II SA/Sz 856/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji postanawia: odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu wniosku B. Ł., odmówiło uzupełnienia własnej decyzji z dnia [...] r. nr [...], jednocześnie pouczając stronę o możliwości wystąpienia do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy bądź złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Pismem z dnia 24 lipca 2018 r. B. Ł. zaskarżył powyższe postanowienie do tutejszego sądu, wnosząc o jego uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 3) oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 4). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o odmowie uzupełnienia decyzji. W myśl art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach (art. 111 § 1). Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może ją uzupełnić lub sprostować z urzędu w zakresie, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji (art. 111 § 1a). Uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia (art. 111 § 1b). W przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia (art. 111 § 2). Odnosząc treść cytowanego art. 3 p.p.s.a. do przedmiotu skargi wniesionej do tutejszego Sądu należy wskazać, że kwestionowane postanowienie nie mieści się w katalogu spraw, na które może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Nie należy ono bowiem do kategorii postanowień kończących postępowanie, ani rozstrzygających sprawę co do istoty, gdyż rozstrzyga wyłącznie w toku głównego postępowania administracyjnego kwestię wpadkową (tj. uzupełnienia decyzji). Nadto z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie wynika, aby od postanowienia wydawanego w przedmiocie uzupełnienia decyzji przysługiwało zażalenie, a w przypadku samorządowego kolegium odwoławczego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżone orzeczenie nie należy zatem do postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., a z oczywistych względów nie jest również objęte dyspozycją art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Możliwości zaskarżenia takiego orzeczenia do sądu administracyjnego nie przewidują także przepisy szczególne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że orzeczenie o uzupełnieniu aktu administracyjnego lub o odmowie jego uzupełnienia nie ma samodzielnego bytu i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona. W szczególności dzieli ono losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Postępowanie prowadzone na skutek wniesienia żądania na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a postanowienie wydane po jego rozpatrzeniu ma charakter incydentalny. Ponadto z uwagi na to, że decyzja o uzupełnieniu decyzji stanowi dodatkowy składnik decyzji podstawowej, nie podlega odrębnemu zaskarżeniu. Oznacza to, że na postanowienie o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia decyzji (postanowienia) nie służy zażalenie, gdyż nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to nie stanowi samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzygają bowiem odrębnej sprawy (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 956/12 lex 1294282, postanowienie NSA z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 1089/14 lex nr 1467708, por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1486/10 lex nr 741551, postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 875/07 lex 502044, orzeczenia dostępne też w Internecie, na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że postanowienie objęte skargą nie podlega kognicji sądu administracyjnego, a zawarte w nim pouczenie o możliwości zaskarżenia postanowienia pozostaje bez wpływu na podjęte przez sąd rozstrzygnięcie. Błędne pouczenie nie może bowiem kreować nowych praw dla strony postępowania, nieprzewidzianych w obowiązujących przepisach, a co za tym idzie, nie stwarza prawa do złożenia skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a, odrzucił skargę.