpieczeństwa na drodze głównej. Zdaniem organu dojazd do drogi głównej z działki nr [...] może odbywać się przez istniejący zjazd na obecnej działce nr [...]. Organ wskazał, że w wypadku ustanowienia służebności drogi koniecznej zgoda właściciela działki nr [...] nie jest potrzebna. Organ nie podzielił przy tym argumentacji strony, dotyczącej utrudnień związanych z korzystaniem ze zjazdu znajdującego się na sąsiedniej działce. GDDKiA wskazał również, że dokonał oceny literalnych zapisów zawartych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nie mogąc zmieniać tych zapisów. Podał jednocześnie, że może uzgodnić odpowiednio zmodyfikowany projekt decyzji, który określi, że obsługa komunikacyjna inwestycji na działce nr [...] będzie się odbywała przez istniejący zjazd z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...]. Skargą A. i A. Ł. zaskarżyli powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W skardze podniesiono, że właściciel działki nr [...] nie wyraża zgody na to, aby dojazd do drogi publicznej z działki nr [...] odbywał się przez jego nieruchomość. Istniejący zjazd jest zbyt wąski dla ciężkiego sprzętu rolniczego. Zdaniem skarżących utworzenie zjazdu z działki nr [...] nie spowoduje pogorszenia stanu bezpieczeństwa na drodze nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku podkreślił, że w niniejszej sprawie powodem odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy był fakt niezaakceptowania przez organ uzgadniający propozycji budowy zjazdu z drogi krajowej nr [...] na działkę [...]. Zdaniem Sądu okoliczności te winny zostać poddane ocenie w odrębnym postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 ust. 1 i 3 ustawy o drogach publicznych. W tym stanie rzeczy odmowę uzgodnienia projektu przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy należy uznać za rozstrzygnięcie przedwczesne. Z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wynika wyraźnie, że budowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu w drodze decyzji administracyjnej zezwolenia zarządcy drogi na lokalizacje zjazdu. Sformułowanie projektu decyzji przedłożonej do uzgodnienia wprowadzało w błąd inwestorów poprzez uzgodnienie warunków zabudowy zjazdu indywidualnego. Nie wskazywało jednak na obowiązek uzyskania decyzji o lokalizacji zjazdu od zarządcy drogi. Sąd wskazał, że w myśl art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o drogach publicznych jedynie projekt budowlany zjazdu wymaga uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Lokalizacja zjazdu natomiast jest dokonywana w formie decyzji w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 29 ust. 1 cyt. ustawy. Wówczas brane są pod uwagę wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony, o czym stanowi ustęp 4 art. 29. Z tego względu, zdaniem Sądu, argumentację przywołaną jako podstawa odmowy uzgodnienia należy uznać za nieuprawnioną, bo przedwczesną i nieprzynależną do tego postępowania. Rozważania bowiem na temat ewentualnej odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu na drogę krajową mogą być czynione dopiero we wskazanej decyzji wydawanej w oparciu o art. 29 ustawy o drogach publicznych. Sąd podkreślił, że przesłanką uzgodnienia przez zarządcę drogi jest możliwość skomunikowania przewidzianej pod zabudowę nieruchomości z drogą publiczną poprzez wybudowanie zjazdu lub też z wykorzystaniem istniejącego innego dojazdu, tak by został spełniony wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Takie dwoiste rozwiązanie winien dopuszczać przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji. Wymogiem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy jest bowiem m.in. istnienie dostępu z terenu działki przeznaczonej pod zainwestowanie do drogi publicznej. Zupełnie odrębną kwestię stanowi natomiast obowiązek otrzymania przez inwestora decyzji lokalizacyjnej zjazdu, co winno nastąpić przed otrzymaniem pozwolenia na budowę dla zamierzonej inwestycji, jeżeli inwestor będzie podtrzymywał zamiar realizacji zjazdu ze swojej działki. Sąd wskazał, że niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie organ orzekający w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wykroczył poza zakres kwestii będących przedmiotem uzgodnienia, wskazując, iż w jego ocenie realizacja zjazdu w rozpoznawanym przypadku nie byłaby zasadna, z uwagi na wymogi bezpieczeństwa ruchu. Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem inwestorzy będą musieli otrzymać odrębną decyzję wydaną w osobnym postępowaniu lokalizującą zjazd, w którym kwestia bezpieczeństwa ruchu jako przesłanki dopuszczenia zjazdu będą musiały zostać rozważone. W rozpoznawanej sprawie w uzasadnieniu zawarto ocenę o istnieniu przeszkód dla wyrażenia zgody na realizację zjazdu, wykraczającą poza zakres orzekania GDDKiA w tym trybie, co stanowiło naruszenie przepisów postępowania (art. 124 § 2 k.p.a.). Ponadto Sąd stwierdził, że wobec wskazanych okoliczności, przesądzenie kwestii realizacji w przyszłości zjazdu z działki skarżących nie powinno być przedmiotem orzekania w związku z uzgodnieniem warunków zabudowy przez GDDKiA. Organ uzgadniający powinien ograniczyć się w swoich rozważaniach do możliwości realizacji planowanej inwestycji z pominięciem kwestii realizacji nowego zjazdu z działki nr [...]. Skargą kasacyjną GDDKiA zaskarżył powyższy wyrok, zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię, tj. naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) poprzez przyjęcie, że zarządca drogi nie bada kwestii bezpieczeństwa ruchu drogowego w postępowaniu prowadzonym na podstawie ww. przepisu, przez co Sąd naruszył ustawowe uprawnienia tego zarządcy, co stoi w sprzeczności z brzmieniem powołanego przepisu, 2) przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez brak precyzyjnych i jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania organu. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na postanowienie GDDKiA z dnia [...] maja2010 r. oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że stanowisko Sądu, zgodnie z którym GDDKiA w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wykroczył poza zakres kwestii będących przedmiotem uzgodnienia, wskazując, iż w jego ocenie realizacja zjazdu w rozpoznawanym przypadku nie byłaby zasadna, z uwagi na wymogi bezpieczeństwa ruchu oraz, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem inwestorzy będą musieli otrzymać odrębną decyzję wydaną w osobnym postępowaniu lokalizującą zjazd, w którym kwestia bezpieczeństwa ruchu jako przesłanki dopuszczenia zjazdu będą musiały być rozważone, jest niezgodne z literalną wykładnią przepisu art. 35 ust. 3 ustawy drogach publicznych. Organ wskazał przy tym na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 20 grudnia 2010 r., II OSK 1783/09, zgodnie z którym organ uzgadniający winien rozpoznać sprawę, uwzględniając wszystkie istotne okoliczności, w tym rodzaj planowanej inwestycji, związane z tym obciążenia ruchem oraz kategorię drogi publicznej, jej warunki użytkowania i względy bezpieczeństwa ruchu, stanowiące podstawowe kryterium oceny możliwości usytuowania nowych zjazdów z dróg publicznych. Organ wskazał, że ustawodawca wprowadzając przepis art. 29 ust. 1 i art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, miał świadomość, że zakresy merytoryczne decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu i postanowienia uzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy pod kątem obsługi komunikacyjnej będą zbliżone, co nie znaczy, że identyczne. Postępowanie uzgodnieniowe prowadzone na podstawie art. 35 ust. 3 cyt. ustawy jest elementem procesu inwestycyjnego dotyczącego budowy lub przebudowy obiektu budowlanego na nieruchomości przyległej do pasa drogowego, postępowanie w trybie art. 29 jest natomiast elementem procesu inwestycyjnego polegającego na budowie w pasie drogowym zjazdu. Decyzją wydaną na podstawie art. 29, w przypadku braku negatywnego wpływu planowanej inwestycji na ruch drogowy, udziela się zezwolenia na lokalizację zjazdu w konkretnym miejscu, z podaniem konkretnych parametrów technicznych i z odpowiednim pouczeniem o dalszym postępowaniu mającym na celu uzyskanie pozwolenia na budowę i w konsekwencji - realizację zjazdu. Natomiast postanowieniem wydanym w trybie art. 35 ust. 3, nawet w przypadku uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy zawierającej zapis, iż obsługa komunikacyjna będzie się odbywać poprzez nowy zjazd, rozstrzyga się wyłącznie, czy w ogóle włączenie do drogi ruchu spowodowanego planowaną inwestycją poprzez nowy zjazd jest możliwe, a więc orzeka się jedynie w kwestii ochrony drogi, tj. bezpieczeństwa i dostępności drogi tej klasy, bez podawania jakichkolwiek technicznych parametrów. Postanowienie uzgadniające projekt decyzji nie zastępuje bowiem decyzji o lokalizacji zjazdu, ale o ile jest pozytywne - stanowi swoistą promesę uzyskania takiej decyzji. Organ podniósł także, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w części zawierającej zalecenia dla organu co do dalszego działania nie odpowiada wymogom określonym w art. 144 § 4 p.p.s.a. Sąd wskazał, że organ uzgadniający powinien ograniczyć się w swoich rozważaniach do możliwości realizacji planowanej inwestycji z pominięciem kwestii realizacji nowego zjazdu z działki nr [...]. Mając na względzie treść przepisu art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych i stanowisko sądów administracyjnych, stojące w sprzeczności ze wskazaniami sądu orzekającego w analizowanym przypadku, organ nie wie, co miałby zrobić, ponownie rozpatrując niniejszą sprawę. Trudno dociec, co jeśli nie obsługę komunikacyjną, określoną w przesłanym projekcie decyzji jako dostęp do drogi krajowej poprzez nowy zjazd, powinien według sądu badać organ uzgadniający: ilość kondygnacji, oddziaływanie na środowisko czy jeszcze coś innego. Ponadto zdaniem organu, w przypadku zastosowania się do wskazań Sądu doszłoby do przekroczenia zakresu kompetencji zarządcy drogi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. i A. Ł. wnieśli o jej oddalenie oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W związku z tym, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Wyłączną przyczyną uchylenia zaskarżonego postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad i utrzymanego nim w mocy postanowienia tego organu o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dotyczącego przedmiotowej inwestycji było przyjęcie przez Sąd I instancji, że okoliczność będąca powodem odmowy uzgodnienia w niniejszej sprawie, tj. niezaakceptowanie propozycji budowy zjazdu z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...], powinna zostać poddana ocenie w odrębnym postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 ust. 1 i 3 ustawy o drogach publicznych, czyli w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na lokalizację zjazdu. Zdaniem Sądu I instancji organ orzekający w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wykroczył poza zakres kwestii będących przedmiotem uzgodnienia wskazując, że w jego ocenie realizacja zjazdu w rozpoznawanym przypadku nie byłaby zasadna z uwagi na wymogi bezpieczeństwa ruchu. Z powyższym stanowiskiem Sądu nie można się zgodzić. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Powyższy przepis stanowiący o konieczności uzgodnienia, nie zawiera wskazań odnośnie merytorycznego zakresu tego uzgodnienia. Zakres ten niewątpliwie wynika z zadań jakie przekazane zostały zarządcy drogi przepisami ustawy o drogach publicznych. Z art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych wynika, że do zadań zarządcy drogi należy między innymi planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Organ uzgadniający powinien więc rozpoznać sprawę uwzględniając wszystkie istotne okoliczności, w tym rodzaj planowanej inwestycji i związane z tym obciążenia ruchem oraz kategorię drogi publicznej, jej warunki użytkowania i względy bezpieczeństwa ruchu drogowego, stanowiące podstawowe kryterium oceny możliwości usytuowania nowych zjazdów z dróg publicznych (wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 948/09; z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1783/09). Podkreślić przy tym należy, że naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na zjazd z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym (wyrok NSA z dnia 15 lipca 1998 r., sygn. akt II SA 705/98; z dnia 13 lutego 2001 r., sygn. akt II SA 770/00). W związku z powyższym stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym ocena realizacji zjazdu pod kątem wymogów bezpieczeństwa ruchu wykracza poza zakres przedmiotowego uzgodnienia, uznać należy za niezgodne z treścią ww. przepisów ustawy o drogach publicznych. Słusznie wskazano w skardze kasacyjnej, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 35 ust. 3 ww. ustawy rozstrzyga się wyłącznie, czy w ogóle włączenie drogi ruchu spowodowanego planowaną inwestycją poprzez nowy zjazd jest możliwe. Organ uzgadniający wykroczyłby poza zakres kwestii będących przedmiotem uzgodnienia i wkroczyłby w zakres postępowania uregulowanego w art. 29 omawianej ustawy w sytuacji, gdyby wskazał szczegółowe warunki (miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne) dotyczące już samej realizacji zjazdu, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Za zasadny uznać należy również wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez brak precyzyjnych i jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, iż organ uzgadniający powinien ograniczyć się w swoich rozważaniach do możliwości realizacji planowanej inwestycji z pominięciem kwestii realizacji nowego zjazdu z działki nr [...]. W związku z powyższym, mając na uwadze, że przedmiotem uzgodnienia w niniejszej sprawie jest decyzja o warunkach zabudowy polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowie budynku gospodarczego z przeznaczeniem na sprzęt rolniczy, zbiornika na nieczystości ciekłe i budowie zjazdu indywidualnego oraz mając na uwadze treść art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych i wskazany w tym przepisie zakres uzgodnienia, niewidomym jest jakie kwestie miałyby być przedmiotem uzgodnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w niniejszej sprawie. Z powyższych względów na podstawie art. 185 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Na podstawie art. 207 ust. 2 p.p.s.a., z uwagi na przyczynę uchylenia zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji zobowiązany będzie do kontroli zaskarżonych postanowień przy uwzględnieniu oceny prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego.