II SA/Sz 9/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. J., M. J., D. J., Przedsiębiorstwa A., Spółki A., Spółki B. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. A. J. zwrócił się do Wójta Gminy K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania hali magazynowej na działce [...] z obrębu geodezyjnego W. , gmina K. , z przeznaczeniem na obiekt produkcyjno-gospodarczy dla chowu drobiu do produkcji jaj konsumpcyjnych metodą ściółkową i/lub klatkową. Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] r. odmówił ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r., po rozpoznaniu odwołania A. J. , utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 161/14 uchylił powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. z uwagi na niekompletność decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy oraz nieprawidłowo wyznaczony obszar analizowany, podważający prawidłowość dokonanej analizy. Po ponownym rozpoznaniu wniosku A. J. , Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. po rozpoznaniu odwołania wnioskodawcy, uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na niedostateczne przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a także z uwagi na rozbieżności w zgromadzonym materiale dowodowym. Decyzją z dnia [...] r. nr[...] .JW Wójt Gminy K. działając na podstawie art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania hali magazynowej na działce [...] z obrębu geodezyjnego W. , gmina K. , z przeznaczeniem na obiekt produkcyjno-gospodarczy dla chowu drobiu do produkcji jaj konsumpcyjnych metodą ściółkową i/lub klatkową, ze względu na niespełnienie wymagań art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania administracyjnego organ ustalił, że działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej - drogi krajowej nr [...] , działki drogowej nr [...] - przez działki nr[...] , pełniące funkcję dróg wewnętrznych oraz że położona jest na terenie Centrum[...] , objętego umowami z zarządcami sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i elektroenergetycznej. Istniejące uzbrojenie techniczne jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. Teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze - działka nr [...] posiada przeznaczenie budowlane. Inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W wyniku przeprowadzonej analizy organ stwierdził, że planowana inwestycja ze względu na swoją specyfikę - chów drobiu do produkcji jaj konsumpcyjnych metodą ściółkową i/lub klatkową, w obiekcie zamkniętym nie jest związana z gruntami rolnymi, przeznaczonymi do produkcji rolniczej. Planowana inwestycja polega na zmianie sposobu użytkowania, bez zmiany charakterystycznych parametrów, budynku na działce [...] , z przeznaczeniem na obiekt produkcyjno-gospodarczy dla chowu drobiu do produkcji jaj konsumpcyjnych metodą ściółkową i/lub klatkową – [...] sztuk drobiu, co stanowi nie więcej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Zgodnie z § 3 ust.1 p.103 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W obszarze analizowanym występują budynki mieszkalne jednorodzinne, wielorodzinne i zagrodowe oraz budynki usługowe o zróżnicowanym przeznaczeniu. Zgodnie z ustaleniami analizy, na terenie zabudowy zagrodowej w obszarze analizowanym nie występują charakterystyczne dla tego typu zabudowy budynki przeznaczone do magazynowania płodów rolnych. Na terenie zabudowy zagrodowej oraz w całym obszarze analizowanym nie występują budynki przeznaczone do chowu lub hodowli zwierząt. Dla planowanej inwestycji nie jest więc możliwe ustalenie funkcji produkcyjno-gospodarczej (hodowlanej), związanej z chowem drobiu w ilości do 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza, na zasadzie kontynuacji funkcji występującej w obszarze analizowanym. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli A. J. , M. J. , D. J. , Przedsiębiorstwo [...] , zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów, które pozwalałyby na ustalenie jakie konkretne usługi świadczone są na analizowanym obszarze oraz jaką funkcję pełnią występujące na tym obszarze budynki zagrodowe, w konsekwencji czego organ I instancji wydał decyzję pomimo niedysponowania pełnym materiałem dowodowym niezbędnym do jej wydania; - art. 11, art. 107 § 1 i 3 K.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych polegające na niewskazaniu jakie konkretnie funkcje pełnią budynki i działki sąsiednie, ograniczając się do wskazania, że są to m. in. budynki usługowe oraz niepełne uzasadnienie prawne decyzji poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, ograniczone jedynie do przytoczenia treści przepisów; - art. 53 ust. 3 i art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez uznanie, że planowana przez A. J. inwestycja nie spełnia ustawowych przesłanek określonych przez ustawodawcę, gdy tymczasem organ w sposób niepełny dokonał analizy tych przesłanek i niezasadnie uznał, że planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji funkcji występującej w analizowanym obszarze. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. nr[...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 59 ust. 1, art. 61, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po rozpatrzeniu złożonych odwołań, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wskazało, że przepis art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ww. ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest przy łącznym spełnieniu następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskana przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, a ponadto 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzedzone zostało analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z uwagi na rodzaj planowanej inwestycji, tj. zmianę sposobu użytkowania, analizę przeprowadza się tylko w zakresie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu. Przepis ten ma bowiem również zastosowanie do ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania obiektu, ale jedynie w zakresie kontynuacji funkcji o której stanowi. Z treści wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, iż do przeprowadzenia analizy wzięto pod uwagę obszar w promieniu 336 metrów wokół działki stanowiącej obszar lokalizacji inwestycji. Pod uwagę wzięto 31 zabudowanych nieruchomości, z których tylko 3 nieruchomości są sklasyfikowane jako zabudowa zagrodowa. Samo zakwalifikowanie w rejestrze gruntów i budynków danej nieruchomości jako zabudowy zagrodowej nie świadczy od razu, że nieruchomość ta jest wykorzystywana w celach rolniczych. Z treści analizy wynika bowiem, iż badana zabudowa zagrodowa straciła swój charakter i spełnia wymagania określone dla zabudowy mieszkaniowej. To oznacza, że nie został spełniony wymóg określony w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niezbędny do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Powyższa decyzja Kolegium została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. przez A. J. , M. J. , D. J. , Przedsiębiorstwo [...] Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wskazując na naruszenie następujących przepisów: -art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów, które pozwalałyby na ustalenie jakie konkretne usługi świadczone są na analizowanym obszarze oraz jaką funkcję pełnią występujące na tym obszarze budynki zagrodowe, w konsekwencji czego organ I instancji wydał decyzję pomimo niedysponowania pełnym materiałem dowodowym niezbędnym do jej wydania; -art. 11 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie okoliczności faktycznych, polegające na niewskazaniu jakie konkretnie funkcje pełnią budynki i działki sąsiednie, ograniczając się jedynie do wskazania jakie funkcje pełnią działki z zabudową zagrodową, bez dokonania analizy innych działek sąsiednich; -art. 53 ust. 3 i art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez uznanie, że planowana inwestycja nie spełnia ustawowych przesłanek określonych przez ustawodawcę, gdy tymczasem organ w sposób niepełny dokonał analizy tych przesłanek i niezasadnie uznał, że planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji funkcji występującej w analizowanym obszarze. Skarżący wskazali, że organ II instancji ograniczył się jedynie do zbadania aktualnej funkcji pełnionej przez zabudowę zagrodową. Organ II instancji nie wziął pod uwagę faktu, że organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż na analizowanym obszarze występują budynki mieszkalne jednorodzinne, wielorodzinne i zagrodowe oraz budynki usługowe z uzupełniającą funkcją biurową. Organ nie wskazał ani jaką funkcję pełnią te budynki usługowe i zagrodowe, ani jakie konkretnie usługi świadczone są na tym obszarze, co oznacza, że organ II instancji nie przeprowadził w tym zakresie wyczerpującego postępowania dowodowego, poprzestając na twierdzeniu, że zabudowa zagrodowa straciła swój charakter i spełnia wymogi dla zabudowy mieszkaniowej. Organ II instancji nie wskazał, ani nie wyjaśnił na jakiej podstawie ustalił, że zabudowa zagrodowa obecnie pełni funkcje mieszkalne. Tymczasem zabudowa zagrodowa charakteryzuje się tym, że częściowo pełni funkcję mieszkalną. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że zabudowę zagrodową należy zdefiniować jako zespół budynków obejmujący "wiejski dom mieszkalny" i zabudowania gospodarskie, położony w obrębie jednego podwórza. Powyższe potwierdza także wykładnia językowa tego pojęcia. Zagroda to 1. «dom wiejski z podwórzem i zabudowaniami gospodarskimi; 2. ogrodzone miejsce dla zwierząt; 3. daw. to, co przegradza coś (tak: internetowy słownik język polskiego PWN: http://sjp.pwn.pl/szukai/zagroda.html). Natomiast przymiotnik gospodarski oznacza 1. dotyczący gospodarstwa wiejskiego; 2. odnoszący się do gospodarza - rolnika: 3. dotyczący gospodarstwa domowego i zajęć domowych; 4. właściwy dobremu gospodarzowi (tak: internetowy słownik język polskiego PWN). Powyższe wskazuje na to, że samo ustalenie przez organ II instancji, że na działkach, na których występuje zabudowa zagrodowa występuje funkcja mieszkalna nie oznacza, że nie jest na przedmiotowym obszarze prowadzona działalność produkcyjna (w tym rolnicza). Skoro więc zabudowa ta jest sklasyfikowana jako zabudowa zagrodowa, to jest tam prowadzona działalność produkcyjna, a organ II instancji nie podjął żadnych działań w celu ustalenia charakteru tych budynków i pełnionej przez nie funkcji. Organy orzekające nie podjęły żadnych czynności w celu ustalenia rodzaju usług świadczonych w budynkach występujących na przedmiotowym obszarze. Działki sąsiednie do omawianej działki nr [...] , to działki rynku hurtowego, na którym znajdują się: dz. [...] z halą handlowo - usługową ([...] ), dz. [...] 0 z wiatą handlowo -usługową, budynkiem innym niemieszkalnym oraz budynkiem biurowym, dz. [...] z halą handlowo - usługową owoców i warzyw, dz. 1 S przeznaczona pod budowę trafostacji, dz. [...] 6 z budynkiem handlowo - usługowym typu kiosk przemysłowy, dz. [...] z budynkiem biurowym; dz. [...] z wiatą handlu hurtowego płodami rolnymi, dz. [...] z halą handlowo -usługową przeznaczoną na sprzedaż płodów rolnych, art. spożywczych, przemysłowych, papierosów. Do omawianej działki przylegają też m.in. tereny rolne o pow. [...] ha, pole uprawne i teren przeznaczony na[...] . Istotne jest też to, że planowana inwestycja pełniła wcześniej funkcję hali hurtowej sprzedaży owoców, warzyw, przetwórstwa owoców i warzyw, mięs, ryb. Powyższe wskazuje, że działalność usługowa jaka jest prowadzona ma charakter rolniczy. Organ II instancji nie odniósł się do tej okoliczności, pomijając ją z nieznanych skarżącym przyczyn. Organ II instancji zignorował okoliczność, że organ I instancji prowadząc ponownie postępowanie, wskutek uchylenia jego decyzji nie może się ograniczyć w toku nowego postępowania, jedynie do uzupełnienia poprzedniej decyzji tylko o wytyczne wskazane mu przez organ II instancji czy też sąd administracyjny. Skarżący zaznaczyli, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 161/14 wskazał, że nie badał zasadności wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego, gdyż nie było to konieczne, z uwagi na braki decyzji, które i tak determinowały jej uchylenie. Skarżący nie wiedzą jaką funkcję organy obu instancji brały pod uwagę oraz co organy obu instancji uznałyby za kontynuację tej funkcji. Przede wszystkim organ nie wziął pod uwagę, że działki sąsiednie do planowanej inwestycji nie są zabudowane tylko lokalami mieszkalnymi, ale są także działkami, które są przeznaczone i związane z szeroko rozumianą produkcją rolno – hodowlaną, bądź to do sprzedaży upraw rolnych i spożywczych bądź to do uprawy roli. Decyzja w sprawie udzielenia warunków zabudowy, zgodnie z przyjętą przez ustawodawcę konstrukcją jest decyzją tzw. związaną, jednak ustawodawca w art. 61 ust. 1 ust. 1 przewidział "luz decyzyjny" wyrażający się w ocenie zaistnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz literaturę przedmiotu skarżący wskazali, że przesłanka "kontynuacji funkcji" jest pojęciem niedookreślonym, którą należy rozumieć jako możliwość wprowadzenia zabudowy, która co prawda nie godzi w dotychczas istniejącą funkcję, ale nie jest sprzeczna w żaden sposób z istniejącą funkcją i współgra z nią. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej jako "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymującego w mocy decyzję Wójta Gminy K. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania hali magazynowej na działce [...] obręb geodezyjny W. , gmina K. z przeznaczeniem na obiekt produkcyjno- gospodarczy dla chowu drobiu ([...] szt.- poniżej 40 DJP) do produkcji jaj konsumpcyjnych metodą ściółkową i/lub klatkową. Jak wskazuje analiza zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, istota zawisłego sporu sprowadza się do ustalenia, czy organy prawidłowo uznały, że nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r. poz. 199- zwanej dalej "upzp"), tj. zabudowa sąsiednich nieruchomości dostępnych z tej samej drogi publicznej nie pozwala na stwierdzenie, że w odniesieniu do planowanej inwestycji spełniony został wymóg w zakresie kontynuacji funkcji i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lutego 2005r., sygn. akt IV SA/Wa 950/04 , LEX nr 171198 ) przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 tejże ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów)." Zwraca się w nim też słusznie uwagę - uwzględniając ratio legis art. 61 upzp, że przepis ten ma na celu powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego, co jednak nie może prowadzić do nadmiernego ograniczenia prawa własności, inicjatywy obywateli w zakresie podejmowania inwestycji budowlanych, czy uniformizacji zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Akcentuje nadto niedopuszczalność zawężającego rozumienia pojęcia kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników, których rozumienie nie może ograniczać się tylko do zezwalania na powstanie w danym miejscu obiektów tożsamych z już istniejącymi (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2007r., sygn. akt II OSK 646/06 , LEX nr 322329 i wyrok NSA z 16 października 2007r., sygn. akt II OSK 1401/06, LEX nr 394807). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że w obszarze analizowanym, który organ ustalił zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie występuje zabudowa, której funkcję można by utożsamiać z funkcją określoną we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy (chów drobiu dla produkcji jaj w ilości [...] szt). W obszarze analizowanym występują zarówno budynki w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej, hale handlowo-usługowe (hurt owoców, warzyw i mięsa, art. przemysłowe, art. rolne),budynek produkcyjno- usługowy ([...] ), hala hurtowa art. budowlanych, oraz zabudowa zagrodowa. W obszarze tym nie ma jednak zabudowy przeznaczonej na chów zwierząt w takiej ilości, którą planuje wnioskodawca. Z ustaleń analizy urbanistycznej wynika nadto, że zabudowa zagrodowa znajdująca się w obszarze analizowanym utraciła swój pierwotny charakter i spełnia wymagania właściwe dla zabudowy mieszkaniowej. W ocenie sądu, niezależnie od tego stwierdzenia, nie można utożsamiać funkcji, jaką przewidział inwestor dla budynku, którego sposób użytkowania zamierzał zmieniać, czyli hodowla drobiu na duża skalę z funkcją jaką pełni zabudowa zagrodowa nawet wtedy, gdyby nie stanowiła wyłącznie zabudowy mieszkaniowej. Mając na uwadze powyższe, sąd stwierdza, że organy orzekające w sprawie wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy prawidłowo uznały, że nie została spełniona jedna z przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, czyli tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, bowiem żadna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wydanie decyzji pozytywnej, tak jak tego oczekiwałby wnioskodawca, naruszałoby przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wobec niespełnienia przesłanek umożliwiających wydanie takiej decyzji, co wprost wynika z ustaleń faktycznych dokonanych przez organ. Sąd stwierdza także, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i ocena, jaką przeprowadziły organy orzekające stanowią, w ocenie sądu, wystarczającą podstawę do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Chybiony jest także zarzut naruszenia zasad prowadzenia postępowania dowodowego zawartych w art. 7 i art. 77 § 1 i art.11 i art. 107 § 3 K.p.a. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 53 ust. 3 i 61 ust. 1 pkt 1 upzp. Organy prawidłowo uznały, że planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji funkcji występującej w obszarze analizowanym, albowiem taka funkcja tam nie występuje. W istocie, pojęcie "kontynuacja funkcji" nie jest pojęciem określonym czy legalnie zdefiniowanym, jednakże zestawienie funkcji zabudowy zawierającej się w obszarze analizowanym z funkcją jaka zamierza zrealizować skarżący wskazuje, że funkcje te są nie do pogodzenia a wręcz wskazują na dysfunkcjonalność takiej zabudowy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a oddalił skargę.