II SA/Sz 908/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w K., działając na podstawie art. 39 ust. 2 i art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 4 lit. c i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra MSWiA z dnia 17 lipca 2002 r. (Dz.U. z 2002 r., nr 120, poz. 1029) w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych – zawiesił st. sierż. M. W. w czynnościach służbowych na okres od dnia 1 czerwca 2017 r. do 31 sierpnia 2017 r. z zachowaniem [...] % uposażenia od najbliższego terminu płatności. Ponadto, na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołując się na treść art. 39 ust. 2 ustawy o Policji wskazał, że policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, jeśli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Organ zaznaczył, że w dniu 31 maja 2017 r. Komendant Powiatowy Policji w K. wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec M. W. Przedstawione wymienionemu policjantowi w toku postępowania dyscyplinarnego zarzuty dotyczą przekroczenia przez niego uprawnień w zakresie stosowania środków przymusu bezpośredniego w obecności innych policjantów, wobec czego, zdaniem organu, zachodzi potrzeba wykluczenia przypadków ewentualnego wpływania obwinionego na relacje świadków i utrudnianie prowadzonego postępowania. Komendant wskazał, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na tożsamy z interesem społecznym ważny interes służby, polegający na konieczności niezwłocznego odsunięcia od czynności służbowych policjanta, wobec którego wszczęto postępowanie dyscyplinarne. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia, M. W. zarzucił mu naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich wadliwą wykładnię i w konsekwencji nieuzasadnione zastosowanie w sprawie: - art. 39 ust. 2 i następne ustawy o Policji, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że w spawie odwołujący - jako obwiniony w postępowaniu dyscyplinarnym z dozą dużego prawdopodobieństwa będzie starał się wpływać na relacje świadków i utrudniać prowadzone postępowanie, gdy tymczasem brak było podstaw do wysuwania przedmiotowych wniosków w sprawie, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie przemawiał za zastosowaniem bardzo dotkliwego w skutkach finansowych trybu postępowania, - art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 2 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, poprzez lakoniczne stwierdzenie, że wydanie rozkazu personalnego w przedmiocie zawieszenia ma na celu uniknięcie wpływania obwinionego na relacje świadków i utrudnianie prowadzonego postępowania, gdy tym czasem z okoliczności w sprawie nie sposób było wyciągać takich wniosków, a gołosłowne powoływanie się na bliżej nieokreślone czynności, które rzekomo miałby podejmować obwiniony nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a., - art. 108 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sprawie, gdy tymczasem przepis ten może zostać zastosowany wyłącznie w sytuacji gdy w sposób realny może zaistnieć jedna z enumeratywnie wymienionych w tej normie prawnej przesłanek faktycznych. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego i orzeczenie co do istoty sprawy. Zdaniem strony, organ I instancji stosując bardzo dotkliwą w sensie prawnym i finansowym decyzję w zakresie zawieszenia policjanta dotąd wywiązującego się z nakładanych na niego obowiązków w stopniu bardzo dobrym, wyłącznie na podstawie faktu wszczęcia wobec niego postępowania dyscyplinarnego oraz powołując się na bliżej nieokreślone okoliczności - naruszył zasadę uznania administracyjnego. Z treści uzasadnienia wydanego w sprawie rozkazu personalnego, nie wynika bowiem w jaki sposób zawieszenie funkcjonariusza miało wpływ na dobro postępowania dyscyplinarnego lub dobro służby, a tym bardziej w jaki sposób jego dalsze pełnienie służby miałoby wpływać na zeznania świadków. Skarżący podkreślił, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W niniejszej sprawie nie było podstaw do nadania rozkazowi personalnego rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto organ nie wywiązał się z obowiązku szczegółowego uzasadnienia nadania tego rygoru, bowiem za takie uzasadnienie nie można uznać praktycznie jednego zdania, które zawiera ogólnikowe stwierdzenie, którego strona nie jest w stanie zrozumieć. Komendant Wojewódzki Policji w S., rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Zdaniem organu odwoławczego, ustalony przez organ I instancji stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę orzekania, nie nasuwa wątpliwości i był wystarczający do wydania rozkazu personalnego nr [...] z [...], dotyczącego zawieszenia funkcjonariusza M. W. w czynnościach służbowych. W sprawie tej nie występowały przeciwstawne dowody, organ nie musiał zatem dokonywać oceny dowodów i wskazywać, które uznał za wiarygodne, a którym odmówił mocy dowodowej. W przedmiotowej sprawie podjęcie decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych było uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek, tj. wszczęcia postępowania dyscyplinarnego oraz celowości z uwagi na dobro służby. Postępowanie dyscyplinarne w powyższej sprawie wszczęto skutecznie 31 maja 2017 r., tym samym pierwsza z wymienionych przesłanek została spełniona. Także druga z wymienionych przesłanek została spełniona bowiem charakter zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego dotyczącego m.in. użycia przedmiotu przeznaczonego do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej w postaci [...] pomimo niewystąpienia okoliczności uzasadniających jego użycie, pozostaje w sprzeczności z przepisami ustawy o Policji oraz zasadami etyki zawodowej. Dopuszczenie do dalszej realizacji zadań służbowych policjanta, na którym ciążą wskazane zarzuty, godziłoby w dobre imię służby i jej godność. Organ podkreślił, że wymieniony funkcjonariusz jest dzielnicowym, a stanowisko to wiąże się ze zwiększonym kontaktem ze społeczeństwem w porównaniu z innymi stanowiskami w Policji. Z tego względu dopuszczenie do służby skarżącego mogłoby nieść za sobą szerokie bardzo i bardzo negatywne skutki dla służby. Zgromadzone w sprawie materiały jednoznacznie dowodzą, że w rażący sposób naruszył on normy prawne choć jako funkcjonariusz Policji powinien mieć pełną świadomość naganności takiego postępowania. Ponadto powinien kierować się szeroko rozumianym dobrem społecznym, zarówno w relacjach służbowych, jak i poza nimi. W każdej sytuacji policjant powinien stanowić wzór postępowania godnego naśladowania, a w konsekwencji wyrażać postawę sprzyjającą obdarzeniu zaufaniem. Zachowując się w sposób przedstawiony w zarzucie, funkcjonariusz utracił to zaufanie. Z tego względu, należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie interes społeczny uzasadniał nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 § 1 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, na powyższy rozkaz personalny, M. W. zarzucił mu: I. naruszenie norm "przepisów o postępowaniu dyscyplinarnym", które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15 i następne ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego pomimo tego, że w realiach sprawy brak było podstaw do zastosowania w stosunku do skarżącego tak daleko idącego narzędzia jakim jest zawieszenie w obowiązkach służbowych, 2. art. 139 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez pogorszenie sytuacji prawnej odwołującego na etapie postępowania odwoławczego, co należy uznać za wadę kwalifikowaną postępowania skutkującą uchyleniem zaskarżonego rozkazu personalnego organu drugiej instancji, II. naruszenie norm przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 39 ust. 2 i następne ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez nieuzasadnione jego zastosowanie w sprawie i bezpodstawne przyjęcie, że w sprawie odwołujący jako obwiniony w postępowaniu dyscyplinarnym z dozą dużego prawdopodobieństwa będzie starał się wpływać na relacje świadków i utrudniać prowadzone postępowanie, gdy tymczasem brak było podstaw do wysuwania przedmiotowych wniosków w sprawie, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie przemawiał za "zastosowaniem bardzo dotkliwego w skutkach finansowych trybu postępowania i jego dalszego prowadzenia:, 2. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 2 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, poprzez lakoniczne stwierdzenie, że wydanie rozkazu personalnego w przedmiocie "zawieszenia postępowania" ma na celu uniknięcie wpływania obwinionego na relacje świadków i utrudnianie prowadzonego postępowania, "gdy tymczasem z okoliczności w sprawie nie sposób było wyciągać takich wniosków, a gołosłowne powoływanie się na bliżej nieokreślone czynności, które rzekomo miałby podejmować obwiniony", 3. art. 108 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sprawie, gdy tymczasem przepis ten może zostać zastosowany wyłącznie w sytuacji, gdy w sposób realny może zaistnieć jedna z enumeratywnie wymienionych w tej normie prawnej przesłanek faktycznych. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego w nim mocy rozkazu personalnego pierwszej instancji. Podniósł, że organ odwoławczy w toku postępowania odwoławczego ma obowiązek z urzędu badać czy okoliczności, na które powoływał się organ I instancji faktycznie istniały. Tymczasem organ w sposób całkowicie nieuprawniony rozszerzył argumentację (uzasadnienie) zaskarżonego rozkazu personalnego poprzez zawarcie obszernego wywodu prawnego na temat podstaw do zawieszenia policjanta w wykonywaniu obowiązków służbowych – powołując się na bliżej nieokreślone dobro służby. Zdaniem strony, takie zachowanie organu narusza normę prawną wyrażoną w art. 139 k.p.a., który mówi, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Strona po raz kolejny podniosła, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony, zaznaczając, że w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodziła. W odpowiedzi na skargę, Komendant Wojewódzki Policji w S. podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje : Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 39 ust. 2 oraz art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.). W myśl art. 39 ust 2 cytowanej ustawy, policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Z kolei zgodnie z treścią art. 124 ust. 1 tej ustawy, policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Użyte w cytowanym art. 39 ust. 2 ustawy o Policji określenie "można zawiesić" wskazuje, że decyzja w tym przedmiocie ma charakter fakultatywny i uznaniowy, co oznacza, że jej wydanie nakłada na organ obowiązek dokonania wnikliwej analizy stanu faktycznego, na gruncie konkretnej sprawy, a rozstrzygnięcie wymaga należytego umotywowania. Sąd dokonując oceny legalności wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji, uznał, że co prawda decyzja Komendanta Powiatowego Policji w K., jeśli chodzi o należyte umotywowanie rozstrzygnięcia, nie w pełni opisane wyżej wymogi spełnia jednakże decyzja organu odwoławczego w sposób wyczerpujący wyjaśnia z jakich powodów w niniejszej sprawie niezbędne okazało się zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych. Nie ulega przy tym wątpliwości, że rolą organu odwoławczego jest ponowne rozpoznanie sprawy, co do meritum, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, z odniesieniem się do zarzutów odwołania. Oczywistym jest zatem, że argumentacja organu odwoławczego może różnić się od tej, którą przyjął organ I instancji. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że jak wskazał sam skarżący, organ odwoławczy, w razie potrzeby może także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów. Co prawda w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, taka sytuacja nie zachodziła, jednakże oczywistym jest, że w razie uzyskania takich nowych dowodów podlegałyby one ocenie organu i mogłyby uzasadniać argumentację odbiegającą od tej, którą przyjął organ I instancji. Stanowisko skarżącego wydaje się wobec powyższego niekonsekwentne. Z jednej strony bowiem oczekuje od organu prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, z drugiej zaś rozszerzenie argumentacji (poza tę przyjętą przez organ I instancji) uznaje za bezprawne. Nie sposób przy tym zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego jakoby organ odwoławczy (rozszerzając argumentację) pogorszył jego sytuację prawną. Organ I instancji uznał, że w tym wypadku niezbędne jest zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych, zaś organ odwoławczy pogląd ten podzielił. Takim rozstrzygnięciem nie pogorszył jednak sytuacji prawnej skarżącego skoro zarówno przed rozkazem personalnym z dnia [...], jak i po tym rozkazie funkcjonariusz był zawieszony w czynnościach służbowych. Zaskarżona decyzja w żaden zatem sposób jego statusu nie zmieniła. Za nietrafny należy uznać argument skarżącego o braku podstaw do zastosowania wobec niego zawieszenia w obowiązkach służbowych. Należy podkreślić, że z uzasadnienia rozstrzygnięcia organu II instancji wynika jednoznacznie, że w jego ocenie, zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych było uzasadnione z uwagi na wszczęcie wobec niego postępowania dyscyplinarnego oraz z uwagi na dobro służby. Z treści tego uzasadnienia nie wynika, by organ ten powoływał się na obawę ewentualnego wpływania przez obwinionego na relacje świadków i utrudnianie w ten sposób prowadzonego śledztwa. W tej sytuacji zarzuty dotyczące bezpodstawnego przyjęcia przez organ odwoławczy, że obwiniony będzie wpływać na wspomniane relacje świadków należy uznać za nieuzasadnione. Kwestią bezsporną jest, że wobec M. W., postanowieniem z dnia [...] zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne, w którym przedstawiono mu zarzuty dotyczące przekroczenia uprawnień w zakresie stosowania środków przymusu bezpośredniego – przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej - w postaci [...] - pomimo niewystąpienia okoliczności uzasadniających jego użycie. Należy podkreślić, że art. 39 ust. 2 ustawy o Policji przewiduje dopuszczalność zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby, a z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zgodnie z tym uregulowaniem wystarczające jest zatem postawienie funkcjonariuszowi zarzutów, nie jest zaś wymagane stwierdzenie jego winy co do zarzucanych mu czynów. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie przesądza w żadnym stopniu o winie funkcjonariusza. Instytucja zawieszenia polega na tym, że pomimo ciążących na funkcjonariuszu zarzutów nie dochodzi do jego zwolnienia przed definitywnym rozstrzygnięciem przez właściwe organy w odrębnym postępowaniu dyscyplinarnym, czy rzeczywiście jest on winny naruszenia dyscypliny (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2032/14, opubl. w internetowej bazie orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego za niezasadne należy uznać argumenty skarżącego dotyczące nieprzeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego i oparcia decyzji tego organu wyłącznie o wydany w sprawie rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...]. Raz jeszcze należy wskazać, że w przypadku rozstrzygnięcia dotyczącego zawieszenia funkcjonariusza w obowiązkach służbowych rolą organów nie jest rozstrzyganie, czy skarżący dopuścił się zarzucanych mu czynów, a zatem nie mają one obowiązku gromadzenia dowodów na powyższą okoliczność. Ze względu na rodzaj, charakter zarzucanych skarżącemu czynów polegających na przekroczenia uprawnień w zakresie stosowania środków przymusu bezpośredniego – przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej – w postaci [...] – pomimo niewystąpienia okoliczności uzasadniających jego użycie – zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie zachodzi przypadek o jakim mowa w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji – uzasadniający zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy Policji oparta jest na regułach zaostrzonych, wynikających ze szczególnego rodzaju zadań stawianych tej formacji (ochrony zdrowia mienia i życia ludzi) oraz kompetencji i związanego z działalnością Policji publicznego zaufania. Przy wykonywaniu zadań funkcjonariuszy Policji obowiązuje nie tylko dyscyplina służbowa, ale i przestrzeganie zasad etyki zawodowej, do których należy zaliczyć szczególną staranność w wykonywaniu obowiązków (tak NSA w wyroku z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 637/06, LEX nr 320611), a także poczucie odpowiedzialności każdego funkcjonariusza za nienaganne wykonanie obowiązków służbowych i wizerunek społeczny Policji. Wykonując powierzone zadania funkcjonariusz Policji winien chronić ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia. Wykonując powierzone mu zadania, winien pilnie przestrzegać prawa, dochować wierności konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Obowiązany jest strzec tajemnic związanych ze służbą, honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej (takiej treści ślubowanie funkcjonariusz składa podejmując służbę – w myśl art. 27 ust. ustawy o Policji). W wypadku czynów zarzucanych skarżącemu nie sposób dopatrywać się takiej dbałości o dobre imię służby. Zarzut przekroczenia uprawnień poprzez zastosowanie wobec osoby zatrzymanej urządzenia przeznaczonego do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej w postaci [...], pomimo niewystąpienia okoliczności uzasadniających jego użycie, niewątpliwie odbierany jest negatywnie przez społeczeństwo. Opisane zachowanie niewątpliwie godzi w odbiór publiczny Policji, której funkcjonariusz jest przedstawicielem w określonym środowisku zamieszkania i także w pracy. Nie ulega wątpliwości, że w interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, jest to aby postawione zadania były realizowane wyłącznie przez osoby pozostające poza jakimikolwiek podejrzeniami o działalność sprzeczną z prawem (tak wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2015 r., w sprawie o sygn. akt I OSK 2149/13). Należy zgodzić się ze skarżącym, że organy miały obowiązek należycie rozważyć, czy w niniejszej sprawie zachodził przypadek określony w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Uznaniowość w żadnym razie nie jest równoznaczna z dowolnością i dlatego wymaga od organu należytego umotywowania zasadności podjętego w tej kwestii rozstrzygnięcia. Podejmując decyzję w ramach uznania administracyjnego organ jest obowiązany rozważyć wszelkie okoliczności sprawy przemawiające za zawieszeniem funkcjonariusza, lub też jego niezawieszaniem, a stosowną argumentację zawrzeć w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 765/13 Zdaniem Sądu organ w niniejszej sprawie obwiązek ten spełnił, uzasadniając zawieszenie skarżącego w obowiązkach służbowych rodzajem i charakterem zarzucanych mu czynów i wynikającą stąd koniecznością przyjęcia, że nie daje on gwarancji prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Organ podkreślił, że skarżący jest dzielnicowym, a to stanowisko wiąże się ze zwiększonym kontaktem ze społeczeństwem, wobec czego dopuszczenie go do służby mogłoby nieść za sobą szerokie i bardzo negatywne skutki dla służby. Z przyczyn, o których była mowa powyżej, ze stanowiskiem tym należy się w pełni zgodzić. W ocenie Sądu, szczególnie służba w formacjach służących ochronie bezpieczeństwa i utrzymania porządku publicznego uwarunkowana jest wypełnianiem zadań, utożsamianych z moralnym zachowaniem jej funkcjonariuszy, czyli zbiorem wartości etycznie akceptowalnych a zarazem piętnującym w imieniu zbiorowości społecznej zachowania negatywne, do których zalicza się zarzucane skarżącemu czyny. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że niezrozumiałe jest zarzucanie organowi powoływania się na "bliżej nieokreślone dobro służby" w sytuacji gdy skarżący jako funkcjonariusz Policji przed podjęciem służby składa ślubowanie, w którym zobowiązuje się strzec tajemnic związanych ze służbą, honoru, godności i dobrego imienia służby. W świetle przedstawionych wyżej rozważań, Sąd uznał, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia norm prawa procesowego i materialnego okazały się bezzasadne. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie znalazł przyczyn uzasadniających uwzględnienie skargi. Z tych względów, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.