II SA/Sz 919/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 3 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na działanie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w przedmiocie okresowych badań lekarskich p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 7 sierpnia 2014 r. D.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na działanie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy polegające na odmowie prawa do ponownego badania lekarskiego i wydania zaświadczenia określonego w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej w sprawie przeprowadzenia badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz.U. z 1996 r. nr 69, poz. 332). Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżąca w dniu [...] otrzymała od lekarza Poradni Medycyny Pracy zaświadczenie lekarskie wydane w przedmiocie okresowych badań lekarskich. Nie zgadzając się z jego treścią skierowała do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, za pośrednictwem lekarza wydającego zaświadczenie, wniosek o ponowne wykonanie badania lekarskiego. Pismo zawierające wniosek nie zostało podjęte przez lekarza z powodu jego nieobecności. Wniosek skierowała ponownie do WOMP-u. W odpowiedzi otrzymała pismo, że w sytuacji wydania zaświadczenia podczas pobytu na zwolnieniu lekarskim, prawo do ponownego badania lekarskiego pracownikowi nie przysługuje. Na kolejny monit w tej sprawie skarżąca również uzyskała odpowiedź odmowną. Zdaniem skarżącej, opisane działanie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy stanowi naruszenie prawa, co czyni skargę zasadną. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wskazał, że w dniu badania kontrolnego oraz w dniu wnoszenia odwołania z wnioskiem o ponowne badanie skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim i dlatego też, jej wniosek nie mógł być uwzględniony. Badania profilaktyczne winny być przeprowadzane po zakończeniu leczenia w ramach niezdolności do pracy (zwolnienia) i od takiego orzeczenia lekarza medycyny pracy przysługiwałoby dopiero odwołanie i wniosek o ponowne wykonanie badań. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sadową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Spór prawny w badanej sprawie dotyczy kwestii związanych z okresowymi badaniami lekarskimi pracowników, które regulowane są przepisami prawa pracy, a nie prawa administracyjnego. Zasady przeprowadzania badań lekarskich pracowników określają bowiem przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz wydanego na podstawie art. 229 § 8 Kodeksu pracy rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzenia badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz.U. Nr 69 poz. 332 ze zm.). Zgodnie z § 3 ust. 4 ww. rozporządzenia, orzeczenia lekarskie po przeprowadzonych badaniach wydawane są w formie zaświadczeń. W myśl § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia, pracownik lub pracodawca, który nie godzi się z treścią wydanego zaświadczenia, o którym mowa w § 3 ust. 4, może wystąpić, w ciągu 7 dni od dnia wydania zaświadczenia, za pośrednictwem lekarza, który wydał to zaświadczenie, z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania. Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy właściwym ze względu na miejsce świadczenia pracy lub siedzibę jednostki organizacyjnej, w której jest zatrudniony pracownik, a jeżeli kwestionowane zaświadczenie zostało wydane przez lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy - w najbliższej jednostce badawczo-rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy. Badania pracowników zatrudnionych w Przedsiębiorstwie Państwowym "Polskie Koleje Państwowe" przeprowadzane są w Centrum Naukowym Medycyny Kolejowej (ust. 2). Badanie, o którym mowa w ust. 1, powinno być przeprowadzone w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Ustalone na jego podstawie orzeczenie lekarskie jest ostateczne. Orzeczenie to jest podstawą do wydania przez lekarza przeprowadzającego ponowne badanie zaświadczenia, o którym mowa w § 3 ust. 4 (§ 5 ust. 4). W świetle przytoczonych powyżej przepisów należy stwierdzić, że zaistniały między stronami spór na tle uprawnień skarżącej w postępowaniu w sprawie badań okresowych pracowników nie ma charakteru sprawy administracyjnej, a czynności podejmowane w tym postępowaniu przez lekarza jednostki medycyny pracy, jak i następnie jednostki go nadzorującej (WOMP) nie są czynnościami z zakresu administracji publicznej. Podkreślić należy, że ani Kodeks pracy, ani ww. rozporządzenie, nie przewidują zaskarżenia do sądu administracyjnego orzeczeń lekarskich (zaświadczeń) wydanych w sprawach badań profilaktycznych obejmujących swym zakresem badania okresowe, wstępne i kontrolne pracowników. Orzeczenia te nie mieszczą się w kategoriach spraw wymienionych w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. Wskazane zaświadczenia lekarskie nie należą również do kategorii zaświadczeń, o których mowa w dziale VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2014 r., poz. 183 ze zm.). Zdaniem sądu, powyższe przemawia za uznaniem cywilnoprawnego charakteru czynności związanych z wydawaniem zaświadczeń lekarskich o stanie zdrowia pracownika, których skutki w postaci konkretnych decyzji pracodawcy będą podlegać zaskarżeniu do sądu pracy (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z 24 marca 2005 r.; II SA/Rz 146/05, LEX nr 872541). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skoro zatem rozstrzyganie tego rodzaju spraw nie wchodzi w zakres kognicji sądów administracyjnych, złożona skarga nie może być rozpoznawana i podlega odrzuceniu przez sąd. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.