II SA/Sz 739/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpatrzeniu w dniu 24 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 17 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach p o s t a n a w i a: oddalić wniosek Skarżący K. M. – reprezentowany przez adwokata – pismem z dnia 15 czerwca 2018 r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 17 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej: "p.p.s.a." Uzasadniając wniosek Skarżący wskazał, że wobec niego toczy się kilkadziesiąt postępowań w sprawach o wymierzenie kary pieniężnej, w tym na etapie postępowań sądowoadministracyjnych przed WSA w Olsztynie, WSA w Warszawie, czy WSA w Szczecinie. W sumie na chwilę złożenia wniosku wniósł już 100 skarg na decyzje wymierzające kary pieniężne, a ponadto w toku przed organami podatkowymi pozostaje kilkadziesiąt postępowań. Jak zaznaczył Skarżący, wszczęto postępowania egzekucyjne w łącznej wysokości [...] zł, zaś powiększenie tej sumy poważnie zagrozi jego wypłacalności. Skarżący podkreślił, iż wysoce prawdopodobne jest, że zaskarżone decyzje zostaną uchylone. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Natomiast powrót do stanu poprzedniego będzie mogło nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Skarżący stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie skutkowało zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratą jedynego źródła utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Natomiast, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd bowiem nie jest zobowiązany ustalać ww. okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za stronę skarżącą uzasadnienia wniosku. To w interesie strony leży bowiem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. I FZ 148/09, postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10). Dla oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym i rodzinnym skarżącego. Zweryfikowanie przez sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź wywołania trudnych do odwrócenia skutków musi się zatem odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości uzyskiwanych dochodów, środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, a także sytuacji rodzinnej. Ponadto, chodzi nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia, gdyż Skarżący – pomimo, że jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – oprócz ogólnego wskazania, że kwota określonego w zaskarżonej decyzji zobowiązania jest dla Skarżącego kwotą znaczną oraz ciążą na nim inne zobowiązania, nie zawarł w skardze żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do konkretnych faktów i zdarzeń, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji byłoby uzasadnione. Oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową Skarżącego, tak aby Sąd rozpoznający wniosek doszedł do przekonania, ze uiszczenie spornej kwoty przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie natomiast Skarżący powołał się na możliwość ewentualnego zamknięcia działalności gospodarczej. Poprzestając na ogólnikowym stwierdzeniu, że powyższe spowoduje utratę przez Skarżącego jedynego źródła utrzymania dla niego i jego rodziny. W rezultacie, zdaniem Sądu, twierdzenia przedstawione w złożonym przez Skarżącego wniosku, nie wyczerpują przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Na obecnym etapie postępowania uznać je zatem należy za czysto teoretyczne i jako takie nie mogą one stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podatkowej. Strona nie przedstawiła żadnych przekonujących argumentów i dokumentów odnoszących się do stanu faktycznego sprawy, które można byłoby ocenić, jako okoliczności będące ustawowymi przesłankami, skutkującymi uwzględnieniem wniosku. Co istotne, również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby takie przesłanki w sprawie występowały. Należy również podkreślić, że "uszczerbek finansowy" ponoszony przez Skarżącego w związku z regulowaniem przedmiotowego zobowiązania - nawet znaczny - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też tym bardziej spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, LEX nr 965117). Skoro wniosek Skarżącego nie spełniał powyższych wymogów, w tym stanie sprawy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Wszystkie cytowane orzeczenia są dostępne na stronie internetowej [...]