II SA/Sz 698/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 września 2021 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. I. i A. W. w dniu 20 sierpnia 2020 r. złożyli do Burmistrza P. wniosek o wymeldowanie T. W. z miejsca pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w P.. Wniosek swój uzasadnili tym, że wyżej wymieniona nie przebywa w miejscu zameldowania, a obecnie znajduje się w Zakładzie Karnym w G.. W wyniku przeprowadzonego postępowania Burmistrz P., działając na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r., poz. 1397 ze zm.), decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...], orzekł o wymeldowaniu T. W. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w P.. W uzasadnieniu decyzji organ opisał przebieg postępowania wyjaśniającego oraz przedstawił zebrane dowody m.in. z przesłuchania świadków oraz wyjaśnienia złożone przez T. W.. Na podstawie tych ustaleń organ uznał, że T. W. nie mieszka w lokalu przy ul. [...] w P.. I. i A. W. są właścicielami nieruchomości przy ul. [...] w P. od 7 grudnia 2018 r. W lokalu tym zamieszkują M. W. i M. W., którzy pomimo pism od komornika nie chcą go opuścić. Został dla nich wyznaczony lokal zastępczy przez Gminę P.. W sądzie toczy się sprawa dotycząca bezumownego korzystania z nieruchomości. Państwo W. zgłosili fakt korzystania z nieruchomości przez M. W. i M. W. na P. w sprawie wyłudzenia nieruchomości. Zdaniem organu, z przeprowadzonego postępowania wynika, że T. W. opuściła lokal przy ul. [...] w P. i choć znajdują się w nim jej rzeczy osobiste, to obecnie przebywa w Zakładzie Karnym w G.. Fakt niezamieszkiwania danej osoby w lokalu jest kluczowym czynnikiem, na podstawie którego organ administracji ma prawo podjąć decyzję o wymeldowaniu tej osoby z pobytu stałego. Organ przypomniał, że zameldowanie jest potwierdzeniem faktycznego przebywania pod określonym adresem. Ewidencja ludności służy bowiem zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Ma charakter wyłącznie porządkowy i nie jest formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Ma także służyć zapobieganiu stwarzania tzw. fikcji meldunkowej, a taką fikcją byłoby dalsze utrzymywanie zameldowania T. W. w P. przy ul. [...]. T. W. złożyła od ww. decyzji odwołanie podnosząc, że stan faktyczny ustalony na podstawie zebranych materiałów nie jest odzwierciedleniem stanu obecnego oraz stanu sprzed nabycia nieruchomości przez Izabelę i A. W.. Odwołująca się podkreśliła, że od 2010 r. do chwili obecnej w Księdze Wieczystej nieruchomości widniej wpis o zakazie zbywania i obciążania tej nieruchomości. Ponadto, sprawa spadkowa dotycząca nieruchomości nie została zakończona, bowiem w 2019 r. został ujawniony testament z 2007 r., czego nie uwzględniono przy stwierdzaniu nabycia spadku. W wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania Wojewoda, powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) oraz art. 35 ustawy o ewidencji ludności, decyzją z dnia [...] marca 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając decyzję organ przytoczył treść art. 35 ustawy o ewidencji ludności i podkreślił, że zameldowanie i wymeldowanie są tylko aktami rejestracji danych. Ewidencja ludności ma zbierać informacje o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc informacje o stanie faktycznym, a nie prawnym. Zdaniem Wojewody, udowodnionym faktem jest, że T. W. obecnie nie mieszka w spornym lokalu. Od 11 kwietnia 2017 r. odbywa ona bowiem karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w G.. Wojewoda zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, że na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana (np. nakaz eksmisji, odbywanie kary pozbawienia wolności, nakaz opuszczenia lokalu, zakaz zbliżania się do członków rodziny). Innymi słowy, chodzi tu o te wszystkie sytuacje, gdy opuszczenie miejsca pobytu stałego jest wynikiem wykonania prawomocnych wyroków sądów powszechnych bądź orzeczeń właściwych organów administracji publicznej. Skoro T. W. w dniu 11 kwietnia 2017 r. została pozbawiona wolności na mocy prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego w S. to uznać należy, że od tego momentu spełnia przesłankę opuszczenia przedmiotowego lokalu w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. W tej sytuacji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje jej chęć ponownego zamieszkania w dotychczasowym miejscu zameldowania. Należy mieć bowiem na uwadze, że przepisy dotyczące zameldowania i wymeldowania mają jedynie charakter rejestrowy. Bezsporne jest, że dalsze utrzymywanie zameldowania T. W. w lokalu przy ul. [...] w P. prowadziłoby do utrzymywania fikcji meldunkowej. T. W. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając jej, że została wydana na podstawie niekompletnego materiału dowodowego. Pominięto fakt toczącego się postępowania spadkowego oraz zakazu zbywania i obciążania nieruchomości (wyrok zaoczny z dnia [...] października 2014 r., sygn. akt I C [...]) bez umotywowania takiego stanowiska w uzasadnieniu decyzji. Ponadto skarżąca zarzuciła decyzji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jej podstawę i mających wpływ na treść decyzji. Organ w sposób ogólny i zbiorczy wymienił wszystkie dowody, które w jego ocenie posłużyły do ustalenia tego stanu faktycznego. Takie przytoczenie dowodów jest naruszeniem prawa procesowego. Wojewoda przekroczył także zasadę swobodnej oceny dowodów. Organ odwoławczy nie uwzględnił: - końca odbywania przez skarżącą kary pozbawienia wolności w dniu [...] kwietnia 2021 r., - wpisu w dziale III Księgi Wieczystej nieruchomości o zakazie zbywania i obciążania udziału w prawie wieczystego użytkowania, który wynosi [...] części należącej do T. W., oraz o zakazie zbywania i obciążania prawa użytkowania wieczystego oraz budynku stanowiącego odrębną nieruchomości należącego do T. W. w udziale [...] części przy ul. [...] w P., - że toczy się postępowanie spadkowe o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym M. W., - wyroku zaocznego Sądu Rejonowego S. [...] w S. z dnia [...] października 2014 r. - postanowienia Sądu Okręgowego w S. Wydziału Karnego z dnia [...] czerwca 2014r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że przy orzekaniu brał pod uwagę tylko stan faktyczny jaki istniał w dacie wydawania zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 2 sierpnia 2021 r. I. W. i A. W. wnieśli o oddalenie skargi. Uczestnicy wskazali, że w toku egzekucji komorniczej nieruchomości nabyli udział T. W. w wysokości [...] części, udział M. W. w wysokości [...] części i udział M. W. w wysokości [...] części w nieruchomości gruntowej pozostającej w użytkowaniu wieczystym działki [...], z obrębu ewidencyjnego nr [...] i budynku stanowiącego odrębną nieruchomość, tj. domu jednorodzinnego w zabudowie szeregowej o powierzchni [...] m2 położonego w P. przy ul. [...], o czym świadczy postanowienie Sądu Rejonowego S. - [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. (sygn. akt [...] [...]). Pomimo że postanowienie w przedmiocie przysądzenia spornej nieruchomości uprawomocniło się w dniu 9 września 2019 r., M. W., M. W. oraz I. P. cały czas zamieszkują sporną nieruchomość i nie zamierzają jej opuścić. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym S. - [...] w S. prowadzi postępowanie egzekucyjne (Km [...]) na podstawie tytułu wykonawczego w postaci prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego S. -[...] w S. o przysądzeniu własności nieruchomości z dnia [...] grudnia 2018 r. Obecny stan pandemii uniemożliwia przeprowadzenie egzekucji w zakresie wydania nieruchomości. Natomiast T. W. po odbyciu kary pozbawienia wolności znów zamieszkała w domu położonym w P. przy ul. [...], wbrew woli właścicieli nieruchomości. Uczestnicy zaznaczyli, że T. W., I. P., M. W. i M. W. bezumownie zajmują nieruchomość położoną w P. przy ul. [...], nie uiszczając żadnych należności. Sąd Rejonowy S. - [...] w S., II Wydział Cywilny w dniu [...] listopada 2020 r. wydał wyrok (sygn. akt II C [...]), w którym zasądził od I. P., M. W. oraz M. W. na rzecz I. i A. W. należności w związku z bezumownym zajmowaniem nieruchomości. Obecnie prowadzone jest przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym S. — [...] w S. M. F. postępowanie egzekucyjne (Km [...]). Jednak żadne należności nie są ściągane. Uczestnicy zauważyli, że T. W. powołała się na treść wpisów do księgi wieczystej dotyczących zakazu zbywania i obciążania należącego do niej udziału (ograniczenie w rozporządzaniu nieruchomością). Tymczasem zakaz ten został orzeczony na podstawie art. 292 § 2 Kodeksu postępowanie karnego (zabezpieczenie grożącego przepadku następuje przez zajęcie ruchomości, wierzytelności i innych praw majątkowych oraz przez ustanowienie zakazu zbywania i obciążania nieruchomości). W przypadku przysądzenia własności nieruchomości (art. 1000 § 1 i art. 1003 § 1 k.p.c.) przewidziany w art. 292 K.p.k. zakaz zbywania i obciążania nieruchomości nie wygasa, a takie stwierdzenie oznacza, że przysądzenie nieruchomości jest możliwe. Orzeczony zakaz zbywania i obciążania udziału w nieruchomości ma jedynie taki skutek, że zbycie lub obciążenie ruchomości lub nieruchomości po zabezpieczeniu pozbawione jest skutków prawnych wobec wierzyciela, a więc kwestia ta nie ma znaczenia w sprawie o wymeldowanie skarżącej z przedmiotowego lokalu. Wobec powołania się przez skarżącą na prowadzone postępowanie spadkowe o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym M. W. uczestnicy wyjaśnili, że Sąd Rejonowy S. - [...] w S., I Wydział Cywilny prowadzi postępowania z wniosku T. W. oraz I. P. o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym M. W. (sygn. akt I Ns [...], I Ns [...], III Ns [...]). Zostało zainicjowanych kilka postępowań m.in. w oparciu o testament sporządzony rzekomo przez M. W.. Warto więc podkreślić, że Prokuratura Rejonowa S. - Prawobrzeże i Zachód w S. nadzoruje dochodzenie (sygn. akt PR2 Ds. [...]) w sprawie podrobienia testamentu po zmarłym M. W.. Sporządzona została opinia biegłego grafologa, który stwierdził, że podpis "M. W." pod dokumentem testamentu z dnia [...] września 2007 r. (w stopniu wysoce prawdopodobnym) nie został nakreślony przez zmarłego. Tak więc osoby, które nie chcą opuścić nieruchomości (w tym T. W.) niestanowiącej ich własności, powołują się na swoje rzekome prawa w oparciu o testament, którego prawdziwość jest wysoce wątpliwa. W dniu 14 lipca 2021 r. Sąd Rejonowy S. - Prawobrzeże i Zachód w S., VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w P. (sygn. akt VII Kp [...]) wydał postanowienie, w którym orzekł o przekazaniu do dalszego prowadzenia Prokuraturze Rejonowej S. - Zachód w S. sprawy nieopuszczenia w okresie od 9 września 2019 r. do dnia 18 lutego 2021 r. wbrew żądaniu osoby uprawnionej nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], czym działano na szkodę I. i A. W., tj. o czyn z art. 193 Kodeksu karnego. Sąd wskazał, że znamiona przestępstwa naruszenia miru domowego może zrealizować osoba, której nie przysługuje - na podstawie obowiązujących przepisów lub istniejącej między stronami umowy - prawo dostępu do obiektu będącego formalnie mieniem "cudzym". Sąd zwrócił uwagę, że na dzień dzisiejszy właścicielami nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] są I. i A. W., a osobom aktualnie zajmującym mieszkanie (w tym T. W.) żadne prawo do tego nie przysługuje. W ocenie Sądu, w tej konkretnej sprawie domniemanie legalności posiadania zostało obalone, bowiem postępowanie cywilnoprawne zostało już wyczerpane. Kwestie uprawnień właścicielskich zostały prawomocnie rozstrzygnięte na gruncie prawa cywilnego, a sprawcy (w tym T. W.) nadal nie reagują na wezwania opróżnienia i wydania nieruchomości. Słusznie Sąd zauważył, że zbyt daleko idąca ochrona posiadania doprowadziłaby do absurdalnych rozwiązań, kiedy to w zależności od tego kto pierwszy dotrze do danej posesji i w niej się rozgości, będzie miał prawo do zamieszkiwania bez narażania się na konsekwencje prawno-karne. Zdaniem uczestników postępowania, słusznie organy administracji publicznej powołały się na wyrok NSA z dnia 17 października 2019 r. (II OSK 2418/18), w którym wskazano, że na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana (np. nakaz eksmisji, odbywanie kary pozbawienia wolności, nakaz opuszczenia lokalu, zakaz zbliżania się do członków rodziny). Jako absurdalne uczestnicy postępowania uznali rozwiązanie, wedle którego, jako właściciele nieruchomości w obecnym stanie pandemii koronawirusa nie mogą doprowadzić do eksmisji osób obecnie zamieszkujących ich dom. Zadziwiające jest, że T. W. jako osoba karana wraca po odbyciu kary do nieruchomości stanowiącej ich własność i mieszka w niej tkwiąc w przekonaniu, że nie może być wymeldowana. Przyjmując bezrefleksyjnie jako przesłankę wymeldowania "faktyczne opuszczenie miejsce stałego pobytu" można doprowadzić do sytuacji, w której właściciel zawsze będzie na gorszej pozycji, a osoby bezprawnie zajmujące nieruchomość czują się bezkarne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r. poz. 1397 ze zm.), organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Skład orzekający Sądu w niniejszej sprawie w pełni podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, wedle którego, jako równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, gdy opuszczenie lokalu jest wynikiem działania stosownych organów bądź właściwych sądów. Na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana (np. nakaz eksmisji, odbywanie kary pozbawienia wolności, nakaz opuszczenia lokalu, zakaz zbliżania się do członków rodziny). Innymi słowy, chodzi tu o te wszystkie sytuacje, gdy opuszczenie miejsca pobytu stałego jest wynikiem wykonania prawomocnych wyroków sądów powszechnych bądź orzeczeń właściwych organów administracji publicznej. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje w tej sytuacji chęć ponownego zamieszkania w dotychczasowym miejscu zameldowania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 622/19, wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 834/20). Tożsame wnioski wynikają z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym podkreśla się, że opuszczenie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, obejmuje przypadek opuszczenia miejsca stałego pobytu pod przymusem realizowanym przez upoważnione do tego organy państwa. Obowiązek meldunkowy ma charakter ewidencyjny ukierunkowany na rejestrację danych o miejscu pobytu osób i nic nie przemawia za tym, aby w razie opuszczenia miejsca pobytu w wyniku przymusu państwowego utrzymywać w rejestrze dane, które są niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 136/20). Podsumowując, okoliczność odbywania przez skarżącą ponad trzyletniej kary pozbawienia wolności nie stoi na przeszkodzie do wymeldowania jej z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, a wręcz potwierdza fakt niezamieszkiwania w lokalu przy ul. [...] w P.. Istotne jest przy tym niesporne ustalenie przez organy orzekające, że na dzień podejmowania decyzji w sprawie wymeldowania, skarżąca nie przebywała we wskazanym lokalu. Okoliczność planowanego terminu opuszczenia zakładu karnego przez skarżącą nie mogła mieć wpływu na decyzje w trakcie ich podejmowania. Obowiązkiem organów było bowiem rozpoznanie sprawy w stanie prawnym i faktycznym istniejącym na dzień wydawania rozstrzygnięcia. Podnoszone przez skarżącą zarzuty związane z niewłaściwym ustaleniem stanu faktycznego oraz błędną oceną dowodów nie zasługiwały na uwzględnienie. Pomimo że posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości lub jego brak nie stanowi przesłanki determinującej wymeldowanie danej osoby, to ze względu na zarzuty skargi podnoszące prawidłowość ustaleń w zakresie prawa własności do nieruchomości przy ul. [...] w P., zasadnym jest odniesienie się do następujących kwestii. Zgodnie z art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r., Nr 43, poz. 296 ze zm., dalej: "K.p.c."), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Na dzień podejmowania decyzji w obrocie prawnym funkcjonowało postanowienie Sądu Rejonowego S. – [...] w S. z dnia [...] grudnia 2018 r., sygn. akt IX CO [...], mocą którego przysądzono na rzecz I. W. i A. W., na ich majątek wspólny, nieruchomość przy ul. [...] w P. i stwierdzono obowiązek jej wydania przez dłużników M. W., M. W. i T. W. na rzecz nabywców I. W. i A. W.. Organy administracji nie miały podstaw kwestionowania prawa własności uczestników postępowania do wskazanej nieruchomości. Stosownie bowiem do postanowień art. 999 § 1 K.p.c.: "Prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa własności w katastrze nieruchomości oraz przez wpis w księdze wieczystej lub przez złożenie dokumentu do zbioru dokumentów. Prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności jest tytułem wykonawczym do wprowadzenia nabywcy w posiadanie nieruchomości i opróżnienia znajdujących się na tej nieruchomości pomieszczeń bez potrzeby nadania mu klauzuli wykonalności. Przepis art. 791 stosuje się odpowiednio". W kontekście wymienionego wyżej, prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 7 grudnia 2018 r. nie mają znaczenia prawnego zarzuty związane z nieuwzględnieniem wpisu w dziale III Księgi Wieczystej nieruchomości o zakazie zbywania i obciążania udziałów skarżącej w prawie wieczystego użytkowania nieruchomości oraz budynku stanowiącego odrębną nieruchomość od gruntu przy ul. [...] w P., dokonanego mocą wyroku zaocznego Sądu Rejonowego S. – [...] w S. z dnia [...] października 2014 r., sygn. akt I C [...]. Podobnie bez wpływu na trafność rozstrzygnięcia organu ma podniesiona przez skarżącą okoliczność o ustanowieniu hipoteki przymusowej na jej udziale w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. [...] na mocy postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] czerwca 2014 r. sygn. akt III K [...]. Przeniesienie własności nastąpiło bowiem wskutek uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] grudnia 2018 r., sygn. akt IX CO [...]. Bez znaczenia dla oceny prawidłowości przyjętych ustaleń przez organy administracji pozostawała próba podważenia przez skarżącą poświadczenia dziedziczenia sporządzonego aktem notarialnym z dnia [...] stycznia 2010 r., Rep. A Numer [...], skoro na dzień wydania kwestionowanych decyzji była ona nieskuteczna. W ocenie Sądu, strona nie może wywodzić pozytywnych dla siebie skutków prawnych w zakresie meldunkowym, opierając się na działaniach bezprawnych, wbrew woli obecnych właścicieli nieruchomości i w sprzeczności z prawomocnymi orzeczeniami sądowymi. Podsumowując należy stwierdzić, że zarzuty skargi okazały się niezasadne, bowiem postępowanie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z regułami procedury administracyjnej, zaś kwestionowane rozstrzygnięcie znajduje uzasadnienie w prawidłowo zebranym materiale dowodowym przy właściwej wykładni obowiązujących przepisów ustawy o ewidencji ludności. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.