II SA/Sz 726/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżącej M. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta [...], decyzją z dnia [...] r., po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla B. B., reprezentującego P. s.c., obejmującą rozbudowę, przebudowę i nadbudowę szkoły publicznej: [...] wraz z przebudową instalacji wewnętrznych sanitarnych i elektrycznych, zlokalizowanej na terenie działki nr [...], obręb geodezyjny nr [...], miasta G., o podstawowych danych technicznych po zmianach: powierzchnia użytkowa [...] m2 i kubatura netto [...] m2. Organ ustalił, że projekt budowlany spełnia wymogi ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy G. z dnia [...] r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli W. Z., A. K., M. K. wskazując, że są właścicielami nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z działką nr [...], zaś decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydana została z naruszeniem prawa. Skarżący podnieśli, że szkoła jest niepubliczna jedynie o uprawnieniach szkoły publicznej i nie powinna być uznana za inwestycję celu publicznego. Nadto zaznaczyli, że nie brali udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji celu publicznego. Wyjaśnili, że szkoła już w obecnym stanie utrudnia stronom prawidłowe korzystnie z ich nieruchomości z uwagi na zacienienie, narażenie na nadmierny hałas, zaś jej rozbudowa i nadbudowa pogorszy jeszcze tę sytuację. Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] r., uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. w części dotyczącej oznaczenia inwestora, tj. B. B. reprezentującego spółkę P. s.c. i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla L. T. i B. B. prowadzących działalność gospodarczą firmę P. s.c. B. B., L. T., zaś w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że z wnioskiem o pozwolenie na rozbudowę, przebudowę i nadbudowę szkoły publicznej wystąpiła P. spółka cywilna, reprezentowana przez B. B., a podmiotami praw i obowiązków w stosunkach, w których występuje spółka cywilna są wspólnicy, zatem w rozpoznawanej sprawie status stron przysługiwał B. B. jak również L. T., w imieniu której pełnomocnik potwierdził wszelkie podjęte czynności dotyczące wniosku. Następnie organ przytoczył treść art. 35 ust. 1 i 4, art. 32 ust.4 i art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz.1332 ze zm.- dalej jako: "P.b.") i wskazał, że projekt budowlany sporządzony został na podstawie decyzji Burmistrza Gminy G. nr [...] z [...] r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W decyzji tej dla inwestycji polegającej na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie szkoły publicznej: podstawowej i gimnazjum w ramach istniejącej powierzchni zabudowy na terenie dz. nr [...] w obrębie geod. [...] w G. określono m.in. maksymalną wysokość części szkoły, po nadbudowie max 14,60 m (od poziomu głównego wejścia), dach dwuspadowy zakończony dachem płaskim z częściową kalenicą. W jej uzasadnieniu podano, że decyzją Burmistrza Gminy G. z [...] r. zezwolono na założenie z dniem [...] r. publicznej szkoły podstawowej, zaś [...] r. wydano decyzję zezwalającą na założenie szkoły publicznej - Gimnazjum nr [...]. Wskazano, że szkoły te posiadają status szkół publicznych. Organ podkreślił, że planowana inwestycja dotyczy części 3 kondygnacyjnego budynku szkoły powstałego w [...] r., a nie części budynku z [...] r. Z opisu technicznego do projektu budowlanego wynika, że przedmiotem inwestycji jest rozbudowa, kondygnacji +1 i +2 w istniejącym budynku, poprzez likwidację załamań elewacji budynku i doprowadzenie bryły do prostych i regularnych kształtów, kondygnacja+1 ma zostać powiększona do ok. 30 m2, kondygnacja +2 do ok. 50 m2. Budynek ma zostać rozbudowany i nadbudowany w obrysie +1 i +2 kondygnacji o poddasze użytkowe. Zmianie ulegnie wysokość kalenicy dachu głównego i zostanie podniesiony o ok. 2,50 m. Projektowana wysokość budynku zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego będzie wynosiła 14,60 m. Działka inwestycyjna [...] graniczy z dz. nr [...] działką drogową ul. [...], od północy z dz. nr [...] (należącą do skarżących), od wschodu z dz. nr [...] (należącą do skarżącej), dz. nr [...] i dz. nr [...], od południa z dz. nr [...] działką drogową ul. [...]. Zagospodarowanie terenu dz. nr [...] nie ulegnie zmianie. Dalej organ wywiódł, że z analizy przesłaniania wykonanej dla budynku znajdującego się na dz. nr [...] wynika, że odległość okna pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi od budynku szkoły wynosi 985,4 cm, zaś wysokość przesłaniania wynosi 629,2 cm. Przy czym budynek szkoły po nadbudowie nie będzie w rozumieniu § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz.1422, dalej jako: "rozporządzenie"), ograniczać naturalnego oświetlenia istniejących pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się od strony północnej na dz. nr [...] jak również budynku na dz. nr [...] (oddalonego od budynku szkoły o ok. 21 m), ponieważ najmniejsza odległość nadbudowy budynku szkoły od istniejącego budynku na dz. nr [...] wynosząca 985,4 cm jest dużo większa od minimalnej wysokości przesłaniania, która w tym przypadku wynosi 629,2 cm. Nadto planowana inwestycja uzgodniona została przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, a do wniosku o pozwolenie na budowę załączono oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością dz. nr [...] na cele budowlane, zaś do projektu – uprawnienia budowlane projektantów wraz z zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Organ powołując się na dokonanie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z art. 35 ust. 1 P.b i spełnienie przez inwestora obowiązku z art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 i art.34 P.b., uznał, że decyzja organu I instancji jest zgodna z przepisami prawa. W odniesieniu do zarzutów odwołania podkreślił, że organ administracji budowlanej działający na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane, nie ma kompetencji do kwestionowania decyzji Burmistrza Gminy G. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak również nie posiada kompetencji do weryfikowania prawidłowości prowadzenia postępowania przed organem gminy. Nadto wskazał, że w dniu 15 lutego 2018 r. Starosta [...] poinformował strony postępowania o wszczęciu postępowania w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Zaznaczył, że sam budynek szkoły nie generuje uciążliwości spowodowanej hałasem, powodują go dzieci w trakcie przerw, zaś kwestia przestrzegania norm hałasu podlega organom ochrony środowiska. Wyjaśnił także, że Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., a decyzja ta została utrzymana w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W.. Natomiast w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty [...], Wojewoda Z. orzekł, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem art. 10 k.p.a. i art. 28 P.b., poprzez nieuwzględnienie prawa stron do brania czynnego udziału w postępowaniu, jednakże nie uchylono decyzji, gdyż w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji Starosty [...]. Skarga na powyższą decyzję została oddalona przez sąd administracyjny. W. Z., A. K. i M. K., działając przez radcę prawnego, zaskarżyli opisaną decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze podnieśli, że pozwolenie na budowę zostało wydane na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podjętej z naruszeniem prawa materialnego i procesowego jak i istotnych interesów stron, dlatego wnoszą o uchylenie decyzji lokalizacyjnej Burmistrza Gminy G. z dnia [...] r. Zdaniem stron, decyzja ta uchybia art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako, że obiekt szkoły usytuowany jest na terenie osiedla domów jednorodzinnych, a planowana nadbudowa szkoły podwyższy jego wysokość o prawie dwie kondygnacje ponad wysokość pozostałych budynków. Nadto nie zawiadomiono ich o tym postępowaniu, co spowodowało, że nie brali w nim udziału. Takie same wady miała decyzja, która pozwoliła inwestorowi na wybudowanie obiektu w aktualnym stanie. Poza tym w odniesieniu do planowanej nadbudowy i rozbudowy skarżąca powieliła argumentację zawartą w odwołaniu, dotyczącą naruszenia wymogu oświetlenia nieruchomości sąsiednich, generowania nadmiernego hałasu dodatkowo zwracając uwagę na kwestię niezapewnienia dla inwestycji miejsc parkingowych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wyjaśniając, że miejsca parkingowe - jak wynika z map google- znajdują się po przeciwnej stronie szkoły na ul. [...] oraz ul. [...]. Postanowieniami z dnia [...] r. Sąd odrzucił skargi W. Z. i A. K.. Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik skarżącej M. K. wniósł jak w skardze oraz zwrócił się o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania obejmujących koszty zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem dokonana przez sąd ocena legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Na wstępie zauważyć należy, iż skarga w głównej mierze odnosi się naruszeń prawa jakimi obarczona jest, zdaniem skarżącej, decyzja Burmistrza Gminy G. z dnia [...] r. nr [...], o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie szkoły publicznej. Odnosząc się do powyższych zarzutów wskazać należy, że sąd administracyjny, jako powołany do sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem oraz sprawując tę kontrolę przez orzekanie w sprawach skarg na decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym, orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 j. t. ze. zm., dalej jako p.p.s.a.). Nadto w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności decyzji wydanej w innej sprawie administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Przedmiot postępowania przed sądem administracyjnym wyznaczony jest zatem zakresem stosunku administracyjnego, tj. jego elementami podmiotowymi oraz przedmiotowymi, czyli podstawą faktyczną i prawną (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 623/06, dostępny w Internecie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykluczyć wobec tego należy możliwość kontrolowania przez sąd administracyjny innego, niż zaskarżone do tego sądu rozstrzygnięcia, jeżeli tak opisana tożsamość podmiotowa i przedmiotowa nie zachodzi. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody Z., którą to uchylono decyzję organu I instancji w zakresie określenia inwestora, wskazując go na nowo, a utrzymano w mocy pozostałą część decyzji orzekającej o udzieleniu pozwolenia na przebudowę i nadbudowę szkoły publicznej: podstawowej i gimnazjum wraz z przebudową instalacji wewnętrznych, zlokalizowaną na działce nr [...], obr. geod. [...] G.. Przedmiot określony tą decyzją wyznacza granice sprawy, którą jest wyłącznie sprawa pozwolenia na budowę. Dlatego też Sąd nie mógł objąć kontrolą decyzji Burmistrza Gminy G. z dnia [...] r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na rozbudowie przebudowie i nadbudowie szkoły publicznej, jako, że mnie mieści się w granicach sprawy, o których mowa w art. 134 i 135 p.p.s.a. Zauważyć należy, że decyzja ta została podjęta w odrębnym postępowaniu, a sąd nie jest obowiązany do oceny rozstrzygnięć wydanych w innych nawet powiązanych czy poprzednich postępowaniach. Co istotne pomiędzy wskazanymi decyzjami nie zachodzi tożsamość przedmiotu i podstawy prawnej. Oznacza to zatem, że w sprawie pozwolenia na budowę, strona skarżąca nie może skutecznie kwestionować legalności ostatecznej decyzji lokalizacyjnej, a wzruszenia takiej decyzji należy domagać się w osobnym postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym. Sąd będąc związany granicami sprawy, którą jest sprawa rozstrzygniętą zaskarżonym aktem, nie posiada bowiem uprawnienia do wkraczania w sprawę nową w stosunku do tej, która była, albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 r. sygn. akt. I OSK 122/05, wyrok NSA z 20 września 2012 r. sygn. akt II OSK 986/11, dostępne w Internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też bez znaczenia dla oceny kwestionowanej decyzji pozostają zarzuty dotyczące braku udziału skarżącej jako strony w postępowaniu zakończonym decyzją Burmistrza Gminy G. z dnia [...] r., czy wydania tej decyzji z naruszeniem art. 154 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Żaden z tych zarzutów nie podlegał weryfikacji przez sąd, zaś skarga na decyzję udzielającą pozwolenia na budowę nie służy wyeliminowaniu ewentualnych nieprawidłowości aktu lokalizacyjnego. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji wskazać należy, że na mocy art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przepisy techniczno-budowlane, o których mowa wyżej, zawarte są w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które normuje m.in. kwestię naturalnego oświetlenia i miejsc postojowych dla inwestycji. Lektura uzasadnienia decyzji Wojewody Z. prowadzi do wniosku, że organ dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi przeanalizował spełnienie warunku z § 13 rozporządzenia wskazując, że budynek szkoły po nadbudowie nie będzie ograniczał naturalnego oświetlenia dla istniejących pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się na działkach sąsiednich. Natomiast w ogóle nie wyjaśnił, a przynajmniej nie dał temu wyrazu w uzasadnieniu decyzji, czy projekt budowlany odpowiada wymogom określonym w § 18 rozporządzenia. Stosownie do tego przepisu zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust.1). Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 2). Z zacytowanego przepisu wynika, że projekt zagospodarowania działki inwestycyjnej powinien przewidywać na jej terenie miejsca postojowe dla planowanej inwestycji. W judykaturze dopuszcza się w szczególnych okolicznościach, że miejsca te mogą być usytuowane na innej działce, o ile mają charakter trwały, a jednocześnie zaakcentuje się, że nie każda ingerencja w obiekt wymaga obligatoryjnego zaprojektowania miejsc (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt II OSK 1736/14, dostępny w Internecie). Urządzenie stanowisk postojowych uzależnione jest przede wszystkim od rodzaju planowanej zabudowy i potrzeby użytkowników przebywających na działce inwestycyjnej, a art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. nakazuje organowi zbadanie zgodności projektu z tą regulacją. O ile bowiem charakter inwestycji związany jest z obsługą komunikacyjną wymagającą stworzenia lub utrzymania dotychczasowych miejsc parkingowych, to rolą organu rozstrzygającego w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę jest wyjaśnić, jaka jest realna wielkość tych potrzeb i czy inwestor istotnie potrzeby te zaspokoi (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 12 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 438/12, publ. Lex nr 1230633). Brak w uzasadnieniu decyzji jakichkolwiek rozważań poświęconych zagadnieniu miejsc postojowych rodzi wątpliwości, czy organ w ogóle zbadał tą kwestię, a tym samym, czy zasadnie przyjął, iż projekt budowlany odpowiada prawu. Wprawdzie skarżący w złożonym odwołaniu podniósł w zakresie naruszenia przepisów techniczno-budowlanych wyłącznie zarzut zacienienia budynków sąsiednich, ale okoliczność ta nie zwalniała organu odwoławczego od rozpoznania sprawy w jej całokształcie, a więc zbadania zgodności inwestycji z pozostałymi przepisami rozporządzenia, w tym wymogu zapewnienia dla inwestycji miejsc postojowych. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności na organie odwoławczym ciąży obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy, a nie tylko ograniczenia się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji pod kątem zarzutów podniesionych w odwołaniu. Istota administracyjnego toku instancji polega bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W realiach niniejszej sprawy, nie odniesienie się przez Wojewodę Z. w ocenie prawidłowości sporządzonego projektu zagospodarowania działki do wymogu wynikającego z § 18 rozporządzenia, powoduje, że zaskarżona decyzja wymyka się spod kontroli sądu, gdyż uniemożliwia zbadanie przesłanek, którymi organ kierował się wydając decyzję. W tej sytuacji, sąd nie jest bowiem w stanie stwierdzić, czy stanowisko organu odwoławczego o zgodności z prawem zasadniczej części decyzji Starosty [...] (tj. z wyjątkiem określenia inwestora) jest prawidłowe, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że organ I instancji również nie wypowiedział się w sprawie posiadania przez planowaną inwestycję miejsc postojowych. Innymi słowy, skoro w zaskarżonej decyzji nie rozważono wszelkich aspektów sprawy, mających istotne znaczenia dla jej rozstrzygnięcia, to tym samym brak jest możliwości zweryfikowania poglądu organu II instancji o zasadności zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę szkoły. Sąd dostrzega, że w odpowiedzi na skargę organ ustosunkowując się do zarzutu braku spełnienia wymogu miejsc parkingowych wyjaśnił, że miejsca te znajdują się po przeciwnej stronie szkoły na ul. [...] oraz w ul. [...]. Jednakże podkreślenia wymaga, że odpowiedź na skargę nie może uzupełniać uzasadnienia decyzji. Poza tym organ powołując się na istnienie w najbliższej okolicy miejsc parkingowych, nie określił ich charakteru (trwałości), ani jakiego są one rodzaju (czy ogólnodostępne, a może prywatne) i nie wskazał, czy są wystarczające dla potrzeb planowanej rozbudowy szkoły, zaś sąd nie jest uprawniony do zastępowania organów w czynieniu ustaleń faktycznych w sprawie. Niezależnie od powyższego, w odniesieniu do zarzutów dotyczących przekroczenia norm hałasu wskazać należy, że w głównej mierze dotyczą one budynku już istniejącego, który sam jako taki hałasu nie generuje, źródłem hałasu są jego użytkownicy. W takiej sytuacji, zaistnienie negatywnego oddziaływania na środowisko na etapie użytkowania obiektu, polegającego na przekroczeniu dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku winno być przedmiotem badania Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Niemniej jednak nie zwalnia to organu z obowiązku ustalenia, czy planowana inwestycja spełnia wymogi, o których mowa w § 324 rozporządzenia, w szczególności, czy przyczyni się ona do zwiększenia emitowanego hałasu, a jeżeli tak, to jakie środki zaradcze przewiduje inwestor. Podsumowując stwierdzić należy, że uchybienia w postaci niewskazania oraz niewyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego w sposób dostateczny zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, stanowi o podjęciu rozstrzygnięcia z naruszeniem przepisów postępowania, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy sąd, orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. o uchyleniu zaskarżonej decyzji, odstępując od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego. O kosztach postępowania sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 i 205 § 2 przywołanej ustawy. Na zasądzoną na rzecz skarżącej od organu odwoławczego kwotę [...]zł składa się: wpis od skargi uiszczony w wysokości [...] zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł ustalonego w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań sądu i związane są one z koniecznością dokonania pełnej kontroli projektu budowlanego z przepisami prawa, w tym ze szczególnym uwzględnieniem § 18 rozporządzenia. Organ odwoławczy zobligowany zatem będzie do ponownego przeanalizowania sprawy w jej całokształcie pod kątem możliwości wyjaśnienia we własnym zakresie wskazanych okoliczności będących istotnymi dla jej rozstrzygnięcia, a dopiero stosownie do tych ustaleń, podejmie decyzję, pamiętając o prawidłowym jej uzasadnieniu.