II SA/Sz 81/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Ż. i W. Ż. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. Ż. i W. Ż. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E. Ż. i W. Ż. wystąpili ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr[...] . AJ, umarzającą postępowanie wywołane Ich odwołaniem od decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającą inwestorowi – Spółce A. z o.o. z siedzibą pozwolenia na budowę zespołu budynków usługowych o funkcji turystycznej i handlowej w [...] przy ul. [...] W uzasadnieniu swej decyzji Wojewoda podał, że wnoszący odwołanie nie wskazali przepisu prawa, którego naruszenie powoduje negatywnie oddziaływanie na ich lokal mieszkalny, co pozwoliłoby organowi uznać E.Ż. i W. Ż. za stronę postępowania o pozwolenie na budowę. Pismem z dnia [...] r. skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadność wniosku argumentowali stwierdzeniem, że w planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego Promenady w [...] , przyjętym uchwałą Rady Miejskiej Nr XXXIX/322/98 z dnia 17 marca 1998 r., nie została przewidziana zabudowa w postaci sklepu wielkopowierzchniowego typu "Lidl" o powierzchni użytkowej 8 tysięcy metrów kwadratowych. Ponadto podnieśli, że inwestor nie dołączył opinii geotechnicznej w myśl § 3 ust. 3 w związku z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. poz. 463). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 wskazanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zagadnienie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności zostało uregulowane w powołanej ustawie w sposób kompleksowy. Stanowisko doktryny i orzecznictwa jest przy tym zgodne, że instytucja wstrzymania wykonania może dotyczyć wyłącznie takiej kategorii rozstrzygnięć, które mają przymiot wykonalności, tzn. stwierdzają lub tworzą po stronie adresatów obowiązki prawne lub uprawnienia (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2013, s. 360, a także por. postanowienia NSA: z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 403/11, opubl. w Lex nr 1069478,z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 1377/11, opubl. w Lex nr 1103057, z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 164/13, opubl. w Lex nr 1318887). W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wydanej w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż organ, który ją wydał uznał, że wnoszący odwołanie nie są stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę udzielonego Spółce A. z o.o. z siedzibą [...] na budowę zespołu budynków usługowych o funkcji turystycznej i handlowej w [...] . Zaskarżona decyzja nie należy do aktów, które mają przymiot wykonalności. W powołanej kwestii orzecznictwo sądowoadministracyjne wypracowało pogląd, że co do zasady, przymiotu wykonalności nie mają decyzje odmowne, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych, jak również orzeczenia o charakterze procesowym (patrz postanowienie NSA z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 213/13, opubl. w Lex nr 1318896, postanowienie NSA z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 214/13, opubl. w Lex nr 1318897). Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze ma charakter formalny. Nie nadaje się ona do wykonania, gdyż nie wywołuje żadnego skutku materialnoprawnego, nie stwierdza ani nie tworzy po stronie skarżących uprawnień lub obowiązków nadających się do egzekucji. Przedmiotem badania organu odwoławczego była w tym przypadku jedynie kwestia procesowa, tj. ustalenie posiadania przez stronę legitymacji do skutecznego uczestnictwa w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Decyzja tego rodzaju nie rodzi zatem bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 1 marca 2013r., sygn. akt II OZ 110/13, opubl. w bazie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając zatem w szczególności na uwadze charakter przedmiotowy zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, nie mającej cech wykonalności, wniosek E. Ż. i W. Ż. o wstrzymanie jej wykonania, nie zasługiwał na uwzględnienie. Na marginesie, biorąc pod uwagę stanowisko prezentowane przez skarżących w przedmiotowym wniosku, Sąd pragnie wyjaśnić, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji. Stąd też wszelkie zarzuty kierowane przeciwko kwestionowanemu skargą rozstrzygnięcia organu, nie mogą być przedmiotem oceny w ramach badania przez sąd administracyjny, czy wystąpiły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.