II SA/Sz 689/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi Spólki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], na podstawie art. 115a ust. 1, ust. 3, ust. 4 oraz ust. 5, art. 112a pkt 2, art. 147 ust. 1, art. 376, art. 378 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) zwanej dalej: "p.o.ś", rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. poz. 112), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. poz. 1542), Prezydent Miasta S. określił dla źródeł emisji hałasu z terenu: L. P. S. S. Sp. z o.o. i sp.k., sklep L. ul. [...] w S.: I. Dopuszczalny poziom hałasu przenikającego na tereny chronione akustycznie, tj. tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej w wysokości: 1. L AeqD = 55 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00), 2. L AeqN = 45 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do 6:00). II. Obowiązek przeprowadzania okresowych pomiarów hałasu w środowisku z częstotliwością - 1 raz na dwa lata w porze nocnej (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do 22:00) na terenie zabudowy mieszkaniowej przy ul. [...]. III. Obowiązek przekazywania wyników z okresowych pomiarów hałasu w środowisku Prezydentowi Miasta S. oraz Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w S. w terminie 30 dni od ich wykonania. Od decyzji organu I instancji odwołanie złożyła L. S. S. Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym. Wydanej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 28 i art. 107 k.p.a., - art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (zwanej dalej: "u.s.d.g."), - rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, - art. 115a p.o.ś. W pierwszej kolejności odwołująca się podniosła, że L. P. S. S. sp. z o.o. została przejęta przez spółkę L. S. S. Sp. z o.o. sp.k., a co za tym idzie wszelkie jej prawa i obowiązki przeszły na spółkę przejmującą. Okoliczność ta została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu [...] listopada 2015 r. Aktualnie spółka uznana za stronę postępowania nie istnieje. W związku z tym decyzja została skierowana do podmiotu niebędącego stroną, co stanowi jedną z przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Ponadto, zdaniem odwołującej się, z protokołu z pomiarów hałasu przenikającego do środowiska nr [...] wynika, że czynności przeprowadzone zostały m.in. przez osobę, która w chwili dokonywania czynności kontrolnych nie posiadała upoważnienia, o którym mowa w art. 79a u.s.d.g. Poza tym pomiary hałasu wykonane przez organ I instancji przeprowadzono z naruszeniem przepisów rozporządzenia w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, bowiem zlokalizowano wyłącznie jeden punkt pomiarowy, nie wyjaśniono dlaczego punkt pomiarowy nie został zlokalizowany przy elewacji budynku - lokalu mieszkalnym K. P. oraz nie wyjaśniono, czy istniała możliwość zlokalizowania punktu pomiarowego w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas i czy w związku z tym zaistniała być może potrzeba zlokalizowania punktu pomiarowego przy elewacji, ale na wysokości 4,0 m nad powierzchnią terenu. Jednocześnie z treści sprawozdania nie wynika, czy podczas prowadzenia pomiarów zostały spełnione warunki stawiane przez zapisy części D oraz E załącznika nr 7, co nie pozwala na zbadanie poprawności działania organu w tym zakresie. Nadto badania sporządzone na zlecenie Spółki nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych poziomów emisji hałasu. Okoliczność ta, w ocenie odwołującej się potwierdza, że badania wykonane przez organ I instancji nie mogą stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie. Jednocześnie z treści sprawozdania nie wynika, czy podczas prowadzenia pomiarów zostały spełnione warunki stawiane przez zapisy części D oraz E załącznika nr 7, co nie pozwala na zbadanie poprawności działania organu w tym zakresie. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej: "organem odwoławczym", "SKO", "Kolegium") uchyliło ww. decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2015 r. w całości (pkt I decyzji) i w pkt II decyzji określiło dla źródeł emisji hałasu z terenu L. S. S. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. , sklep [...] ul. [...] w S.: I. Dopuszczalny poziom hałasu przenikającego na tereny chronione akustycznie, tj. tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej w wysokości: 1. Laeq D = 55 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godziny 6.00 do 22.00) 2. Laeq N = 45 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godziny 22.00 do 6.00) II. Obowiązek przeprowadzania okresowych pomiarów hałasu w środowisku z częstotliwością 1 raz na dwa lata w porze nocnej (rozumianej jako przedział czasu od godziny 22.00 do 6.00) na terenie zabudowy mieszkaniowej przy ul. [...] w S. III. Obowiązek przekazywania wyników okresowych pomiarów hałasu w środowisku Prezydentowi Miasta S. oraz Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w S. w terminie 30 dni od ich wykonania. L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (zwany dalej: "WSA", "Sąd" lub Sąd I instancji") ze skargą na ww. decyzję organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2016 r., której zarzuciła naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 4 oraz art. 28 i 107 § 1 k.p.a., - art. 7, art. 77 § 1k.p.a. w zw. z art. 79a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (zwanej dalej: "u.s.d.g.") - przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, - art. 115a u.o.ś. Wyrokiem z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 404/16 WSA oddalił skargę na ww. decyzję organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2016 r. Sąd I instancji w uzasadnieniu ww. wyroku wskazał, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji. Organ II instancji, w ramach ponownego rozpoznania sprawy, wydając swoje rozstrzygnięcie uwzględnił zmianę podmiotu będącego stroną postępowania - aktualnie prowadzącego zakład emitujący hałas - czyniąc go właściwym adresatem decyzji na dzień podejmowania decyzji. Według Sądu I instancji, brak było również podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na zaadresowanie jej do L. S. S. Sp. z o.o. w J. przekształconej z dniem [...] lutego 2016 r., w trybie art. 551-553 Kodeksu spółek handlowych, w L. Sp. z o.o. sp. k. w J. Oznacza to, że w wyniku przekształcenia L. S. S. Sp. z o.o. w J. doszło jedynie do zmiany organizacyjno-prawnej struktury spółki (na Sp. z o.o. sp. k.) przy zachowaniu tożsamości podmiotu eksploatującego sporny zakład emitujący hałas, a zatem zaskarżona decyzja, w tym zakresie, również odpowiada prawu. W wyniku analizy akt WSA doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów u.o.ś., ani też przepisów aktów wykonawczych wydanych do tej ustawy. W ocenie Sądu I instancji, zebrany materiał dowodowy pozwalał na ustalenie, że z działalnością obiektu handlowego przy ul [...] w S., a w szczególności z dostawami towarów mającymi miejsce w godzinach nocnych, związana była emisja hałasu na teren sąsiadujący przy ul. [...] w S.. Podstawę do wydania decyzji stanowiło sprawozdanie Nr [...] oraz protokół Nr [...] z pomiaru hałasu przenikającego do środowiska, wykonane w dniu [...] sierpnia 2015 r., w jednym punkcie pomiarowym, podczas pory nocnej, na terenie zabudowy usługowo-mieszkaniowej przy ul. [...], na wysokości 4 m nad powierzchnią tego terenu. Przeprowadzone badanie wykazało wartość równoważnego poziomu dźwięku A, dla czasu odniesienia T, wyrażonego wskaźnikiem hałasu [dB] na poziomie 53 dB. Według Sądu, sprawozdanie oraz protokół zostały sporządzone zgodnie wymogami rozporządzenia. Są one jednoznaczne, zawierają wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w punkcie G (I II) Załącznika Nr 7 do rozporządzenia i stanowią dostateczny dowód na okoliczność emisji nadmiernego hałasu przez zakład skarżącej. Słusznie zauważył organ odwoławczy, że wśród elementów wymienionych w punkcie G Załącznika Nr 7 nie zastrzeżono wymogu podania informacji, czy podczas prowadzenia pomiarów zostały spełnione warunki stawiane przez zapisy części D oraz E obejmujące zalecenia dotyczące warunków meteorologicznych i procedur pomiarowych. Sąd I instancji uznał zarzut skargi w powyższym zakresie jako nieuzasadniony. Zdaniem Sądu I instancji, nie był również trafny zarzut strony skarżącej, że czynności kontrolne ujęte w ww. protokole Nr [...] zostały wykonane przez osobę do tego nieupoważnioną, albowiem inspektor wskazana w pozycji "Kontrolujący" w protokole jako osoba prowadząca kontrolę, posiadała stosowne upoważnienie i protokół został przez nią podpisany, zgodnie z przewidzianą procedurą. Według Sądu, nie sposób przyjąć, aby udział drugiego pracownika w ramach tzw. zespołu pomiarowego, nawet jeśli nie przestawił on właściwego upoważnienia, miałby mieć wpływ na wynik dokonanych pomiarów. Sąd podzielił również stanowisko Kolegium, że brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości badania poziomu hałasu, opisanego w omawianych dokumentach, albowiem pomiar hałasu został przeprowadzony zgodnie z wymogami rozporządzenia. W szczególności nie można podzielić tezy skarżącej, że przepisy rozporządzenia bezwzględnie wymagają lokalizacji dwóch punktów pomiarowych, tj. "przy elewacji" i "na terenie otaczającym". W ocenie WSA, przeprowadzony pomiar hałasu w tej sprawie stanowił wystarczającą podstawę do określenia decyzją dopuszczalnych norm hałasu dla zakładu skarżącej. Skoro już w jednym punkcie, zlokalizowanym na terenie zabudowy usługowo-mieszkalnej bezpośrednio graniczącym z terenem przedmiotowego sklepu, przyjętym jako miejsce pomiarowe o największym oddziaływaniu źródła hałasu (vide: protokół Nr [...] pkt 4), ustalono ponadnormatywny poziom hałasu, to zbędnym było przeprowadzanie kolejnych pomiarów poziomu dźwięku w tym środowisku. Sąd I instancji podzielił także ocenę Kolegium, że wyniki badań przeprowadzonych na zlecenie strony nie są miarodajne z uwagi na zlokalizowanie punktu pomiarowego w większej odległości od źródła emisji hałasu i zastosowanie innej metody pomiarowej, niż tego wymaga rozporządzenie, bez wskazania, czy pomiarów dokonano w trakcie dostawy towarów do sklepu (rozładunku samochodu). W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 115a ust. 1 p.o.ś. L. Sp. z o.o. Sp. k. zaskarżyła w całości ww. wyrok Sądu I instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi Sądu I instancji, Spółka zarzuciła wydanie z mającymi istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniami przepisów postępowania oraz prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: "p.p.s.a."), poprzez niestwierdzenie przez Sąd I instancji nieważności decyzji SKO z dnia [...] lutego 2016 r. oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2015 r., podczas gdy decyzje te zostały skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez wadliwe przyjęcie przez Sąd I instancji, że zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 79a u.s.d.g. były niezasadne, podczas gdy w toku postępowania administracyjnego doszło do takiego naruszenia wspomnianych regulacji prawnych, które miało wpływ na wynik dokonywanych pomiarów emisji hałasu przenikającego z nieruchomości L., a więc naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 3) art. 79a u.s.d.g, poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że wykonanie czynności kontrolnych przez osobę kontrolującą nie wymagało posiadania stosownego upoważnienia do kontroli, podczas gdy z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że czynności kontrolne mogą być wykonywane przez pracowników organów kontroli po okazaniu przedsiębiorcy albo osobie przez niego upoważnionej legitymacji służbowej upoważniającej do wykonywania takich czynności oraz po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez wadliwe przyjęcie przez Sąd I instancji, że zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów części B rozporządzenia w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody są bezzasadne, podczas gdy analiza akt sprawy, w szczególności sprawozdania z pomiarów emisji hałasu będącego podstawą do wydania decyzji organu I instancji, prowadzi do wniosku, że doszło do takiego naruszenia wspomnianych regulacji prawnych, które miało wpływ na wynik dokonywanych pomiarów emisji hałasu przenikającego z nieruchomości L., a więc mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 5) przepisów części B rozporządzenia w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji spowodowało przyjęcie, że wykonane przez organ I instancji pomiary emisji hałasu przenikające z terenu nieruchomości L. mogą stanowić podstawę do wydania decyzji, 6) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., polegającego na niewyjaśnieniu w należyty sposób podstawy prawnej rozstrzygnięcia - niedostatecznym odniesieniu do zarzutów skargi dotyczących dokonania pomiaru emisji hałasu przez organ I instancji tylko i wyłącznie w jednym punkcie pomiarowym zlokalizowanym nie przy elewacji budynku, 7) art. 115a p.o.ś. przez jego błędną wykładnię lub błędne zastosowanie w sytuacji, w której nie zostało skutecznie stwierdzone przez organ I instancji, że doszło do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu przenikającego z terenu nieruchomości skarżącego. Wyrokiem z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2956/16 Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględnił ww. skargę kasacyjną i uchylił wyrok Sądu I instancji z dnia [...] września 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 404/16 oraz decyzję organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Sąd II instancji, stwierdził, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, choć nie wszystkie zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Za nieusprawiedliwiony NSA uznał zarzut obejmujący naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przedstawiony w pkt 6 skargi kasacyjnej wskazując, że nieuwzględnienie przez WSA stanowiska skarżącego nie jest samo przez się naruszeniem wskazanego przepisu. NSA nie zgodził się ze skarżącym kasacyjnie, że w toku postępowania administracyjnego doszło do takiego naruszenia wskazanych w pkt 2 skargi kasacyjnej przepisów, które miało wpływ na wynik dokonywanych pomiarów emisji hałasu przenikającego z nieruchomości L. NSA zgodził się z Sądem I instancji, że zebrany materiał dowodowy pozwalał na ustalenie, że z działalnością obiektu handlowego przy ul. [...] w S., a w szczególności z dostawami towarów mającymi miejsce w godzinach nocnych, związana była emisja hałasu na teren sąsiadujący przy ul. [...] w S.. Sąd I instancji miał podstawy, aby uznać, że organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Protokół z pomiaru hałasu przenikającego do środowiska Nr [...] przeprowadzonego w dniach "[...].08" w godz. 4.00 do 5.00 sporządzony przez inspektora organu w obecności przedstawiciela – zastępcy kierownika został podpisany przez przedstawiciela skarżącego kasacyjnie w dniu [...] sierpnia 2015 r. Integralną część tego protokołu stanowi szkic (plan) sytuacyjny przedstawiający lokalizację źródeł hałasu, punktów pomiarowych. Przedstawiciel skarżącego kasacyjnie nie wniosła zastrzeżeń co do miejsca, czasu, sposobu wykonania pomiarów. Według NSA, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że podstawę do wydania decyzji stanowiło sprawozdanie Nr [...] oraz protokół Nr [...] z pomiaru hałasu przenikającego do środowiska, wykonane w dniu [...] sierpnia 2015 r., w jednym punkcie pomiarowym, podczas pory nocnej, na terenie zabudowy usługowo-mieszkaniowej przy ul. [...], na wysokości 4 m nad powierzchnią tego terenu. Przeprowadzone badanie wykazało wartość równoważnego poziomu dźwięku A, dla czasu odniesienia T, wyrażonego wskaźnikiem hałasu [dB] na poziomie 53 dB. Odnośnie zarzutów naruszenia prawa materialnego – zdaniem NSA – nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez niestwierdzenie przez Sąd I instancji nieważności decyzji organu I instancji. NSA wskazał, że przy ocenie stopnia naruszenia przepisów prawa należy uwzględnić sytuacje, czy w toku postępowania prowadzono czynności wobec jednostki, która jest stroną w sprawie. Jeżeli z materiałów dowodowych wynika, że całe postępowanie było prowadzone wobec strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a jedynie w decyzji omyłkowo określono stronę, nie ma podstaw do stosowania sankcji nieważności decyzji. W okolicznościach tej sprawy nie budzi żadnych wątpliwości, że postępowanie administracyjne przed organem I instancji było prowadzone wobec strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił, że z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że L. P. S. S. Sp. z o.o. sp. k. w J. , do momentu przekształcenia się spółek była właściwym podmiotem z udziałem którego prowadzono postępowanie w sprawie określenia dopuszczalnych norm hałasu, spowodowanych prowadzeniem przez ten podmiot zakładu. Zmiana eksploatującego instalację (zakład) nastąpiła w dniu wydania spornej decyzji, tj. [...] listopada 2015 r., w ramach przekształcenia spółek regulowanego w Kodeksie spółek handlowych, ze skutkiem utraty bytu prawnego spółki przejmowanej, ale z sukcesją wszystkich jej praw i obowiązków przez spółkę przejmującą, w tym też obowiązków i praw wynikających z przejęcia spornej instalacji. W konsekwencji L. S. S. Sp. z o.o. w J. stała się sukcesorem również obowiązków związanych z prowadzeniem zakładu emitującego hałas, tj. sklepu L. przy ul. [...] w S., a zatem wstąpiła do postępowania w miejsce przejętego podmiotu, stając się właściwym adresatem decyzji o dopuszczalnych normach hałasu, ustalonych w odniesieniu do użytkowanego obiektu handlowego. Spółka ta w istocie otrzymała decyzję organu I instancji i wniosła od niej odwołanie, biorąc tym samym czynny udział w postępowaniu i korzystając z przysługującego uprawnienia procesowego polegającego na wniesieniu środka zaskarżenia. Zdaniem NSA, nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd II instancji nie zgodził się ze skarżącym kasacyjnie, że decyzja SKO z dnia [...] lutego 2016 r. została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. W niniejszej sprawie doszło bowiem do niewłaściwego oznaczenia strony w decyzji SKO w S. z dnia [...] lutego 2016 r. NSA uznał, że na uwzględnienie zasługiwał natomiast zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 §1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. Zdaniem NSA, ma rację skarżący kasacyjnie, że z dniem [...] lutego 2016 r. spółka L. S. S. spółka z o.o. przekształciła się w spółkę L. S. z ograniczoną odpowiedzialnością Sp.k., które to przekształcenie zostało przeprowadzone zgodnie z art. 551 § 1 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1030 ze zm.) dalej: k.s.h.). Zgodnie z art. 553 § 1 k.s.h., spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Jak stwierdził NSA, wydanie w dniu [...] lutego 2016 r. przez organ II instancji decyzji wobec "L. S. S. spółka z o.o. - sklep L. ul. [...] w S.", a nie wobec spółki L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k., w okolicznościach niniejszej sprawy nie powinno jednak skutkować koniecznością stwierdzenia przez Sąd I instancji jej nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Należy bowiem odróżnić niewłaściwe oznaczenie strony w decyzji SKO w S. z dnia [...] lutego 2016 r. od skierowania decyzji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił, że w wyniku przekształcenia L. S. S. Sp. z o.o. w J. doszło jedynie do zmiany organizacyjno-prawnej struktury spółki (na sp. z o.o. sp.k.) przy zachowaniu tożsamości podmiotu eksploatującego sporny zakład emitujący hałas. NSA zgodził się z Sądem I instancji, który w okolicznościach niniejszej sprawy uznał za chybione zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 156 §1 pkt 4 k.p.a. Według NSA, nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 3 skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjnie nie powiązał zarzutu dotyczącego art. 79a u.s.d.g z treścią art. 145 p.p.s.a. Sąd I instancji nie stosował bezpośrednio tego przepisu, lecz kontrolował jego stosowanie przez organ administracji. NSA zgodził się z Sądem I instancji, że nie jest trafny zarzut strony skarżącej, że czynności kontrolne ujęte w ww. protokole Nr [...] zostały wykonane przez osobę do tego nieupoważnioną, albowiem inspektor, wskazana w pozycji "Kontrolujący" w protokole jako osoba prowadząca kontrolę, posiadała stosowne upoważnienie i protokół został przez nią podpisany, zgodnie z przewidzianą procedurą. Nie sposób przyjąć, aby udział drugiego pracownika w ramach tzw. zespołu pomiarowego, nawet jeśli nie przestawił on właściwego upoważnienia, miałby mieć wpływ na wynik dokonanych pomiarów. Podkreślił, że skutki naruszenia art. 79 ust. 1 i ust. 5 u.s.d.g. nie zostały określone przez ustawodawcę. Skarżący kasacyjnie nie wskazał w sposób przekonujący, że uchybienie w postaci braku upoważnienia dla drugiego pracownika organu – podinspektor opisanej w protokole z pomiaru hałasu przenikającego do środowiska nr [...], jako osoby wykonującej pomiar - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku zostało w niniejszej sprawie w sposób jednoznaczny stwierdzone przez organ ochrony środowiska na podstawie protokołu oraz sprawozdania z pomiarów. NSA uznał też, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 4 skargi kasacyjnej. Skarżący kasacyjne zarzucał naruszenie przepisów części B rozporządzenia w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody. Zdaniem NSA, organ I instancji kierując się zasadą prewencji określoną w art. 6 ust. 1 p.o.ś., prawidłowo wybrał lokalizację punktu pomiarowego przy zabudowie mieszkaniowo-usługowej ul. [...], ponieważ jest ona zlokalizowana najbliżej przedmiotowego sklepu L. i odpowiada przesłance określonej w ust. 2 części B załącznika nr 7 do ww. rozporządzenia. Przeprowadzone przez organ I instancji pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu. Nie można zatem uznać za zasadny zarzutu skarżącego kasacyjnie, że dokonanie pomiaru emisji hałasu w granicy z nieruchomością L. nie przedstawia rzeczywistego poziomu hałasu odczuwanego przez p. P. (str. 9 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Skoro już w jednym punkcie, zlokalizowanym na terenie zabudowy usługowo-mieszkalnej bezpośrednio graniczącym z terenem sklepu L. , przyjętym jako miejsce pomiarowe o największym oddziaływaniu źródła hałasu (zob. protokół Nr [...] pkt 4), ustalono ponadnormatywny poziom hałasu to zbędnym było przeprowadzanie kolejnych pomiarów poziomu dźwięku w tym środowisku. Według NSA, nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt 7 skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 115a p.o.ś. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie decyzja organu I instancji jest zgodna z treścią art. 115a p.o.ś. Określa ona w szczególności na podstawie art. 115a ust. 3 p.o.ś. dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. Zgodnie z art. 115a ust. 4 p.o.ś., w decyzji organu I instancji określono także organy, którym należy przedkładać wyniki pomiarów i określono termin ich przekazywania. Według art. 115a ust. 4 pkt 2 p.o.ś., skarżący jest zobowiązany do prowadzenia pomiarów poziomu hałasu w środowisku w porze nocnej na terenie najbliższej zabudowy mieszkaniowej, tj. zabudowy mieszkaniowo-usługowej przy ul. [...] w S. z częstotliwością jeden raz na dwa lata, według metodyki określonej w przepisach. Ponownie rozpoznając sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania L. S. S. sp. z o.o., decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 112, art. 112a, art. 114, art. 115 i art. 115a ust. 1 p.o.ś., w pkt I, uchyliło decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2015 r., i w pkt II, określiło dla źródeł emisji hałasu z terenu L. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. z siedzibą w J. - sklepu L. ul. [...] w S.: I. Dopuszczalny poziom hałasu przenikającego na tereny chronione akustycznie, tj. tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej w wysokości: 1. Laeq D = 55 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godziny 6.00 do 22.00) 2. Laeq N = 45 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godziny 22.00 do 6.00) II. Obowiązek przeprowadzania okresowych pomiarów hałasu w środowisku z częstotliwością 1 raz na dwa lata w porze nocnej (rozumianej jako przedział czasu od godziny 22.00 do 6.00) na terenie zabudowy mieszkaniowej przy ul. [...] w S. III. Obowiązek przekazywania wyników okresowych pomiarów hałasu w środowisku Prezydentowi Miasta S. oraz Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w S. w terminie 30 dni od ich wykonania. W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy przedstawił brzmienie art. 3 pkt 48, art. 112, art. 112a, art. 113 ust. 1 i 2, art. 115a, p.o.ś. Kolegium wskazało, że niewątpliwie adresatem obowiązków nakładanych decyzją o dopuszczalnym poziomie hałasu jest podmiot emitujący hałas. Wyjaśniło, iż przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozpatrzenia przed tym organem, który decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. określił dla terenu L. S. S. Spółka z o.o. - sklep L. ul. [...] w S. poziom dopuszczalnego hałasu przenikającego na tereny chronione akustycznie. Decyzja ta w wyniku skargi strony, a następnie skargi kasacyjnej L. Sp. z o.o. sp.k. została uchylona przez NSA wyrokiem z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2956/16. W wyroku tym NSA wskazał, że z dniem [...] lutego 2016 r. L. S. S. sp. z o.o. przekształciła się w L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp.k. Przekształcenie to zostało przeprowadzone zgodnie z art. 551 § 1 k.s.h. Zgodnie z art. 553 § 1 k.s.h. spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Wydanie decyzji w dniu [...].02.2016 roku przez organ II instancji wobec L. S. S. Spółka z o.o. - sklep L. ul. [...] w S., a nie wobec spółki L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. doprowadziło NSA do wniosku, że decyzja organu odwoławczego zasługuje na uchylenie. Ponownie analizując sprawę Kolegium uznało, że należało zatem skierować decyzję do właściwego podmiotu - którym jest L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp.k. - zgodnie ze wskazaniem ww. wyroku NSA. Jednocześnie NSA w pozostałej części oddalił zarzuty skargi kasacyjnej wskazując, iż zawarte w decyzji Kolegium oraz WSA w Szczecinie analiza stanu faktycznego oraz subsumpcja obowiązujących przepisów prawa nie budzą wątpliwości i zostały przeprowadzone prawidłowo. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. prowadzi sklep L. przy ul. [...] w S., z działalnością którego związana jest emisja hałasu w szczególności w godzinach nocnych (dostawy towaru). Emisja oddziałuje na teren [...] P. na nieruchomość przy ul. [...] w S.. W ocenie organu, powyższe uznać należy za budowlę niebędąca urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, której eksploatacja może spowodować emisję, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, tj. instalację w rozumieniu art. 3 pkt 6 lit. c) p.o.ś. Kolegium zaznaczyło, że teren przy ul. [...] w S. objęty jest zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] czerwca 2012 r. Należy on do terenu elementarnego o przeznaczeniu pod lokalizację usług motoryzacyjnych, obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży do 2000 m2. W granicach działki dopuszcza się lokalizacje jednego lokalu mieszkalnego wbudowanego w budynek mieszkalny. W związku z powyższym przedmiotowy teren należy zakwalifikować jako teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej, dla którego dopuszczalne poziomy hałasu wynoszą: 1) LAEq D = 55 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6.00 do 22.00), 2) LAEq N = 45 równoważnego poziomu dźwięku A w dB dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22.00 do 6.00). Przeprowadzone przez pracownika organu I instancji badanie z dnia [...] sierpnia 2015 r. wykazało wartość równoważnego poziomu dźwięku A dla czasu odniesienia T, wyrażonego wskaźnikiem hałasu [dB] na poziomie 53dB. W ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości tych badań. Zostały one bowiem przeprowadzone zgodnie z wymogami rozporządzenia w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody. Nadto zarówno w treści protokołu jak i sprawozdania z przeprowadzonych badań organu zawarto elementy przewidziane w treści części G załącznika nr 7, które nie wskazują na konieczność zawierania informacji, czy podczas prowadzenia pomiarów zostały spełnione warunki stawiane przez zapisy części D i E. Nadto strony postępowania zostały w sposób prawidłowo zawiadomione o terminie przeprowadzenia kwestionowanych badań. W badaniach wzięła udział M. K. legitymująca się pełnomocnictwem do reprezentowania L. P. S. S. spółka z o.o. Sp.k. z siedzibą w J. przy kontroli. Nie zakwestionowała ona metodyki przeprowadzonych badań oraz nie wskazała na inne naruszenia przepisów postępowania. Z treści protokołu z przeprowadzonych badań wynika, że pomiary wykonane przez J. W., która legitymowała się stosownym upoważnieniem. Kolegium nie zgodziło się z odwołującą się Spółką, że badania wykonywane przez organ I instancji nie mogą stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie. Z kolei przedłożony przez stronę dowód w postaci badań przeprowadzonych na jej zlecenie nie pozwala bowiem na wyciągnięcie takich wniosków, a to z uwagi okoliczność odmiennego zlokalizowania punktu pomiarowego w S. przy ul. [...], a zatem znajdującego się w większej odległości od źródła emisji hałasu. Nadto z treści przedłożonego przez stronę sprawozdania nie wynika, czy badania były przeprowadzone w czasie rozładunku towaru. Co za tym idzie, wyniki badania nie są miarodajne, w związku z czym nie mogą stanowić podstawy do skutecznego kwestionowania badań przeprowadzonych przez organ I instancji. W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że w trakcie rozładunku do sklepu L. w S. przy ul. [...], przekroczone zostały dopuszczalne wartości hałasu w środowisku. W konsekwencji zasadne staje się wydanie wobec prowadzonego instalację decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu w środowisku oraz nakładającej obowiązek wykonywania pomiarów w środowisku. W konsekwencji uzasadnionym stało się stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez wydanie wobec podmiotu aktualnie prowadzącego instalację, tj. L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp.k., która zgodnie z ustaleniami NSA zawartymi w wyroku z 27 listopada 2018 r., sygn. II OSK 2956/16 powstała z przekształcenia L. S. S. Spółka z o.o., decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. W ocenie Kolegium materiał w sprawie został zgromadzony w sposób wyczerpujący, zgodny z obowiązującym prawem i pozwalający na ustalenie stanu faktycznego w sposób wyczerpujący, co zostało potwierdzone w ww. wyroku NSA jak i poprzedzającym go uchylonym wyroku WSA w Szczecinie z dnia 8 września 2016 r., sygn. II SA/Sz 404/16. Kolegium podniosło, iż NSA nie zgodził się z autorem skargi kasacyjnej, że w toku postępowania administracyjnego doszło do takiego naruszenia wskazanych w pkt 2 skargi kasacyjnej przepisów (art. 7 i 77 k.p.a.), które miało wpływ na wynik dokonywanych pomiarów emisji hałasu przenikającego z nieruchomości. Uwzględniając fakt, iż stan prawny w przedmiotowej sprawie nie uległ zmianie, a także przyjmując za NSA, że wyczerpująco wyjaśniono stan faktyczny sprawy, uwzględniając wskazania tego Sądu, Kolegium orzekło, jak w swej decyzji. Ww. decyzję organu odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w J. reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, ponownie zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, jak również prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79a u.s.d.g., poprzez uznanie pomiarów emisji hałasu do środowiska z terenu Zakładu wykonanych przez organ I instancji w dniu [...] sierpnia 2015 r. za wiarygodną, prawidłową i wystarczającą podstawę do wydania zarówno decyzji I instancji jaki i zaskarżonej decyzji, podczas gdy pomiary te zostały wykonane przez osobę nieposiadającą upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, o którym mowa jest w art. 79a u.s.d.g., co w ocenie skarżącej Spółki mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z częścią B ust. 2 pkt 2) Załącznika nr 7 do rozporządzenia w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, poprzez uznanie pomiarów za wiarygodną, prawidłową i wystarczającą podstawę do wydania decyzji I instancji oraz zaskarżonej decyzji, podczas gdy z treści sprawozdania nr [...] dotyczącego pomiarów wynika, że jedyny punkt pomiarowy, w którym zostało stwierdzone przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu został zlokalizowany w sposób sprzeczny z zasadami lokalizowania punktów pomiarowych określonych w części B ust. 2 pkt 2) rozporządzenia, - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu organów obu instancji do zarzutów stawianych przez stronę, w tym w szczególności do kwestii związanej z niewłaściwą lokalizacją punktów pomiarowych. W zakresie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, skarżąca Spółka postawiła wydanej decyzji zarzut naruszenia art. 115a ust. 2 p.o.ś., poprzez wydanie decyzji określającej dopuszczalny poziom hałasu dla zakładu w oparciu o wadliwie przeprowadzone pomiary. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, iż organ II instancji niesłusznie przyjął, że brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonych przez organ I instancji badań poziomu emisji hałasu z terenu zakładu. W toku postępowania administracyjnego dopuszczono się bowiem uchybień w zakresie dotyczącym prawidłowego zebrania materiału dowodowego, na którym to materiale oparto zarówno decyzję I instancji, jak i zaskarżoną decyzję. Zgodnie z treścią protokołu z pomiarów hałasu przenikającego do środowiska nr [...] z dnia [...] października 2015 r., czynności kontrolne zostały przeprowadzone przez J. W. oraz D. R. (co potwierdzają złożone podpisy pod protokołem na str. 5 z 6), przy czym jak wynika z zebranego materiału dowodowego w sprawie, druga ze wskazanych osób nie dysponowała w chwili dokonywania czynności kontrolnych stosownym upoważnieniem, o którym mowa w art. 79a u.s.d.g. Druga z ww. osób brała udział przy dokonywaniu pomiarów, które stanowią jedyny materiał dowodowy, w oparciu o który wydana została decyzja określającą dla działalność skarżącej dopuszczalny poziom hałasu. Brak upoważnienia dla tej osoby do prowadzenia czynności kontrolnych mógł mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że osoba ta nie posiadała odpowiedniego upoważnienia do kontroli poziomu emisji hałasu z powodu braku odpowiednich kompetencji umożliwiających dokonanie prawidłowego pomiaru. Zarówno organ I instancji jak i II instancji nie wyjaśnił jaką rolę podczas pomiarów pełniła ta osoba i z jakiego powodu nie dysponowała odpowiednim upoważnieniem do prowadzenia czynności kontrolnych. Według Spółki, pomiary na podstawie których wydana została zarówno decyzja I instancji jak i zaskarżona decyzja zostały wydane z naruszeniem przepisów rozporządzenia w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, w szczególności warunków określonych w Załączniku Nr 7 do tego rozporządzenia, w związku czym pomiary nie mogły stanowić podstawy do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Jak argumentowała Spółka, analiza treści sprawozdania z pomiarów prowadzi do wniosku, że: 1) badanie było prowadzone na terenie zabudowanym, 2) punkt pomiarowy zlokalizowano na terenie otaczającym budynek zlokalizowany przy ul. [...] w S. na wysokości 4 m w odległości większej niż 2 m od elewacji budynku objętego ochroną przed hałasem, co narusza postanowienia części B ust. 2 pkt 2) Załącznika Nr 7 do ww. rozporządzenia, zgodnie z którym punkty pomiarowe lokalizuje się w pierwszej kolejności przy elewacji budynków objętych ochroną przed hałasem związku z wypełnianiem funkcji, dla realizacji których teren został objęty ochroną przed hałasem, w odległości od 0,5 do 2,0 m od elewacji tych budynków, w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas, a gdy nie ma możliwości wykonania pomiarów hałasu w świetle okna na danej kondygnacji eksponowanej na hałas, na wysokości 4 metrów, jednakże w dalszym ciągu w odległości 0,5 m - 2,0 m od elewacji budynku objętego ochroną przed hałasem. Skarżącą Spółka stwierdziła, że podmiot dokonujący pomiarów, lokalizując punkty pomiarowe powinien w pierwszej kolejności wziąć pod uwagę możliwość zlokalizowania punktów pomiarowych w sposób zgodny z częścią B ust. 2 pkt 2) lit. a) Załącznika Nr 7 do ww. rozporządzenia, a dopiero w przypadku, gdy brak jest możliwości zlokalizowania punktu pomiarowego na zasadach w nim opisanych, organ jest uprawniony zlokalizować punkty pomiarowe na zasadach przewidzianych w części B ust. 2 pkt 2) lit. b). Tymczasem w sprawozdaniu z pomiarów nie zostało zamieszczone jakiekolwiek wyjaśnienie wskazujące na brak możliwości zlokalizowania punktu pomiarowego w sposób zgodny z częścią B ust. 2 pkt 2) lit. a) Załącznika Nr 7 do ww. rozporządzenia. Brak takiego wyjaśnienia powinien zostać dostrzeżony i wyjaśniony zarówno przez organ I instancji jak i organ II instancji w ramach rozpatrywania zebranego materiału dowodowego w sprawie. Według Spółki, wadliwe zlokalizowanie punktu pomiarowego, w którym stwierdzone zostało przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy, co skutkuje brakiem możliwości uznania pomiarów za wiarygodny dowód w sprawie umożliwiający wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Uszczegóławiając zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., Spółka podniosła, że organ II instancji bezkrytycznie przyjął stanowisko organu I instancji za prawidłowe. Do stawianych przez skarżącą zarzutów organ II instancji odniósł się dosłownie w kilku zdaniach, w których jedynie neguje zaprezentowane stanowisko, nie starając się w żaden sposób konstruktywnie i logicznie uzasadnić swojej argumentacji, a tym samym dążyć do przekonania skarżącej co do trafności wydanego rozstrzygnięcia. Uchybienie obowiązkom prawidłowego uzasadnienia decyzji, w ocenie skarżącej uniemożliwiło nie tylko poznanie przesłanek rozstrzygnięcia, czy podjęcie skutecznej kontrargumentacji, ale również uniemożliwiło dokonanie oceny zasadności lub niezasadności stawianych zarzutów. Na rozprawie w dniu [...] grudnia 2019 r. pełnomocnik skarżącej Spółki poparł skargę i oświadczył, że nie zgadza się z dokonaną przez NSA wykładnią przepisu rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów z dnia 30 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według powyższego kryterium nie dała podstaw do uznania, że narusza ona prawo. Należy podkreślić, że przedmiotowa sprawa dotycząca określenia dopuszczalnego poziomu hałasu dla sklepu L. przy ul. [...] w S. była już przedmiotem skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 404/16 oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2016 r. określającą dopuszczalne poziomy hałasu. W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej NSA wyrokiem z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2956/16 uchylił ww. wyrok Sądu I instancji oraz zaskarżoną decyzję SKO z dnia [...] lutego 2016 r. W ww. wyroku tym NSA zgodził z Sądem I instancji, że zebrany materiał dowodowy pozwalał na ustalenie, że z działalnością obiektu handlowego przy ul. [...] w S., a w szczególności z dostawami towarów mającymi miejsce w godzinach nocnych, związana była emisja hałasu na teren sąsiadujący przy ul. [...] w S.. NSA stwierdził, że Sąd I instancji miał podstawy, aby uznać, że organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Protokół z pomiaru hałasu przenikającego do środowiska Nr [...] przeprowadzonego w dniach "[...].08" w godz. 4.00 do 5.00 sporządzony przez inspektora J. W. w obecności przedstawiciela M. K. – zastępcy kierownika został podpisany przez przedstawiciela skarżącego kasacyjnie w dniu [...] sierpnia 2015 r. NSA zgodził się również z Sądem I instancji, iż nie był trafny zarzut strony skarżącej, że czynności kontrolne ujęte w ww. protokole Nr [...] zostały wykonane przez osobę do tego nieupoważnioną. Inspektor wskazana w pozycji "Kontrolujący" w protokole jako osoba prowadząca kontrolę, posiadała stosowne upoważnienie i protokół został przez nią podpisany, zgodnie z przewidzianą procedurą. Nie sposób przyjąć, aby udział drugiego pracownika w ramach tzw. zespołu pomiarowego, nawet jeśli nie przestawił on właściwego upoważnienia, miałby mieć wpływ na wynik dokonanych pomiarów. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że podstawę do wydania decyzji stanowiło sprawozdanie Nr [...] oraz protokół Nr [...] z pomiaru hałasu przenikającego do środowiska, wykonane w dniu [...] sierpnia 2015 r., w jednym punkcie pomiarowym, podczas pory nocnej, na terenie zabudowy usługowo-mieszkaniowej przy ul. [...], na wysokości 4 m nad powierzchnią tego terenu. Przeprowadzone badanie wykazało wartość równoważnego poziomu dźwięku A, dla czasu odniesienia T, wyrażonego wskaźnikiem hałasu [dB] na poziomie 53 dB. Przedstawiciel skarżącego kasacyjnie nie wniosła zastrzeżeń co do miejsca, czasu, sposobu wykonania pomiarów. NSA uznał, że organ I instancji prawidłowo wybrał punkt pomiarowy na granicy nieruchomości, kierując się treścią ust. 2 części B załącznika nr 7 do rozporządzenia (w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody) oraz realizując nadrzędny cel wynikający z tego przepisu w postaci ustalenia miejsca o największym poziomie hałasu. Brak jest zatem i aktualnie podstaw do kwestionowania prawidłowości badania poziomu hałasu, opisanego w omawianych dokumentach, albowiem pomiar hałasu został przeprowadzony zgodnie z wymogami rozporządzenia. NSA stwierdził zarazem, że wbrew stanowisku skarżącego decyzja organu I instancji jest zgodna z treścią art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej w skrócie: "p.o.ś"). Określa ona w szczególności na podstawie art. 115a ust. 3 p.o.ś. dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. W niniejszej sprawie znajduje zastosowanie przepis z art. 190 p.p.s.a, który stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu I instancji w rozumieniu tego przepisu oznacza także związanie organu administracji publicznej, któremu sprawa została przekazana w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej. Oznacza, to że organy i sądy w danej sprawie, nie mogą formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym przez sąd poglądem, lecz zobowiązane są do podporządkowania się poglądowi i ocenom sądu wyrażonym w wyroku kasacyjnym w pełnym zakresie, jak również nie mogą odstąpić od wskazań przedstawionych przez NSA co do dalszego postępowania. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości, np. w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu kasatoryjnym przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania organowi może nie tylko przeprowadzić krytykę orzeczenia sądu I instancji w kontekście zarzutów skargi kasacyjnej, dokonując prawidłowej wykładni prawa na tle przyjętego przez sąd I instancji stanu faktycznego, ale także przedstawić ocenę aspektów proceduralnych i materialnoprawnych, które zostały w danej sprawie ocenione przez sąd I instancji w sposób prawidłowy. Ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny sprowadza się w zaistniałej sytuacji do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny, i co do których NSA nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji i kontroli sądowej, ponownie oceniane być nie mogą. W realiach niniejszej sprawy dotyczy to także zarzutów podnoszonych już w poprzedniej skardze co do prawidłowości pomiarów emisji hałasu do środowiska z uwagi na wątpliwości skarżącej co udziału w pomiarze osób upoważnionych do kontroli oraz ustalenia punktu pomiarowego, w sposób zgodny przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, a następnie możliwości wydania decyzji o ustaleniu dopuszczalnego poziomu w oparciu o tak zebrany materiał dowodowy. Uwzględniając powyższe, Sąd uznaje za niezasadne zarzuty aktualnie wniesionej skargi, powielające zarzuty już uprzednio prawomocnie ocenione przez NSA. Sąd orzekający w niniejszej sprawie zauważa, że jako podstawę naruszenia prawa materialnego zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Spółka wskazała art. 115a ust. 2 p.o.ś., dotyczy ustalenia hałasu, który powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą. Uwzględniając w realiach sprawy ustalone źródło hałasu, wskazany przepis nie mógł mieć zastosowania, a tym samym nie mógł być przez organ naruszony zaskarżoną decyzją. W świetle obowiązku poddania się przez organ i Sąd wykładni prawa przedstawionej w przedmiotowym wyroku kasatoryjnym NSA, nie mogła też odnieść zamierzonego skargą skutku argumentacja pełnomocnika skarżącej przedstawiona na rozprawie sądowej, że nie zgadza się z dokonaną przez NSA wykładnią przepisu rozporządzenia. Wobec przedstawionych uwag co do nieskuteczności zarzutów skarżącej, jako ocenionych już w poprzednim postępowaniu sądowym i nie podzielonych przez NSA, nie sposób zarzucić organowi, który wydał zaskarżoną decyzję i organowi I instancji, że naruszył art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak odniesienia się do zarzutów strony, w tym w szczególności do kwestii związanej z niewłaściwą lokalizacją punktów pomiarowych. Z dokonanej przez Sąd kontroli sprawy, jak i z wywodów skargi nie wynika, że doszło w niej do istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, która mogłaby uzasadniać odstąpienie od obowiązków wynikających dla organu i Sądu z art. 197 p.p.s.a. W istocie jedynym powodem uwzględnienia skargi kasacyjnej i przekazania sprawy organowi odwoławczemu było przychylenie się przez NSA do zarzutu wadliwego oznaczenia w sprawie adresata decyzji w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Sąd stwierdza, że organ ponownie rozpatrując sprawę zastosował się do ww. oceny prawnej i wskazań wynikających z orzeczenia NSA sygn. akt II OSK 2956/16. Zgodnie z art. 553 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych, Kolegium uwzględniło, że z dniem przekształcenia, tj. z dniem [...] lutego 2016 r. L. Sp. z o.o. sp. k. przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Skierowanie zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2019 r. do L. Sp. z o.o. sp. k. było w świetle ww. wyroku prawidłowe. Spółka ta stała się sukcesorem również obowiązków związanych z prowadzeniem zakładu emitującego hałas, tj. sklepu L. przy ul. [...] w S., a zatem wstąpiła do postępowania w miejsce przejętego podmiotu, stając się właściwym adresatem decyzji o dopuszczalnych normach hałasu, ustalonych w odniesieniu do użytkowanego obiektu handlowego. Podsumowując stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie potwierdziły się zarzuty o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego wskazanych w skardze. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną również nie stwierdził tego rodzaju naruszeń prawa, które uzasadniałby uwzględnienie skargi. Kierując się powyższym, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niezasadną skargę oddalił.