II SA/Sz 770/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 12 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. O.H. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., którą organ uchylił decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. ustalającą na rzecz A. Spółki z o.o. w S. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę na działce nr [...] przy al. [...] w S. budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem w kondygnacji piwnic i infrastrukturą, i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W piśmie z dnia [...] r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz czynności podejmowanych przez Prezydenta Miasta S. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na działce nr [...] przy al. [...] w S.. Uzasadniając wniosek skarżąca podała, że w dniu [...] r. otrzymała zawiadomienie organu I instancji, z którego wynika, że "zostały zebrane wszystkie dowody w sprawie" oraz, że strony mają możliwość wypowiedzenia się co do dowodów i materiałów. Jak z powyższego wynika organ I instancji prowadzi dalsze postępowanie administracyjne, pomimo zaskarżenia decyzji SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., prawdopodobnie w oparciu o niekompletne ,,wytyczne" zawarte w zaskarżonej decyzji SKO. W tych okolicznościach dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie, aczkolwiek formalnie dopuszczalne, nie powinno zakończyć się decyzją aż do czasu rozpatrzenia tej skargi przez WSA. Dalsze procedowanie w sprawie i podjęcie decyzji merytorycznej przed rozstrzygnięciem Sądu odnośnie złożonej skargi stworzy sytuację, że w obrocie prawnym w trakcie toczącego się postępowania funkcjonować będą zarówno zaskarżona decyzja SKO jak i ewentualna "nowa decyzja" organu I instancji. W konsekwencji nie można wykluczyć, że ta "nowa decyzja" będzie musiała być zaskarżona, albowiem nie będzie zawierać rozważenia wszystkich aspektów sprawy. Zadaniem skarżącej, przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. zachodzą w niniejszej sprawie, dlatego wniosek o zapewnienie ochrony tymczasowej jest uzasadniony. W piśmie z dnia [...] r. skarżąca ponowiła wniosek o wstrzymanie czynności podejmowanych w sprawie przez organ I instancji, a w szczególności nakazanie wstrzymania wydania decyzji w sprawie warunków zabudowy dla A. Sp. z o.o. w S. do czasu rozstrzygnięcia skargi. Skarżąca wskazała w piśmie, że zapoznając się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, zgodnie z zawiadomieniem organu I instancji z dnia [...] r., (załącznik do mojego wniosku) uzyskała informację, że decyzja ma zapaść niezależnie od rozstrzygnięcia Sądu i zdaniem prowadzących postępowanie wszystkie dowody zostały już zgromadzone. Poinformowała również, że złożyła wnioski o przeprowadzenie dalszych dowodów w sprawie i wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy, wywołanej niniejszą skargą. Zdaniem skarżącej, aktualne stanowisko organu, w sposób rażący godzi w zasady postępowania administracyjnego, uniemożliwiając jej realizację praw. Nie ulega wątpliwości, że kwestie, które mają być przedmiotem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w ramach postępowania toczącego się pod sygnaturą akt II SA/Sz 770/16 mają zasadnicze znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, co uzasadnia wstrzymanie się przez organ z jej zakończeniem do czasu podjęcia stosownych rozstrzygnięć przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje: Przedmiotem rozpoznania Sądu stał się wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wydaną w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Z treści wniosków skarżącej wynika, że w istocie skarżąca oczekuje wstrzymania postępowania i czynności podejmowanych przez Prezydenta Miasta Szczecina w ramach ponownego rozpoznania sprawy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na działce nr [...] przy al. [...] w S. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) –zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu należy wyjaśnić, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, którą Sąd w tym składzie podziela, decyzja ustalająca warunki zabudowy ze względu na jej przedmiot nie należy do aktów administracyjnych, które mogłyby podlegać wykonaniu w powyżej wskazanym rozumieniu pomimo, że może ona wywoływać określone następstwa prawne. Poza tym skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji jest jedynie wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji, z którą skarżąca nie zgadza się, i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Samo jednak wszczęcie nowego postępowania nie stanowi okoliczności skutkującej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, argumentacja wniosku skarżącej sprowadza się w istocie do skutków pośrednich wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Rację należy przyznać skarżącej, że rozstrzygnięcie takie może pociągnąć za sobą kolejne rozstrzygnięcia administracyjne niekoniecznie zgodne z oczekiwaniami skarżącej, ale to dopiero w tych, kolejnych postępowaniach strona będzie mogła domagać się ochrony tymczasowej, czy to na etapie postępowania przed organem administracji, czy też na etapie skargi na ostateczną decyzję administracyjną, według przesłanek przewidzianych przez stosowne przepisy procesowe, w tym również z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie może stanowić uzasadnienia dla wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej obawa skarżącej wydania kolejnej, błędnej, jej zdaniem, decyzji. Ze względu na charakter zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu, w tej sprawie nie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącej tymczasowej ochrony polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z 23 lutego 2011 r., sygn. akt II OZ 101/11, postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt II OZ 859/11, postanowienie NSA z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt 1000/11, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja uchylająca decyzję organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy nie powoduje bezpośrednich następstw dla skarżącej w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Stąd też wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. Należy też wyjaśnić, że zarzuty merytoryczne względem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, nie mogą być rozważane przez Sąd na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.