II SA/Sz 823/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 15 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M. K. i J. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany orzeczenia o wykonaniu aktu nadania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] uchyliło postanowienie Starosty G. z dnia [...] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany orzeczenia o wykonaniu aktu nadania nr [...] r. nadanego W. D., które stało się prawomocne od dnia 19 sierpnia 1970 r. i wznowiło postępowanie administracyjne w sprawie zmiany powyższego orzeczenia. W dniu 7 sierpnia 2014r. M. K. i J. D. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisane wyżej postanowienie. W dniu 9 września 2014r. M. K. złożyła do sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, złożony na urzędowym druku formularza PPF. W uzasadnieniu wskazała, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe a jej emerytura wynosi [...] zł brutto. Jej wydatki to bieżące opłaty, wydatki na leczenie, leki, rekonwalescencję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jak wskazuje się w orzecznictwie, o oczywistej bezzasadności skargi można mówić wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo, jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 867/11, publ. Lex nr 1069766). Zakres kognicji sądów administracyjnych określony został m.in. w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Z treści wskazanego przepisu wynika, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Przedmiotem niniejszej skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wznawiające postępowanie administracyjne w sprawie zmiany orzeczenia o wykonaniu aktu nadania nr [...] r. nadanego W. D., które stało się prawomocne od dnia 19 sierpnia 1970 r. Stosownie do art. 149 § 1, § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267) wznowienie postępowania i odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Natomiast tylko na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania przysługuje zażalenie (§ 4 art. 149 w zw. z art. 141 § 1 K.p.a.). Skoro więc na zaskarżone postanowienie o wznowieniu postępowania, zażalenie nie przysługuje, nie kończy ono postępowania w sprawie ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, to nie mieści się w katalogu postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Powyższe okoliczności stanowią podstawę do odrzucenia skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. jako niedopuszczalnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym i w sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia, sąd I instancji jest uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 P.p.s.a., a to z kolei uzasadnia oddalenie wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r., II GZ 101/12, publ. LEX nr 1145541). Mając na uwadze powyższe sąd, działając na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.