II SA/Sz 940/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi Szpitala A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji w sprawie potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej Szpitala A. kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 28 października 2014 r. Szpital A, zwany dalej "Szpital", poinformował Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K., że w dniu 28 października 2014 r. do Oddziału Anestezjologii i Intensywnej Terapii został przyjęty pacjent płci męskiej, bezdomny, którego tożsamość ustalono na podstawie odpisu skróconego aktu urodzenia. Pacjent – W. L. nie posiadał numeru PESEL i w dniu [...]r. zmarł. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta K. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., potwierdził, że W. L., bezdomny, urodzony [...] r. w K., nr PESEL brak, ma prawo do świadczeń opieki zdrowotnej od dnia 28 października 2014 r. do dnia 5 listopada 2014 r. Decyzję doręczono Narodowemu Funduszowi Zdrowia Delegatura w K. oraz Szpitalowi. Pomimo otrzymania decyzji przyznającej W. L. prawo do świadczeń z opieki zdrowotnej Narodowy Fundusz Zdrowia wstrzymał sfinansowanie zrealizowanych świadczeń zdrowotnych z uwagi na brak numeru PESEL świadczeniobiorcy. Wobec powyższego, Dyrektor Szpitala złożył w dniu 16 marca 2015 r. wniosek o sprostowanie błędu w powyższej decyzji, poprzez wskazanie numeru PESEL świadczeniobiorcy. Postanowieniem nr [...], z dnia [...] r., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta K. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. odmówił sprostowania decyzji nr [...] z dnia [...] r., stwierdzając, że brak numeru PESEL w decyzji nie stanowi błędu pisarskiego i rachunkowego, czy też innej oczywistej omyłki, w rozumieniu art. 113 k.p.a. Na wydane postanowienie Szpital złożył zażalenie, podtrzymując swój wniosek o sprostowanie ww. decyzji, poprzez wpisanie numeru PESEL W. L. W uzasadnieniu zażalenia Szpital podniósł, iż decyzja z dnia [...] r. narusza art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, który stanowi, iż decyzja winna zawierać numer PESEL świadczeniobiorcy. Brak numeru PESEL uniemożliwia rozliczenie udzielonych świadczeń z Narodowym Funduszem Zdrowia. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Na ww. postanowienie Kolegium Szpital A złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w sprawie zachodzą przesłanki do sprostowania decyzji nr [...], z dnia [...]r., bowiem nie doprowadzi to do zmiany merytorycznej orzeczenia. Ponadto, skarżący wskazał, że istnieje możliwość nadania numeru PESEL na podstawie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia 28 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 897/15 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. stwierdzając, iż akty te w istotny sposób naruszają przepis art. 113 § 1 K.p.a. Sąd dalej wskazał, iż przepis stanowiący podstawę prawną decyzji, o której sprostowanie wnosił skarżący Szpital, tj. art. 54 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych( Dz.U. z 2015 r., poz.581) w ust. 2 stwierdza, że decyzja powinna zawierać numer PESEL świadczeniobiorcy. Czym jest numer PESEL określają natomiast przepisy ustawy z dnia 20 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2015 r., poz.388), a przede wszystkim jej art. 15 ust.1 stanowiący, że: "Osobie, której dane są gromadzone w rejestrze PESEL i rejestrze mieszkańców, nadaje się numer identyfikacyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności, który stanowi numer PESEL". Z powyższego przepisu i następnych wynika więc, że numer ten jest częścią decyzji służącą jednoznacznej identyfikacji adresata decyzji, w tym przypadku świadczeniobiorcy. W świetle art. 107 § 1 K.p.a. decyzja powinna zawierać, między innymi, oznaczenie strony lub stron. W tym konkretnym przypadku decyzja winna zawierać oznaczenie strony polegające nie tylko na podaniu jej imienia i nazwiska – W. L. – ale także na podaniu jej numeru PESEL. Brak tego numeru nie powoduje istotnego naruszenia prawa polegającego na niewskazaniu adresata decyzji, czyli strony, jednak powoduje, że pomimo przyznania W. L. prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, powstaje przeszkoda polegającą na braku możliwości uzyskania przez Szpital sfinansowania, ze środków publicznych, hospitalizacji W. L. Nie ulega więc wątpliwości, że sprostowanie decyzji polegające na dodaniu numeru PESEL nie dotyczy kwestii merytorycznych decyzji o przyznaniu W. L. prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że niektóre elementy decyzji administracyjnej mogą z istoty podlegać modyfikacji w trybie art. 113 § 1 K.p.a. (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. M. Wierzbowskiego i R. Hausera, wyd.2, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2015). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1030/11 (dostępny w internecie) stwierdził, między innymi, że pominięcie w nazwie podmiotu, na rzecz którego wydano decyzję, części nazwy organu, było "uchybieniem możliwym do sanowania w trybie rektyfikacji decyzji administracyjnej (art. 113 § 1 K.p.a.)". Podzielając powyższe stanowisko Sąd wskazał, że organy administracji publicznej winny działać na podstawie przepisów prawa, a przy interpretacji tych przepisów, przede wszystkim, uwzględniać ich funkcje, w tym m.in. zasady sprawiedliwości, słuszności, konsekwencji społecznych i ekonomicznych. Sąd wskazał nadto, iż rozpatrując ponownie sprawę organy winny uwzględnić przedstawioną w wyroku ocenę sądu. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Szpitala A z dnia [...] roku o sprostowanie błędu w decyzji nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta K. postanowieniem nr [...] na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. art. 14 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 163 z późn. zm.) ponownie odmówił sprostowania ww. decyzji w przedmiocie potwierdzenia prawa W. L. do świadczeń opieki zdrowotnej, wskazując w uzasadnieniu, iż w związku z ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 26 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 897/15 wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia złożonego wniosku o sprostowanie i wskazania numeru PESEL świadczeniobiorcy, który winien być w trybie sprostowania ujęty w decyzji nr [...] z dnia [..] r. Odpowiadając na powyższe wezwanie do uzupełnienia wniosku, wnioskodawca w piśmie z dnia 18 kwietnia 2016 r., oświadczył, że wykonanie tego wezwania nie jest możliwe, gdyż świadczeniobiorca nie posiadał numeru PESEL. Dalej organ stwierdził, iż biorąc pod uwagę, że świadczeniobiorca nie posiadał numeru PESEL i zmarł w trakcie korzystania ze świadczeń zdrowotnych, sprostowanie decyzji zgodnie z intencją wniosku nie jest możliwe. Ponadto brak numeru PESEL świadczeniobiorcy w decyzji nie stanowił jej błędu a jedynie odzwierciedlał stan faktyczny sprawy. Organ administracji publicznej rozpatrując natomiast wniosek o sprostowanie ostatecznej decyzji nie ma obowiązku wszczynania odrębnych procedur, w tym również procedury nadawania numeru PESEL stronie decyzji szczególnie w sytuacji, gdy osoba ta nie żyje. Przedmiotem sprostowania są bowiem błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki, czyli takie "usterki" decyzji, których wyeliminowanie jest czynnością oczywistą i prostą a także nie wymaga podejmowania przez organ żadnych dodatkowych czynności. Skoro wnioskodawca, jako podmiot zainteresowany wydaniem decyzji w trybie art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, nie uzyskał numeru PESEL świadczeniobiorcy, tym bardziej organ administracji rozpatrując wniosek o sprostowanie decyzji, nie ma obowiązku podejmowania takich działań. Wobec powyższego brak było zarówno możliwości, jak i podstaw do sprostowania. Na powyższe postanowienie Dyrektor Szpitala A wniósł zażalenie, w którym podniósł, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na zasadach określonych w ustawie mają prawo inne niż ubezpieczeni osoby posiadające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które posiadają obywatelstwo polskie lub uzyskały w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą, lub zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650 oraz z 2014 r. poz. 463), spełniające kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182, ze zm.), co do których nie stwierdzono okoliczności, o której mowa w art. 12 tej ustawy, na zasadach i w zakresie określonym dla ubezpieczonych. W świetle art. 54 ust. 1 tejże ustawy dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, jest decyzja wójta (burmistrza, prezydenta) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, potwierdzająca to prawo. Z powyższych przepisów wynika, że dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych jest decyzja prezydenta potwierdzająca to prawo. W przedmiotowej sprawie taka decyzja została wydana w dniu [...] r. Zgodnie z art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164. poz. 1027 ze zm.) decyzja powinna zawierać numer PESEL świadczeniobiorcy. Przedmiotowa decyzja nie zawierała numeru PESEL. Brak numeru PESEL w w/w decyzji powoduje, że Narodowy Fundusz Zdrowia wstrzymał płatność za świadczenia zdrowotne udzielone pacjentowi wskazując na braki formalne uniemożliwiające poprawne zweryfikowanie pozycji rozliczeniowych. Jednocześnie NFZ poinformował szpital o możliwości wystąpienia z wnioskiem o sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. w wyroku z dnia 26 listopada 2015 r. sygn. II SA/Sz 897/15 wskazał, że Kolegium jak i Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] r. naruszyli w sposób istotny przepis art. 113 § 1 k.p.a. Ponadto uznał, że numer PESEL jest takim elementem decyzji administracyjnej w przedmiocie potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, który może podlegać modyfikacji w trybie art. 113§ 1 k.p.a. W związku z ww. wyrokiem, MOPS pismem z dnia 7 marca 2016 r. wezwał Szpital A do wskazania numeru PESEL. W odpowiedzi na pismo wzywające do uzupełnienia złożonego wniosku o sprostowanie błędu decyzji nr [...] z dnia [...] r. poprzez wskazanie numeru PESEL świadczeniobiorcy, Szpital poinformował, że wykonanie tego wezwania nie jest możliwe. Skoro świadczeniobiorca nie posiadał numeru PESEL żądanie jego wskazania przez Szpital jest więc bezpodstawne. Szpital zaznacza także, że istnieje możliwość nadania numeru PESEL na podstawie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (rozdział 7A art. 31A-31C). Oznacza to, że organ wydając przedmiotową decyzję w momencie kiedy powziął wiadomość o braku numeru PESEL pacjenta powinien wszcząć procedurę w sprawie nadania numeru PESEL. Organ jednak tego nie zrobił. Szpital A stoi na stanowisku, że nie może ponosić negatywnych skutków błędnego działania organu przy wydaniu w/w decyzji, co potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. w prawomocnym wyroku wydanym w przedmiotowej sprawie w dniu 26 listopada 2015 r. Wydanie decyzji z naruszeniem przepisu art. 54 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych uniemożliwia szpitalowi rozliczenie udzielonych świadczeń. Skarżący powołał się również na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. zawartego w wyroku z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie IV SA/ Gl 329/10, w którym Sąd stwierdził, że "Skoro świadczeniodawca ponosi w stanie nagłym ryzyko (także o charakterze finansowym) związane z ratowaniem zdrowia i życia osoby nieubezpieczonej, do czego jest zobowiązany (art. 7 u.z.o.z.), to nie może zostać pozbawiony uprawnienia do potwierdzenia prawa tej osoby do świadczeń opieki zdrowotnej. Stąd też w przepisie art. 54 ust. 4 ustawy z 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych ustawodawca skorelował uprawnienie świadczeniodawcy do złożenia wniosku z jego materialnym prawem do domagania się decyzji (wskazuje na to imperatywna forma czasownikowa "wydaje się") od właściwego organu jednostki samorządu terytorialnego, potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej w związku z udzieleniem przez niego nieubezpieczonemu świadczeniobiorcy określonych świadczeń medycznych (art. 54 ust. 1 ustawy). Jest to zatem interes prawny świadczeniodawcy, którego realizacja, poprzez podjęcie stosownej decyzji, dopiero w dalszej perspektywie stanowić będzie podstawę do dochodzenia wynagrodzenia za udzielone świadczenie". Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 113 § 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta K. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO wskazało, iż w jego ocenie zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 113 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Jak wynika z treści przepisu sprostowaniu podlegają jedynie ściśle określone wady wydanych decyzji, tj. błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki pisarskie. Przedmiotem stosowania rozwiązań związanych ze sprostowaniem treści decyzji przewidzianej w art. 113 § 1 k.p.a. są wady nieistotne takiego aktu administracyjnego, natomiast wady istotne weryfikowane są przy wykorzystaniu zwykłych bądź nadzwyczajnych środków prawnych. Ustawodawca, mówiąc o możliwości prostowania błędów pisarskich i rachunkowych czy też innych oczywistych omyłek, nie daje ustawowej definicji tych pojęć, w związku z czym, stosując ten przepis, należy mieć na uwadze potoczne ich znaczenie (por.wyr ok NSA w Lublinie z 13 marca 1998 r., I SA/LU 1091/96, Legalis; wyrok WSA w Warszawie z 16.1.2006 r., VII SA/W A 1059/05, Legalis). W orzecznictwie sądów administracyjnych znajduje się całe spektrum orzeczeń dotyczących prostowania wadliwych decyzji. Z ich lektury nasuwa się wniosek, iż błąd pisarski i rachunkowy (czyli omyłka w wykonywaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia) oraz oczywista omyłka mogą mieć wymiar wyłącznie techniczny, niestanowiący kategorii uchybień podlegających sprostowaniu wady procesu decyzyjnego (por. wyrok NSA w Gdańsku z 16.6.1999 r., I SA/GD 564/98,). Tego rodzaju omyłką może być m.in., widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów (wyrok WSA w Warszawie z 16.1.2006r., VII SA/Wa 1059/05, wyrok NSA z 20.7.2010 r., I OSK 323/10,), widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 5.2.2009 r., II SA/Bd 942/08, Legalis). Z kolei oczywistość innej omyłki psarskiej polega na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między myślą (zamierzeniem) wyrażoną przez organ administracji publicznej a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwość faktów (wyrok NSA z 19.7.2002 r., IV SA 498/01, wyrok WSA w Warszawie z 24.1.2008 r., III SA/Wa 3802/06,). Widoczna omyłka może wiązać się z niewłaściwym użyciem np. wyrazu, widocznie mylną pisownią albo niezamierzonym opuszczeniem jednego lub więcej wyrazów. Taka sytuacja może się więc wiązać z tym, że w decyzji administracyjnej wyrażono coś, co widocznie niezgodne jest z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ administracji publicznej, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy omyłkę pisarską. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Kolegium uznało, że sprostowanie przywołanej decyzji z dnia [...] r. na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. byłoby możliwe, jednakże jedynie w przypadku pominięcia w treści tej decyzji, wcześniej nadanego p. W. L., numeru PESEL, względnie błędnego podania w niej wszystkich elementów składających się na numer PESEL. W ocenie Składu Orzekającego Kolegium pogląd taki znajduje potwierdzenie w przywołanym przez WSA w Szczecinie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2015 r. (sygn. akt OSK 1020/11), w którym Naczelny Sąd stwierdził, że pominięcie w nazwie podmiotu, na rzecz którego wydano decyzję, części nazwy organu było uchybieniem możliwym do sanowania w trybie rektyfikacji decyzji administracyjnej w trybie art. 113 § 1 K.p.a. Natomiast w tej konkretnej sprawie, w sytuacji gdy numeru PESEL w ogóle nie nadano, sprostowanie decyzji w tym zakresie nie może mieć miejsca z przyczyn formalnych, trudno bowiem uznać, iż niezamieszczenie w decyzji numeru PESEL świadczeniobiorcy, stanowiło błąd pisarski, czy tym bardziej rachunkowy. Ponadto wada decyzji nie stanowi, w ocenie Kolegium, "innej oczywistej omyłki". Brak numeru PESEL świadczeniobiorcy w spornej decyzji, był zamierzony przez organ pierwszej instancji. Wynika to z treści zgromadzonych dokumentów, w tym opinii prawnej w kwestii dopuszczalności wydania decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń zdrowotnych, sporządzonej przez radcę prawnego przed wydaniem decyzji z dnia [...] r. Potwierdza to również treść uzasadnienia przedmiotowej decyzji. W tych okolicznościach należy zgodzić się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, że wada decyzji z dnia [...] r. nie podlega sprostowaniu, nie można jej bowiem zakwalifikować do żadnego z typów wad decyzji, określonych w art. 113 § 1 k.p.a. W związku z powyższym Kolegium uznało, iż kwestionowane postanowienie jest prawidłowe i nie narusza przepisów prawa. Kolegium dodało, że definitywne rozwiązanie sprawy wymaga od MOPS w K. i Szpitala A podjęcia starań w kierunku nadania świadczeniobiorcy numeru PESEL. Powyższe postanowienie SKO Dyrektor Szpitala A zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając mu naruszenie: 1. art. 113 K.p.a. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie wada decyzji z dnia [...] r. nie podlega sprostowaniu, 2. art.8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie w sposób podważający zaufanie do władzy publicznej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył przytoczoną wyżej argumentację zawartą w zażaleniu, obszernie przedstawiając okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Szpital A nie zgadza się ze skarżonym rozstrzygnięciem ponieważ w jego ocenie, jest ono niezgodne z wyrokiem WSA w S. wydanym w niniejszej sprawie w dniu 26 listopada 2015 r. (sygn. II SA/Sz 897/15). Aktualnie pomimo wydania decyzji potwierdzającej prawo pacjenta W. L. do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, Szpital jako świadczeniodawca nie ma możliwości rozliczenia udzielonych świadczeń z uwagi na błędy formalne decyzji, tj. brak numeru PESEL pacjenta. Błąd popełniony przez organ administracji polegający na wydaniu decyzji z naruszeniem przepisu art. 54 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych uniemożliwia szpitalowi rozliczenie udzielonych świadczeń. Błędna decyzja nie może zostać wykonana. Zgodnie bowiem z § 26 ust. 3 Ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej "przedstawienie przez świadczeniodawców niekompletnych dokumentów rozliczeniowych, informacji, o której mowa w § 17 ust. 2, dokumentów o których mowa w § 23 ust. 5 i 6 lub przedstawienie dokumentów sporządzonych w sposób nieprawidłowy i nierzetelny powoduje wstrzymanie płatności w całości lub w części należności, w zakresie rozliczenia, do którego Oddział Wojewódzki Funduszu powziął zastrzeżenia". Zdaniem skarżącego, jego stanowisko znajduje potwierdzenie we wskazanym zażaleniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 15 lutego 2011 r. wydanym w sprawie IV SA/ Gl 329/10. W ocenie skarżącego w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do sprostowania przedmiotowej decyzji, bowiem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, sprostowanie nie doprowadzi do zmiany merytorycznej orzeczenia. Wadliwość decyzji i odmowa jej sprostowania podważa zaufanie do organów władzy publicznej. Szpital realizując obowiązki wynikające z ustawy, pomimo potwierdzenia prawa pacjenta do świadczeń zdrowotnych, nie może otrzymać należnego mu wynagrodzenia z Narodowego Funduszu Zdrowia. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym wyeliminowaniu z obrotu prawnego przez sąd administracyjny podlegał będzie akt, który narusza przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepis postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też, poprzez naruszenie prawa, daje podstawę do wznowienia postępowania, jak również gdy obarczony jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 p.p.s.a.). Dokonana według wskazanego wyżej kryterium sądowa kontrola zaskarżonej decyzji kasacyjnej dała podstawy do stwierdzenia, iż dotknięta jest ona wadą, o której mowa w art. 153 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z powyższym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. W niniejszej sprawie ta ostatnia przesłanka ta nie zachodzi. W tej sytuacji zarówno organ, do którego należy wydanie stosownego aktu, jak i sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy związany jest oceną prawną zawartą w prawomocnym wyroku. Z jego treści jednoznacznie wynika, iż organ który wydał opisane wyżej zaświadczenie o prawie do świadczenia, zobowiązany jest sprostować je w trybie art. 113 K.p.a. przez wskazanie numeru PESEL danej osoby. W świetle powyższego rozstrzygnięcia organ nie może się od tego uchylić przez twierdzenie, iż osoba ta nie miała przyznanego numeru PESEL, tym bardziej, że do niego (organu I instancji) należy też przyznawanie tego numeru. W świetle przytoczonego wyżej przepisu art. 153 P.p.s.a. organ nie może polemizować z wyrażonym w prawomocnym wyroku stanowiskiem i oceną Sądu. Może to czynić jedynie w przewidzianych prawem procesowym trybach weryfikacji prawomocnych orzeczeń Sądu. W tym stanie rzeczy, skargę należało uznać za uzasadnioną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 153 P.p.s.a. zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji. uchylić. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy wydające zaświadczenie o prawie do świadczeń medycznych winny mieć na uwadze przedstawione wyżej stanowisko Sądu. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ww. ustawy.