II SA/Sz 893/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Protokolant sekretarz sądowy Paulina Grzegórzek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 lutego 2025 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 30 sierpnia 2024 r., nr SKO/WJ/420/2557/2024 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. 1. L. K. (Inwestorka), działając przez pełnomocnika, wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...] obręb ewidencyjny B. , oraz na działce nr [...] obręb ewidencyjny [...], miasto S.. 2. Po przeprowadzeniu postępowania, w którym sporządzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. Wójt Gminy D. (dalej powoływane jako: "Organ I instancji") ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. 3. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. złożyła E. S. – K. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca"). 4. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej powoływane jako: "Kolegium" lub "Organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. Jak wyjaśniło Kolegium, Organ I instancji sporządził analizę urbanistyczną. oraz projekt decyzji sporządziła osoba posiadająca wymagane uprawnienia urbanistyczne. Na kopii mapy ewidencyjnej pochodzącej z zasobu geodezyjnego w skali 1:1000 zakreślono obszar analizowany. W opisowej części analizy autor opracowania wskazał, że obszar analizowany został zakreślony w odległości trzykrotnej szerokości frontu terenu inwestycji. Szerokość frontu terenu inwestycji wyznacza dostęp od strony drogi publicznej, ul. [...]. Szerokość frontu terenu inwestycji, to jest łącznie działek nr [...], [...], [...], [...], na tym odcinku mierzy 10m. Wyznaczona granica obszaru analizowanego w odległości 50m jest prawidłowa (3 x 10m, nie mniej niż 50m). W tak wyznaczonym obszarze przeprowadzono analizę porównawczą funkcji, cech i parametrów istniejącej zabudowy, w oparciu o parametry istniejących budynków. Organ zwrócił uwagę, że w tak wyznaczonym obszarze występują budynki mieszkalne jednorodzinne i inne budynki niemieszkalne. Wnioskowane budynki mieszkalne jednorodzinne kontynuują funkcję zabudowy z obszaru analizowanego. W obszarze analizowanym ujawniono 36 działek zabudowanych, w tabeli zestawiono cechy i parametry ujawnionej zabudowy i poddano analizie porównawczej, stosownie do metodyki wskazanej w rozporządzeniu. Organ odwoławczy ustalił, że jak wynika z wniosku Inwestora, teren inwestycji to łącznie działki nr: [...], [...], [...], [...], przy czym działka nr [...] ma spełniać rolę niezabudowanego terenu komunikacji z drogą publiczną, ul. [...]. Zasadniczy obszar przeznaczony do zabudowy to działki nr [...], [...], [...] (po wyburzeniu istniejącego budynku). Działka nr [...] to wąski pas oznaczony symbolem użytku gruntowego w - grunt pod rowem, który również pozostanie wolny od zabudowy. Tym samym Organ I instancji zauważył, że planowana inwestycja w zakresie zabudowy kubaturowej będzie zlokalizowana w drugiej linii zabudowy od ul. [...]. Uznał zatem, że wnioskowana przez Inwestora linia zabudowy na działce nr [...] w odległości 9m od granicy z działką nr [...], jest dopuszczalna. Ustalił linię zabudowy jako nieprzekraczalną w takiej odległości jak wnioskowana. Dokonując porównania tak opisanego sposobu wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy z rysunkiem mapy Organ odwoławczy stwierdził, że wyznaczona linia zabudowy znajduje potwierdzenie w analizie urbanistycznej - uwzględnia budynek na sąsiedniej działce nr [...] oraz lokalizację projektowanej zabudowy odsunięciu od pasa drogi publicznej. Dalej Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z zestawienia tabelarycznego średnia wartość wskaźnika zabudowy dla obszaru analizy wynosi 28,6%. Inwestor wnioskował o ustalenie wskaźnika zabudowy na poziomie 17-19%, co jest wartością mieszczącą się w obliczonej wartości średniej tego parametru. W decyzji ustalono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu (działek) w wysokości 20%, co wynika z analizy. Inwestor przewiduje wysokość elewacji frontowej w przedziale 3,5m - 6m. Wysokość zabudowy istniejącej na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji to: 4,3m (nr [...]), 6,5m (nr [...]), 3,2m ([...]), 6,5m (nr [...] i 53 łącznie). Wysokość elewacji zabudowy sąsiedniej nie jest jednakowa, wysokości krawędzi elewacji nie można przedłużyć. Średnia wartość tego parametru dla obszaru analizowanego wynosi 5,5m. W decyzji ustalono wysokość elewacji frontowej dla nowych budynków w przedziale wnioskowanym - 3,5m - 6m. Uzasadniając wyznaczenie wskazano, że budynki położone wzdłuż zachodniej strony ul. [...] posiadają zróżnicowane wysokości elewacji frontowych - od 3,5m (nr [...]) do 8,5m (nr [...], [...]). W całym obszarze analizowanym budynki posiadają zróżnicowane wysokości elewacji, a wnioskowana przez Inwestora wysokość elewacji frontowej wpisuje się w zróżnicowane wysokości elewacji obszaru analizowanego. Z uwagi na zróżnicowaną wysokość elewacji budynków położonych na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji Kolegium doszło do przekonania, że ustalona wielkość tego wskaźnika uzasadnia zastosowane odstępstwo. Ponadto Inwestor planuje szerokość elewacji frontowej budynku w przedziale 10m-19m. Średnia szerokość elewacji frontowej w analizowanym obszarze wynosi 10,2m. Dla tej wartości, zgodnie z zasadą wynikającą z § 6 ust. 1 rozporządzenia, należałoby ustalić wartość tego parametru w granicach 8,16m - 12,24m. W decyzji ustalono szerokość elewacji frontowej dla nowych budynków w granicach 9,7m - 14,5m. Uzasadniając zastosowane odstępstwo Organ pierwszej instancji zauważył, że na średnią wartość parametru szerokości elewacji frontowej w sposób znaczący wpływa zabudowa szeregowa na działkach nr [...] w której szerokość elewacji frontowej budynków są niewielkie (6m). Liczna zabudowa szeregowa powoduje zaniżenie średniej wartości tego parametru. Dalej Organ wskazał, że planowane budynki to budynki wolnostojące, lokalizowane pośród zabudowy wolnostojącej i bliźniaczej. Dla takich budynków w analizowanym obszarze średnia Wartość tego parametru wynosu 12,1 m, a przy uwzględnieniu tolerancji 20% tej wartości, wynosi od 9,7m do około 14,5 m. Według tych wartości ustalono w decyzji szerokość elewacji frontowej wnioskowanej zabudowy. Oceniając sposób ustalenia tego parametru, Kolegium doszło do przekonania że Organ I instancji mógł zastosować odstępstwo przy ustaleniu szerokości elewacji frontowej. Bowiem w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, w części terenu przewidywanego do zabudowy, znajduje się zabudową bliźniacza, której szerokość elewacji (łącznie dla obydwu budynków bliźniaczych) mierzy 18m. Po zachodniej stronie ul. [...] istniejące budynki to budynki wolnostojące i bliźniacze, uzasadnione jest więc dostosowanie nowych budynków gabarytami do tej zabudowy. Następnie w analizie urbanistycznej wskazano, iż w analizowanym obszarze występują zróżnicowane przekrycia dachowe (wielospadowe, dwuspadowe, płaskie), z przewagą dachów dwuspadowych, o kierunku kalenicy równoległym oraz prostopadłym do frontu działek, kącie nachylenia połaci od 0° do 55° oraz wysokości zabudowy w kalenicy od 6,5m do 11,5m. We wniosku Inwestor wskazuje na dachy wielospadowe, o kącie nachylenia połaci 25° - 45°, z kalenicami równoległymi lub prostopadłymi do frontu terenu i wysokości w ich najwyższym punkcie 9,5 – 11m. W decyzji ustalono dla nowych budynków: dachy strome wielospadowe, symetryczne, kąt nachylenia połaci głównych 25° - 45°, z kalenicą główną sytuowaną równolegle lub prostopadle do frontu lub północnej granicy działek [...] - [...] i maksymalną wysokość budynku do 10m. Uzasadniając to ustalenie Organ pierwszej instancji powołał się na zróżnicowaną geometrię dachów zabudowy w obszarze analizowanym, a wysokość zabudowy - odwołując się do zbliżonej do średniej wartości wysokości zabudowy (średnia 9,9m). Z uwagi na położenie inwestycji na terenie dwóch sąsiadujących gmin, Organ odwoławczy ustalił, iż pismem z dnia [...] marca 2024 r. Organ I instancji wystąpił do Prezydenta Miasta S. o porozumienie w sprawie treści decyzji ustalającej warunki zabudowy. Organ współdziałający zażądał przesłania papierowej wersji planowanego zagospodarowania terenu inwestycji, z pokazaniem zjazdu z gminnej drogi publicznej ul. [...] - projekt taki uzyskał w dniu [...] kwietnia 2024 r. Organ odwoławczy wskazał, że projekt decyzji o warunkach zabudowy został w toku prowadzonego postępowania skierowany do uzgodnienia z: zarządcą drogi publicznej, organem do spraw ochrony gruntów rolnych, konserwatorem zabytków. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2024 r. Prezydent Miasta S. jako zarządca drogi publicznej ul. [...] uzgodnił przedłożony projekt decyzji, postulując włączenie do jej treści zapisy odnoszące się do drogi publicznej (budowa zjazdu, miejsca parkingowe, umiejscowienie sieci infrastruktury technicznej). Postulaty Organu uzgadniającego zostały uwzględnione w treści decyzji. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2024 r. Prezydent Miasta S. uzgodnił treść otrzymanego projektu decyzji o warunkach zabudowy, postulując uzupełnienie pkt 2.4 projektu decyzji o zapisy dotyczące: budowy zjazdu, miejsc parkingowych, umiejscowienia sieci infrastruktury technicznej, zakazu kierowania wód opadowych lub roztopowych na pas drogowy. Postanowienie zostało wysłane Organowi I instancji w dniu [...] czerwca 2024 r. (data stempla pocztowego) i doręczone temu organowi w dniu [...] czerwca 2024 r. - po wydaniu decyzji nr [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że Prezydent Miasta S. jako organ współdziałający w postępowaniu prowadzonym przez Wójta Gminy D. w sprawie ustalenia warunków zabudowy, wypowiedział się w formie postanowienia opartego na art. 106 k.p.a. Co prawda postanowienie to zapadło w dacie [...] czerwca 2024 r., jednakże zostało doręczone organowi prowadzącemu postępowanie po wydaniu decyzji (7 czerwca 2024 r.). 5. Niezadowolona z treści decyzji Skarżąca pismem z dnia 15 października 2024 r. wniosła skargę na decyzję Kolegium zarzucając skarżonemu rozstrzygnięciu: 1) naruszenie art. 106 § 1, 2 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") i art. 51 ust. 3 w zw. z art. 64 § 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm., dalej "u.p.z.p.") poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez Organ I instancji bez porozumienia z Prezydentem Miasta S. i bez stanowiska tego organu wyrażonego w formie zaskarżalnego postanowienia; 2) naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez merytoryczne rozstrzygnięcia sprawy w sytuacji ziszczenia się obligatoryjnej przesłanki zawieszenia postępowania, z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia kwestii prejudycjalnej; 3) naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. i zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, polegającego m.in. na niezapewnieniu Skarżącej jako stronie postępowania możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, w tym dowodów zebranych po wydaniu decyzji przez Organ I instancji, a nieznanych stronie oraz możliwości złożenia wniosków dowodowych o uzupełnieniu materiału dowodowego, który okazał się niekompletny; w wyniku powyższych naruszeń część okoliczności faktycznych, na które powołuje się Kolegium, nie może być w świetle art. 81 k.p.a. uznana za udowodnione; 4) naruszenie art. art. 7, 11, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie niedokładnych i niepełnych ustaleń stanu faktycznego sprawy, wybiórczą, powierzchowną i nierzetelną ocenę dowodów oraz lakoniczne, niekompletne, a w wielu aspektach arbitralne i błędne merytorycznie uzasadnienie decyzji. Wskazując na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi podkreśliła, z art. 106 § 1 k.p.a. wynika wprost, iż organ główny nie może wydać decyzji merytorycznej tak długo, jak nie uzyska stanowiska organu współdziałającego. Ten podstawowy warunek nie został w ocenie Skarżącej w sprawie spełniony. Organ I instancji w chwili wydawania decyzji nie dysponował postanowieniem Prezydenta Miasta S. ani żadnym innym dowodem czy dokumentem wskazującym czy potwierdzającym dokonanie porozumienia, o którym mowa w art. 51 ust. 3 w zw. z art. 64 § 1 u.p.z.p. Wydanie decyzji merytorycznej w takim stanie rzeczy było wręcz rażącym naruszeniem prawa - zarówno art. 106 § 1 k.p.a., jak i samego art. 51 ust. 3 w zw. z art. 64 § 1 u.p.z.p. Skarżąca wyjaśniła, że nie wie o istnieniu postanowienia porozumiewawczego Prezydenta Miasta S., a o jego rzekomym istnieniu pierwszy raz dowiedziała się z uzasadnienia decyzji Kolegium. Nie zostało ono jej nigdy doręczone, mimo iż była ona stroną postępowania i przysługiwało jej prawo do wniesienia zażalenia. Ponadto Skarżąca podnosi, że nie umożliwiono jej zapoznania się z aktami sprawy, czym organ naruszył art. 10 § 1 k.p.a. Dlatego też w świetle art. 81 k.p.a. okoliczność, iż w ogóle doszło do porozumienia nie została udowodniona. 6. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. 7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Na mocy art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). 8. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy. Podstawę skarżonej decyzji stanowił art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowiący, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku, do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 555 i 834), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Z powyższego wynika, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, co oznacza, że jeżeli zostały spełnione przewidziane przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunki, organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 968/24). Jedynie, jeżeli organ dojdzie do przekonania, że nie ma podstaw do wydania decyzji, powinien wydać decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem. Zgodnie z art. 106 k.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ (§ 1). Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę (§ 2). Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin (§ 3). Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (§ 5). Zgodnie z § 6 art. 106 k.p.a. w przypadku niezajęcia stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się przepisy art. 36-38, przy czym organ obowiązany do zajęcia stanowiska niezwłocznie informuje organ załatwiający sprawę o wniesieniu ponaglenia. Zgodnie z art. 51 ust. 3 u.p.z.p. w przypadku inwestycji celu publicznego wykraczającej poza obszar jednej gminy decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowana ta inwestycja, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami albo prezydentami miast. Zgodnie z art. 51 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Warto wskazać, że na mocy art. 64 u.p.z.p. odpowiednio stosuje się przepis art. 51 ust. 3 i 5 do decyzji o warunkach zabudowy. Biorąc powyższe przepisy pod uwagę wskazać trzeba, że art. 106 k.p.a. wyznacza zasady ogólne prowadzenia konsultacji pomiędzy organami w toku postępowania administracyjnego. Przepis art. 53 ust. 5 u.p.z.p. natomiast stanowi lex specialis względem art. 106 k.p.a. wprowadzając modyfikacje, które mają pierwszeństwo w zastosowaniu. Oznacza to, że niezajęcie stanowiska przez organ konsultujący poczytuje się tak, jakby uzgodnił je w drodze przepisanej prawem o treści takiej, w jakiej został zgłoszony projekt (zob. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 566/19). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ustawodawca w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. wprowadza domniemanie prawne milczącego uzgodnienia, które zachodzi wówczas, gdy organ konsultujący w terminie dwóch tygodni nie wyda stosownego postanowienia (wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 1554/19). Przyjęte domniemanie stanowi wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), a także z preambuły do Konstytucji RP zasadę skuteczności prawa. Jak wskazał WSA w Poznaniu, w wyroku z dnia 16 kwietnia 2021 r. (sygn. akt II SA/Po 496/20) wobec zaniechania ze strony organu zobowiązanego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, doszłoby do niemożności przeprowadzenia postępowania administracyjnego w tym przedmiocie. W konsekwencji tego, doszłoby do naruszenia publicznego prawa podmiotowego w postaci prawa do zagospodarowania terenu, do którego posiada się tytuł prawny (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). 9. Skarżąca stawia zarzut, iż Organ I instancji w chwili wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie dysponował postanowieniem Prezydenta Miasta S. ani żadnym innym dowodem czy dokumentem wskazującym czy potwierdzającym dokonanie porozumienia. W ocenie Sądu powyższy zarzut jest niezasadny. Z akt sprawy wynika, iż Organ I instancji wystąpił do Prezydenta Miasta S. w dniu [...] marca 2024 r. (data wpływu do organu [...] marca 2024 r.) o porozumienie w sprawie treści decyzji ustalającej warunki zabudowy. Projekt decyzji o warunkach zabudowy został w toku prowadzonego postępowania skierowany także do uzgodnienia z: zarządcą drogi publicznej (także Prezydent Miasta S.), organem do spraw ochrony gruntów rolnych, konserwatorem zabytków. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2024 r. Prezydent Miasta S. jako zarządca drogi publicznej ul. [...] uzgodnił przedłożony projekt decyzji. Następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2024 r. (a więc po upływie ustawowego terminu do jego wydania), Prezydent Miasta S. uzgodnił treść otrzymanego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 maja 2020 r. (II OSK 1554/19), zajęcie stanowiska przez organ uzgadniający w trybie ar. 53 ust. 5 u.p.z.p. następuje w dacie sporządzenia (podpisania) postanowienia i ta właśnie data jest miarodajna dla oceny zachowania dwutygodniowego terminu. Postanowienie zostało wysłane Organowi I instancji w dniu [...] czerwca 2024r. (data stempla pocztowego) i doręczone temu organowi w dniu [...] czerwca 2024 r. - po wydaniu decyzji nr [...]. Należy mieć na uwadze, iż tryb uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy przez właściwy organ obarczony jest terminem prawa materialnego, będącym terminem zawitym, a co za tym idzie, nie podlegającym przedłużeniu ani przywróceniu. Po jego upływie organ uzgadniający traci kompetencje do orzekania . W art. 53 ust. 5 u.p.z.p. ustawodawca wskazał wyraźnie, że jeżeli organ nie zajmie stanowiska w sprawie w terminie 2 tygodni, uzgodnienie uważa się za dokonane. Przyjęte rozwiązania prawne nie dają podstaw do kwalifikowania terminu ustawowego wprowadzonego w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. jako terminu instrukcyjnego. Regulując w taki właśnie sposób uzgodnienia, ustawodawca godzi się z ryzykiem utraty przez organ kompetencji do odmowy uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 182/21; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1947/12). Wobec powyższego wobec niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie należało uznać za dokonane. W tym zakresie, w ocenie Sądu, organ architektoniczno-budowlany nie był zobligowany do podejmowania dalszych działań. Niezależnie zatem od skierowania przez Prezydenta Miasta S. w dniu [...] kwietnia 2024 r. do Urzędu Gminy D. wniosku o przesłanie planowanego zagospodarowania terenu inwestycji w wersji papierowej niezbędnego do dokonania stosownych uzgodnień (k. 94 akt adm.) oraz wydania w dniu [...] czerwca 2024 r., przez Prezydenta Miasta S. postanowienia o uzgodnieniu treści otrzymanego projektu decyzji o warunkach zabudowy, uznać trzeba za Organem I instancji, że milczenie Prezydenta Miasta S. oznacza pozytywne zaopiniowanie projektu decyzji o warunkach zabudowy w kształcie mu przedstawionym (k. 116 akt adm.). Jedynie na marginesie Sąd zauważa, że postanowienie uzgadniające Prezydenta Miasta S. zostało wydane w dniu [...] czerwca 2025 r., zatem jeszcze przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Uznać zatem należy, że wola pozytywnego uzgodnienia widoczna była już w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2024 r. (w odniesieniu do kwestii związanych z pasem drogi publicznej, gdzie Prezydent Miasta S. wypowiedział się jak zarządca drogi gminnej). W tym zakresie zatem, także w odniesieniu do kwestii prejudycjalnej, która w sprawie nie wystąpiła), argumenty Skarżącej należy uznać za niezasadne bowiem zgodnie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Organ zastosował domniemanie prawne milczącego uzgodnienia, które zachodzi wówczas, gdy organ konsultujący w terminie dwóch tygodni nie wyda stosownego postanowienia. 10. Odnosząc się do naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, analiza akt administracyjnych sprawy pozwala uznać, że Skarżąca miała możliwość czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym jako jego strona. Organ I instancji wystosował zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2024 r. o prowadzonym postępowaniu administracyjnym i pouczył o zasadach czynnego udziału w nim (k. 90 akt adm.). Zawiadomienie zostało doręczone także Skarżącej [...] kwietnia 2024 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru. Ponadto, w związku z wnioskiem Skarżącej, pismem z dnia [...] kwietnia 2024 r. (k. 99 akt administracyjnych) Wójt przedłużył termin, w którym można zapoznać się z aktami i wnieść pisemne uwagi do sprawy do dnia [...] maja 2024 r. i uznał, ze okres 28 dni jest wystarczający na zapoznanie się z aktami i przedstawienie stanowiska w sprawie (nie przyznał zatem wbrew twierdzeniu Skarżącej zasadzie szybkości postępowania z art. 12 § 1 k.p.a. pierwszeństwa przed zasadą informowania z art. 9 k.p.a.). Decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2024 r. została Skarżącej doręczona [...] lipca 2024 r. Natomiast postanowienie uzgadniające z dnia [...] czerwca 2024 r. – zostało doręczone [...] sierpnia 2024 r. Te okoliczności, jak i fakt zaskarżenia odwołaniem decyzji Organu I instancji, świadczą o tym, że Skarżąca jako strona postępowania administracyjnego brała w nim udział w każdym jego stadium (por. także wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Po 496/20). 11. Podsumowując, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest decyzją prawidłową i brak jest podstaw do jej kwestionowania. Wsparta została prawidłową analizą urbanistyczną oraz wymaganymi uzgodnieniami. Wszystkie okoliczności sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione w odniesieniu do działek objętych wnioskiem, zgromadzony w materiał dowodowy był wystarczający do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, w szczególności do ustalenia czy spełnione zostały wszystkie przesłanki wymienione w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. i stanowił podstawę do załatwienia sprawy co do istoty. 12. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 oraz 77 k.p.a poprzez wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu Organy w sposób logiczny, spójny, dokładny, przejrzysty i czytelny, przedstawiły swoją argumentację dotyczącą oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. 13. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi. Cytowane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl