II SA/Sz 826/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik, Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.),, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu nieosiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych oddala skargę . 1. Decyzją z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] Wójt Gminy P. (dalej jako: "Wójt", "Organ I instancji") wymierzył G. Sp. z o.o. w P. (dalej jako: "Spółka", "Strona", "Skarżąca") karę pieniężną w wysokości [...] zł za nieosiągnięcie w 2022 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych odebranych z terenu gminy P.. W uzasadnieniu organ wskazał, że Spółka osiągnęła poziom recyklingu na poziomie 7,49 %, zamiast 25 %. Nadto, poddał analizie kwestie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. 2. Postanowieniem z dnia [...] marca 2024 r. Organ I instancji sprostował z urzędu ww. decyzję w szczególności co do kwoty kary tj. [...] zł (sentencja decyzji) oraz co do wyliczeń kary (uzasadnienie decyzji). Stronie powyższe sprostowanie doręczono, lecz go nie zaskarżyła. 3. Spółka złożyła odwołanie od ww. decyzji zarzucając jej naruszenie: a) art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz niedokonanie analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego przy uwzględnieniu słusznego interesu strony, co wyraża się w: - braku analizy materiału dowodowego i niepodjęciu ustaleń w kontekście sygnalizowanego przez Stronę argumentu, iż nieosiągnięcie przez Stronę wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2022 r. wynika wyłącznie z przyczyn niezależnych od Niej, oraz, że Strona dokłada należytej staranności i podejmuje działania mające na celu osiągnięcie jak najefektywniejszego poziomu przygotowania odpadów do ponownego użycia i recyklingu, - bezzasadnym przyjęciu przez Organ I instancji, iż Strona ponosi odpowiedzialność absolutną za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, w sytuacji, gdy odpowiedzialność za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 9g pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie ma charakteru absolutnego, - niedostrzeżeniu, że brak osiągnięcia przez Stronę wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2022 r. wynika wyłącznie z przyczyn niezależnych od Strony, która z kolei dokłada należytej staranności i podejmuje działania mające na celu osiągnięcie jak najefektywniejszego poziomu przygotowania odpadów do ponownego użycia i recyklingu, - całkowitym pominięciu, że Strona nie posiada obiektywnych możliwości wpływania na właściwą realizację obowiązku określonego w art. 9g pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a w konsekwencji nie może ponosić odpowiedzialności za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, - niedostrzeżeniu, iż jedną z przyczyn nieosiągnięcia przez Stronę wymaganego poziomu do przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2022 r. był skład morfologiczny odpadów, który powoduje, że duża ilość odpadów nie poddaje się recyklingowi w strumieniu odpadów zmieszanych przeważających w całym strumieniu odpadów zbieranych na terenie Gminy P., b) art. 189e w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez wydanie decyzji wymierzającej Stronie administracyjną karę pieniężną pomimo braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz istotnych okoliczności sprawy, tj. bez dostatecznego zbadania przez Organ, czy zaistniał przypadek siły wyższej, c) art. 189f § 2-3 w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez wydanie decyzji wymierzającej Stronie administracyjną karę pieniężną pomimo braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz istotnych okoliczności sprawy, tj. bez dostatecznego zbadania przez Organ, czy zachodzą przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, d) art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez ich zastosowanie i nałożenie kary pieniężnej na Stronę w sytuacji, gdy brak osiągnięcia przez nią wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynika wyłącznie z przyczyn niezależnych od Strony, zaś odpowiedzialność administracyjna nie może mieć charakteru absolutnego. 4. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej jak: "Kolegium", "Organ II instancji") utrzymało w mocy decyzję Wójta. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2024 r., poz. 399, dalej jako: "u.c.p.g."), a następnie przytoczyło treść art. 9g pkt 1, art. 3b ust. 1 pkt 2, art. X ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 ww. ustawy i wyjaśniło, że z wyżej przywołanych regulacji wynika, że przesłanki do nałożenia kary pieniężnej za nieosiągnięcie wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych muszą być spełnione kumulatywnie. Po pierwsze konieczne jest by przedsiębiorca odbierał odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości. Drugim koniecznym warunkiem jest to, by przedsiębiorca nie osiągnął w danym roku kalendarzowym (tutaj: 2022) w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu (tutaj: w 2022 r. - co najmniej 25% ). Zgodnie z obwieszczeniem Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 11 października 2021 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2022 (M.P. z 2021 r., poz. 960) jednostkowa stawka opłat za korzystanie ze środowiska za umieszczenie odpadów na składowisku (niesegregowane - zmieszane - odpady komunalne) wynosi - 285,60 zł/Mg (załącznik nr 2, II. Jednostkowe stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku na rok 2022-Lp. 1051). Z kolei osiągnięty poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych ustalany jest na podstawie sprawozdań składanych przez podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości stosownie do treści art. 9n ust. 4 u.c.p.g. Z kolei, art. 9zc ust. 1 u.c.p.g. stanowi, że przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 9x ust. 1 pkt 2-4, art. 9xa pkt 2, art. 9xaa pkt 1, art. 9xb ust. 1 pkt 1, art. 9y ust. 1 pkt 2-4 i art. 9z ust. 1 pkt 2 i ust. 4, właściwy organ bierze pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu. Z uwagi na to, że powyższy przepis nie zawiera w swoim katalogu art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.c.p.g., zatem art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.c.p.g. stanowi samoistną podstawę do wymierzenia kary administracyjnej za nieosiągnięcie wymaganego prawem poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. W pozostałym zakresie, zgodnie z art. 9zf u.c.p.g., przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach odsyłają do przepisów działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm., dalej jako: "O.p."), które jednak nie zawierają uregulowań dotyczących postępowania, a zatem zastosowanie znajdują tu ogólne przepisy k.p.a. dotyczące postępowania i jego zasad (w szczególności wydawania decyzji). Powołując się na uchwałę NSA z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21, organ II instancji stwierdził również, że do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d u.c.p.g., stosuje się art. 189f k.p.a., czyli instytucję odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt przedmiotowej sprawy Kolegium wskazało, iż kwestią niesporną jest to, że Spółka odbierała odpady komunalne na podstawie umów z właścicielem nieruchomości w 2022 r., a także okoliczność nieosiągnięcia w 2022 r. w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu na poziomie 25 %, a tylko na poziomie 7,49 %. Zatem różnica wyniosła 17,51 %. Kwestią sporną jest: a) to czy Wójt dokonał prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod normę wynikającą z art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.c.p.g., b) niezastosowanie przez Organ I instancji instytucji odstąpienia od wymierzenia spornej administracyjnej kary pieniężnej w myśl art. 189f k.p.a. oraz niezbadanie, czy w sprawie wystąpiła okoliczność, o której mowa w art. 189e k.p.a. (siła wyższa). Zdaniem Organu II instancji, przywołane wyżej przepisy u.c.p.g. jasno stanowią, iż przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g u.c.p.g. - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Niezasadne są zatem zarzuty odwołania dotyczące braku możliwości osiągnięcia przez Spółkę wymaganego poziomu recyklingu, podnoszone w kontekście absolutnego charakteru odpowiedzialności nałożonej na przedsiębiorców odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Przede wszystkim za nieracjonalne w myśl zasad konstytucyjnych należałoby uznać działanie prawodawcy gdyby przyjąć, jak tego faktycznie domaga się Strona, że w świetle obowiązujących przepisów nie ma ona obiektywnych możliwości wpływania na uzyskanie obowiązujących poziomów recyklingu. Takie przekonanie niewątpliwie przekładałoby się na praktykę biznesową przedsiębiorców zajmujących się gospodarowaniem odpadami, bowiem w takiej sytuacji nie byliby oni skłonni podejmować i wykonywać działalności gospodarczej skazanej na brak powodzenia ekonomicznego. Ponadto w konsekwencji takiego rozumowania przepis art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. mógłby się okazać w praktyce "martwy", ponieważ przedsiębiorca zawsze mógłby się powołać na brak możliwości osiągnięcia wymaganych poziomów recyklingu, uzasadniając to nieskutecznym podejmowaniem różnych dostępnych mu działań, ukierunkowanych na realizację tego celu. Takiej interpretacji tych przepisów Organ nie podzielił. W ocenie Kolegium, Spółka zawierając umowy w zakresie odbioru odpadów komunalnych zmieszanych miała możliwość oszacowania, w kontekście własnych możliwości technicznych i wymagań prawnych, w tym dotyczących poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, czy osiągnie w danym roku, przy określonej ilości podmiotów, wymagany poziom recyklingu. Wszak Spółka istnieje na rynku gospodarki odpadami komunalnymi od 2012 r. Podejmując się jako przedsiębiorca konkretnego rodzaju działalności Spółka powinna liczyć się z wymaganiami wynikającymi z obowiązujących przepisów, w tym brać m.in. pod uwagę rodzaj odbieranych odpadów. Obowiązek zapewnienia poziomu recyklingu wynika z przepisów rangi ustawowej. Podmiot, który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób zorganizować swe przedsiębiorstwo aby uzyskać wymagany poziom recyklingu. Spółka jako profesjonalista w branży, działająca od wielu lat, powinna być świadoma konsekwencji wynikających z ustawy u.c.p.g. za niedochowanie poziomów recyklingu. W celu zabezpieczenia swoich interesów, a zarazem dochowania ustawowych nakazów, winna w taki sposób konstruować umowy, aby zapewnić sobie możliwość zachowania wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. To do Spółki należy ocena ryzyka biznesowego z tym związanego. Z treści odwołania wynika, iż Spółka przerzuca na swoich kontrahentów winę za niewypełnienie własnych obowiązków w sytuacji, gdy kontrahenci świadomie nie godzili się na zapisy obligujące ich do wystawiania posegregowanych frakcji odpadów. Organ II instancji wyjaśnił, iż Spółka nie była zobligowana do zawarcia umów dla niej niekorzystnych, tj. generujących negatywne skutki w zakresie możliwości spełnienia warunków z art. 9g u.c.p.g.. Skoro jednak podjęła takie ryzyko, to musi ponieść jego konsekwencje. Powyższe nie oznacza, że przyczyny, które spowodowały brak osiągnięcia wymaganego ustawą poziomu przygotowania omawianej kategorii odpadów do ponownego użycia i recyklingu, były niezależne od Strony. W związku z tym stwierdzić należy, że brak było podstaw do przyjęcia, że Strona nie miała wpływu na nieosiągnięcie zgodnie z treścią art. 9g u.c.p.g. obowiązujących w 2022 r. poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, a wobec tego nałożenie na nią kary było uzasadnione. Organ II instancji podkreślił, że w ww. przepisach ustawodawca nie wskazał, iż przedsiębiorca może osiągnąć poziom recyklingu np. w sytuacji, gdy pozwala na to skład odbieranych przez niego odpadów, czy też może podlegać karze, albo wprost, że nie podlega karze, gdy z przyczyn od niego niezależnych nie może dotrzymać warunków przewidzianych w aktach normatywnych. Ustawodawca zaprojektował sytuację odmienną - w ustawie użył sformułowań kategorycznych, jednoznacznych, których nie da się interpretować w różnoraki sposób. Decyzje w przedmiocie kary nie są uznaniowe, a organ jest zobligowany do wymierzenia kary, gdy ziszczą się przesłanki do jej nałożenia (tutaj: nieosiągnięcie stosownego poziomu recyklingu). Intencją ustawodawcy bezsprzecznie było zobligowanie przedsiębiorców do dotrzymywania poziomów recyklingu oraz nakładanie na nich kar, gdy tych poziomów nie osiągną w sposób bezwarunkowy, bez miarkowania ich odpowiedzialności, czy też uwzględniania okoliczności faktycznych, indywidualnych. Gdyby ustawodawca chciał zastosować odstępstwa od nakładania kar, wówczas przewidziałby taką okoliczność wprost w treści ustawy w kontekście kary nakładanej w oparciu o art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. Kolegium zauważyło również, iż przy wymierzaniu spornej kary nie bierze się pod uwagę okoliczności podnoszonych w odwołaniu przez Spółkę, w szczególności nie przewiduje badania zawinienia, jako przesłanki odpowiedzialności. Powyższe powoduje, że organy zwolnione są od badania tej okoliczności. Działania podejmowane w ramach art. 7 i 77 § 1 k.p.a. mają na celu dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego tj. art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. Oznacza to, że to normy prawa materialnego wskazują, jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczają tym samym zakres postępowania dowodowego i zakres ustaleń faktycznych koniecznych dla załatwienia sprawy. I wszystkie okoliczności relewantne dla sprawy zostały ustalone. Poziom recyklingu ustalony jest na podstawie art. 9n ust. 4 u.c.p.g., dla sprawy irrelewantnym jest uzyskany odzysk materiałów przeznaczonych dla dalszego przetworzenia. Organ II instancji nie dostrzegł w ustaleniu poziomu recyklingu żadnych uchybień. Działania matematyczne w zakresie wyliczenia kary stosownie do regulacji z art. 9x ust. 3 u.c.p.g. zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały wykonane przez organ I instancji w sposób jasny i należyty. Strona także ich nie kwestionowała, jak i nie zaskarżyła postanowienia prostującego kwotę kary, jak i sposób jego wyliczenia. Mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, zdaniem Kolegium, nie można przyjąć, iż w niniejszym przypadku ziściły się przesłanki do zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. Pierwszą z nich jest "znikoma waga naruszenia prawa" a drugą "zaprzestanie naruszenia prawa". Warunek odwołujący się do "znikomego naruszenia prawa" jest spełniony, gdy dochodzi do naruszenia nieistotnego, które nie wywołuje negatywnych następstw dla dóbr chronionych przez stosowaną regulację prawną (tutaj: ściśle określonego poziomu recyklingu). Analizując spełnienie powyższej przesłanki Organ II instancji wziął pod uwagę dwa aspekty: rozmiar naruszenia prawa oraz wpływ tego naruszenia na poszanowanie prawa. Stwierdził, iż brakujący poziom recyklingu wynoszący 17,51 % (tj. wymagany w 2022 r. poziom recyklingu 25% minus 7,49 % osiągnięty w 2022 przez Spółkę poziom recyklingu) nie można uznać za znikome naruszenie prawa z uwagi, iż brakujący poziom recyklingu jest znaczny i stanowi ponad 3/5 wymaganego poziomu recyklingu. Zaś odnosząc się do oceny poszanowania prawa Kolegium zwróciło uwagę, iż odstąpienie od wymierzenia kary w przedmiotowym przypadku byłoby nie do pogodzenia z zasadami równości wobec prawa, a w szczególności wobec przedsiębiorców, którzy uzyskują wymagany prawem poziom recyklingu i odzysku. Kolegium, jak i Stronie, wiadomym jest, iż w 2020 r., 2021 r., czy też w 2023 r. Spółka również nie osiągnęła wymaganego poziomu recyklingu (wynika to ze sprawozdań złożonych przez spółkę do BDO za ww. lata). Spółka zatem nie zaprzestała naruszać prawa. Naruszenia tego dopuszcza się cyklicznie, a to nie zasługuje na aprobatę. Wartość, jaką jest ochrona środowiska realizowana poprzez selektywną zbiórkę odpadów wymaga szczególnej opieki ze strony gmin. Za znikome naruszenie prawa można byłoby uznać sytuację, w której spółce zabrakłoby zaledwie jednego, maksymalnie dwóch punktów procentowych, a nie kilkunastu. Przedmiotowa kara ma także charakter prewencyjny, zatem można założyć, iż w przyszłości Spółka nie dopuści się podobnego naruszenia i osiągnie wymagany prawem poziom recyklingu. Kolegium nie znalazło zatem podstaw do zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary - art. 189f k.p.a. Celem konkretnych norm prawnych zawartych w u.c.p.g. jest ograniczenie negatywnego oddziaływania na jego elementy przyrodnicze, poprzez wprowadzenie obowiązku osiągnięcia określonych poziomów (wartości) recyklingu. Wprowadzone zatem ustawą poziomy recyklingu w ramach gospodarowania odpadami komunalnymi ukierunkowane są na ograniczenie negatywnego wpływu na środowisko zbędnych wytworów działalności ludzkiej. Kwestia negatywnego wpływu na środowisko odpadów nie budzi większej wątpliwości i jest oczywista. Nieosiągnięcie wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych ma wpływ na osiągnięcie całościowo przez gminę wymaganych dla niej poziomów recyklingu, co dostrzegła sama Spółka w treści odwołania. A zatem, zarówno przedsiębiorcy jak i gminy powinni dążyć do tego, aby te poziomy osiągnąć w jak najwyższym stopniu. Fakt, że wynik osiągnięty przez Stronę przełożył się w sposób negatywny na wynik gminy, która nie zrealizowała ustawowego celu jest oczywisty. Ze sprawozdania złożonego przez Gminę do WIOŚ w S., wynika, iż Gmina osiągnęła tylko 11,73% z 25% wymaganego poziomu recyklingu. Z dużą dozą prawdopodobieństwa, a wręcz pewnością można przyjąć, iż w myśl art. 9z ust. 2a pkt 1 u.c.p.g. zostanie na nią nałożona kara pieniężna za brak wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 3b u.c.p.g. (tj. właściwego poziomu recyklingu). Okoliczność, iż tego jeszcze nie uczynił WIOŚ w S. nie stanowi warunku wymierzenia kary z art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. dla Spółki. Słuszne jest twierdzenie Spółki, iż Gmina ma możliwość skorzystania z instytucji - zawieszenia zapłaty kary pieniężnej na okres konieczny do podjęcia działań naprawczych, nie dłuższy jednak niż 5 lat. Dzieje się tak jednak w przypadku przedstawienia przez gminę udokumentowanego wniosku dotyczącego podjętych działań naprawczych zmierzających do usunięcia przyczyny nałożenia tej kary. Czyli decyzja w tym przedmiocie jest uznaniowa i uwarunkowana ww. przesłankami. Zresztą w świetle art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., ta okoliczność, także nie stanowi podstawy do niewymierzenia Stronie kary pieniężnej. Zdaniem Kolegium, w sprawie nie wystąpiła też przesłanka opisana w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., a także z § 2 i 3 art. 189f k.p.a. Spółka w zakończonym roku kalendarzowym 2022 nie osiągnęła wymaganego prawem poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. W związku z powyższym zaprzestanie tego naruszania prawa w 2022 r. jest obiektywnie już niemożliwe. Skoro usunięcie naruszenia prawa jest w okolicznościach sprawy niemożliwe, to w rachubę nie wchodziło wdrożenie rozwiązań z § 2 art. 189 k.p.a., z uwagi na brak spełnienia warunków z tego uregulowania. Jak zauważono naruszenia prawa w tym przedmiocie dopuszcza się od dłuższego czasu. W sprawie również nie wystąpiła także okoliczność, o której mowa w art. 189e k.p.a. Przepis ten wyłącza możliwość ukarania strony jedynie w bardzo szczególnej sytuacji, jaką jest wystąpienie siły wyższej. Brak jest ustawowej definicji pojęcia "siły wyższej". Znaczenie tego pojęcia należy zatem konstruować na podstawie poglądów wykształconych w doktrynie i orzecznictwie. Organ odwoławczy podzielił pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2022 r. sygn. VI SA/Wa 2576/21, że za siłę wyższą uznawane jest wyłącznie zdarzenie charakteryzujące się trzema następującymi cechami: zewnętrznością, niemożliwością jego przewidzenia oraz niemożliwością zapobieżenia jego skutkom. Siła wyższa wyznacza granicę odpowiedzialności na zasadzie ryzyka. Dominuje koncepcja obiektywna siły wyższej rozumianej jako zdarzenie zewnętrzne w stosunku do ruchu przedsiębiorstwa, o charakterze nadzwyczajnym, przejawiającym się w nieznacznym stopniu prawdopodobieństwa jego wystąpienia oraz o charakterze przemożnym, polegającym na niemożności jego "opanowania" i zapobieżenia jego skutkom na istniejącym w danej chwili poziomie rozwoju wiedzy i techniki. Zwykle przejawem tak rozumianej vis maior są katastrofy żywiołowe - trzęsienia ziemi, powodzie lub huragany. Za siłę wyższą mogą być także uznane zdarzenia wywołane przez człowieka, jak działania wojenne lub gwałtowne rozruchy, a także akty władzy publicznej, którym należy się podporządkować pod groźbą sankcji. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Kolegium, że nie może być mowy o działaniu siły wyższej w rozumieniu art. 189e k.p.a. w sytuacji, w której niedopełnienie przez Spółkę obowiązków, o których mowa w art. 9g u.c.p.g. jest wynikiem braku segregacji odbieranych odpadów komunalnych oraz wystawiania do odbioru odpadów niskiej jakości przez kontrahentów Spółki. W zakresie ryzyka przedsiębiorcy mieści się nieosiągnięcie określonych wymogów związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa z uwagi na postawę kontrahentów przedsiębiorcy w trakcie wykonywania umów. Spółka zatem winna ocenić, czy zawieranie umów z właścicielami nieruchomości niezamieszkałych, w których to umowach nie określa się obowiązków co do segregacji odpadów, nie będzie miało wpływu na możliwość realizacji ustawowych wymogów związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa zajmującego się odbiorem odpadów komunalnych, w tym osiągnięcia wymaganych ustawą minimów odpadów przeznaczonych do recyklingu. Zdaniem Kolegium, Strona była świadoma w jakim reżimie prawnym funkcjonuje, a także że powodzenie w osiąganiu wymaganego poziomu recyklingu jest obligatoryjne i nie zależy od rozsądku, racjonalnych działań Spółki. Wspomnieć należy, iż ustawodawca zgodnie z art. 5 pkt 3 u.c.p.g. obarczył każdego właściciela nieruchomości obowiązkiem zbierania w sposób selektywny powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie oraz sposobem określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 4a ust. 1 u.c.p.g. Dopuszczanie braku segregacji odpadów stanowi zatem niezgodne z ustawą oraz z podjętym przez Radę Gminy Regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy, działania będące wbrew prawu. Podsumowując, zdaniem Kolegium, Organ I instancji dokonał weryfikacji przesłanek warunkujących wydanie zaskarżonej decyzji (art. 6 k.p.a.) i podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, przez co nie została naruszona zasada prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). W sposób wyczerpujący został zebrany i rozpatrzony w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), zaś jego spójna i logiczna ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 80 k.p.a. Nadto wbrew zarzutom odwołania, Organ I instancji nie naruszył prawa materialnego, albowiem zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo zinterpretowane przepisy art. 9g pkt 1 w zw. z art. 3b ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. w związku z art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.c.p.g. Organ II instancji nie dostrzegł żadnych uchybień podnoszonych przez Spółkę w odwołaniu. Na marginesie Kolegium wyjaśniło, iż zgodnie z art. 9zf u.c.p.g. do kar pieniężnych stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Rozdział 7a, tej że ustawy określa sytuacje, w których organ może na wniosek rozłożyć na raty, czy też umorzyć nałożoną karę (art. 67a § 1 pkt 1 i 3). Przy czym decyzja organu ma charakter uznaniowy. 5. Pismem z dnia [...] września 2024 r. Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie: - art. 9x ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 9g pkt 1 u.c.p.g. poprzez błędne zastosowanie wskazanych regulacji i nałożenie na Skarżącą kary pieniężnej w sytuacji, gdy obowiązek przygotowania odpadów komunalnych do ponownego użycia i recyklingu był obiektywnie niemożliwy do spełnienia, - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia całości zgromadzonego materiału dowodowego, w tym nieprzeprowadzenie pogłębionej analizy okoliczności sprawy, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego i nieuwzględnieniem okoliczności braku wpływu Skarżącej na osiągnięcie poziomów przygotowania odpadów komunalnych do ponownego użycia i recyklingu, - art. 189f § 1 pkt 1 oraz § 2-3 k.p.a. poprzez brak należytego rozważenia możliwości zastosowania wskazanych regulacji w świetle okoliczności sprawy, w sytuacji, gdy działanie Skarżącej dotyczyło nieznacznej ilości odpadów, nie spowodowało zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz środowiska, co oznacza, że zostały spełnione przesłanki pozwalające na odstąpienie od wymierzenia Skarżącej administracyjnej kary pieniężnej. W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, iż nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Organu, iż przy nakładaniu kary pieniężnej nie przewiduje się w szczególności badania zawinienia, jako przesłanki odpowiedzialności. Art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., stanowiący podstawę wymierzenia Skarżącej kary pieniężnej za uchybienie w realizacji ww. obowiązku w 2022 r., nie przewiduje wprawdzie badania przesłanki zawinienia podmiotu zagrożonego karą, co powoduje, że organ jest zwolniony od badania tej okoliczności z urzędu, w sytuacji jednak, gdy taki podmiot nie może osiągnąć poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych z przyczyn, za które nie ponosi odpowiedzialności, i powołuje się na te okoliczności w postępowaniu o nałożenie kary pieniężnej przed właściwym organem, wskazane okoliczności powinny zostać ocenione przez ów organ. W ocenie Kolegium, Skarżąca, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób zorganizować swe przedsiębiorstwo, aby uzyskać wymagany poziom recyklingu. Organ nie przyjrzał się jednak wnikliwie argumentacji Strony, ograniczając się w zasadzie do określenia Jej sytuacji, jako profesjonalisty działającego w branży związanej z odbiorem i zagospodarowaniem odpadów komunalnych oraz jej obowiązków ramach prowadzonej działalności. Tymczasem, brak osiągnięcia przez Spółkę wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2022 r. wynika wyłącznie z przyczyn od Niej niezależnych. Skarżąca zwróciła również uwagę na okoliczność, że nie jest w stanie skutecznie zwalczać niewłaściwych zachowań właścicieli nieruchomości w zakresie zbierania odpadów komunalnych, a w konsekwencji wpływać na właściwą realizację nałożonych na Nią ustawowych obowiązków w przedmiocie osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. W zaskarżonej decyzji nie uwzględniono również okoliczności, iż Skarżąca jest jednym z kilku podmiotów realizujących na terenie Gminy usługi w zakresie odbioru odpadów komunalnych na podstawie umów z właścicielami nieruchomości, a jej udział w realizacji usług na terenie Gminy wynosi tylko ok. 38 %. Natomiast strona oferuje właścicielom nieruchomości zawieranie umów w zakresie wywozu zarówno odpadów niesegregowanych, jak i segregowanych z podziałem na frakcje, podczas gdy pozostałe podmioty odbierają głównie odpady niesegregowane. Inną istotną przyczyną nieosiągnięcia przez Skarżącą wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, całkowicie pominiętą przez Organy obu instancji, jest również okoliczność, iż w strumieniu odpadów komunalnych zbieranych na terenie Gminy przeważają zmieszane odpady komunalne, których skład morfologiczny i skład materiałowy jest niekorzystny z punktu widzenia recyklingu. Okoliczność powyższa także pozostaje niezależna od Skarżącej. Mimo to, z odpadów przekazanych przez Skarżącą udało się osiągnąć maksymalny możliwy odzysk materiałów przeznaczonych do dalszego przetworzenia. Spółka zwróciła również uwagę na to, że sytuacja prawna Gminy w aspekcie otrzymania kar pieniężnych z tytułu nieosiągania wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych jest mimo wszystko korzystniejsza od położenia Skarżącej w tym zakresie, bowiem Gmina ma szansę uzyskania w ostateczności zwolnienia od obowiązku uiszczenia kary pieniężnej, której to możliwości Skarżąca nie posiada. Zdaniem Spółki, nie można również zaaprobować stwierdzenia Organu, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki opisane w art. 189f § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także z art. 189f § 2 i 3 k.p.a. Naruszenie, jakiego dopuściła się Skarżąca, stanowi bowiem przypadek o znikomej wadze, który nie powoduje zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz środowiska. Ponadto, Kolegium było zobowiązane co najmniej do wydania rozstrzygnięcia obligującego Skarżącą do przedstawienia dowodów potwierdzających powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, a następnie decyzji o odstąpieniu od nałożenia na Stronę administracyjnej kary pieniężnej. 6. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: 7. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 ww. ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd - co warto podkreślić - nie może natomiast kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. 8. W tym kontekście należało uznać, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności wykazała bowiem, że zaskarżony akt odpowiada wymogom prawa. 9. Przedmiotem złożonej w niniejszej sprawie skargi jest decyzja o wymierzeniu Skarżącej administracyjnej kary pieniężnej za brak osiągnięcia w roku 2022 wymaganego prawem poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych odbieranych z terenu Gminy, czyli za niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 9g pkt 1 u.c.p.g. 10. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy. Stosownie do treści art. 9g pkt 1 u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1. W myśl art. 3b ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., określa się poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w wysokości co najmniej 25% wagowo za rok 2022. Zgodnie z art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania (art. 9x ust. 3 u.c.p.g.). 11. Skarżąca nie kwestionowała zarówno prawidłowości danych ujętych w swoim sprawozdaniu, jak i dokonanych na ich podstawie przez Organ ustaleń, z których wynika, że łączna masa odpadów przygotowanych przez nią do ponownego użycia i poddanych recyklingowi wyniosła 70,0460 Mg, co stanowi zaledwie 7,49 % łącznej masy wytworzonych odpadów tego rodzaju odebranych od właścicieli nieruchomości. Jest więc poza sporem, że wymagany poziom w wysokości 25 % określony w ww. art. 3b ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. nie został przez Nią osiągnięty. Stwierdzić tym samym należy, że taki stan rzeczy wyczerpuje dyspozycję art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g., gdzie przewidziano nałożenie z tego tytułu sankcji finansowej w postaci kary pieniężnej, zaś przesłanką wymierzenia ww. sankcji jest sam obiektywny fakt naruszenia prawa, polegający na braku realizacji obowiązku określonego w ww. przepisach. 12. W tym kontekście nie mogły odnieść skutku zarzuty skargi, w których Strona nawiązuje do braku winy w osiągnięciu spornych limitów oraz wytyka Organom nieuwzględnienie stopnia przyczynienia się do powstałego naruszenia prawa, czy wręcz podnosi, że nie miała na jego zaistnienie żadnego wpływu. Należy w tym miejscu wskazać, że podmiot decydujący się na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie odbierania odpadów, przyjmuje na siebie zobowiązania wynikające z przepisów prawa jak również odpowiedzialność za ich niewypełnienie. Od strony działającej w tych ramach jako podmiot profesjonalny można bowiem oczekiwać wiedzy o obowiązujących zasadach regulujących przedmiotową materię oraz o konsekwencjach naruszenia tych reguł i dlatego planując swoją działalność powinna ona czynić to w taki sposób, aby wypełnić przewidziane prawem wymogi. 13. Za nietrafny należało również uznać zarzut braku zastosowania przez orzekające w sprawie Organy instytucji odstąpienia od wymierzenia spornej kary, o której mowa w art. 189 f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."). Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. § 2. W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. § 3. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. W tym kontekście Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III OPS 1/21, w którym stwierdzono, że do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d u.c.p.g. stosuje się art. 189f k.p.a. Podnoszona przez Stronę argumentacja dotycząca niezastosowania tego przepisu w sprawie jest jednak, zdaniem Sądu, chybiona, jako że z uzasadnień obu kwestionowanych przez nią decyzji wynika, iż Organy dostatecznie wnikliwie przeanalizowały możliwość odstąpienia od wymierzenia kary i odniosły się do kwestii istnienia podstaw zastosowania rozwiązania przewidzianego w ww. przepisie. Należy podkreślić, że instytucja odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest przejawem odejścia ustawodawcy od konstrukcji odpowiedzialności obiektywnej za naruszenie prawa polegające na niedopełnieniu obowiązku (naruszeniu zakazu) o charakterze administracyjnym. Wystąpienie przesłanki odstąpienia od nałożenia kary uzależnione jest natomiast w szczególności od tego, czy naruszenie prawa można uznać za znikome. Ustawodawca nie sprecyzował, jakim przypadkom naruszenia prawa można przypisać "znikomy" charakter, natomiast w literaturze przedmiotu wyróżniono stopnie naruszenia prawa, takie jak: naruszenie kwalifikowane, naruszenie, które nie ma ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowania porządku prawnego jest istotne oraz naruszenie prawa nieistotne, czyli takie, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2017, s. 969 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Po 625/23). Ze znikomym naruszeniem prawa mamy zatem do czynienia wtedy, gdy wywołało ono jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło (por. A. Cebera, J. G. Firlus [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, uwagi do art. 189f). Przy czym, przesłanka "znikomości" naruszenia prawa nie podlega rozstrzygnięciu przez sąd administracyjny, bowiem analiza w tym zakresie należy do organu, który powinien ocenić, czy w danym przypadku zachodzą podstawy do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 2411/21). Wbrew twierdzeniom Strony, orzekające w sprawie Organy wyjaśniły, że przeszkodą wykluczającą odstąpienie od nałożenia spornej kary stanęła waga naruszenia. Przemawia za tym niewątpliwie znaczny różnica pomiędzy wymaganym poziomem (25%) a poziomem osiągniętym przez stronę, który wynosi niewiele ponad 30 % tego minimalnego limitu. Zasadności zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. przeczy nadto akcentowany przez Organ II instancji i niekwestionowany przez Stronę fakt, że popełniła Ona delikt polegający na niedochowaniu wymogu wynikającego z art. 9g u.c.p.g. zarówno w latach poprzednich, jak i w roku późniejszym (2023). Tymczasem, wbrew twierdzeniom Strony, już sama powtarzalność w dłuższym okresie naruszeń obowiązków wynikających z przepisów prawa nie pozwala na uznanie, że ich waga jest znikoma. Przyjęcie innego stanowiska podważałoby cel obowiązujących w tym względzie uregulowań, związanych z ochroną środowiska. Należy mieć też na uwadze, co podniósł również Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nieosiągnięcie wymaganych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu ma wpływ na osiągnięcie całościowo przez Gminę wymaganych dla niej poziomów. Ewentualnie niezachowanie przez Gminę wymaganych w tym zakresie poziomów wiąże się z wymierzeniem jej odpowiednich kar, którymi mogą być w efekcie obciążeni jej mieszkańcy (zwłaszcza w wyniku podwyżek opłat za odbiór odpadów). Nie można zatem przyjąć, aby w tych warunkach waga naruszenia prawa była znikoma i to nawet w sytuacji, gdyby faktycznie Gmina w danym roku osiągnęła obowiązujące ją poziomy recyklingu odnośnie do danych frakcji odpadów (por. wyrok WSA w Gliwicach z 17 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 1326/21). 14. W ocenie Sądu, brak było również podstaw do zastosowania środków prawnych przewidzianych w § 3 w związku z § 2 powyższego przepisu, jak również w art. 189e k.p.a. Zarówno bowiem w toku postępowania administracyjnego jak i sądowego Strona nie podnosiła, aby podejmowała czynności zmierzające do usunięcia skutków naruszenia prawa, czy też do powiadomienia właściwych podmiotów o tym fakcie. Skoro zatem jest przedsiębiorcą działającym w sposób profesjonalny, a dołączony do akt sprawy materiał dowodowy nie potwierdza, aby wykazywała w niniejszym zakresie inicjatywę, to zobowiązywanie Jej do tego już po stwierdzeniu naruszenia prawa, czyli post factum, byłoby niecelowe, gdyż nie mogłoby prowadzić do realizacji celu powyższej normy, polegającego na dążeniu do usunięcia naruszenia lub neutralizacji jego skutków. W sprawie nie mamy także do czynienia z działaniem siły wyższej, bowiem niedopełnienie przez Spółkę obowiązków, o których mowa w art. 9g u.c.p.g., nie jest wynikiem zdarzenia zewnętrznego w stosunku do ruchu przedsiębiorstwa, o charakterze nadzwyczajnym, przejawiającym się w nieznacznym stopniu prawdopodobieństwa jego wystąpienia oraz o charakterze przemożnym, polegającym na niemożności jego "opanowania" i zapobieżenia jego skutkom na istniejącym w danej chwili poziomie rozwoju wiedzy i technik. 15. W świetle zaprezentowanych wyżej rozważań Sąd uznał, że postępowanie w sprawie przeprowadzono w sposób prawidłowy z uwzględnieniem wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie oraz w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, który poddano ocenie w sposób uprawniony, zgodny z zasadą swobodnej oceny dowodów, a wydane rozstrzygnięcie umotywowano dostatecznie wyczerpująco czyniąc zadość wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. Tym samym wszystkie zarzuty Skarżącej należało uznać za chybione. 16. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że brak jest podstaw, które uzasadniałyby wzruszenie zaskarżonego aktu i dlatego działając na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, orzekł o oddaleniu skargi. 17. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 ww. ustawy. 18. Powołane wyżej orzecznictwo sądowoadministracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.