II SA/Sz 886/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o wymierzeniu J. W., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...], kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie do gry poza kasynem gry w wysokości [...] zł. Pismem z dnia 26 czerwca 2015 r. J. W., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na ww. rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej w S. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ww. wniosek skarżąca wskazała, że uzasadnia wniosek okolicznościami podanymi w treści skargi, w szczególności ze względu na fakt braku jednolitego stanowiska w Służbie Celnej co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i brak kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej. Ponadto skarżąca powołała się na wyroki sądów administracyjnych uwzględniających skargi w podobnych sprawach, co jej zdaniem przemawia za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Według skarżącej ziściły się wszystkie przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje : Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w cytowanym przepisie, należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić należy, że w podanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008 r., II GZ 139/08, LEX nr 493849). Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Obowiązkiem zaś sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 182/12). Podkreślić należy, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Dlatego też argumenty strony dotyczące niezgodności z prawem wydanej decyzji, czy też podane wyroki sądów uwzgledniające skargi w podobnych sprawach w ogóle nie mogły być brane pod uwagę przy rozpoznaniu tego wniosku. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca, działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedstawiła okoliczności pozwalających na ocenę jej sytuacji w kontekście przesłanek z art. 61 P.p.s.a. Skarżąca uznała bowiem za wystarczające dla uzasadnienia przedmiotowego wniosku zarzuty i argumenty podniesione w skardze względem decyzji organów celnych i ogólnie postępowania przed organami w tej sprawie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę – majątkową, a także niemajątkową – która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 106/14). Tak jak sama szkoda ma wystąpić po stronie wnioskodawcy, tak jej wielkość określana jako "znaczna" musi być oceniana na tle kondycji finansowej wnioskodawcy, czyli całościowej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych. Natomiast za "trudne do odwrócenia skutki" należy uznać skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt I GZ 211/13 i postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 671/13). Sąd zauważa, że skarżąca nie wskazała ani jednej okoliczności stanowiącej o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w zakresie w jakim mowa powyżej, przy wiedzy, że wyegzekwowana kwota podlega zwrotowi w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi. W szczególności nie wiadomo, jakie aktualnie skarżąca osiąga dochody, jakie są jej możliwości płatnicze na tym etapie sprawy, jaki poniosła lub poniesie uszczerbek na majątku wskutek orzeczenia kary pieniężnej oraz że uszczerbek ten spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub też wywoła szkodę na większą skalę, niż zwyczajowo występująca wskutek orzeczenia i wykonania kary w takiej właśnie wysokości. Nie dysponując informacjami w tym zakresie, w szczególności co do stanu finansowego, majątkowego, ekonomicznego i rodzinnego skarżącej nie sposób przyjąć, aby wykonanie zaskarżonej decyzji wobec skarżącej spowodowało znaczna szkodę dla jej majątku, sytuacji bytowej, czy też spowodowało trudne do odwrócenia zmiany w jej sytuacji materialnej, bytowej czy też w działalności gospodarczej. Brak danych wskazujących na aktualną sytuację finansową skarżącej, nie pozwolił na ocenę, czy wobec niej zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a tylko takie mogą być brane pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku. Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., Sad orzekł jak na wstępie.