II SA/Sz 925/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 października 2012 r. wniosku [...] Spółka Jawna oraz M. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie ustanowienia zarządu komisarycznego spółki wodnej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania W. C., od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r., znak: [...], ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie drogi gminnej na działkach nr [...] i [...] ze zjazdami na drogę powiatową dz. Nr [...] i gminną dz. nr [...] w [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – r.pr. M. M., pismem z dnia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisaną decyzję. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Uzasadniając wniosek W. C. wskazał między innymi, że ewentualne wykonanie decyzji, doprowadzające do ostatecznego wywłaszczenia jego nieruchomości, pozbawi go skutecznie prawa własności. Wówczas będzie zachodziła potrzeba realizacji roszczeń odszkodowawczych, "co napotka na trudności pod względem prawnym, a ewentualne postępowania będą czasochłonne i kosztowne dla obu stron." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić trzeba, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania. Zaskarżona decyzja, aby mogło być wstrzymane jej wykonanie, powinna wywoływać skutki materialnoprawne. Przez "wykonanie" aktu należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Zdaniem sądu, przymiotu wykonalności w powyżej podanym rozumieniu nie posiada rozstrzygnięcie wydane w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), gdyż bezpośrednio na jego podstawie inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych. Wynika to z istoty tej decyzji. Przed jej wydaniem organ bada, czy realizacja zamierzonej inwestycji – uwzględniając zastany sposób zagospodarowania terenu, wymagania dotyczące ochrony środowiska, zdrowia ludzi, ochrony dziedzictwa kulturowego, obsługi komunikacyjnej – jest dopuszczalna na terenie wskazanym przez inwestora. Mimo że uzyskanie decyzji lokalizacyjnej stanowi o możliwości ubiegania się w dalszej kolejności o pozwolenie budowlane, na jej podstawie inwestycja nie może być jeszcze realizowana. W świetle powyższego decyzja ta nie wywołuje bezpośrednich skutków dla sfery prawnej podmiotów dysponujących tytułem własności do terenu, na którym lub w sąsiedztwie którego może być realizowana inwestycja. Stanowi zaledwie konieczny, ale tylko warunek dla dalszego etapu jej realizacji (vide: postan. NSA z 08.12.2010 r., II OZ 1256/10, oraz postan. NSA z 16.07.2010 r., II OZ 674/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo wskazać trzeba, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podobnie jak decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, nie przyznaje żadnych uprawnień właścicielskich do gruntu nią objętego. Nie wywołuje zatem, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, żadnych zmian stosunków własnościowych, czy innych skutków dla nieruchomości, których dotyczy. Dopiero na kolejnym etapie realizacji inwestycji – budowlanym - może wystąpić niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Etap wydania decyzji lokalizacyjnej jest zbyt wczesny, by powoływać się na takie niebezpieczeństwo. Z tego też względu decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może wywołać bezpośrednich następstw w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków określonych w art. 61 § 3 powyższej ustawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak na wstępie.