II SA/Sz 918/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2021 r. sprawy ze skargi T.M na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]r., nr [...] II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. na rzecz strony skarżącej T.M. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...].08.2020 r., znak: [...] - wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej "Kpa" (Dz. U. z 2020 r" poz. 256), art. 4 pkt 22, art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zwanej dalej "utd" (Dz. U. z 2019 r" poz. 2140). lp. 5.2, lp. 5.4, lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.8, lp. 5.1 1, lp. 6.3.11. lp. 6.3.17, lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do utd, art. 4, art. 6, art. 7, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561 /2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej "rozporządzenie 561/2006" (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. UE L60 z 28.02.2014r.), art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, zwanego dalej "rozporządzenie 581/2010" (Dz.U.UE.L.2010.168.16), art. 2, art. 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, zwanej dalej "ucpk" (Dz.U. z 2019 r., poz. 1412) - Główny Inspektor Transportu Drogowego, w wyniku rozpoznania odwołania T. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "M. T. M. z siedzibą w B. (dalej także: "Przedsiębiorca", "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].09.2019 r., nr [...], nakładająca na Przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego ("Organ II instancji") wyjaśnił, że ww. decyzją z dnia [...].09.2019 r. Z. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ("Organ I instancji") nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł, zaś podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły stwierdzone naruszenia opisane w załączniku nr 3 do utd, tj.: - naruszenie polegające na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone; - naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu; - naruszenie polegające na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku; - naruszenie polegające na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej; - naruszenie polegające na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone; - naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; - naruszenie polegające na przekroczeniu dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy, jeżeli praca wykonywana jest w porze nocnej; - naruszenie polegające na niepoprawnym operowaniu przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień; - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę; - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd. Naruszenia te ustalono w trakcie kontroli Przedsiębiorcy, która przeprowadzona została w dniach od 18.06.2019 r. do 12.07.2019 r. na podstawie upoważnienia Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...].06.2019 r. Do kontroli przedsiębiorca okazał licencję nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wydaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 19.07.2016 r., ważną do dnia 26.07.2021 r. oraz zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wydane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 19.07.2016 r. Zgodnie z zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia 27.05.2019 r. nr [...], kontrolą objęto okres od dnia 18.06.2018 r. do dnia 18.06.2019 r. Zakres kontroli obejmował natomiast przestrzeganie warunków i obowiązków przewozu drogowego, określonych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, w tym także warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w zakresie dysponowania bazą eksploatacyjną. Zgodnie z okazanymi dokumentami Przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli zatrudniał średnio 18 kierowców. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z dnia [...].07.2019 r., nr [...] Pismem z dnia 12.07.2019 r., nr [...], organ kontrolny zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń stwierdzonych w trakcie kontroli i opisanych we wskazanym powyżej protokole kontroli, które zakończono wydaniem ww. decyzji z dnia [...].09.2019 r., na mocy której Organ I instancji nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Decyzja została doręczona Stronie w dniu 28.09.2019 r. za pośrednictwem operatora pocztowego. Od powyższej decyzji Organu I instancji z dnia [...].09.2019 r. w całości Przedsiębiorca pismem z dnia 12.10.2019 r. wniósł odwołanie (za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 14.09.2019 r. z zachowaniem ustawowego terminu), w którym zarzucił tej decyzji naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kpa przez nieprawidłowe rozpatrzenie materiału dowodowego i pominięcie dowodu z wydruku GPS przedstawionego przez Stronę w postępowaniu. Dodatkowo Strona zarzuciła naruszenie art. 8 Kpa przez wydanie decyzji, która narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; nadto zarzuciła naruszenie art. 107 § 3 Kpa przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, co zdaniem Strony uniemożliwia kontrolę decyzji, w szczególności w zakresie wysokości nałożonych kar za poszczególne naruszenia. Strona kwestionuje również niezasadne w jego ocenie niezastosowanie art. 92b utd w sytuacji, gdy zapewnił on właściwą organizację i dyscyplinę pracy w swoim przedsiębiorstwie. Skarżący wniósł zatem o uchylenie skarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu odwołania Strona podniosła, że Organ I instancji nieprawidłowo ustalił naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców, gdyż nie uwzględnił faktu rejestracji przez tachograf czasu według czasu UTC, a nie czasu lokalne. W ocenie Strony odwołującej, przy uwzględnieniu wskazanego założenia nie doszłoby do części naruszeń (Ip. 5.4). Ponadto Strona nie zgodziła się z ustaleniami Organu I instancji co do naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11 zał. nr 3 do utd. Sumując, Strona odwołująca wskazała na przyjętą i stosowaną w przedsiębiorstwie właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, która umożliwiała, zdaniem Strony, przestrzeganie przez kierowców stosownych przepisów, a także przewidywała prawidłowe zasady wynagradzania, które nie zawierały składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania owych przepisów. Wyżej opisaną decyzją z dnia03.08.2020 r. Organ II instancji utrzymał w mocy ww. decyzję Organu I instancji wskazując, co następuje. Stosownie do art. 92a ust. 5 utd, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 1) 15 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 2) 20 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 10 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 3) 25 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 4) 30 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 5) 40 000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym. Zgodnie zaś z art. 92a ust. 6 utd, za kierowców, o których mowa w ust. 5 pkt 1-4, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. Zgodnie z art. 92a ust. 5 utd, jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. Zgodnie z art. 92a ust. 7 utd, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9. Zgodnie z art. 92a ust. 9 utd, jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załącznikach nr 3 i 4 do ustawy, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia albo przestępstwa, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. Zgodnie z art. 92a ust. 10 utd, jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. Zgodnie z art. 92b ust. 1 - 2 utd, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 łipca 1970 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 409), d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. 2. Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. Zgodnie z art. 92c ust. 1 - 2 utd, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nic mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. 1a. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. 2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ. Zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego są to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz: b) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, g) rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. Urz. UE L 168 z 02.07.2010, str. 16) h) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014: - rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych (Dz. Urz. UE L 139 z 26.05.2016, str. 1, z późn. zm.), - rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548 z dnia 23 marca 2017 r. ustanawiającego standardowy formularz pisemnego oświadczenia w sprawie usunięcia lub naruszenia plomby tachografu (Dz. Urz. UE L 79 z 24.03.2017, str. 1), i) decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14, z późn. zm.), p) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155, z 2013 r. poz. 567, z 2016 r. poz. 2206 oraz z 2018 r. poz. 1480), w) ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o tachografach (Dz.U. z 2018 r. poz. 1480), x) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego; Zgodnie z art. 189a § 2 Kpa, w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek o zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Organ II instancji przy tym poinformował, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a §2 pkt 1-3 Kpa. Organ II instancji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w związku z art. 93 ust 1 utd. Treść art. 92 a ust. 1 i 6 w związku z załącznikiem nr 3 do utd, określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. Zatem, w tym zakresie Organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z tym, regulacja wynikająca z przepisu art. 189d Kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 Kpa nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Nadto, Organ II instancji wskazał, że zastosowania nie znajdą również art. 189e oraz 189f Kpa, które to artykuły wskazują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te znajdują bowiem uregulowanie odrębne w przepisie art. 92c utd, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust 1 utd. Konsekwencją powyższych przepisów - jak dalej wskazał Organ II instancji - jest: 1. lp. 5.2 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone; 2. lp. 5.4 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu; 3. lp. 5.6 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje, niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku; 4. lp. 5.7 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej; 5. lp. 5.8 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone; 6. lp. 5.1 1 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; 7. lp. 5.12 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje przekroczenie dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej; 8. lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień; 9. lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę 10. lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny, o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin, za każda rozpoczętą godzinę od 2 godzin i za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut lp. 5.2 załącznika nr 3 do utd). Stosownie do treści art. 4 lit. k rozporządzenia 561/2006, "dzienny czas prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Stosownie zaś do art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone karą pieniężną w wysokości 100,00 zł o czas do mniej niż 1 godziny, o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin w wysokości 200,00, za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin w wysokości 250,00 zł i za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut w wysokości 550,00 zł. W rozpatrywanej sprawie Organ II instancji, po ponownym przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego, ustalił następujący stan faktyczny. 1. Analiza okazanych danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana P. B., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia wykazała, iż dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu 29.01.2019 r. o godzinie 09:40, a zakończył w dniu 29.01.2019 r. o godzinie 23:15. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 1 minutę. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 minutę. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie pojazdu przez kierowcę w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli nic okazano dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Mając powyższe na uwadze Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.2 zał. nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. 2. Analiza okazanych danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana D. S., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia wykazała, iż dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął sic w dniu 07.1 1.2018 r. o godzinie 09:37, a zakończył w dniu 07.11.2018 r. o godzinie 22:22. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 3 minuty. Oznacza to, iż kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 3 minuty. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie pojazdu przez kierowcę w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli nie okazano dokumentów (wykresówek, wydruku, karty dziennej) uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Mając powyższe na uwadze Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w wysokości [...] z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.2 zał. nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Sumując, Organ II instancji stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone przypadki naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.2 załącznika nr 3 do utd wynosi [...] zł. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu o czas do mniej niż 10 godzin, o czas od 10 godzin do mniej niż 15 godzin, o czas od 15 godzin do mniej niż 22 godzin i 30 minut, za każdą rozpoczętą godzinę od 22 godzin i 30 minut; lp. 5.4 załącznika nr 3 do utd. Zgodnie z art. 6 ust 3 rozporządzenia 561/2006, łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekroczyć 90 godzin. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.4 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, o czas do mniej niż 10 godzin karą administracyjną w wysokości 250,00 zł, o czas od 10 godzin do mniej niż 15 godzin karą administracyjną w wysokości 350,00 zł, o czas od 15 godzin do mniej niż 22 godzin i 30 minut karą administracyjną w wysokości 550,00 zł, za każdą rozpoczętą godzinę od 22 godzin i 30 minut karą administracyjną w wysokości 700,00 zł. W rozpatrywanej sprawie, po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego Organ II instancji ustalił następujący stan faktyczny. 1. Analiza okazanych do kontroli danych cyfrowych z karty kierowcy Pana P. B., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, iż w przyjętym "dwutygodniowym okresie rozliczeniowym" od dnia 18.03.2019 r. do dnia 31.03.2019 r. kierowca przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o 36 minut. We wskazanym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 90 godzin i 36 minut. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.4 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. 2. Analiza okazanych do kontroli danych cyfrowych z karty kierowcy Pana S. K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, iż w przyjętym "dwutygodniowym okresie rozliczeniowym" od dnia 11.03.2019 r. do dnia 24.03.2019 r. kierowca przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o 41 minut. We wskazanym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 90 godzin i 41 minut. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.4 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. 3. Analiza okazanych do kontroli danych cyfrowych z karty kierowcy Pana D. M., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, iż w przyjętym "dwutygodniowym okresie rozliczeniowym" od dnia 26.11.2018 r. do dnia 09.12.2018 r. kierowca przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o 2 minuty. We wskazanym okresie kierowca prowadził pojazd łącznie przez 90 godzin i 2 minuty. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w wysokości [...] zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt złotych) z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.4 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. 4. Analiza okazanych do kontroli danych cyfrowych z karty kierowcy Pana D. S., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, iż w przyjętym "dwutygodniowym okresie rozliczeniowym" od dnia 04.03.2019 r. do dnia 17.03.2019 r. kierowca przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu o 50 minut. We wskazanym okresie kierowca prowadził pojazd łącznic przez 90 godzin i 50 minut. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.4 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Sumując, Organ II instancji stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone przypadki naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.4 załącznika nr 3 do utd, wynosi [...] zł. Odnośnie zaś naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku poprzez skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin lp. 5.6 załącznika nr 3 do utd. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 lit. g rozporządzenia 561/2006, "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku", przy czym "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny, a druga co najmniej 9 godzin. Zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy zmieniającej utd z dnia 05.07.2018 r., który sankcjonuje skrócenie niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100,00 zł; skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin karą pieniężną w wysokości 200,00 zł i za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin karą pieniężną w wysokości 350,00 zł. W rozpatrywanej sprawie - jak dalej wskazał Organ II instancji - po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego w oparciu o przekazane do kontroli dane cyfrowe ustalił następujący stan faktyczny. 1. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana S. K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, iż w dniu 23.11.2018 r. o godzinie 08:00 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać odpoczynek w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku trwającą 7 godzin i 35 minut tj. od godziny 00:25 dnia 24.11.2018 r. do godziny 08:00 dnia 24.11.2018 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 35 minut. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli w przedsiębiorstwie wydruku z tachografu cyfrowego, uzasadniający odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw oraz odpoczynków. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.6 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. 2. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana D. M., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, iż w dniu 17.12.2018 r. o godzinie 04:28 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać odpoczynek w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku trwającą 8 godzin i 49 minut tj. od godziny 19:39 dnia 17.12.2018 r. do godziny 04:28 dnia 18.12.2018 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 11 minut. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli w przedsiębiorstwie wydruku z tachografu cyfrowego uzasadniający odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw oraz odpoczynków. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.6 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. 3. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana M. R., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, iż w dniu 15.01.2019 r. o godzinie 23:44 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać odpoczynek w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku trwającą 8 godzin i 56 minut tj. od godziny 14:48 dnia 16.01.2109 r. do godziny 23:44 dnia 16.01.2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 4 minuty. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli w przedsiębiorstwie wydruku z tachografu cyfrowego uzasadniający odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw oraz odpoczynków. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.6 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. 4. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana T. M., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, iż w dniu 28.02.2019 r. o godzinie 05:55 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać odpoczynek w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku trwającą 8 godzin i 23 minuty, tj. od godziny 21:32 dnia 28.02.2019 r. do godziny 05:55 dnia 01.03.2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 37 minut. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli w przedsiębiorstwie wydruku z tachografu cyfrowego uzasadniający odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw oraz odpoczynków. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 5.6 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Sumując, Organ II instancji stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone przypadki naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.6 załącznika nr 3 do utd, wynosi [...] zł. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin; lp. 5.7 załącznika nr 3 do utd. Zgodnie z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie 13 poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaj e się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, w ciągu 30 godzin od zakończenia dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku, kierowca należący do kilkuosobowej załogi musi skorzystać z kolejnego dziennego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 9 godzin. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.7 złącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jaki załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny - karą pieniężna w wysokości 150,00 zł, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin - karą pieniężna w wysokości 350,00 zł, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin - karą pieniężna w wysokości 550,00 zł. W rozpatrywanym przypadku Organ II instancji po ponownym przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego w postaci okazanych do kontroli danych cyfrowych ustalił następujący stan faktyczny. 1. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana S. K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, iż w dniu 25.02.2019 r. o godzinie 20:38 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 1 minutę nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 12:37 do godziny 20:38 dnia 26.02.2019 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 59 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie natomiast naruszenia polegającego na skróceniu regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: o czas do 3 godzin, o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin i za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin; Ip.5.8 załącznika nr 3 do utd. Stosownie do art. 4 lit. f) rozporządzenia 561/2006, "odpoczynek" oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Zgodnie z art. 4 lit. h) rozporządzenia 561/2006, "tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku": - "regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin, - "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin. Stosownie do art. 8 ust. 6 ww. rozporządzenia, ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej: - dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub - jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Stosownie do art. 8 ust. 9 rozporządzenia 561/2006, tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.8 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje skrócenie regularnego okresu odpoczynku tygodniowego, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone: o czas do mniej niż 3 godzin - karą pieniężną w wysokości 150,00 zł, o czas powyżej 3 godzin do 9 godzin - karą pieniężną w wysokości 300,00 zł i za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 9 godzin - karą pieniężną w wysokości 400,00 zł. W rozpatrywanej sprawie Organ II instancji, po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych pobranych z kart kierowców, ustalił następujący stan faktyczny. 1. Analiza danych cyfrowych z karty kierowcy Pana M. R., po uwzględnieniu błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, iż kierowca w dniach 16-17.02.2019 r. odebrał jedynie 42 godziny i 14 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 02:17 dnia 16.02.2019 r. do godziny 20:31 dnia 17.02.2019 r. W niniejszym przypadku wymagane było odebranie odpoczynku w wymiarze minimum 45 godzin. Oznacza to, że kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 2 godziny i 46 minut. Przedsiębiorca nie przedstawił podczas kontroli dokumentu (wykresówki/wydruku/ karty kierowcy) uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w wysokości [...] zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.8 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut, o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut lp. 5.11 załącznika nr 3 do utd. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 lit. j rozporządzenia 561/2006, "czas prowadzenia pojazdu" oznacza czas trwania czynności prowadzenia pojazdu zarejestrowany: - automatycznie lub półautomatycznie przez urządzenia rejestrujące określone w załącznikach I i IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85; lub - ręcznie, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Zgodnie z art. 7 rozporządzenia 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.11 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut - karą pieniężna w wysokości 100,00 zł; o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut - karą pieniężną w wysokości 250 zł i za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut - karą pieniężną w wysokości 350 zł. W przedmiotowej sprawie, po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Organ II instancji, w oparciu o okazane do kontroli dane cyfrowe pobrane z kart kierowców objętych szczegółową kontrolą czasu pracy, ustalił następujący stan faktyczny. 1. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana P. B., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 07.01.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godzin i 31 minut w okresie od godziny 16:16 do godziny 20:54 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nic okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nic zostały uwzględnione, ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w kwocie [...]zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. 2. Dalsza analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana P. B., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 10.01.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 20:30 dnia 09.01.2019 r. do godziny 01:12 dnia 10.01.2019 r. Przedsiębiorca podczas kontroli nic okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w kwocie [...]zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. 3. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana S. K., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 21.02.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 11 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 41 minut w okresie od godziny 09:12 do godziny 15:14 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w kwocie [...]zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. 4. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana R. M., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 28.01.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 6 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godzin i 36 minut w okresie od godziny 14:05 do godziny 20:14 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w kwocie [...]zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. 5. Dalsza analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana R. M., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 30.01.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 33 minuty w okresie od godziny 10:13 do godziny 15:15 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w kwocie [...]zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. 6. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana D. S., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 29.11.2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty w okresie od godziny 05:00 do godziny 09:34 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w kwocie [...]zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. 7. Dalsza analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana D. S., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 03.12.2018 r. przekroczy! maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 07:47 do godziny 13:44 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w kwocie [...]zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. 8. Dalsza analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana D. S., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 03.01.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty w okresie od godziny 04:30 do godziny 09:07 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w kwocie [...]zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. 9. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana A. T., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 28.11.2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 35 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 6 godzin i 5 minut w okresie od godziny 16:36 do godziny 23:14 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione, ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w kwocie [...]zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. 10. Analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana A. W., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 14.12.2018 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 15:43 do godziny 20:22 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w kwocie [...]zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. 11. Dalsza analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy Pana A. W., po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci: przerwa napięcia, wykazała, że kierowca w dniu 11.03.2019 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 16:43 do godziny 21:43 we wskazanym dniu. Przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/wydruku/karty dziennej), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia, wymaganych przerw lub odpoczynków. Odebrane przez kierowcę przerwy nie zostały uwzględnione, ponieważ nie spełniają kryteriów wskazanych w art. 7 rozporządzenia nr 561/2006. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w kwocie [...]zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11 załącznika nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Sumując, Organ II instancji stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone przypadki naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.11 załącznika nr 3 do utd, wynosi [...] zł. Odnośnie naruszenia polegające na przekroczeniu dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej o czas od 1 godziny do mniej niż 3 godzin, za każdą rozpoczętą godzinę od 3 godzin; tj. lp. 5 12 załącznika nr 3 do utd. Zgodnie z art. 21 ucpk, w przypadku gdy praca jest wykonywana w porze nocnej, czas pracy kierowcy nie może przekraczać 10 godzin w danej dobie. Zgodnie z art. 2 pkt 6a ucpk, pora nocna to okres czterech godzin pomiędzy godziną 00:00 i godziną 07:00. Definicję pory nocnej zawartą w tym przepisie stosuje się wyłącznie do celów ustalania czasu pracy. Stosownie zaś do art. 1 ust. 1 pkt lb ucpk, wskazana ustawa określa również czas pracy osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujących przewozy drogowe, w rozumieniu art. 4 pkt 6a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, na jego rzecz. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 6a utd, przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 1 1.04.2006, str. 1) - zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 561/2006". Z kolei zgodnie z art. 6 ust. 1 - 3 ucpk, czasem pracy kierowcy jest czas od rozpoczęcia do zakończenia pracy, która obejmuje wszystkie czynności związane z wykonywaniem przewozu drogowego, w szczególności: 1) prowadzenie pojazdu: 2) załadowywanie i rozładowywanie oraz nadzór nad załadunkiem i wyładunkiem; 3) nadzór oraz pomoc osobom wsiadającym i wysiadającym; 4) czynności spedycyjne; 5) obsługę codzienną pojazdów i przyczep; 6) inne prace podejmowane w celu wykonania zadania służbowego lub zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu i rzeczy; 7) niezbędne formalności administracyjne; 8) utrzymanie pojazdu w czystości. 2. Czasem pracy kierowcy jest również czas poza przyjętym rozkładem czasu pracy, w którym kierowca pozostaje na stanowisku pracy kierowcy w gotowości do wykonywania pracy, w szczególności podczas oczekiwania na załadunek lub rozładunek, których przewidywany czas trwania nie jest znany kierowcy przed wyjazdem albo przed rozpoczęciem danego okresu. 3. Do czasu pracy kierowcy wlicza się przerwę w pracy trwającą 15 minut, którą pracodawca jest obowiązany wprowadzić, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 5.12.załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje przekroczenie dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej o czas od 1 godziny do mniej niż 3 godzin - karą pieniężną w wysokości 50,00 zł; za każdą rozpoczętą godzinę od 3 godzin - karą pieniężna w wysokości 100,00 zł. W rozpatrywanej sprawie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy Organ II instancji ustalił, że w kontrolowanym przedsiębiorstwie pora nocna obejmuje godziny pracy pomiędzy godziną 00:00 a godziną 04:00. W oparciu zaś o okazane dane cyfrowe ustalono, że: 1. kierowca Pan M. R. w dniach 21/22.12.2018 r. pracował w porze nocnej. Całkowity wymiar czasu pracy (jazda, inna praca) tego dnia wyniósł 11 godzin i 59 minut, tj. od godziny 14:26 dnia 20.12.2018 r. do godziny 14:26 dnia 21.12.2018 r. Tym samym dopuszczalny dobowy czas pracy został przekroczony o 1 godzinę i 59 minut w odniesieniu do normy 10 godzin. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji nałożył karę pieniężną w kwocie [...]zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.12 załącznika nr 3 do utd. Odnośnie zaś naruszenia polegającego na niepoprawnym operowaniu przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień karą pieniężna w wysokości 100,00 zł maksymalnie 2.000,00 zł; lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do utd. Zgodnie z art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1) zgodnie z którym: 1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. 2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. 3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. 4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. 5. Kierowcy: a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: pod symbolami opisanymi w pkt od (i) do (iv). 7. Kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r. 8. Kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień - karą pieniężną w wysokości 100,00 zł maksymalnie 1.000,00 zł. W rozpatrywanej sprawie po przeprowadzeniu ponownej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego w oparciu o okazane do kontroli dane cyfrowe z kart kierowców, z tachografów oraz wydruków Organ II instancji stwierdził niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu w związku dokonywaniem wpisu manualnego "odpoczynek" w sytuacji, gdy niżej wymienieni kierowcy kończyli pracę w innym miejscu (kraju) niż ją następnie zaczynali. Pomiędzy zakończeniem okresu pracy w jednym kraju, a rozpoczęciem kolejnego okresu pracy w innym kraju, niżej wymienieni kierowcy błędnie operowali przełącznikiem: 1. Pan P. D.: - w dniu 15.03.2019 r. zakończył pracę w Niemczech, a w dniu 17.03.2019 r. rozpoczął pracę w Polsce; - w dniu 17.03.2019 r. zakończył pracę w Polsce, a w dniu 18.03.2019 r. rozpoczął pracę w Niemczech; 2. Pan S. K.: - w dniu 25.01.2019 r. o godzinie 12:24 zakończył pracę w Niemczech, a w dniu 25.01.2019 r. o godzinie 21:27 rozpoczął pracę w Polsce; - w dniu 25.01.2019 r. zakończył pracę w Polsce, a w dniu 28.01.2019 r. rozpoczął pracę w Niemczech; - w dniu 04.02.2019 r. zakończył pracę w Niemczech, a w dniu 18.02.2019 r. rozpoczął pracę w Polsce; 3. Pan D. S.: - w dniu 27.12.2018 r. zakończył pracę w Niemczech, a w dniu 02.01.2019 r. rozpoczął pracę w Polsce. We wskazanych dniach kierowcy błędnie operowali przełącznikiem tachografu. Naruszenie stwierdzono zatem łącznie w ilości 6 dni. Mając powyższe na uwadze Organ II instancji stwierdził, że kara pieniężna w wysokości [...] zł za ww. naruszenie sankcjonowane przez lp. 6.3.11 zał. nr 3 do utd, została nałożona zasadnie i zgodnie z przepisami prawa. Odnośnie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do utd. Zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia 561/2006, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Zgodnie z rozdziałem 1 lit. s załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, "wczytywanie danych" oznacza kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanych w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty tachografu, które są niezbędne do ustalenia zgodności z przepisami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006. Producenci przyrządów rejestrujących tachografów cyfrowych oraz producenci urządzeń skonstruowanych i przeznaczonych do wczytywania zbiorów danych podejmują wszelkie racjonalne działania zapewniające wczytanie takich danych z minimalnym opóźnieniem dla przedsiębiorstw transportowych lub kierowców. Wczytywanie danych nie może zmienić ani skasować zapisanych danych. Wczytywanie danych z pliku zawierającego dane szczegółowe dotyczące prędkości nie jest konieczne do ustalenia zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, ale może być wykorzystane do innych celów, takich jak dochodzenie w sprawie wypadku. Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Sankcją za naruszenie z lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do utd, jest kara pieniężna w wysokości 500,00 zł sankcjonująca naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę. Organ II instancji przy tym wskazał na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 03.11.2015 r. (sygn. akt 11 GSK 2396/14), w którym Sąd stwierdził, że: "Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nic prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe (...) ". Jak wynika zatem z interpretacji przepisów zawartej w ww. wyroku NSA, przy obliczaniu terminu na wczytanie danych cyfrowych z kart kierowców i urządzeń rejestrujących, organ powinien wziąć pod uwagę wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, zgodnie z definicją zawartą powyżej. W rozpatrywanej sprawie Organ II instancji ustalił, w oparciu o ponowną analizę przekazanych do kontroli danych cyfrowych z kart kierowców oraz danych dotyczących ewidencji czasu pracy kierowców, że przedsiębiorca uchybia terminu pobierania danych z kart kierowców. Ustalając powyższe Organ II instancji uwzględnił za przywołanym powyżej wyrokiem NSA, że do ilości dni między odczytami nie zalicza się dni urlopu lub zwolnienia chorobowego, które Organ odliczył ustalając okresy pomiędzy odczytami. Stan faktyczny związany z uchybianiem terminu wczytywania danych z kart kierowców stwierdzono zatem w następujących przypadkach: 1. analiza okazanych danych cyfrowych wykazała, iż przedsiębiorąca nie wczytał danych z kary kierowcy Pana A. W. w wymaganym przepisami terminie. Analizując daty pobrania danych przekazanych w trakcie kontroli zawarte w nazwach poszczególnych plików wynika, iż pobrania danych dokonano m.in. w dniu 07.12.2018 r., a poprzedni odczyt wykonano w dniu 04.11.2018 r. We wskazanym okresie minęło 52 dni w trakcie których na karcie kierowcy zarejestrowano 29 dni aktywności. Wymagany termin 28 dni na sczytanie danych przekroczono w tym przypadku o 1 dzień. Mając na uwadze powyższe ustalenia Organ II instancji nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł za ww. naruszenie sankcjonowane przez lp. 6.3.17 zał. nr 3 utd. Odnośnie naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd; lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia 561/2006, przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: i. zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii. zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Zgodnie z rozdziałem I lit. s załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, "wczytywanie danych" oznacza kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanych w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty tachografu, które są niezbędne do ustalenia zgodności z przepisami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006. Producenci przyrządów rejestrujących tachografów cyfrowych oraz producenci urządzeń skonstruowanych i przeznaczonych do wczytywania zbiorów' danych podejmują wszelkie racjonalne działania zapewniające wczytanie takich danych z minimalnym opóźnieniem dla przedsiębiorstw transportowych lub kierowców. Wczytywanie danych nie może zmienić ani skasować zapisanych danych. Wczytywanie danych z pliku zawierającego dane szczegółowe dotyczące prędkości nie jest konieczne do ustalenia zgodności z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006, ale może być wykorzystane do innych celów, takich jak dochodzenie w sprawie wypadku. Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie danych odpow iednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy. Organ II instancji przy tym przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 03.11.2015 r. (sygn. akt II GSK 2396/14), w którym Sąd stwierdził, że: "Okresami składającymi się z dni nierejestrowanej działalności są te okresy, gdzie nie można przedsiębiorstwu przypisać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadzi pojazdu i jednocześnie nie podlega obowiązkowi odpoczynku. Innymi słowy, nie są to wszystkie dni kalendarzowe.". Jak wynika z interpretacji przepisów zawartej w ww. wyroku NSA, przy obliczaniu terminu na wczytanie danych cyfrowych z kart kierowców i urządzeń rejestrujących, organ powinien wziąć pod uwagę wyłącznie dni zarejestrowanej działalności, zgodnie z definicją zawartą powyżej. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd karą pieniężną w wysokości 500 zł. Organ II instancji, na podstawie protokołu kontroli, danych cyfrowych z urządzeń rejestrujących zainstalowanych w pojazdach będących w dyspozycji kontrolowanego przedsiębiorcy, ustalił, że Przedsiębiorca uchybił terminu wczytywania danych z urządzenia rejestracyjnego w okresie objętym szczegółową kontrolą czasu pracy. Uchybienie terminu (maksymalnie co 90 dni zarejestrowanej działalności) wczytywania danych z urządzenia rejestracyjnego dotyczy następujących przypadków: 1. dane cyfrowe z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] pobrane zostały w dniu 02.02.2019 r. natomiast poprzedni odczyt wg. informacji zawartej na pliku wykonany została w dniu 23.05.2018 r. We wskazanym okresie zarejestrowano 171 dni aktywności liczonych od dnia 18.06.2018 r. tj. pierwszego dnia objętego kontrolą. Termin pobrania danych został przekroczony o 81 dni. Kolejny przypadek dotyczy danych pobranych w dniu 23.06.2019 r. poprzedni 27 odczyt w dniu 02.02.2019 r. We wskazanym okresie zarejestrowano 99 dni aktywności, zatem termin został przekroczony o 9 dni. Mając powyższe na uwadze Organ II instancji nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.18 zał. nr 3 do utd. 2. dane cyfrowe z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] pobrane zostały w dniu 24.06.2019 r. natomiast poprzedni odczyt wg. informacji zawartej na pliku wykonany została w dniu 31.01.2019 r. We wskazanym okresie zarejestrowano 92 dni aktywności. Termin pobrania danych został przekroczony o 2 dni. Mając powyższe na uwadze Organ II instancji nałożył karę pieniężną w wysokości [...]) z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.18 zał. nr 3 do utd. 3. dane cyfrowe z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...] pobrane zostały w dniu 04.04.2019 r. natomiast poprzedni odczyt wg. wykonany została w dniu 23.09.2018 r. We wskazanym okresie zarejestrowano 146 dni aktywności. Powyższe ustalono w oparciu o dane z pliku pobranego w dniu 23.06.2019 r. gdyż dane pobrane w dniu 04.04.2019 r. są uszkodzone. Termin pobrania danych został zatem przekroczony o 56 dni. Mając powyższe na uwadze Organ II instancji nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu ww. naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.18 zał. nr 3 do utd. Sumując, Organ II instancji stwierdził, że łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone przypadki naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do utd, wynosi [...] zł. Organ II instancji, odnosząc się końcowo do zarzutów odwołania, w wyniku szczegółowej analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że są one niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Wskazał, że Organ I instancji prawidłowo ustalił w decyzji stan faktyczny i prawny oraz, że w przedmiotowej sprawie Organ ten wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. W ocenie Organu II instancji, zgromadził w aktach sprawy dowody, które były niezbędne i wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia badanej sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Organ dysponował protokołem kontroli w przedsiębiorstwie, pismami i oświadczeniami Strony, danymi cyfrowymi okazanymi podczas kontroli, zaświadczeniami o działalności w oparciu, o które podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wskazał również, że decyzja Organu I instancji zawierała wszystkie niezbędne elementy wymagane przez art. 107 § 1 i § 3 Kpa. Odnosząc się do zarzutu odwołania co do naruszenia zasady "ne bis in idem" Organ II instancji wskazał, że jest on całkowicie niezasadny. Wskazał na liczne i utrwalone w tym zakresie orzecznictwo, zarówno organów administracji jak i sądów administracyjnych, które jest w tym zakresie jednoznaczne i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Wskazał, że argumentacja Strony odwołującej odnośnie sumowania kar cząstkowych jest zatem błędna. Zdaniem Organu II instancji, już sama wykładnia językowa zapisów poszczególnych przepisów sankcjonujących naruszenia enumeratywnie wyszczególnione w załączniku nr 3 do utd, jednoznacznie wskazuje, że kara pieniężna za naruszenie norm czasu prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw i odpoczynków jest stopniowana w ustalonych przez ustawodawcę przedziałach czasowych, którym przyporządkowano konkretne wysokości kar pieniężnych. Zatem, według Organu II instancji, wyliczenie kary cząstkowej za konkretne naruszenie polega na ustaleniu czasu przekroczenia danej normy oraz przeliczenia tego czasu i zsumowania kwoty kar wskazanej w załączniku dla danego, ściśle określonego przedziału czasu. Wskazania wymaga, iż organ odwoławczy po przeprowadzeniu ponownego postępowania dokonał sprawdzenia i przeliczenia poszczególnych kar cząstkowych jak i kar łącznych za poszczególne naruszenia i nie dopatrzył się uchybień organu I instancji w tym zakresie. Organ I instancji dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego badanej sprawy i dokonał w tym zakresie właściwej subsumpcji. W ocenie Organu II instancji, brak jest zatem podstaw do stawiania przywołanego zarzutu, a tym samym do uchylenia na tej podstawie skarżonej decyzji. Nadto, Organ II instancji wskazał, także zrzut odwołania co do nieprawidłowego zastosowania przez organ kontrolny strefy czasowej podczas analizy naruszenia Ip. 5.4. załącznika nr 3 do utd jest niezasadny. Zgodnie z art. 4 lit. i) rozporządzenia nr 561/2006 (WE), tydzień oznacza okres od godziny 00 : 00 w poniedziałek do godziny 24 : 00 w niedzielę. Przedsiębiorca ma siedzibę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na którym to obowiązuje czas strefy UTC+1 albo ( w okresie letnim) czas strefy UTC+2. W związku z powyższym, Organ I instancji trafnie przyjął podczas analizy okresów aktywności kierowców czas polski. Organ II instancji podkreślił, że okresy jazdy tygodniowej i dwutygodniowej w przepisach rozporządzenia nr 561/2006 są wyznaczone przez dni tygodnia tj. poniedziałek - niedziela. Na terytorium Rzeczpospolitej Polski poniedziałek rozpoczyna się o godzinie 00 : 00 czasu UTC+1 (czas zimowy) bądź o godzinie 00 : 00 czasu UTC+2 ( czas letni). Rozporządzenie nr 561/2006 (WE) nie wskazuje natomiast i nie precyzuje strefy czasowej właściwej do rozliczania czasu pracy kierowcy. W związku z tym, przy ustalaniu daty należy zastosować przepisy właściwe dla kraju siedziby przewoźnika - czyli polski czas zimowy albo polski czas letni. Organ II instancji wskazał, że również zarzut odwołania co do naruszenia lp. 5.11 nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż dane z systemu GPS nie mogą podważać zapisów tachografu. Ergo nie ma podstaw do przyjęcia, jak sugeruje Strona, że przebieg aktywności mógł być inny niż wskazany przez tachograf i wysnucia z zapisów GPS wniosków korzystnych dla Strony - powyższe rozumowanie nie ma podstaw prawnych. Odnośnie podstaw do zastosowania przepisów egzoneracyjnych art. 92b oraz 92c utd, Organ II instancji po szczegółowej analizie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie stwierdził okoliczności uzasadniających ich zastosowanie. Ewentualne okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92c utd, co ugruntowało się w linii orzeczniczej sądów administracyjnych, powinien wykazać sam przedsiębiorca, na co powołał wyrok WSA w Opolu z dnia 07.05.2015 r. (sygn. akt II SA/Op 123/15): "Zastosowanie wskazanych przepisów wymaga wykazania przez podmiot wykonujący przewóz drogowy okoliczności wyczerpujących ustawowe przesłanki. Sprowadza się to do udowodnienia przez podmiot, że dołożył należytej staranności, a więc uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać, organizując przewóz i jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Ciężar dowodu spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy skutki prawne prowadzące do zwolnienia się z odpowiedzialności za zaistniałe naruszenie przepisów prawa ". Podsumowując, Organ II instancji podkreślił, że to na przedsiębiorcy spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności mogących stanowić przesłanki do zastosowania przepisów egzoneracyjnych. Organ II instancji wskazał nadto, że powoływanie się przez Stronę odwołującą na okoliczności przewidziane w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, wymaga od przedsiębiorcy wykazania szczególnych okoliczności. Jak bowiem słusznie wskazał w wyroku z dnia 07.06.2018 r. WSA w Olsztynie, sygn. IISA/O1 294/18, z którym Organ II instancji zgadza się: " ...odpowiedzialność z art. 92c u.t.d. ma charakter administracyjny, a zatem nie jest oparta na zasadzie winy, tj. jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, a do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. Innymi słowy przedsiębiorca nie ma wpływu na powstanie naruszenia, w sytuacji gdy niezależnie od jego zachowania i tak doszłoby do jego powstania. W szczególności, sytuacja taka może mieć miejsce, jeżeli do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego dochodzi z powodu siły wyższej lub zachowania osób trzecich, za które nie ponosi on odpowiedzialności i którym to zachowaniem nie był w stanie się przeciwstawić. W praktyce będzie to sprawdzało się do sytuacji, gdy czyn niedozwolony (najczęściej o charakterze przestępczym) zostanie dokonany na szkodę przedsiębiorcy przez osobę, która posługuje się przy wykonywaniu działalności gospodarczej (np. kierowca), a okoliczność ta zostanie stwierdzona dokumentem urzędowym, optymalnie przesadzającym winę wyrokiem sadu (niekoniecznie w postępowaniu karnym). Dopiero tak wyznaczona demarkacja odpowiedzialności skutecznie egzoneruje (uwolnią) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego w rozumieniu art. 92a u.t.d. od rzeczonej odpowiedzialności w oparciu o przesłankę z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Tak zdefiniowanej przesłanki zwalniającej od odpowiedzialności w przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał, a właściwie przywołana przez niego przyczyna uniemożliwiająca - w jego mniemaniu - zapobieżenie powstałemu naruszeniu nie lokuje się - w świetle powyższego rozumowania Sadu - w zasięgu efektywnej, a nawet zasługującej na relewantną powagę argumentacji, co zwalnia Sąd od dalszej argumentacji w tym zakresie poprzestając na konkluzji, że nie podołał on ciężarowi udowodnienia okoliczności objętych hipoteza art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a która to powinność go obciążą, gdyż to on wywodzi korzystne, w założeniu, dla siebie skutki prawne wynikające z tego przepisu.". Organ II instancji wskazał, że Strona odwołująca nie wykazała aby zaszły w rozpatrywanej sprawie okoliczności dające podstawy do zastosowania wskazanego przepisu pozwalającego na wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Odnośnie okoliczności stanowiących przesłanki do zastosowania art. 92b utd, Organ II instancji wskazał na wyrok NSA z dnia 21.07.2015 r., II GSK 1334/14: "Użyte w art. 92b ust. 1 ustawy pojęcie "właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Konieczne jest zatem uwzględnienie bezpośrednio treści przepisów prawa unijnego. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 10 ust. 2 rozporządzeniu (WE) 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisy rozporządzeniu 3821/85 oraz przepisy rozdziału 11 niniejszego rozporządzeniu. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału 11 niniejszego rozporządzenia. Istotne znaczenie dla interpretacji pojęcia właściwej organizacji i dyscypliny pracy ma również przepis art. 14 ust. 2 Rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85, który stanowi: przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Przedsiębiorca w świetle obowiązujących przepisów jest zobowiązany do zapewnienia właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania kierowców, aby przestrzegali przepisów o czasie pracy. Podmiot wykonujący transport ma zapewnić właściwą organizacje i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, a nie jedynie stworzyć warunki do przestrzegania przez kierowców czasu pracy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zajęte w zaskarżonym wyroku, że przeszkolenie kierowcy z zakresu czasu pracy, czy też podpisanie regulaminu obowiązującego w przedsiębiorstwie jest potwierdzeniem spełnienia wstępnych wymagań. Przeprowadzenie szkolenia oraz zapoznanie się kierowcy z regulaminem jest niewystarczające, jeżeli przedsiębiorca skutecznie nie egzekwuje przestrzegania ustanowionych zasad. Przeprowadzanie indywidualnych rozmów z kierowcami naruszającymi normy czasu prowadzenia pojazdów, jak również udzielenie im ustnych upomnień, bez zastosowania efektywnych środków dyscyplinujących, nie świadczy o zapewnieniu przez podmiot wykonujący przewóz właściwej organizacji i dyscypliny pracy. Jak trafnie podkreślił Sąd pierwszej instancji - pojęcia "organizacji i dyscypliny pracy" - nie można utożsamiać z jakimikolwiek działaniami organizacyjnymi, ale działaniami - w myśl omawianego przepisu "właściwymi".". Organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 10 rozporządzenia 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (UE) nr (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Zatem, w powyższym zakresie Strona ma władcze uprawnienia wobec kierowcy, może mu polecić wykonanie czynności, udzielić mu wiążących instrukcji i wskazówek. Wynikający z art. 10 rozporządzenia 561/2006 stosunek podporządkowania pozwala na bezpośredni wpływ na działania kierowcy, a przedsiębiorca posiada możliwość zapobieżenia nieprawidłowościom w pracy kierowcy. Z tych względów nie może w rozpatrywanej sprawie znaleźć zastosowania przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Organ II instancji dodał przy tym, że aby doszło do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, to przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Powoływanie się zatem przez Stronę na sytuacje znane Jej z doświadczenia, powodujące okoliczności utrudniające realizację zadań przewozowych w kontekście przesłanek egzoneracyjnych jest całkowicie niezasadne i nie może zostać uwzględnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].08.2020 r. Przedsiębiorca - reprezentowany przez pełnomocnika (radcę prawnego) - wniósł o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu i instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając zaskarżonej decyzji 1) naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. przez nieprawidłowe rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności polegające na dobrowolnym i nieuzasadnionym pominięciu dowodu z wydruku GPS w stosunku do naruszenia dokonanego przez kierowcę A. T. w dniu 28 listopada 2018 r. oraz przez dokonanie dowolnej oceny dowodów, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym, w szczególności sprowadzającej się do nieprawidłowego zastosowania podczas kontroli czasu lokalnego, podczas gdy Skarżący przedstawił raporty, z których wynika, że czas pracy kierowców rejestrowany był przez tachografy według czasu UTC, a nie według czasu lokalnego i wobec tego kontrola powinna odbyć się według czasu UTC. W konsekwencji naruszenia te doprowadziły do niewyjaśnienia wszelkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, - art. 8 K.p.a. przez wydanie decyzji, która poprzez swoją treść oraz jej uzasadnienie narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; - art. 107 § 3 K.p.a. przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie faktyczne decyzji, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności przejawiające się w braku podania przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej przedstawionym przez skarżącego raportom sporządzonym według czasu UTC, dotyczącym przekroczenia maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, a także wydruku z systemu GPS w odniesieniu do naruszenia dokonanego przez kierowcę A. T. w dniu 28 listopada 2018 r., 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 92a ust. 1 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (zwanej dalej "utd") w zw. z lp. 5.6 pkt 1 oraz Ip. 5.11 pkt 1 załącznika nr 3 do utd przez niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej w zawyżonej wysokości, niezgodnie z taryfikatorem ujętym w załączniku, za naruszenie polegające na niespełnieniu dzielonego dziennego okresu odpoczynku poprzez skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o 1 godzinę i 35 minut i nałożenie za to naruszenie kary w wysokości [...] zł, a także za naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 35 minut i nałożenie za to naruszenie kary w wysokości [...] zł, podczas gdy za pierwsze naruszenie kara powinna zostać wymierzona w kwocie 200 zł, zaś za drugie naruszenie kara ta powinna wynosić 350 zł; - art. 92b utd przez jego niezastosowanie na gruncie niniejszej sprawy i niewyjaśnienie w sposób dostateczny, z jakich przyczyn organ odmówił jego zastosowania, podczas gdy Skarżący zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców stosownych przepisów, a także prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania owych przepisów; - art. 92c ust. 1 pkt 1 utd przez jego niezastosowanie i niewyjaśnienie w sposób dostateczny, z jakich przyczyn organ odmówił jego zastosowania, podczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. Wskazał, że nie sposób się zgodzić z zaskrzoną decyzją z następujących względów. W pierwszej kolejności Skarżący wskazał, że Organ I instancji nie wyjaśnił ponad wszelką wątpliwość stanu faktycznego sprawy, w konsekwencji naruszył przepisy art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organ II instancji stwierdził, że organ I instancji podjął wymaganą w postępowaniu administracyjnym inicjatywę gromadzenia materiału dowodowego, tymczasem zdaniem Skarżącego, Organ ten nie przeprowadził wszystkich możliwych dowodów. Według Skarżącego, Organ dobrowolnie i w sposób nieuzasadniony pominął dowód z wydruku GPS, przedstawiony przez Skarżącego na wykazanie faktu, że w dniu 28.11.2018 r. nie doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym przez kierowcę A. T. (naruszenie lp. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy - naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy). W uzasadnieniu decyzji organ ograniczył się jedynie do wskazania, że dane z systemu GPS nie mogą podważać zapisów tachografu. Zdaniem Organu odwoławczego, nie ma podstaw do przyjęcia, że przebieg aktywności kierowcy mógł być inny niż wskazany przez tachograf. Skarżący przy tym ponownie wskazał, że naruszenie to powstało przez błędny zapis czasu prowadzenia pojazdu przez tachograf. Kierowca w tym dniu rozpoczął pracę o godzinie 13:19. Pomiędzy godziną 15:05 a 16:09 kierowca wykonał przerwę trwającą 1 godzinę i 4 minuty. Następnie pomiędzy godziną 16:09 a 16:14 tachograf zarejestrował 5 minut innej pracy. W tym czasie kierowca prowadził pojazd, lecz najwidoczniej robił to zbyt krótko, aby tachograf zarejestrował ten fakt. Na wykazanie tych okoliczności Skarżący przedłożył jako dowód wydruk z systemu GPS, na którym widać, że od godziny 16:08:04 do 16:13:38 kierowca kilkukrotnie poruszał się pojazdem, na co wskazuje zarejestrowana przez GPS prędkość. Kierowca nieświadomy tego uznał, że przerwa pomiędzy godziną 16:14 a 16:31, trwająca 17 minut, będzie pierwszą częścią przerwy. Wówczas postój pomiędzy godziną 19:50 a 20:21 zamknąłby okres prowadzenia pojazdu od godziny 16:09 do 19:50 i naruszenia by nie było. Dodatkowo należy zważyć na fakt, że tachograf nawet po zarejestrowaniu innej pracy (bez okresu jazdy), kolejne postoje trwające minimum 15 minut zalicza do przerwy. To może wprowadzać kierowcę w błąd. Tachografy cyfrowe są tak skonstruowane, że pomimo jazdy kierowcy, mogą zaliczyć ten czas np. do innej pracy lub odpoczynku. Wszystko zależy od długości tego czasu jazdy. Dlatego dowód w postaci wydruku GPS powinien być potraktowany na korzyść Skarżącego. Nieuzasadnione są zatem twierdzenia Organu odwoławczego, że dane z systemu GPS nie mogą podważać zapisów tachografu. Takie przyjęcie przez Organ jest pozbawione podstaw prawnych. Zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Wydruk GPS nie jest dowodem sprzecznym z prawem i organ ma obowiązek dopuścić ten dowód, który jest istotny na tyle, że przy jego uwzględnieniu nie doszłoby do stwierdzenia naruszenia. Organ administracji jest zobowiązany ocenić czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a nie wybiórczo, na podstawie tylko jednego dokumentu (w tym przypadku zapisu tachografu), z pominięciem pozostałych dowodów. Dodatkowo należy wskazać, że przepisy nie różnicują mocy dowodowej tych dokumentów. Organ dopuścił się również naruszenia przepisów postępowania, polegającego na dokonaniu dowolnej oceny dowodów, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym, w szczególności sprowadzającej się do nieprawidłowego zastosowania podczas kontroli czasu lokalnego w odniesieniu do naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu (lp. 5.4 załącznika nr 3 do utd), podczas gdy Skarżący przedstawił raporty, z których wynika, że czas pracy kierowców rejestrowany był przez tachografy według czasu UTC, a nie według czasu lokalnego i wobec tego kontrola powinna odbyć się według czasu UTC. Zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. x i y rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym, "pomiar czasu" oznacza cyfrowy zapis uniwersalnej daty skoordynowanej i uniwersalnego czasu skoordynowanego (UTC). Tachograf cyfrowy zapisuje dane w oparciu o czas UTC (czas uniwersalny). Czas UTC jest taki sam w każdym kraju, natomiast czas lokalny w zależności od strefy czasowej różni się od czasu UTC. Uniwersalny czas koordynowany UTC (ang. Universal Time Clock), czyli czas wzorcowy, jest czasem bazowym, w którym to czasie tachografy rejestrują aktywność kierowcy. Wobec tego kontrola czasu prowadzenia pojazdów powinna odbywać się według czasu UTC, a nie według czasu lokalnego. I tak, w odniesieniu do kierowcy P. B. należy wskazać, że naruszenie w dniach 18 marca - 31 marca 2019 r. nie powstało. Według czasu UTC, czas jazdy dwutygodniowy wyniósł 89 godzin 36 minut, co nie stanowi naruszenia przepisów. W odniesieniu do kierowcy D. M. należy wskazać, że naruszenie w dniach 26 listopada - 9 grudnia 2018 r. nie powstało. Według czasu UTC, czas jazdy dwutygodniowy wyniósł 89 godzin 2 minuty, co nie stanowi naruszenia przepisów. W odniesieniu do kierowcy D. S. należy wskazać, że naruszenie w dniach 4 marca - 17 marca 2019 r. nie powstało. Według czasu UTC, czas jazdy dwutygodniowy wyniósł 89 godzin 50 minut, co nie stanowi naruszenia przepisów. Jak wskazał Skarżący, w toku postępowania administracyjnego Skarżący przedłożył dokumenty potwierdzające wykonywanie przewozów przez kierowców według czasu UTC. Dokumenty te zostały dołączone do zastrzeżeń do protokołu z dnia 19.07.2019 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że rozporządzenie nr 561/2006 (WE) nie wskazuje i nie precyzuje strefy czasowej właściwej do rozliczenia czasu pracy kierowcy. Wobec tego, zdaniem Organu, przy ustalaniu daty należy zastosować przepisy właściwe dla kraju siedziby przewoźnika - czyli polski czas zimowy albo polski czas letni. Skoro zatem, w jednym zdaniu organ stwierdza, że przepisy nie wskazują strefy czasowej właściwej do rozliczenia czasu pracy kierowcy, przyjęcie w drugim zdaniu, że należy stosować czas lokalny, jest całkowicie dowolne i pozbawione podstaw prawnych. Wbrew temu, co twierdzi Organ odwoławczy, analizę danych cyfrowych przeprowadza się również w oparciu o czas UTC (wyrok WSA w Warszawie z dnia 29.03.2011 r., VI SA/Wa 1413/10). Naruszenie to miało niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przy przyjęciu przez Organ analizy danych według czasu UTC, a nie według czasu lokalnego, do przedmiotowych naruszeń w ogóle by nie doszło. Nadtop, zdaniem Skarżącego, Organ naruszył również art. 107 § 3 K.p.a. przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie faktyczne decyzji, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności przejawiające się w braku podania przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej przedstawionym przez Skarżącego raportom sporządzonym według czasu UTC, dotyczącym przekroczenia maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, a także wydruku z systemu GPS w odniesieniu do naruszenia dokonanego przez kierowcę A. T. w dniu 28 listopada 2018 r. Zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W przedmiotowym uzasadnieniu brak jest zatem obowiązkowych elementów uzasadnienia decyzji administracyjnej. Skarżący zaznaczył, że obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej swojego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu faktycznym organ administracji publicznej ma obowiązek ustosunkować się do wszystkich okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Pominięcie tego rodzaju okoliczności faktycznych stwarza przesłankę do uznania, że organ naruszył przepisy o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z dnia 10.02.1981 r., sygn. akt SA 910/80. Legalis nr 34466). Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy Skarżący wskazał, że Organ nie odniósł się w całości do przeprowadzonych w postępowaniu dowodów i nie wskazał, dlaczego odmówił im wiary i mocy dowodowej. Sformułowanie uzasadnienia w tak lakoniczny sposób niewątpliwie stanowi również naruszenie art. 8 K.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej. Mówiąc o lakonicznym i zbyt ogólnikowym uzasadnieniu Skarżący wskazał, że niewątpliwie Organ w sposób wystarczający nie rozważył, czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, jak również nie wyjaśnił w sposób dostateczny, z jakich przyczyn przepis ten nie mógł być w niniejszej sprawie zastosowany w odniesieniu do konkretnych naruszeń. Organ odwoławczy ograniczył się jedynie do krótkiego stwierdzenia, że odnośnie zastosowania w sprawie art. 92b ustawy o transporcie drogowym Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających właściwą organizację pracy w przedsiębiorstwie. Niewątpliwie organ odwoławczy powinien wskazać Skarżącemu przy każdym z naruszeń, dlaczego odmówił zastosowania w sprawie obu przepisów, skoro co do każdego z naruszeń Skarżący składał obszerne wyjaśnienia. Wskazano, że Skarżący zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców stosownych przepisów, a także prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania owych przepisów. Dodatkowo Skarżący wskazał, że organ naruszył również art. 92a ust. 1 i 7 utd w zw. z lp. 5.6 pkt 1 oraz lp. 5.11 pkt 1 załącznika nr 3 do utd przez niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej w zawyżonej wysokości, niezgodnie z "taryfikatorem" ujętym w załączniku, za naruszenie polegające na niespełnieniu dzielonego dziennego okresu odpoczynku przez skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o 1 godzinę i 35 minut i nałożenie za to naruszenie kary w wysokości [...] zł, a także za naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 35 minut i nałożenie za to naruszenie kary w wysokości [...] zł, podczas gdy za pierwsze naruszenie kara powinna zostać wymierzona w kwocie 200 zł, zaś za drugie naruszenie kara ta powinna wynosić 350 zł. Pierwsze naruszenie (lp. 5.6 załącznika nr 3 do utd) dotyczy kierowcy S. K. i zdarzenia z dnia 23-24 listopada 2018 r. Zgodnie z lp. 5.6 pkt 2 załącznika nr 3 do utd, za skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin nakłada się karę pieniężną w wysokości 200 zł. Organ odwoławczy nieodpowiednio zastosował również karę z pkt 1 w wysokości [...] zł za skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny, podczas gdy skrócenie dziennego czasu odpoczynku 1 godzinę i 35 minut mieści się w pkt 2, nie zaś w pkt 1. Wbrew twierdzeniom organu wykładania językowa powołanych przepisów nie wskazuje na obowiązek łączenia w ten sposób kar za jedno naruszenie. Zgodnie z załącznikiem przedstawione są wysokości kar pieniężnych dla danego, ściśle określonego przedziału czasu. W doktrynie wskazuje się, że określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny. Tym samym wysokość tych kar jest niezależna od uznania organu administracji publicznej i w konsekwencji decyzja administracyjna o nałożeniu kary pieniężnej, wydana na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym, nie może wskazywać innej wysokości kary niż ta, która wynika z określonej liczby porządkowej załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W tożsamy sposób Organ potraktował naruszenie określone jako lp. 5.11 załącznika nr 3 do utd. Należy wskazać, że dotyczy ono spornego naruszenia dokonanego przez kierowcę A. T. w dniu 28 listopada 2018 r., które to naruszenie de facto wynika jedynie z pominięcia przez Organ dowodu z wydruku z systemu GPS, o czym mowa we wcześniejszej części niniejszej skargi. Jednakże, w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd ww. zarzutu, Skarżący wskazał na zawyżenie kary pieniężnej nałożonej przez Organ za to naruszenie. Zgodnie z ustaleniami dokonanymi przez Organ administracji, kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 35 minut. Zastosowana zatem powinna zostać kara pieniężna w wysokości 350 zł, a nie jak przyjął organ [...] zł. Zgodnie z lp. 5.11 pkt 3 załącznika nr 3 do utd za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut nakłada się karę pieniężną w wysokości 350 zł. Organ odwoławczy nieodpowiednio zastosował karę z pkt 1 w wysokości [...] zł oraz z pkt 2 w wysokości [...] zł, podczas gdy przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 35 minut mieści się w pkt 3, nie zaś w pkt 1 i 2. W związku z powyższym na gruncie niniejszej sprawy, zdaniem Skarżącego, organ administracyjny nie przeprowadził w sposób prawidłowy postępowania, naruszając przy tym wyżej wskazane przepisy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty są zasadne. Sąd bowiem, w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, stwierdził, że organy podatkowe dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, czego dla uchylenia zaskarżonego aktu ustawodawca wymaga w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. - dalej w skrócie "P.p.s.a."). Stwierdzenie takiego naruszenia skutkowało koniecznością uchylenia decyzji organów obu instancji. Przedmiotem skargi, a tym samym kontroli Sądu, jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].08.2020 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].09.2019 r., którą nałożono na Skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł. Podstawą materialnoprawną nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej były między innymi przepisy art. 4 pkt 22, art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r" poz. 2140 - zwanej w skrócie "u.t.d."), w tym określające sankcje za naruszenia przewidziane w lp. 5.2, lp. 5.4, lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.8, lp. 5.11, lp. 6.3.11. lp. 6.3.17, lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do tej ustawy. Najdalej idący w skutkach prawnych zarzut skargi okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego art. 92a ust. 1 i 7 w związku z lp.5.6 pkt 1 oraz lp. 5.11 pkt 1 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym przez niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej w zawyżonej wysokości, niezgodnie z taryfikatorem ujętym w załączniku Nr 3, tj. - za naruszenie polegające na niespełnieniu dzielonego dziennego okresu odpoczynku przez skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o 1 godzinę i 35 minut i nałożenie za to naruszenie kary w wysokości [...] zł (dotyczy kierowcy S. K.), która według Organu jest sankcjonowana przez lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d., podczas gdy - zdaniem Skarżącego - za naruszenie to powinna zostać wymierzona kara w kwocie 200 zł - za naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 35 minut i nałożenie za to naruszenie kary w wysokości [...] zł (dotyczy kierowcy A. T.), która według Organu jest sankcjonowana przez lp.5.11 załącznika Nr 3 do u.t.d, podczas gdy - zdaniem Skarżącego - za naruszenie to powinna zostać wymierzona kara w wysokości 350 zł. Zarzut ten Sąd uznał za w pełni uzasadniony. W ocenie Sądu, Organy obu instancji dopuściły się naruszenia zasady ne bis in idem, zwana także zakazem "podwójnego karania" za to samo (tożsamość podmiotowa, przedmiotowa i czasowa) Zasada ta wprawdzie należy obecnie do fundamentalnych zasad prawa karnego, jednakże - zdaniem Sądu - znajduje ona również zastosowanie na gruncie prawa administracyjnego do deliktów administracyjnych przewidzianych przepisami prawa administracyjnego, a uzasadnia to istotna reguła normatywna wyrażona w art. 92a ust. 10 u.t.d. która w istocie kształtuje zasady wymierzania kary administracyjnej wobec podmiotu, który dopuścił się naruszenia przepisów u.t.d., jednocześnie jako podmiot wykonujący przewóz drogowy (art. 92a ust. 1 u.t.d.), i jako "osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym" (art. 92a ust. 2 u.t.d.). Stąd, w ocenie Sądu, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko Organu w tym zakresie, tj. że naruszenie, polegające na skróceniu w dniu 23.11.2018 r. przez kierowcę S. K. dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 35 minut, wymaga nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł, nie znajduje oparcia w przepisach prawa, a w szczególności w wykazie naruszeń określonych w lp. 5.6 załącznika Nr 3 do u.t.d., który w pkt 2 wprost przewiduje jedną karę pieniężną w wysokości 200,00 zł za skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin. Przepis ten, ani żaden inny przepis u.d.t., nie przewiduje sumowania kar za poszczególne naruszenia przepisu u.t.d., co w konsekwencji jest równoznaczne z dwukrotnym karaniem za ten sam czyn (delikt administracyjny tożsamy podmiotowo, przedmiotowo, miejscowo i czasowo). Zastosowanie zatem kary pieniężnej w kwocie [...]zł (stanowiącej sumę kar przewidzianych przez ustawodawcę w pkt 1 i pkt 2 l.p. 5.6) było wadliwe i wynikało z błędnej przez Organ wykładni tego przepisu, tj. lp. 5.6 załącznika Nr 3 do u.t.d. Wykładnia ta znajduje analogicznie zastosowanie odnośnie do nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia przez kierowcę A. T. przekroczenia w dniu 28.11.2018 r. maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 35 minut. Brak jest również i tu podstaw do zastosowania takiej kary, skoro w wykazie naruszeń określonych w lp. 5.11 załącznika Nr 3 do u.t.d., który w pkt 3 wprost przewiduje jedną karę pieniężną w wysokości 350,00 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy "za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut", co należy rozumieć jako przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy ponad 1 godzinę i 30 minut. Podobnie, jak już wyżej wskazano, przepis ten, ani żaden inny przepis u.d.t., nie przewiduje sumowania kar za poszczególne naruszenia przepisu u.t.d., co w konsekwencji jest równoznaczne z dwukrotnym karaniem za ten sam czyn (delikt administracyjny tożsamy podmiotowo, przedmiotowo, miejscowo i czasowo). Zastosowanie zatem kary pieniężnej w kwocie [...]zł ([...] kary za to samo naruszenie, dla którego ustawodawca przewidział karę w wysokości 350,00 zł) było wadliwe i wynikało z błędnej wykładni tego przepisu, tj. lp. 5.11 załącznika Nr 3 do u.t.d.). Z treści ww. załącznika Nr 3 do u.t.d. - stanowiącego wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia (pokreślenie własne Sądu), a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz waga naruszeń - wprost wynika, że ustawodawca tak skonstruował normę postępowania przy wymierzaniu kar, że odpowiedzialność administracyjną za popełnienie tego samego deliktu administracyjnego, tj. za poszczególne naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa wart. 92a ust. 1 u.t.d, można wymierzyć tylko jedną karę pieniężną, nawet jeżeli ten sam czyn realizuje znamiona deliktów administracyjnych określonych w załączniku Nr 3 i Nr 4 do u.t.d., wówczas bowiem karę wymierza się wyłącznie w oparciu o art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 92a ust. 10 u.t.d., a więc za naruszenia określone w załączniku nr 3. Poprzez ten sam czyn w kontekście przepisu art. 92a ust. 10 u.t.d. należy rozumieć jedno zachowanie, jedno działanie lub zaniechanie, podjęte w przyjętych ramach miejscowo-czasowych, oceniane według norm prawnych zawartych w przepisach tej ustawy (u.t.d.). Tak ramy czasowe kontrolowanego zachowania, jak i jego umiejscowienie, wynikać muszą każdorazowo ze sporządzonego na podstawie art. 74 u.t.d. protokołu kontroli. Jeżeli tak rozumiany czyn wyczerpuje znamiona deliktów administracyjnych wskazanych w załącznikach Nr 3 i Nr 4 do u.t.d., a podmiot, który się ich dopuścił, kwalifikuje się, i jako podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 92a ust. 1 u.t.d.), i jako inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym (art. 92a ust. 2 u.t.d.), to karę – stosownie do art. 92a ust. 10 u.t.d. - można wówczas wymierzyć wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., za poszczególne naruszenia określone w załączniku Nr 3, a więc jedną karę za jedno naruszenie. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 7 i ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 3 do ustawy, a wykaz naruszeń, o których mowa w ust. 2, określa załącznik nr 4 do ustawy. Zgodzić się należy z Organem II instancji, że wykładnia językowa zapisów poszczególnych przepisów sankcjonujących naruszenia, enumeratywnie wyszczególnione w załączniku Nr 3 do u.t.d., jednoznacznie wskazuje, że kara pieniężna za naruszenie norm czasu prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw i odpoczynku - jest stopniowana w ustalonych przez ustawodawcę przedziałach czasowych, którym przyporządkowano konkretne wysokości kar. To jednak nie upoważnia do przyjęcia, że wyliczenia wymiaru kary za konkretnie stwierdzone naruszenie polega na zsumowaniu kwoty kar, które zostały określone dla poszczególnych, odrębnych naruszeń (tutaj, odrębnie przewidzianych w pkt. 1, pkt 2 i pkt 3 l.p.5.6 oraz w pkt. 1, pkt 2 i pkt 3 lp. 5.11 załącznika Nr 3 do u.t.d.). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, objętej kontrolą sądową, wynika natomiast, że Organ bezpodstawnie przyjął sumowanie kar, a więc dopuścił 2-krotnego ukarania Skarżącego za ten sam czyn, mimo że faktycznie stwierdził tylko jedno zachowanie kierowcy, które narusza wymogi określone w lp. 5.6 pkt 2 załącznika Nr 3 oraz w lp. 5.11 pkt 3 załącznika Nr 3. Wobec tego Sąd stwierdził, że zarzut skargi w tym zakresie był uprawniony. Organy obu instancji dopuściły się bowiem wymierzenia kary pieniężnej za ten sam czyn w zawyżonej wysokości, wbrew przepisom u.t.d. (lp. 5.6 pkt 2 i lp. 5.11 pkt 3 do załącznika Nr 3 do u.t.d.), czym naruszyły przepisy prawa materialnego (art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d.), a w konsekwencji przepisy postępowania (art. 6 i art. 7 K.p.a.) w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowiło podstawę uchylenia decyzji Organów obu instancji, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. Natomiast, odnosząc się do zarzutu skargi co do naruszenia przepisów postępowania (art. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a.) przez nieprawidłowe rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie polegające na dobrowolnym pominięciu dowodu z wydruku GPS w stosunku do stwierdzonego naruszenia przez kierowcę A. T. w dniu 28.11.2018 r., a tym samym dokonanie dowolnej oceny dowodów, sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym, w szczególności sprowadzającej się do nieprawidłowego zastosowania podczas kontroli czasu lokalnego, bowiem Skarżący przedstawił raporty, z których wynika, że czas pracy kierowców rejestrowany był przez tachografy według czasu UTC, a nie według czasu lokalnego i wobec tego kontrola powinna odbyć się według czasu UTC, co w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnienia wszelkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zdaniem Sądu, Organ, dokonując oceny zachowania kierowcy A. T. w dniu 28.11.2018 r. w kontekście naruszenia przepisów u.t.d., nie wyjaśnił stronie skarżącej w sposób przekonujący, dlaczego pominął przeprowadzenie dowodu z wydruku GPS. W ocenie Sądu, samo stwierdzenie, że dane z systemu GPS nie mogą podważać zapisów tachografu, gdyż nie ma podstaw do przyjęcia, że przebieg aktywności mógł być inny niż wskazany przez tachograf i wysnucia z zapisów GPS wniosków korzystnych dla Strony, gdyż takie rozumowanie nie ma podstaw prawnych - nie jest wystarczające dla jednoznacznego rozstrzygnięcia spornej kwestii. Tym bardziej, gdy ustawodawca w art. 75 § 1 K.p.a. nakazuje organom jako dowód dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Jeżeli organ ogranicza postępowanie dowodowe przez dowolne uznanie, że proponowany przez Stronę w spornej materii dowód nie ma podstaw prawnych, to swoją tezę musi opierać na przepisach prawa, a wyrazem przeprowadzonego procesu myślowego musi być uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia, czego w niniejszej sprawie zabrakło, a co słusznie Skarżący odebrał jako dowolną ocenę dowodów. W tej sytuacji zarzut ten Sąd uznał jako uzasadniony. Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów skargi co do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 92b i art. 92c u.t.d., Sąd stwierdził, że te zarzuty bezpodstawne. Zatem, należy przytoczyć te przepisy. Przepis art. 92b u.t.d. stanowi, że: "1. Nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. 2. Przepis ust. 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2.". W myśl zaś art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W świetle przytoczonych przepisów Sąd podzielił argumentację Organu II instancji, która jest przekonująca i wyczerpująca w spornej materii. Organ ten bowiem szczegółowo wyjaśnił, dlaczego nie zastosował tych przepisów. Wskazał bowiem, że nie stwierdził okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisów art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., wyjaśniając przy tym, że to na przedsiębiorcy, a więc Skarżącym, spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności mogących stanowić przesłanki do ich zastosowania. A zatem, to przedsiębiorca zobowiązany jest dowieść, że: - zapewnił: właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiających przestrzeganie przepisów określonych w art. 92b ust. 1 pkt 1 lit. a) - lit. c) u.t.d.; - zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania, które nie zawierają składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, - nie miał wpływu na powstanie stwierdzonych w niniejszej sprawie naruszeń, a naruszenia te nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł Skarżący przewidzieć. Oznacza to, że przedsiębiorca nie może poprzestać na gołosłownych twierdzeniach, że zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy, prawidłowe zasady wynagradzania oraz, że nie miał wpływu na powstanie stwierdzonych w niniejszej sprawie naruszeń, gdyż to na przedsiębiorcy spoczywa ciężar dowodzenia co do tych okoliczności wymaganych przez ustawodawcę w art. 92b i art. 92c u.t.d., przy czym dowodzenie to obejmuje tylko dowody posiadane przez przedsiębiorcę w zakresie konkretnego stwierdzonego w danej sprawie naruszenia. Takich dowodów Skarżący nie wykazał w niniejszej sprawie. Wobec tego zarzuty te Sąd uznał za bezpodstawne. Jednakże, uwzględniając zarzuty skargi co do naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d.), a także przepisów postępowania (art. art. 6, 7, 77 § 1 i 80 K.p.a.), konieczne było uchylenie decyzji Organów obu instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ - stosownie do wiążącej Go oceny prawnej Sądu i wskazań co do dalszego postępowania w myśl art. 153 P.p.s.a - uwzględni ocenę prawną niniejszej sprawy. O zwrocie kosztów postępowania sądowego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej w łącznej kwocie [...]zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Kwota ta obejmuje, uiszczony wpis stosunkowy od skargi ([...] zł), wynagrodzenie pełnomocnika procesowego Skarżącego z tytułu zastępstwa procesowego w niniejszym postępowaniu sądowym ([...] zł) oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego (17,00 zł). Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie § 1 ust. 1 i 2 zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obszarem, na którym wystąpił stan epidemii oraz art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wiązanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842).