II SA/Sz 726/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie: R.J. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., którą organ ten orzekł w punkcie pierwszym - o zatrzymaniu prawa jazdy kat. [...] R.J. na okres [...] miesięcy, w punkcie drugim - zobowiązał ww. do niezwłocznego zwrotu dokumentu prawa jazdy i uzależnił początek biegu terminu okresu zatrzymania od daty zwrotu przedmiotowego dokumentu, zaś w punkcie trzecim nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że akt ten został wydany z rażącym naruszeniem prawa. Nadto skarżący podniósł, że wykonanie decyzji poważnie utrudni prowadzenie przez niego działalności gospodarczej ([...] – [...]). Wyjaśnił, że charakter wykonywanej działalności wymaga od niego mobilności, a zatem brak prawa jazdy w dużej mierze utrudni możliwość zarobkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 wskazanej ustawy, po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Obowiązek wykazania przesłanek wynikających z powyższego przepisu ciąży na wnioskodawcy i dlatego też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami oraz stosownymi dowodami. Nie jest wystarczające zatem samo złożenie wniosku, czy wskazanie w uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie jego wykonywania. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, aby wykonanie decyzji będącej przedmiotem wniosku mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że podniesiona we wniosku okoliczność wskazująca na utrudnienie prowadzenia działalności gospodarczej (tj. [...]) w wyniku utraty uprawnień do prowadzenia pojazdów na okres [...] miesięcy nie uzasadnienia w dostateczny sposób istnienia przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przesądza bowiem o możliwości wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jedynie w wypadku, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby całkowitym zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, nie zaś tylko jej ograniczeniem, a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, to spełniona zostałaby przesłanka wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienia NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., II OZ 1386/07; z dnia 27 listopada 2009 r., I OZ 1078/09; z dnia 1 kwietnia 2016 r., I OZ 275/16). Również kwestia dotycząca ograniczenia możliwości zarobkowych strony nie może stanowić podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej, skoro skarżący nie wskazał nawet, jaka część ze wszystkich świadczonych usług wykonywana jest w sposób wyjazdowy oraz czy współpracują z nim inne osoby, które mogą wykonać te czynności i dlaczego nie jest możliwe chociażby zlecenie usługi transportu odpowiedniej firmie bądź skorzystanie z komunikacji powszechnej. Poza tym nie uprawdopodobnił także jak niemożność samodzielnego prowadzenia pojazdu mechanicznego wpłynie na poziom osiąganych dotychczas dochodów. Reasumując stwierdzić należy, że skarżący oparł swój wniosek jedynie o ogólnikowe stwierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia, gdyż nie wykazał w jaki sposób wykonanie decyzji wpłynie na jego stabilność finansową i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie, czy trudnych do odwrócenia skutkach. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt administracyjnych. Z kolei argument o wadliwości zaskarżonej decyzji nie mieści się w granicach przesłanek warunkujących pozytywne załatwienie wniosku. Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie bada ani legalności kwestionowanej decyzji ani trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu. A niewątpliwie przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.