II SA/Sz 87/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. B. i J. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. B. i J. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał częściowo w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] , tj. w zakresie nałożenia na E. B. i J. B. a, właścicieli budynku mieszkalnego położonego w miejscowości [...] , gm. [...] , nr ew. działki [..] , obowiązku dokonania naprawy zniszczonych podłóg w pomieszczeniach mieszkalnych ww. budynku oraz usunięcia w nim zagrzybienia i zawilgocenia, a nadto zobowiązania właścicieli budynku do wykonania prac pod nadzorem uprawnionej osoby oraz przedłożenia oświadczenia uprawnionej osoby, w którym zostanie stwierdzone, że prace naprawcze wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami. Organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części obejmującej nałożenie na właścicieli budynku mieszkalnego obowiązku przedłożenia opinii kominiarskiej potwierdzającej sprawne funkcjonowanie wentylacji w pomieszczeniu kotła gazowego i umorzył postępowanie administracyjne w tym zakresie, a także uchylił ww. decyzję w części dotyczącej określenia terminu na wykonanie obowiązku (do [...] r.) i orzekł termin wykonania utrzymanego w mocy obowiązku, do dnia [...] r. E. B. i J. B. wystąpili ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr[...] . W treści skargi zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że z uwagi na istotne uchybienia w orzekaniu przez organ odwoławczy oraz organ pierwszej instancji, istnieje wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi. Skarżący podali także, że konieczność przeprowadzenia remontu spowoduje dotkliwy uszczerbek dla ich utrzymania, albowiem nie dysponują funduszami, które mogliby przeznaczyć na jego wykonanie, a mają na utrzymaniu troje dzieci w wieku szkolnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei art. 61 § 3 wskazanej ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika zatem, że zastosowanie tymczasowej ochrony, polegającej na wstrzymaniu wykonania decyzji wiązać się musi ze spełnieniem, co najmniej jednej ustawowej przesłanki, tj. wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, utrzymuje ona w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w części obejmującej obowiązek dokonania naprawy zniszczonych podłóg w pomieszczeniach mieszkalnych, usunięcia śladów zagrzybienia i zawilgocenia budynku, pod nadzorem uprawnionej osoby i przedłożenia oświadczenia uprawnionej osoby, że prace te zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami. Przystępując do oceny przedmiotowego wniosku, należy uwzględnić znaczenie pojęć "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki", którymi ustawodawca posłużył się w cytowanym wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. Przyjmuje się, że chodzi o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowania świadczenia, jak również nie będzie możliwie przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W takiej sytuacji obowiązkiem osoby wnioskującej o objęcie ochroną tymczasową jest przedstawienie konkretnych okoliczności, które uprawdopodabniać będą zasadność żądania. Wnioskodawca winien w sposób wnikliwy przedstawić uzasadnienie wniosku, które obrazować będzie jego aktualną i pełną sytuację w obliczu, której uważa, że żądanie jest zasadne. Nie wystarczy zatem samo powołanie się na ustawowe przesłanki bez wskazania na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy. Okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., muszą być wykazane w sposób realny, a nie na zasadzie przypuszczenia (patrz. postanowienie NSA z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 204/12, opubl. w Lex nr 1145157). Sąd nie jest zobligowany poszukiwać za stronę okoliczności uzasadniających żądanie wniosku. W praktyce sądowoadministracyjnej przyjmuje się jednocześnie, że uprawdopodobnienie okoliczności nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2914/12, opubl. w Lex nr 1240731). Przenosząc powyższe rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał, że wniosek E. B. i J. B. a o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Poprzestając na stwierdzeniu, że konieczność przeprowadzenia remontu spowoduje dla strony dotkliwy uszczerbek dla utrzymania rodziny, z uwagi na brak środków, skarżący nie uprawdopodobnili w żaden sposób, że wykonanie robót budowlanych mających na celu doprowadzenie budynku do odpowiedniego stanu faktycznego, przed rozpatrzeniem skargi, spowoduje następstwa w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności twierdzenie to nie zostało uprawdopodobnione jakimikolwiek okolicznościami faktycznymi lub też środkami dowodowymi, które odzwierciedlałyby przekonanie, że zaskarżona decyzja spowoduje następstwa określone ww. przepisem. W tym kontekście wyjaśnić należy, że w użytych przez ustawodawcę zwrotach, nie chodzi o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por. postanowienie NSA z dnia 12 września 213 r., sygn. akt I FZ 311/13, opubl. w Lex nr 1363509). Trzeba również zwrócić uwagę, że w przedmiotowej sprawie rzecz dotyczy wykonania określonych obowiązków w celu doprowadzenia budynku do odpowiedniego stanu technicznego, umożliwiającego użytkowanie w sposób nie zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku. Chodzi przede wszystkim o zapewnienie minimum określonych przepisami warunków bezpieczeństwa w celu zapobieżenia zagrożeniu dla życia osób w nim pozostających. Wykonanie nakazu i ewentualne związane z tym koszty i skutki, co do zasady wiążą się z poniesieniem kosztów, w trosce o dobro ogólne – interes publiczny wyrażający się w zapewnieniu bezpieczeństwa dla osób, które mogą znaleźć się w obrębie przedmiotowego budynku. Z tego względu obawa skarżących o bliżej nieokreślonych skutkach wykonania decyzji nie powoduje obligatoryjnego obowiązku uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Okoliczności takich Sąd nie dopatrzył się w realiach niniejszej sprawy. Nie mogły również odnieść, zamierzonego wnioskiem skutku, twierdzenia skarżących o wykazywanych skargą istotnych uchybieniach organów obu instancji, mających miejsce przy orzekaniu na etapie postępowania administracyjnego. Przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności wyroku czy zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1875/11, opubl. w Lex nr 1152076). Dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd administracyjny zajmuje stanowisko co do ewentualnego naruszenia przez organ prawa oraz jego skutków. Z powyższych względów, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.