II SA/Sz 931/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] oraz decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] i postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej K. Ł. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] działając na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623) oraz art. 123 K.p.a. nałożył na K. Ł. obowiązek przedłożenia w terminie do [...] oceny technicznej wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę prac budowlanych, związanych z budową instalacji chłodniczej w lokalu, na terenie działki oznaczonej nr [...]. Organ zaznaczył, że opracowana ocena techniczna winna uwzględniać aspekt czy wybudowana instalacja spełnia wymogi określone w art. 5 ust 1 pkt 9 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz powinna być poparta przeprowadzonymi badaniami hałasu emitowanymi przez zainstalowane wentylatory. Organ nadzoru budowlanego wskazał, że w dniu [...] na skutek otrzymanego zgłoszenia, przeprowadził wizję lokalną w sprawie wykonania prac budowlanych związanych z budową instalacji w lokalu ,na terenie działki oznaczonej nr [...] stanowiącym własność K. Ł. bez pozwolenia na budowę. W trakcie oględzin stwierdzono, że w lokalu, dzierżawionym od [...] przez D. C. została wybudowana instalacja. W pomieszczeniu zamontowano agregaty z wentylatorami usytuowanymi przy oknach, wykonano wewnętrzną instalację, z podłączeniem do lad chłodniczych znajdujących się w sali sprzedaży. D. C. oświadczyła, że przedmiotowy lokal usługowy został przekazany jej w dzierżawę z istniejącą instalacją. Ponadto wyjaśniła, że w momencie przejęcia lokalu w dzierżawę przez jej męża K.C. [...] przedmiotowa instalacja w lokalu już istniała. Decyzją z dnia [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał K.Ł. w terminie do [...] obniżenie poziomu hałasu wytwarzanego przez wybudowaną w lokalu usługowym nr[...], instalację, w szczególności przez wentylatory zamontowane w ścianie budynku. Jednocześnie zobowiązał K. Ł. do przedłożenia ponownie wykonanych pomiarów hałasu świadczących o wyciszeniu zainstalowanych urządzeń chłodniczych do poziomu hałasu nieprzekraczającego dopuszczalnych wartości. W uzasadnieniu decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z uwagi na fakt, iż K. Ł. nie wywiązała się z obowiązku nałożonego na nią w postanowieniu z [...], organ wystąpił z wnioskiem do Inspektora Sanitarnego o dokonanie pomiaru hałasu wytwarzanego przez wybudowaną instalację chłodniczą w lokalu. Przeprowadzone pomiary wykazały, iż zamontowana instalacja chłodnicza wytwarza w godzinach nocnych hałas przekraczający dopuszczalne normy. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w związku z niewykonaniem przez K. Ł. obowiązków wynikających z decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakazał K. Ł. doprowadzenie do stanu poprzedniego pomieszczeń lokalu, poprzez zdemontowanie instalacji (w tym agregatów z wentylatorami). Organ podał, iż zgodnie z art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust.1 pkt 2, i w przypadku niewykonania obowiązku wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W dniu [...], pracownicy organu przeprowadzili czynności kontrolne, w trakcie których ustalono, że nałożony obowiązek nie został wykonany. W odwołaniu od powyższej decyzji K. Ł. podała, iż nie montowała żadnych wentylatorów na nieruchomości. Oświadczyła, iż wskazany lokal nabyła w [...] i od tego czasu lokal był w posiadaniu kilku najemców. Od roku [...] lokal jest w posiadaniu zależnym D. i K. C., którzy prowadzą działalność gospodarczą . Lokal ten objęli w stanie pozostawionym przez M. E.. Wszelkie urządzenia i wyposażenie stanowią własność D. i K. C. Odwołująca podała, iż z uwagi na upływ czasu nie jest w stanie podać, który z najemców dokonał podłączenia w lokalu agregatów chłodniczych. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 51 ust. 3 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania K. Ł., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy powołując się na protokół oględzin lokalu usługowego nr [...] wskazał, że przedmiotowy lokal użytkowany jest jako sklep mięsny od ok. [...], wcześniej istniał tam salon gier. Organ podał, iż K. Ł. przedłożyła do akt sprawy projekt budowlany adaptacji istniejącego lokalu usługowego na sklep mięsny. Projekt ten nie został zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę. Zobowiązana nie przedłożyła natomiast dokumentów nakazanych w postanowieniu z dnia [...]. Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 1 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie. Natomiast zgodnie z art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane, przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W myśl art. 71a ust i 2 tej samej ustawy, w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, właściwy organ, w drodze postanowienia, wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części oraz nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie odpowiednich dokumentów. Zaś po upływie terminu lub na wniosek zobowiązanego, właściwy organ sprawdza wykonanie ww. obowiązku, a w przypadku stwierdzenia jego wykonania, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. W ocenie organu II instancji, zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowa instalacja chłodnicza wykonana została bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast sprawa samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego lokalu, w związku ze zmianą w szczególności, warunków sanitarnych, nie należy do niniejszego postępowania. Sprawy takie jak niniejsza, tj. sprawy, których przedmiotem jest samowolne wykonanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego lub jego części, uregulowane zostały przepisami art. 50 i 51 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane Uwzględniając, iż organ powiatowy ustalił, że sprawcą samowoli budowlanej nie jest obecna najemczyni przedmiotowego lokalu, organ II instancji uznał, że adresatem rozstrzygnięć podejmowanych w postępowaniu powinien być właściciel tego lokalu, jako następca prawny sprawcy samowoli budowlanej. Jak wynika z akt sprawy, zobowiązana wykonała obudowę przedmiotowych wentylatorów płytami gipsowo-kartonowymi, mającymi minimalne właściwości izolujące akustycznie. Poza tym, hałas emitowany jest przez wentylatory przede wszystkim na zewnątrz, gdyż umieszczone są one w otworze okiennym, a zatem wykonanie osłony z płyt kartonowo-gipsowych nie mogło istotnie wpłynąć na obniżenie poziomu emitowanego hałasu. Ponadto skarżąca nie przedłożyła protokołu z wykonania pomiarów hałasu emitowanego przez przedmiotowe wentylatory po wykonaniu ww. obudowy. Zatem nie można uznać, że zobowiązana wykonała nakaz zawarty w decyzji z dnia [...]. Decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego K.Ł., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze postawiono zarzut naruszenia: - art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że zamontowanie instalacji chłodniczej wewnątrz lokalu usługowego bez ingerencji w konstrukcję budynku, jak również bez jakichkolwiek zmian w układzie ścian samego lokalu stanowi roboty budowlane, na których wykonanie wymagane jest pozwolenie na budowę, podczas gdy zakres wykonanych w przedmiotowym lokalu adaptacji na sklep mięsny, w żadnym wypadku nie pozwala na zakwalifikowanie ich w kategorii robót budowlanych; - art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię, tj. stwierdzenie, iż stroną niniejszego postępowania jest wspólnota mieszkaniowa budynku, podczas gdy zgodnie z brzmieniem w/w przepisu stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, a tym samym jako strony winni zostać wezwani właściciele wszystkich nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, w tym członkowie wskazywanej wspólnoty mieszkaniowej; - art. 52 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i skierowanie decyzji w niniejszej sprawie do właściciela, a zatem podmiotu, który nie dopuścił się samowoli budowlanej, pomimo iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że adresatem decyzji winien być inwestor, a zatem poprzedni najemca przedmiotowego lokalu; - art. 10 § 1 K.p.a. poprzez pozbawienie wszystkich uczestników - przed wydaniem decyzji - możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiału oraz zgłoszonych żądań, pomimo iż organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, zaś naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi przesłankę wznowienia postępowania, bez względu na to, czy uchybienie to miało, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy, -art. 107 § i § 3 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez prawidłowego powołania podstawy prawnej, jak również bez wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej, co spowodowało, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada prawu i uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania zaskarżonego orzeczenia. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia [...] pełnomocnik K. Ł. poinformował, iż skarżąca w dniu [...] przeniosła prawo własności lokalu [...]na rzecz małżonków H. Ł. i Z.Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje: Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)powoływanej dalej jako P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 tej ustawy sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zatem kontrola legalności dokonywana jest przez sądy orzekające również z urzędu, niezależnie od oceny zasadności zarzutów podniesionych w skardze. Ponadto zgodnie z art. 135 P.p.s.a sąd jest zobowiązany stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Rozumienie zawartego w powołanym przepisie zwrotu " " zostało wyjaśnione w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2000 r. sygn. FPS 12/99 (publ. ONSA 2001, nr 1, poz. 7), w której wskazano, że dotyczy on pojęcia sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym obejmującym zarówno tożsamość podmiotową jak i przedmiotową. O tożsamości podmiotowej można mówić w sytuacji gdy adresatem praw i obowiązków jest ten sam podmiot, z kolei tożsamość przedmiotowa zachodzi w przypadku tożsamości treści tych praw lub obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, w granicach tej samej sprawy pozostaje zarówno postanowienie Inspektora z dnia [...], jego decyzja z dnia [...], jak też zaskarżona decyzja Inspektora z dnia [...]i poprzedzająca ją decyzja Inspektora z dnia [...]. Adresatem wszystkich wymienionych rozstrzygnięć jest bowiem skarżąca K. Ł. a przedmiotem sprawy jest instalacja chłodnicza i procedury naprawcze których podstawą są przepisy ustawy Prawo budowlane. Przeprowadzona przez Sąd, we wskazanych ramach kontrola, zapadłych i wymienionych powyżej rozstrzygnięć wykazała, że naruszają one prawo. Oznacza to, że skarga jest uzasadniona, gdyż przeprowadzone przez organy nadzoru budowlanego postępowanie administracyjne w sprawie obarczone jest istotnymi wadami i mogły one mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją było nakazanie K. Ł. doprowadzenie do stanu poprzedniego pomieszczeń lokalu nr[...], poprzez zdemontowanie instalacji w tym agregatów. Z akt sprawy wynika, iż postępowanie zostało wszczęte przez organ nadzoru budowlanego w dniu [...] z uwagi na hałas wytwarzany przez wentylatory i skargi okolicznych mieszkańców. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 51 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i wydaje decyzję w przypadku niewykonania obowiązku – nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Zastosowanie powyższej sankcji wymagało zatem uprzedniego stwierdzenia, że w sprawie wykonano roboty budowlane o których mowa art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane lub wybudowano obiekt budowlany –art. 3 pkt 1 tej ustawy. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego co do zakresu wykonanych prac, stanowi bowiem punkt wyjścia co do dalszego toku prowadzonego postępowania, a więc właściwego trybu legalizacji. Kwalifikacja prawna wykonanego montażu wentylatora wraz agregatami ma decydujące znaczenie czy postępowanie powinno być prowadzone według przepisów dotyczących robót wymagających pozwolenia na budowę czy też wymagających zgłoszenia lub nie. Należy podkreślić, iż dopiero dokonanie prawidłowych ustaleń odnośnie zakresu i rodzaju wykonanych robót budowlanych może stanowić podstawę do oceny zasadności rozstrzygnięcia sprawy w trybie przewidzianym w art. 51 ustawy Prawo budowlane. W rozpoznawanej sprawie, mimo braku takich ustaleń organ nadzoru budowlanego w postanowieniu z dnia [...] wydanym w trybie art. 81 c ustawy Prawo budowlane, przyjął iż doszło do wykonania prac budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę i nałożył na właścicielkę obowiązek przedłożenia oceny technicznej. Powyższe oznacza, iż organy obu instancji poprzez brak wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy nie ustaliły w sposób właściwy przedmiotu niniejszego postępowania administracyjnego. Oczywistą konsekwencją takiego stanu rzeczy jest niemożliwość skontrolowania prawidłowości wyboru procedury naprawczej wykonanego montażu instalacji chłodniczej. Kolejna kwestia sporna, dotycząca prawidłowości ustalenia adresata normy z art. 51 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, również nie może być przesądzona z uwagi na niepełne ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Jednakże jako wytyczne podać trzeba, że w myśl art. 52 ustawy Prawo budowlane inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Z przytoczonego przepisu niewątpliwie wynika, że w pierwszej kolejności nakaz wykonania określonych czynności w procesie naprawczym, nakładany w decyzji organu nadzoru budowlanego winien być skierowany do inwestora dysponującego tytułem prawnym do nieruchomości. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że kryterium wyboru spośród trzech wymienionych w art. 52 ustawy Prawo budowlane podmiotów jest posiadanie tytułu prawnego do władania obiektem, pozwalającego na wykonanie decyzji (wyrok NSA z dnia 27 marca 2007 r., II OSK 522/06, wyrok NSA z dnia 6 marca 2008 r., II OSK 158/07, LEX nr 468723). Nie ma możliwości nałożenia obowiązku na inwestora, który utracił tytuł prawny do nieruchomości. Wskazanie adresata nałożonego w trybie legalizacyjnym nakazu, wymaga więc ustalenia osoby inwestora i jego aktualnego związku z nieruchomością tj. czy posiada on tytuł prawny do nieruchomości umożliwiający mu wykonanie nałożonych obowiązków. Ustalenia organów nadzoru budowlanego w tym zakresie są skąpe i opierają się na oświadczeniach K. Ł. i obecnych najemców lokalu. Dokonując kontroli zakresu ustaleń stanu faktycznego przez organy, Sąd zauważył, że w uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że K. Ł. przedłożyła projekt budowlany adaptacji istniejącego lokalu usługowego na sklep mięsny i projekt ten nie został zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę. Powyższe przytoczone stwierdzenia organu są jednakże jedynym ustaleniem co do zakresu, terminu oraz inwestora dokonanej zmiany sposobu użytkowania lokalu, który jak wynika z oświadczenia obecnych najemców wcześniej użytkowany był jako salon gier. Ustalenie treści i zakresu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie omawianego lokalu jest o tyle istotne, iż pozwoliłoby na skonfrontowanie obecnego sposobu użytkowania lokalu a zakresem wydanego pozwolenia, a tym samym uzupełnienie materiału dowodowego dotyczącego przedmiotowej instalacji. Ponadto podkreślić należy, że czym innym jest kwalifikacja wykonanego montażu instalacji i ocena jej zgodności z wydanym pozwoleniem na użytkowanie lokalu w którym je zamontowano jak i zgodności z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a czym innym postępowanie związane z przekroczeniem dopuszczalnych norm hałasu przez te wentylatory powodowanym. Wskazać trzeba, że w przypadku ustalenia, iż wykonane prace wykonane zostały bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia, w pierwszej kolejności należy uruchomić właściwy tryb naprawczy. Dopiero prawomocne zakończenie postępowania w tym zakresie lub ustalenie braku konieczności jego przeprowadzenia, otwiera możliwość uruchomienia postępowania w sprawie przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu, gdzie właściwym organem do jego wszczęcia jest państwowy inspektor sanitarny. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Z przepisu art. 4 ust. 1 pkt tej ustawy wynika, iż do zakresu działania Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy min. kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących higieny środowiska, a zwłaszcza wody do spożycia, czystości powietrza atmosferycznego, gleby, wód i innych elementów środowiska w zakresie ustalonym w odrębnych przepisach. Zapewnienie ochrony zdrowia ludzi przed szkodliwym wpływem ponadnormatywnego hałasu, niewątpliwie znajduje się w zbiorze spraw należących do zakresu zadań i kompetencji Inspekcji Sanitarnej, mimo, iż wymagania w zakresie ochrony przed hałasem i drganiami w odniesieniu do budynków określone zostały w § 323 - 327 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) por. wyrok WSA z 4 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 872/08, wyrok WSA z 20 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 485/10 opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl. Wykazane braki w materiale dowodowym świadczą o tym, iż doszło do naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a. z których wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Organ administracji zobowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego. Zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i w tym celu dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Rzeczą organów orzekających w sprawie będzie więc wszechstronne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego a nie opieranie się głównie na oświadczeniach stron postępowania. Nadto, organ w pierwszej kolejności powinien w sposób nie budzący wątpliwości ustalić zakres, rodzaj i datę wykonania instalacji chłodniczej, a następnie - w zależności od poczynionych ustaleń, podjąć właściwe rozstrzygnięcie poprzez dokonanie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego sprawy do ustawowych przesłanek dopuszczalności przeprowadzenia postępowania naprawczego w stosunku do zamontowanych urządzeń. Poczynione ustalenia winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy rozstrzygające niniejszą sprawę, nie ustalając należycie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i z tej przyczyny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o uchyleniu wszystkich zapadłych w sprawie rozstrzygnięć, tak jak w pkt 1 sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku podjęto zgodnie z treścią art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.), zasądzając zwrot wpisu sądowego uiszczonego od skargi w kwocie [...] oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie [...].