II SA/Sz 875/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 grudnia 2010r. sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienie środka odwoławczego oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), podkreślając związanie oceną prawną i wskazaniami w wyrokach z dnia 13 maja 2010r., II SA/Sz 183/10 oraz z dnia 13 maja 2010 r., II SA/Sz 198/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - stwierdził uchybienie przez B. M. terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...]r., znak:[...] , ustalające opłatę w kwocie [...] zł za legalizację budowy całorocznego budynku letniskowego na działce nr [...] w miejscowości R., gmina D., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia. W uzasadnieniu organ podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. postanowieniem z dnia [...]r., ustalił kwotę opłaty legalizacyjnej za samowolne wybudowanie budynku letniskowego. Na postanowienie to zażalenie wniósł B. M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]r., [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Rozpoznając skargę B. M. na to postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że orzeczenie to pozostaje w związku z postanowieniem z dnia [...]r. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w którym odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Wyrokiem z dnia 13 maja 2010 r., II SA/Sz 183/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił postanowienie odmawiające przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia zażalenia, wskazując na naruszenie przez organ art. 8 i 58 § 1 kpa, w związku z tym stwierdził, że wydanie na podstawie art. 134 kpa zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia było przedwczesne i uchylił to postanowienie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uwzględniając ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r., II SA/Sz 183/10 oraz z dnia 13 maja 2010 r., II SA/Sz 198/10, stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma zwrotne potwierdzenie odbioru postanowienia w dniu [...] r. przez G. G. W pismach złożonych do sprawy B. M. podał adres kontaktowy G. G., K.,. Na ten adres, z dopiskiem (B. M.), zostało wysłane postanowienie z dnia [...]r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z prawidłowym pouczeniem o prawie do wniesienia zażalenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia (art. 141 kpa). Na to postanowienie B. M. złożył zażalenie w dniu [...]r. (data stempla pocztowego), zatem nie ulega wątpliwości, że skarżący wniósł zażalenie po terminie. W kwestii przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia organ orzekł w odrębnym postanowieniu. Od powyższego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył B. M. wnosząc o jego chylenie w całości i stwierdzenie, że nie uchybił terminowi. Skarżący zarzucił wydanie ponownie prawie identycznego postanowienia w tej samej sprawie, pomimo akceptacji przez skarżącego treści wyroku sądu, poprzez nie złożenie skargi kasacyjnej. Zarzucił nadto brak obiektywizmu i brak przyzwoitości. W uzasadnieniu skargi B. M. przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdził, że organ odwoławczy dokonał nieprawidłowej wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010r., SA/Sz 183/10, "naginając go do swej jasnej potrzeby, czyli zakończenia niewyjaśnionego postępowania." Zdaniem skarżącego niewłaściwa analiza prawomocnego wyroku WSA w Szczecinie polegała na przyjęciu, że Sąd nie dokonał dogłębnej analizy kwestii dotrzymania lub nie dotrzymania terminu. Sąd stwierdził tylko, że zgodnie z dokumentacją 7-dniowy termin został przekroczony. Nie było potrzeby dokonywania głębszej analizy, ponieważ "postanowienie pozostaje w ścisłym związku z postanowieniem z dnia[...]., którym organ odwoławczy odmówił skarżącemu, przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia" i z tego powodu zostało uchylone. Organ odwoławczy, w ocenie skarżącego, był zobowiązany do obiektywizmu i jak określił "triki wszelkiego rodzaju" powinien odrzucać, a dokonując oceny powinien uwzględnić wszystkie zebrane dowody. Nadto skarżący wskazał, że G. G. pełniła faktycznie rolę posłańca i takie rozwiązanie przewiduje procedura administracyjna. Jej podpis i data przekazania skarżącemu nierozpieczętowanego pisma stanowi jednoznaczny dowód dostarczenia go do rąk skarżącego. Skarżący stwierdził też, że postępowanie, w którym wydano zaskarżone postanowienie, jest wynikiem dokonania przestępstwa potwierdzenia nieprawdy w protokóle z dnia [...]r., dlatego orzeczenie wymaga uchylenia w całości. Potwierdzenie nieprawdy znane jest organowi odwoławczemu od czasu zapoznania się z pismem skarżącego z dnia [...] r. W przekonaniu skarżącego 7-dniowe opóźnienie zostało uzgodnione w dniu [...] r. o czym świadczy protokół z tego dnia, zatem nie naruszono uzgodnionego terminu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego należy przede wszystkim wskazać, że w myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 13 maja 2010 r., II SA/Sz 198/10, stwierdził, że zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] r. ustalające opłatę legalizacyjną zostało wniesione przez B. M. z naruszeniem ustawowego terminu, który upływał z dniem [...] r., natomiast skarga została wniesiona w dniu [...] r. Stwierdzając to Sąd jednocześnie wskazał, że postanowienie organu I instancji pozostaje w ścisłym związku z postanowieniem organu odwoławczego z dnia [...] r., którym organ ten odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie II SA/Sz 183/10, uchylił postanowienie odmawiające przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia zażalenia, wskazując na naruszenie przez organ art. 8 oraz 58 kpa. Dlatego wydanie postanowienia na podstawie art. 134 kpa stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia było przedwczesne. Postanowieniem z dnia [...] r., [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po ponownym rozpoznaniu sprawy odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie to zostało poddane kontroli sądowej, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2010 r., II SA/Sz 876/10, oddalił skargę B. M. Po wydaniu przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia z dnia [...]r., [...] odmawiającego przywrócenia terminu, organ ten postanowieniem z dnia [...]r., znak [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Tym samym organ wypełnił wymogi określone w art. 153 P.p.s.a. Nie jest zatem zasadny zarzut skarżącego nieprawidłowej wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 maja 2010r., SA/Sz 198/10, ponieważ Sąd stwierdził jedynie, że przedwczesne jest orzeczenie w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, skoro postanowienie w przedmiocie przywrócenia terminu zostało uchylone i organ winien ponownie sprawę rozpatrzeć. W tej sytuacji nie można zarzucić organowi braku obiektywizmu i naruszenie prawa. Odnośnie zarzutu skarżącego dotyczącego funkcji jaką pełnienia G. G. należy stwierdzić, że organ prawidłowo przyjął, iż wskazany przez skarżącego jej adres był adresem dla doręczeń i na ten adres były skutecznie doręczane skarżącemu pisma procesowe, a także orzeczenia (k. [...]). Skarżący nie zmienił wskazanego adresu, a doręczenie na adres G. G. K., , spełniało wymogi ustawowe. Nie ma więc podstaw do przyjęcia, że pełniła ona inną funkcję niż osoba, której adres wskazano do dokonywania doręczeń. Natomiast zarzut skarżącego o popełnieniu przestępstwa potwierdzenia nieprawdy w protokóle z dnia [...]r., dotyczy kwestii merytorycznych i nie może być badany w niniejszym postępowaniu, którego przedmiotem jest kwestia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, a zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może zatem orzekać poza przedmiotem danej sprawy. Nie jest zasadne przekonanie skarżącego, że 7-dniowe opóźnienie zostało uzgodnione w dniu [...] r., ponieważ organ nie posiada kompetencji do przedłużania na podstawie porozumienia ze stroną ustawowych terminów do wniesienia środków zaskarżenia. Należy podkreślić, że terminy do złożenia środków zaskarżenia są terminami ustawowymi, nie mogą zatem być przedłużane lub skracane przez organ administracji publicznej, terminami procesowymi obliczanymi w myśl przepisów kodeksu oraz terminami zawitymi, których upływ organ odwoławczy uwzględnia z urzędu. W związku z tym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.