II SA/Sz 936/16

Dnia 4 października 2016 roku POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2016 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w Koszalinie na uchwałę Nr XXXIV/166/2013 Rady Gminy Rąbino z dnia 28 listopada 2013 r. w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rąbino w okolicy miejscowości Gręzino, Lipie, Liskowo i Paszęcin postanawia: oddalić wniosek Prokurator Okręgowy w K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na uchwałę Nr XXXIV/166/2013 Rady Gminy Rąbino z dnia 28 listopada 2013 r. w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rąbino w okolicy miejscowości Gręzino, Lipie, Liskowo i Paszęcin, żądając stwierdzenia jej nieważności w całości. W dniu 22 września 2016 r. Spółka A wniosła o dopuszczenie jej do udziału w tym postępowaniu wskazując, że wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego. Spółka wyjaśniła, że w maju 2016 r. Spółka A uzyskała ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę farmy wiatrowej w miejscowości R. wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Decyzja o pozwoleniu na budowę farmy wiatrowej wydana została na podstawie uchwały, której legalność kwestionuje Prokurator, a ewentualne stwierdzenie nieważności tej uchwały przez Sąd może spowodować wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę, jako wydanego bez podstawy prawnej. Spółka wyjaśniła, że jest następcą prawnym Spółki A, bowiem na skutek podziału tej Spółki doszło do wydzielenia z jej aktywów [...] jako spółki nowozawiązanej, która wstąpiła we wszystkie stosunki prawne Spółki A, w zakresie wynikającym z planu podziału, w tym w zakresie dotyczącym elektrowni wiatrowych wraz ze wszystkimi środkami trwałymi, prawami majątkowymi i niemajątkowymi, wartościami materialnymi i niematerialnymi, wyposażeniem, kadrą, oraz zabezpieczeniem logistycznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zaważył, co następuje: Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) – dalej "p.p.s.a." - w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony (art. 33 § 1 i 1a P.p.s.a.). Udział w charakterze uczestnika może także zgłosić osoba która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik postępowania dotyczy jej interesu prawnego (art. 33 § 2 P.p.s.a.). Zasadnicze znaczenie dla rozpatrzenia wniosku ma fakt, że postępowanie w sprawie zostało zainicjowane skargą Prokuratora Okręgowego w K., wniesioną na podstawie art. 70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. poz. 177). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli uchwała lub zarządzenie organu samorządu terytorialnego albo rozporządzenie wojewody są niezgodne z prawem, prokurator zwraca się do organu, który je wydał, o ich zmianę lub uchylenie albo kieruje wniosek o ich uchylenie do właściwego organu nadzoru, a w przypadku uchwały lub zarządzenia organu samorządu terytorialnego prokurator może także wystąpić o stwierdzenie ich nieważności do sądu administracyjnego. Prokurator może wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu przed sądem administracyjnym, a także wnieść skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według jego oceny wymaga tego ochrona praworządności. W takim przypadku przysługują mu prawa strony. (art. 8 § 1, art. 50 § 1 p.p.s.a.). Z art. 52 § 1 p.p.s.a. wynika, że na prokuratorze nie ciąży obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi, ponadto, że skargę na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego może wnieść w każdym czasie (art. 53 § 3 p.p.s.a.). Pozostałe podmioty uprawnione do wniesienia skargi na uchwałę organu stanowiącego gminy są zobowiązane do zachowania terminu do wniesienia skargi, oraz do wyczerpania środka zaskarżenia w postaci wezwania do usunięcia naruszenia (art. 52 p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym; Dz.U.2016.446 j.t.). Uwzględniając przedmiot i charakter postępowania sądowego, które wynika z realizacji ustawowych uprawnień prokuratora, Sąd stwierdził, że inne podmioty nie mogą być uczestnikami tego postępowania. W tej sytuacji udział Spółki która złożyła wniosek o dopuszczenie jej do postępowania nie mógł zostać uwzględniony, nawet jeżeli Spółka uważa, że wynik tego postępowania dotyczyć będzie jej interesu prawnego. Od skargi wniesionej przez prokuratora na podstawie art. 70 ustawy Prawo o prokuraturze odróżnić należy skargę wniesioną na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przez osobę, której interes prawny lub uprawnienie daną uchwałą zostało naruszone. Odrębność tych postępowań dodatkowo uzasadnia niemożność udziału w niniejszym postępowaniu innych podmiotów, poza prokuratorem i organem gminy. W ocenie Sądu w postępowaniu ze skargi prokuratora na akt prawa miejscowego stronami są wyłącznie prokurator i organ którego działalności skarga dotyczy. Udział innych podmiotów w tym postępowaniu jest niedopuszczalny, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W rozpoznawanej sprawie nie ma takich przepisów. Przepis art. 33 § 2 p.p.s.a., na który powołała się Spółka w złożonym wniosku, odnosi się do postępowania administracyjnego i nie może być stosowany w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przy rozpoznawaniu spraw sądowoadministracyjnych z innego rodzaju skarg, poza skargami na decyzje administracyjne i postanowienia podejmowane w postępowaniu administracyjnym. Z art. 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 z późn. zm.) wynika, iż zatwierdzony w drodze uchwały miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego. Tryb postępowania w sprawie projektowania, uchwalania i zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego. Procedura planistyczna jest całkowicie odrębnie uregulowana i nie prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że przepis art. 33 § 2 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania w sprawach sądowoadministracyjnych, zainicjowanych skargą na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. postanowienie NSA z 31 maja 2016 r. sygn. akt II OZ 563/16, Lex nr 2065969). Z powyższych względów wniosek Spółki, jako nie znajdujący oparcia w art. 33 § 2 p.p.s.a. należało oddalić.