II SA/Sz 919/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2021 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej oddala skargę. Wnioskiem z 16 marca 2021 r., R. W. (dalej powoływana też jako "skarżąca"), wystąpiła do D. o podpisanie kolejnego kontraktu na okres 24 miesięcy, na pełnienie zawodowej służby wojskowej w korpusie szeregowych zawodowych. Dowódca [...] (Jednostki Wojskowej Nr [...] w S.) rozkazem personalnym nr [...] z dnia 9 kwietnia 2021 r., działając na podstawie art. 2, art. 9 ust 3 pkt 2, art. 15 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1131 z późn. zm.- dalej powoływana jako "u.s.ż.") oraz § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1299 - dalej powoływanego jako "rozporządzenie") odmówił starszej szeregowej R. W. zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem pełniącym służbę kontraktową. Jak wskazał organ, powyższa odmowa była podyktowana otrzymaniem przez wnioskującą o zawarcie kolejnego kontraktu oceny dostatecznej z ostatniej opinii służbowej. Pismem z dnia 5 maja 2021 r., R. W. wniosła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania. Wniosła o zmianę powyższego rozkazu przez wyrażenie zgody na zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie służby kontraktowej w korpusie szeregowych zawodowych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozkazu i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odwołująca wskazywała, iż opinia na podstawie której wydano skarżone rozstrzygnięcie jest krzywdząca, niesprawiedliwa i nierzetelna. Odnosi się ona do faktu usprawiedliwionej nieobecności na służbie a wystawiający ocenę nie wziął pod uwagę faktu, że ta nieusprawiedliwiona nieobecność była spowodowana uszczerbkiem na zdrowiu doznanym podczas pełnienia służby wojskowej. Odwołująca się została bowiem [...] Choroba ta wymaga leczenia, ponieważ w przeciwnym razie mogą powstać nieodwracalne powikłania neurologiczne i kardiologiczne. W ocenie odwołującej fakt nabycia choroby w trakcie służby i odmowa przyjęcia przez nią zaleconego jej przez lekarza długotrwałego urlopu zdrowotnego powinien być oceniany na korzyść żołnierza. Wskazuje to bowiem na jej zaangażowanie w służbę i ofiarność, dowodząc też, że cechuje się olbrzymim oddaniem służbie i zdyscyplinowaniem. Natomiast w ocenie skarżącej w pozostałym zakresie przedmiotowa opinia była nadmiernie lakoniczna i fałszywa, nie można więc brać jej pod uwagę przy rozstrzyganiu o zawarciu kolejnego kontraktu na pełnienie służby. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Dowódca Jednostki Wojskowej decyzją z 9 czerwca 2021 r. Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Uzasadniając powyższe rozstrzygniecie organ odwoławczy wskazał, że odwołująca się pełni zawodową służbę wojskową w [...] [...] (Jednostce Wojskowej Nr [...] w S.) na stanowisku służbowym [...] na podstawie kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej Nr [...] z dnia 6 czerwca 2019 r., którego termin upływa w dniu 30 czerwca 2021 r. W opinii służbowej z dnia 16 września 2020 r. odwołująca otrzymała ocenę ogólną dostateczną, uzyskując 36 punktów. Opiniowana skorzystała z możliwości prawa wniesienia odwołania do wyższego przełożonego w terminie 14 dniu od jej otrzymania. W wyniku rozpatrzenia odwołania od opinii służbowej, w dniu 16 października 2020 r., wyższy przełożony utrzymał opinię służbową w mocy. Po przywołaniu przepisów art. 15 u.s.ż. oraz § 15 ust. 2 rozporządzenia organ wyjaśnił, iż z powyższych regulacji wynika, że zawarcie kolejnego kontraktu nie ma charakteru obligatoryjnego w każdym przypadku, gdy zostanie w tej materii złożony stosowny wniosek. Nadmieniono też, iż w orzecznictwie podkreśla się, że żaden przepis materialnego prawa administracyjnego nie przyznaje żołnierzowi prawa (roszczenia) o zawarcie kolejnego kontraktu zawodowej służby wojskowej, stąd złożenie wniosku w tym przedmiocie nie jest dla organu wiążące. W ocenie organu uznaniowość rozstrzygnięcia została przyznana organowi w możliwe najszerszym zakresie, gdyż prawodawca nie ograniczył jego swobody żadnymi szczególnymi wymogami. Wynika to z istoty i funkcji służby wojskowej, w której powołanie do zawodowej służby wojskowej (w tym też zawarcie kolejnego kontraktu) może nastąpić, jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych (art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy). Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 2a ustawy przez potrzeby Sił Zbrojnych należy rozumieć celowość powołania do zawodowej służby wojskowej. Organ odwoławczy wskazał także, iż ustawą z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 1355) zmieniony został art. 15 u.s.ż., poprzez dodanie ust. 3. Zgodnie tym przepisem warunkiem zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem jest posiadanie przez niego ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej. Jak wywiódł organ, skutkiem powyższej nowelizacji jest z jednej strony zaostrzenie wymogów do ubiegania się przez żołnierza o zawarcie kolejnego kontraktu przez konieczność nie tylko złożenia wniosku we wskazanym ustawą terminie, ale też legitymowania się co najmniej dobrą oceną w ostatniej opinii służbowej. Z drugiej zaś ograniczono uznaniowość organu właściwego w sprawie przez automatyczną niemożność zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem nie spełniającym wskazanych "warunków progowych". W szczególności w aktualnym stanie prawnym nieuzyskanie przez żołnierza co najmniej oceny dobrej w ostatniej opinii służbowej uniemożliwia zawarcie z nim kolejnego kontraktu. Organ odwoławczy nadmienił, iż bezspornym jest, że odwołująca w opinii służbowej za 2020 r. uzyskała ocenę dostateczną. Przedmiotowa opinia została sporządzona zgodnie z wymogami proceduralnymi określonymi w art. 26 ustawy oraz przepisach rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 maja 2014 r w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 764 z póżn. zm. ). Sporządził ją właściwy organ wojskowy, w przepisanym terminie i odpowiedniej formie Odwołująca się została prawidłowo zapoznana z jej treścią. Niezadowolenie z wystawionej oceny przełożyło się na wniesienie odwołania od opinii służbowej, lecz nie wpłynęło na jej zmianę. Wyjaśniono też, iż w postępowaniu w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu brak jest podstaw do merytorycznego badania trafności ocen zawartych w opinii, jak też sposobu opiniowania. Organ pierwszej instancji oraz organ odwoławczy nie są władne samodzielnie oceniać sposobu wykonywania przez żołnierza obowiązków służbowych. Ich kompetencje nie obejmują też badania zasadności ocen podjętych w postępowaniu opiniodawczym, czy też rzetelności opinii. Opinia służbowa wydawana jest i podlega kontroli w odrębnym, przypisanym do tego trybie, odbywającym się w ramach wewnętrznych struktur organów wojskowych. Żaden przepis ustawy oraz rozporządzenia wykonawczego nie dopuszcza możliwości kolejnej, dalszej jej weryfikacji w jakimkolwiek innym postępowaniu. Opinia służbowa wydana wskutek odwołania jest ostateczna (art. 26 ust. 13 ustawy). Pismem z dnia 5 lipca 2021 r., R. W. reprezentowana przez adwokata wniosła skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego zarzucając skarżonemu rozstrzygnięciu: I. naruszenie procedury administracyjnej poprzez: a. niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 - dalej "k.p.a"), przez przedwczesne utrzymanie w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego, błędnie przyjmując, że rozkaz nie jest obarczony wadami przesądzającymi o konieczności jego uchylenia, w postaci naruszenia: 1) art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny okoliczności sprawy, w tym niezastosowanie się do nakazu podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, przez niezapoznanie się ze stanowiskiem skarżącej co do kwestionowania przez nią zasadności uzyskanej oceny i nieuwzględnienia jej predyspozycji i dotychczasowych osiągnięć w pełnieniu służby, a także przez pominięcie faktu, że jej nieobecność była spowodowana rekonwalescencją wynikającą z dolegliwości doznanych w związku ze zdarzeniem, które miało miejsce w trakcie pełnienia służby; 2) art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 oraz art. 11 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oprał oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także niewskazania wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a ponadto poprzez zawarcie w uzasadnieniu jedynie lakonicznych stwierdzeń, nie wynikających z żadnych dowodów zebranych w sprawie, takich jak przede wszystkim stwierdzenie, że dotychczasowy przebieg służby skarżącej "pozostawia wiele do życzenia": 3) art. 61 § 4 k.p.a. tj. prawa strony do udziału w postępowaniu administracyjnym poprzez niezawiadomienie skarżącej o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania rozkazu personalnego, co uniemożliwiono jej aktywny udział w sprawie, w tym naruszono jej prawo do naprowadzenia dowodów i wglądu w akta sprawy oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie: 4) art. 77 § 1 w zw. art 86 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, w tym szczególnie dowodu w postaci przesłuchania skarżącej w charakterze strony. b. niewłaściwe zastosowanie art. 7, 77 i 80 k.p.a. przez dokonanie nie swobodnej, a dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału, co skutkowało niewystarczającym wyjaśnieniem całości rozpatrywanej sprawy, nieuwzględnieniem wszystkich znanych organowi okoliczności dotyczących przyczyn, dla których skarżąca podjęła rekonwalescencję i potraktowaniem jej nieobecności w sposób negatywny, a także odniesieniem się do stanu faktycznego w sposób wyrywkowy i nie odniesienie się do wszystkich zarzutów skarżącej, a tylko do niektórych, przede wszystkim do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy; c. rażące naruszenie art 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu w sposób jednoznaczny, jakie okoliczności, fakty i dowody organ, którego dotyczy skarga, uznał za podstawę rozstrzygnięcia, co uniemożliwiło identyfikację motywów przedłożenia przez organ odwoławczy dobra służby nad zawarcie kolejnego kontraktu z żołnierzem właściwie wykonującym powierzone obowiązki, a które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a nadto nie odniesienie się w uzasadnieniu do wszystkich zarzutów skarżącej, a tylko do niektórych, przede wszystkim do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a.; II. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia i art 15 ust. 1 u.s.ż. w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) przez przyjęcie, że decyzja wydana na tej podstawie ma charakter uznaniowy, nieograniczony żadnymi warunkami, umożliwiającego nieuwzględnienie obiektywnych okoliczności, świadczącymi za zasadnością podjęcia pozytywnej decyzji oraz wartości, jakie dotyczą służby wojskowej, takich jak szacunek do żołnierzy i weteranów, którzy w trakcie służby doznali uszczerbku na zdrowiu, czego przyjęcie prowadziłoby do naruszenia prawa skarżącej do odczuwania bezpieczeństwa prawnego, uniemożliwiając jej planowanie swojego postępowania na podstawie pełnej znajomości przesłanek działania organów administracji publicznej, a zarazem konsekwencji prawnych, jakie postępowanie to może za sobą pociągnąć. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w całości i zobowiązanie organu do wydania decyzji wolnej od zarzucanych wad, uwzględniającej wszystkie istotne okoliczności sprawy. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzję Dowódcy [...] w S. (Jednostki Wojskowej Nr [...]) na mocy której utrzymano w mocy zaskarżony odwołaniem rozkaz personalny Dowódcy [...] Zmechanizowanej w S. (Jednostki Wojskowej Nr [...]) w przedmiocie odmowy zawarcia z R. W. kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby. W sprawie jest bezspornym, że wystąpienie przez skarżącą wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej zostało poprzedzone sporządzeniem opinii służbowej z dnia 16 września 2020 r., w której skarżąca otrzymała ocenę ogólną dostateczną, uzyskując 36 punktów. Opinia ta, po jej zaskarżeniu do wyższego przełożonego została utrzymana w mocy. Skarżąca domaga się jednak zawarcia kolejnego kontraktu nie zgadzając się zarówno z oceną jak i argumentacją na jakiej ją oparto. Organy stoją natomiast w tym zakresie na stanowisku, iż skoro skarżąca w opinii służbowej za 2020 rok uzyskała ocenę dostateczną, to niemożliwe było zawarcie z nią kolejnego kontraktu. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z treścią powołanego wcześniej przepisu art. 15 ust. 1 u.s.ż. żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu lub powołanie do służby stałej. W myśl art. 15 ust. 3 tej ustawy warunkiem zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem jest posiadanie przez niego w ostatniej opinii służbowej ogólnej oceny co najmniej dobrej. Na podstawie powyższych przepisów w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że rozkaz personalny w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej jest podejmowany przez organ w ramach uznania administracyjnego. Organ wojskowy nie ma obowiązku zawrzeć kolejnego kontraktu, a żaden przepis materialnego prawa administracyjnego nie przyznaje skarżącemu prawa (roszczenia) o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej (por. wyroki NSA z: 5 kwietnia 2006 r., I OSK 1348/05, 11 kwietnia 2012 r., I OSK 1655/11, 1 września 2016 r., I OSK 632/15). Trafnie jednak organ odwoławczy dostrzegł, iż jak wynika wprost z art. 15 ust. 3 u.s.ż., aby było możliwe rozważanie przez właściwy organ możliwości zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej kontraktowej służby wojskowej, żołnierz musi spełniać ustawowe warunki do zawarcia kontraktu na pełnienie takiej służby a takim warunkiem jest w szczególności posiadanie przez niego ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej. W rozpoznawanej sprawie, co wynika w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości z załączonej do akt dokumentacji, skarżąca warunku tego nie wypełniła uzyskała bowiem ogólną ocenę dostateczną. W tych okolicznościach, wbrew zarzutom skargi, decyzja wydana w rozpoznawanej sprawie miała w istocie charakter decyzji związanej albowiem dla rozstrzygania w sprawie w ramach uznania administracyjnego wnioskodawca musi się legitymować w ostatniej opinii służbowej uzyskaniem ogólnej oceny dobrej lub wyższej (podobnie wyrok NSA z 18 października 2017 r. sygn. akt. I OSK 2890/15). Rozważając zarzuty skargi oparte na wadliwości oceny oraz braku jej prawidłowej oceny przez organy orzekające w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu należy zauważyć, że w myśl art. 26 u.s.ż., żołnierz zawodowy podlega corocznemu opiniowaniu służbowemu, które przeprowadza się w okresie od dnia 15 sierpnia do dnia 15 października. W opinii służbowej, przełożony ocenia wywiązywanie się żołnierza zawodowego z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym, ocenia jego predyspozycje i kompetencje. Opinia służbowa służy do określenia dalszego przebiegu służby. W oparciu o zapis § 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 maja 2014 r. w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy zawodowych, w ramach opiniowania służbowego opiniujący ocenia: 1) wywiązywanie się opiniowanego z obowiązków służbowych na stanowisku służbowym lub zadań służbowych w przypadku opiniowanego pełniącego służbę w rezerwie kadrowej - według następujących kryteriów: a) jakość i terminowość wykonywania obowiązków lub zadań, b) dyspozycyjność, c) samodzielność i inicjatywa, d) planowanie i organizacja pracy; 2) następujące kompetencje i predyspozycje opiniowanego: a) odpowiedzialność, b) determinacja w dążeniu do celu, c) trafność i szybkość podejmowania decyzji, d) odporność na stres, e) komunikatywność i umiejętność pracy w zespole, f) stosowanie się do przepisów, norm i reguł, g) rozwój własny i podnoszenie kwalifikacji, h) dbałość o sprzęt i mienie, i) kultura osobista i dbałość o wygląd zewnętrzny. Art. 26 ust. 11 u.s.ż. stanowi, iż żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo wniesienia odwołania od opinii służbowej do wyższego przełożonego w terminie czternastu dni od dnia jej doręczenia. Natomiast w myśl art. 26 ust. 13 u.s.ż. opinia służbowa wydana wskutek odwołania jest ostateczna. Sąd administracyjny, rozpatrując skargę na decyzję w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej nie jest władny oceniać sposobu wykonywania przez żołnierza obowiązków służbowych. Jego kompetencje nie obejmują też badania zasadności ocen podjętych w postępowaniu opiniodawczym. Prawo opiniowania i oceniania żołnierzy jest atrybutem właściwego przełożonego i mieści się w sferze podległości służbowej. Ten zakres władzy służbowej pozostaje poza kontrolą sądową (art. 5 pkt 2 p.p.s.a. i art. 8 ust. 1 u.s.ż). Powyższe rozwiązania systemowe wykluczają badanie prawidłowości (rzetelności) oceny opiniowanego żołnierza w ramach sądowoadministracyjnej kontroli decyzji w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2732/12). Przedmiotowa ocena opinii służbowej mającej walor ostateczności, z analogicznych przyczyn, nie mogła podlegać merytorycznej ocenie organów orzekających w sprawie zawarcia kolejnego kontraktu, albowiem w toku orzekania były one związane rozstrzygnięciem w zakresie wysokości ogólnej oceny w opinii służbowej. Nie sposób uznać zatem za uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego oparte na twierdzeniach o wadliwości opinii. Także zarzuty skargi dotyczące naruszenia zasad postępowania dowodowego należy uznać za nieuzasadnione, albowiem opinia służbowa mająca za przedmiot ocenę żołnierza nie mogła podlegać opisywanej w skardze merytorycznej weryfikacji. Natomiast organ dokonał oceny przedmiotowej opinii w dopuszczalnym zakresie prawidłowo stwierdzając, iż sporządził ją właściwy organ wojskowy w przepisanym terminie i odpowiedniej formie, skarżąca została prawidłowo zapoznana z jej treścią i skorzystała z trybu odwoławczego a rozstrzygnięcie kończące postepowanie odwoławcze jest ostateczne. Oczekiwane przez skarżącą uzyskiwanie dodatkowych wyjaśnień czy dowodów jawi się w tym zakresie jako bezprzedmiotowe gdyż bez względu na efekt takich działań nie byłoby możliwe wydanie innego niż zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia. Brak jest też podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 61 § 4 k.p.a. co miało być następstwem podnoszonego w skardze niezawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania rozkazu personalnego. Postępowanie zakończone zaskarżoną do sądu decyzją nie toczyło się bowiem z urzędu lub na wniosek innej strony, lecz zostało wszczęte w następstwie wniesienia przez skarżącą stosownego wniosku o zawarcie kolejnego kontraktu. Sąd zauważa przy tym, iż w aktach administracyjnych (k.11) znajduje się zawiadomienie o wszczęciu postępowania z urzędu w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 4 u.s.ż., niemniej jednak decyzja będąca przedmiotem skargi nie dotyczy postępowania dotyczącego zwolnienia ze służby w czasie obowiązywania kontraktu, które to postępowanie wszczynane jest co do zasady z urzędu, lecz dotyczy ona odmowy zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem pełniącym służbę zawodową, które to postępowanie inicjuje wystąpienie ze stosownym wnioskiem przez osobę zainteresowaną dalszą służbą po zakończeniu trwającego kontraktu. Nie ulega zresztą wątpliwości, iż skarżąca miała możliwość skorzystania z trybu odwoławczego, a jej zarzuty w tym zakresie co do działania Dowódcy Brygady zostały prawidłowo rozpatrzone przez Dowódcę Dywizji. Wobec powyższego skarga została oddalona jako bezzasadna na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Przywoływane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).