II SA/Sz 942/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 listopada 2018 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy oddala skargę. Wnioskiem z dnia 6 lipca 2016 r. E. C. zwrócił się do Urzędu Gminy K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na terenie działki nr [...] w obrębie gminy K. polegającej na budowie zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym, obejmującej budynek mieszkalny (o powierzchni 201,6 m2, szerokości 11,20 m; długości 180 m; wysokości do okapu 4 m; do kalenicy max 8) i budynek gospodarczo – garażowy (o powierzchni zabudowy 127 m2, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Wnioskodawca wskazał, że przy budynku jednorodzinnym przewiduje się też budowę ogrodu zimowego o powierzchni 27,3 m2 . Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Wójt Gminy K. umorzył postępowanie zainicjowane powyższym wnioskiem wskazując, że dla działki nr [...] w 2013 r. wydano decyzję o warunkach zabudowy nr [...], dotyczącą budowy zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym, obejmującej budynek mieszkalny i budynek gospodarczy (garaż), z niezbędną infrastrukturą techniczną. Organ wskazał też, że w dniu [...] r. Wójt Gminy K. postanowieniem nr [...] sprostował ww. decyzję nr [...], w zakresie przedmiotu części inwestycji poprzez zmianę określenia: "budynek gospodarczy (garaż)" na "budynek gospodarczy z częścią garażową". Ponadto organ wskazał, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wolno stojącego budynku mieszkalnego i wolno stojącego budynku gospodarczego z częścią garażową w zespole zabudowy zagrodowej, na terenie działki nr [...] z obrębu K. , gmina K.. Powołując się na przeprowadzoną w toku postępowania wizję lokalną organ I instancji stwierdził, że na działce nr [...], znajduje się budynek mieszkalny, budynek gospodarczo-garażowy i budynek gospodarczy w stanie "zamkniętym wykończeniowym". Stwierdził też, że przedstawiciel właściciela działki nr [...] odmówił zgody na wykonanie zdjęć dokumentujących wizję lokalną. W toku tego postępowania administracyjnego Wójt Gminy K. otrzymał od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. kopię decyzji nr [...] z dnia [...] r., nakazującej E. C., rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego – suszarni na działce nr [...]. W oparciu o uzasadnienie wskazanej decyzji organ ustalił, że na działce nr [...] wykonano nadto roboty budowlane, polegające na budowie wolno stojącego budynku suszarni, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wobec tej budowli PINB w P. wszczął z urzędu postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w oznaczonym terminie określonych dokumentów. Zobowiązany nie wywiązał się z nałożonego obowiązku, wobec czego, zgodnie z art. 48 ust.1 ustawy Prawo budowlane, wydano decyzję o rozbiórce budynku suszarni. Dodatkowo organ I instancji powołał się na decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r., uchylającą ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...], w części dotyczącej wolno stojącego budynku gospodarczego z częścią garażową na działce nr [...], z której wynika, że w dniu 8 września 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P., po przeprowadzeniu kontroli budowy na działce nr [...], stwierdził istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budynku gospodarczego z częścią garażową, a w konsekwencji na podstawie art. 51 ust.1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, zobowiązał inwestora do sporządzenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego budynku gospodarczego z częścią garażową, w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. W wyniku przeprowadzonego w związku z wnioskiem strony z dnia 6 lipca 2018 r. postępowania, organ I instancji ustalił, że wniosek z dnia 6 lipca 2016 r. dotyczy: - budowy budynku mieszkalnego, która jest realizowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...], a także budowy przy południowo-zachodniej elewacji budynku mieszkalnego - "ogrodu zimowego" o powierzchni zabudowy 27,3 m2, który nie wymaga pozwolenia na budowę; - budowy budynku gospodarczo-garażowego, który obejmuje dwie części połączone łącznikiem: budynek gospodarczy z częścią garażową realizowany jest na podstawie uchylonego pozwolenia na budowę nr [...], budynek gospodarczy (suszarnia) wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jednocześnie organ wskazał, że planowana jest rozbudowa budynków "o łącznik i połączenie ich w jeden budynek", co do których trwa postępowanie PINB, zaś z wniosku nie wynika aby dotyczył on postępowania legalizacyjnego lub, że planowana inwestycja powiązana jest z wyburzeniem budynku suszarni, zgodnie z decyzją PINB w P. z dnia [...] r. Podsumowując Wójt Gminy K. stwierdził, że postępowanie w sprawie złożonego wniosku okazało się bezprzedmiotowe, wobec czego należało je umorzyć na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Po rozpatrzeniu złożonego przez E. C. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w całości w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, podzielając jego stanowisko. Po rozpatrzeniu wniesionej przez E. C. skargi, powyższe decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 203/17. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że o bezprzedmiotowości postępowania można mówić wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Wydanie decyzji o umorzeniu postępowania wiąże się z koniecznością uprzedniego zebrania kompletnego materiału dowodowego i poprawnego ustalenia na jego podstawie stanu faktycznego sprawy, który będzie wykluczał prawną możliwość merytorycznego jej rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że organy obu instancji przedwcześnie umorzyły postępowanie w sprawie – jako bezprzedmiotowe. W szczególności – zdaniem Sądu – za nieznajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym należało uznać stanowisko Wójta Gminy K. odnoszące się do wnioskowanego budynku mieszkalnego w zakresie wskazania, że jego charakterystyczne parametry są zgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym wykonanym w oparciu o decyzję ustalającą warunki zabudowy z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r., organ I instancji powołując się na charakterystyczne parametry projektowanych budynków stwierdził, że "świadczą one o zamiarze budowy nowej zabudowy". W tych okolicznościach, za lakoniczne należy uznać stwierdzenie Wójta Gminy K. o braku elementu w stosunku administracyjno-prawnym, który przesądza o bezprzedmiotowości postępowania w odniesieniu do budynku mieszkalnego. W ocenie Sądu, w aktach brak jest dokumentacji umożliwiającej zbadanie czy wspomniany budynek gospodarczy (suszarnia) jest tożsamy z budynkiem gospodarczo-garażowym wymienionym we wniosku z dnia 6 lipca 2016 r. (gdzie nie wspomina się o suszarni), jak też dokumentów w oparciu, o które organ uznał, że wniosek nie dotyczy legalizacji obiektu. Co prawda organ II instancji dołączył do akt notatkę urzędową, z której powyższa okoliczność, jego zdaniem, ma wynikać, jednakże jej treść wskazuje jedynie, że inwestycja nazwana budynkiem mieszkalnym wraz z oranżerią nie występuje w prowadzonych przez organ nadzoru budowlanego postępowaniach i w zakresie tej inwestycji nie wydawano żadnego postanowienia o nałożeniu obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy w trybie legalizacji. Z powyższego nie wynika zatem czy takie postanowienie było wydawane w odniesieniu do budynku suszarni. Zdaniem Sądu, czynności procesowe podjęte przez organ I instancji w ramach postępowania wyjaśniającego były znikome i nie przyczyniły się do rzetelnego wyjaśnienia i udokumentowania spornych zagadnień stosownie do wymogów przewidzianych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Czynności te ograniczyły się do uzyskania wybiórczych decyzji: z dnia [...] r. – zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej E. C. pozwolenia na budowę wolno stojącego budynku mieszkalnego oraz wolno stojącego budynku gospodarczego z częścią garażową, z dnia [...] r. – uchylającej decyzję z dnia [...] r. w części dotyczącej wolno stojącego budynku gospodarczego z częścią garażową na terenie działki nr [...] w K. , a także z dnia [...] r. nakazującej inwestorowi rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku suszarni. Do akt nie dołączono natomiast dokumentacji umożliwiającej jednoznaczne stwierdzenie czy opisane wyżej decyzje dotyczyły zamierzenia tożsamego z tym, które zostało określone we wniosku z dnia 6 lipca 2016 r. czy też są to różne inwestycje. Również SKO nie naprawiło powyższych uchybień. W związku z powyższym Sąd wskazał, iż ponownie rozpoznając sprawę organy administracji winny podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a w szczególności poprzez dołączenie do akt sprawy materiałów stanowiących podstawę wniosków organów oraz poczynienie ustaleń, czy obiekty objęte wnioskiem, znajdują się na terenie zainwestowanej działki, w sytuacji gdy wobec jednego z nich zostało wydane rozstrzygnięcie o rozbiórce. Jednoznacznego ustalenia wymaga też, jakie konkretnie obiekty zostały objęte decyzją o warunkach zabudowy z [...] r., jakich obiektów dotyczyła częściowo uchylona decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. oraz czy faktycznie zachodzi tożsamość którychkolwiek obiektów wskazanych we wniosku z dnia 6 lipca 2016 r. z opisanymi wyżej przedsięwzięciami. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] r., znak [...] ponownie umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wskazanego we wniosku z dnia 6 lipca 2016 r. zamierzenia inwestycyjnego dotyczącego działki nr [...] jako bezprzedmiotowe ze względu na niepełnienie wymagać art. 50 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że we wniosku inwestora nadano charakterystyczne parametry projektowanych budynków, co jednoznacznie świadczy o zamiarze budowy nowej zabudowy, w szczególności wniosek nie dotyczy procedury legalizacyjnej prowadzonej przez PINB. Rozpoznając ponownie ww. wniosek organ, kierując się wskazaniami WSA w Szczecinie zawartymi w wyroku z dnia 30 kwietnia 2017 r. przeanalizował dotyczące tej samej działki: decyzję organu budowlanego z dnia [...] r. nr [...] o pozwoleniu na budowę, kopię rysunku zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki nr [...], rzutu parteru, poddasza i przekroju budynku mieszkalnego, rzutu i przekroju budynku gospodarczo-garażowego oraz decyzję z dnia [...] r. nr [...] uchylającą częściowo decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...], decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nakazującą rozbiórkę budynku suszarni wybudowanego bez pozwolenia na budowę, postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o zawieszeniu postępowania odwoławczego w sprawie nakazu rozbiórki budynku suszami, decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie istotnego odstąpienia od zatwierdzonego pozwolenia na budowę budynku gospodarczego z częścią garażową, decyzję zobowiązującą inwestora E. C. do przedłożenia projektu zamiennego uwzględniającego zmiany w budynku gospodarczym z częścią garażową w budowie. Organ pierwszej instancji zamierzał też ponownie przeprowadzić oględziny na terenie działki nr [...] w dniu 11 września 2017 r., o czym zawiadomił pełnomocnika inwestora, który w odpowiedzi zanegował potrzebę takich oględzin. We wskazanym terminie pracownik gminy nie został wpuszczony na teren ogrodzonej nieruchomości. W ocenie organu pierwszej instancji analiza powyżej wskazanych dokumentów, pokazuje, że wniosek inwestora faktycznie dotyczy rozbudowy budynku gospodarczego z częścią garażową (2 części, południowo-wschodnia i północno-zachodnia), w odniesieniu do której jest prowadzone postępowanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wnioskowana budowa ogrodu zimowego dobudowanego do południowo-zachodniej elewacji budynku mieszkalnego stanowi przydomową oranżerię o powierzchni do 35 m˛, który to obiekt nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (realizowany może być na podstawie zgłoszenia właściwemu organowi budowlanemu – art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego), w związku z czym nie wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zatem wniosek o ustalenie warunków zabudowy w części dotyczy zamierzenia nieobjętego obowiązkiem ustalania pozwolenia na budowę, w części zaś dotyczy budynku już zrealizowanego na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a parametry budynku określone we wniosku zawierają się w ustaleniach decyzji o warunkach zabudowy nr [...], w części zaś dotyczy budowy budynku gospodarczo-garażowego składającego się z części objętych postępowaniem prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w trybie art. 48, 50, 51 ustawy Prawo budowlane. Wniosek nie dotyczy zatem nowej zabudowy, po wyburzeniu zabudowy istniejącej, ani nie dotyczy legalizacji budynków wykonanych bez wymaganego pozwolenia. W ocenie organu pierwszej instancji, nie jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy, skoro inwestor nie wykazał, że działa w celu wykonania obowiązku nałożonego na niego postanowieniem wydanym przez organ nadzoru budowlanego w trybie art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Złożenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia już zrealizowanego, a nie na potrzeby legalizacji tego zamierzenia, stanowi inną uzasadnioną przyczynę w rozumieniu art. 61a K.p.a. odmowy wszczęcia postępowania, a w razie jego błędnego wszczęcia, podstawę dla umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Od powyższej decyzji E. C. złożył odwołanie, w którym zarzucił jej naruszenie: art. 50 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 105 § 1 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a., art. 7 i 77 § 1 K.p.a. oraz art. 9 K.p.a. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że warunki zabudowy są wydawane również w odniesieniu do zamierzeń, które nie wymagają w świetle przepisów Prawa budowlanego pozwolenia na budowę, za wyjątkiem jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu trwającej do roku (art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zatem dla wnioskowanego ogrodu zimowego powinny być ustalone w drodze decyzji warunki zabudowy. Podniesiono też, że skoro dla części inwestycji organ nadzoru budowlanego nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, to aby sprostać temu zobowiązaniu inwestor powinien uzyskać warunki zabudowy dla tych potrzeb. Inwestor może uzyskać więcej jak jedną decyzję o warunkach zabudowy dla jednej inwestycji. W przypadku objęcia jednym pozwoleniem na budowę zamierzenia składającego się z wybranych obiektów lub zespołu obiektów mogących funkcjonować samodzielnie dopuszczalne będzie wydanie więcej niż jednej decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do tego samego inwestora i zamierzenia, w stosunku do części nie objętych pozwoleniem na budowę. Zarzut naruszenia art. 9 K.p.a. dotyczy zaniechania informowania inwestora o stanie prawnym i faktycznym, co spowodowało negatywne dla strony skutki. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze S. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przypomniał, że w wyroku z dnia 20 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II SA/Sz 203/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny wytknął, że ustalenia organu I instancji w zakresie istnienia na działce nr [...] w K. budynku mieszkalnego, budynku gospodarczo-garażowego oraz budynku gospodarczego, nie zostały udokumentowane. Organ I instancji nie udokumentował również, że wnioskowany do ustalenia warunków zabudowy budynek mieszkalny został już zrealizowany na działce nr [...] zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym w oparciu o wcześniej wydaną decyzję o warunkach zabudowy z dnia [...] r. Ponadto Sąd wskazał, że organ pierwszej instancji nie udokumentował również, iż wnioskowany do ustalenia warunków zabudowy budynek gospodarczo-garażowy jest tożsamy z budynkiem gospodarczym (suszarnią) wybudowanym bez pozwolenia na budowę oraz że do wybudowanego samowolnie budynku nie było wydawane postanowienie o nałożeniu obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Sąd wskazał, że organy powinny podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Jednoznacznego ustalenia wymaga też, jakie konkretnie obiekty zostały objęte decyzją o warunkach zabudowy z [...] r., jakich obiektów dotyczy częściowo uchylona decyzja o pozwoleniu na budowę z [...] r. oraz czy faktycznie zachodzi tożsamość którychkolwiek obiektów wskazanych we wniosku z 6 lipca 2016 r. z opisanymi przedsięwzięciami. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze wystąpiło do Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. o przesłanie akt postępowania dotyczących samowolnego wybudowania obiektu budowlanego na terenie działki nr [...] w K. - budynku suszami, oraz do Wójta Gminy K. o przesłanie akt postępowania zakończonego decyzją o warunkach zabudowy nr [...] z [...] r. wraz z postanowieniem prostującym. Pełnomocnik inwestora zapoznał się z przesłanymi aktami, zaś w piśmie z dnia 9 marca 2018 r. podtrzymał złożone odwołanie wraz z podniesionymi w nim zarzutami. Wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową organu administracji, ma charakter deklaratoryjny, a organ prowadzący postępowanie jest związany treścią wniosku inwestora i nie może opisanego w nim zamierzenia modyfikować, a okoliczność popełnienia przez wnioskodawcę samowoli budowlanej nie pozwala na umorzenie postępowania, gdyż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wprowadza zakazu ustalania warunków zabudowy dla obiektu wzniesionego samowolnie. Jednocześnie pełnomocnik przedłożył kopie: - postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r. wzywającego E. C. do wykonania w terminie do dnia 28 lutego 2017 r. obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] r. - złożenia czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego budowy budynku gospodarczego z częścią garażową na działce nr [...] w miejscowości K. wraz z dokumentami potwierdzającymi posiadanie przez projektantów sporządzających projekt stosownych uprawnień i przynależność do właściwych izb samorządu zawodowego. - projektu budowlanego zamiennego dla budynku gospodarczo-garażowego w zabudowie zagrodowej w gospodarstwie rolnym wraz z projektem zagospodarowania. W dalszej części uzasadnienia decyzji Kolegium wskazało, że decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy K. ustalił na rzecz E. C. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę jako zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym: budynku mieszkalnego wolno stojącego i wolno stojącego budynku gospodarczego – garażu dwustanowiskowego, na działce nr [...] obręb geodezyjny K. . Postanowieniem z dnia [...] r. Wójt Gminy K. sprostował jako oczywistą omyłkę pisarską w zakresie oznaczenia budynku gospodarczego – garażu dwustanowiskowego na budynek gospodarczy z częścią garażową. W decyzji ustalono następujące cechy i parametry dla nowej zabudowy: - linię zabudowy – ustalono linię nieprzekraczalną wyznaczoną przez południowo – wschodnią krawędź budynku mieszkalnego na działce nr [...], - wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki – nie ustalono tego wskaźnika, ograniczając jednakże powierzchnię planowanej zabudowy zagrodowej do maksimum 260 m˛. Powierzchnia biologicznie czynna powinna obejmować co najmniej 70% działki nr [...]. - szerokość elewacji frontowej – ustalono od strony drogi krajowej nr [...]: dla budynku mieszkalnego – nie przekraczającą 19 m; dla garażu nie przekraczającą 7 m. - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowych, mierzoną od średniego poziomu terenu przed wejściem do dolnej krawędzi okapu dachu: dla budynku mieszkalnego nie przekraczającą 4 m; dla garażu nie przekraczającą 3 m. - geometria dachów - ustalono dachy strome, symetryczne, o nachyleniu połaci od 30° do 40°. Dopuszczono wykonanie lukarn i nadbudówek w dachu budynku mieszkalnego, pod warunkiem zachowania podstawowej geometrii dachu, łączna szerokość lukarn i nadbudówek nie większa niż 30% długości okapu dachu, i wysokości kalenic lub górnych krawędzi lukarn poniżej kalenicy głównej budynku. Nie ustalono układu kalenic. Powyżej ustalone warunki zabudowy odpowiadały wnioskowi inwestora, który domagał się ustalenia warunków zabudowy dla dwóch budynków – mieszkalnego i gospodarczego. W złożonym w dniu 6 lipca 2016 r. wniosku o ustalenie warunków zabudowy, E. C. domagał się ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji opisanej jako: - budowa na działce nr [...] obręb K. zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym, obejmującej budynek mieszkalny i budynek gospodarczo-garażowy dwustanowiskowy wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Inwestycja, zgodnie z opisaną charakterystyką, ma posiadać następujące cechy i parametry: - budynek mieszkalny – szerokość 11.20 m, długość 18 m, wysokość mierzona do okapu 4 m, wysokość zabudowy mierzona do kalenicy 8 m, powierzchnia budynku 201,6 m˛. Przy budynku tym inwestor przewiduje ogród zimowy o wymiarach około 4,2 m x 6,5 m, o powierzchni 27,3 m˛. Dla całej inwestycji (budynek mieszkalny) powierzchnia zabudowy ma wynosić około 360 m˛. - budynek gospodarczo-garażowy – szerokość maksymalnie 7,4 m, długość maksymalnie 26,20 m (wraz z łącznikiem), wysokość budynku do okapu maksymalnie 3 m, wysokość budynku do kalenicy maksymalnie 5,7 m, powierzchnia budynku 127 m˛. Budynki mają posiadać dach stromy, o kątach nachylenia połaci 30° – 45°. Z kolei przedstawiona charakterystyka graficzna inwestycji pokazuje, że ma ona obejmować budynek mieszkalny z dobudowanym wzdłuż elewacji frontowej budynku elementem przeszklonym oraz budynek gospodarczo-garażowy, składający się z dwóch części połączonych łącznikiem. Decyzja z dnia [...] r. o warunkach zabudowy stanowiła podstawę do wydania przez Starostę P. decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę – decyzja z dnia [...] r., zmieniona decyzją z dnia [...] r. (zakres zmiany – budowa wewnętrznej instalacji gazowej w wolno stojącym budynku mieszkalnym). Z pozwolenia na budowę wynika, że zatwierdzony projekt budowlany obejmował budynek mieszkalny o szerokości elewacji frontowej 17,93 m oraz budynek gospodarczy o szerokości elewacji frontowej 7 m. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. w dniu 8 września 2015 r. przeprowadził kontrolę robót budowlanych prowadzonych na działce nr [...], w trakcie której stwierdzono, że na terenie działki wybudowano trzeci obiekt budowlany (poza budynkiem mieszkalnym i gospodarczo-garażowym), nieobjęty pozwoleniem na budowę. Jest to budynek parterowy, murowany z cegły rozbiórkowej o wymiarach zewnętrznych 7,21 m x 5,67 m, wyposażony w instalację elektrotechniczną oraz gazową, kanalizację deszczową z odprowadzeniem wód opadowych. Dach budynku czterospadowy, od strony działki nr [...] podcień na słupach z cegły pełnej. Obiekt ma pełnić funkcje suszarni ziół. Według wskazania organu kontrolującego obiekt ten nie jest objęty decyzją o pozwoleniu na budowę i jest posadowiony w miejscu projektowanego poletka uprawnego, zgodnie z treścią zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu. Do protokołu kontroli sporządzono szkic z pomiarami oraz dokumentację fotograficzną. Przeprowadzona kontrola stanu prac budowlanych na działce nr [...] skutkowała wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P.: - w trybie art. 50 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane – postanowienia z dnia [...] r. wstrzymującego wykonywanych robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego – w zakresie budowy budynku gospodarczego z częścią garażową na działce nr [...] położonej w K. . - w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane – postanowienia z dnia [...] r. wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie na działce nr [...] wolno stojącego obiektu budowlanego - budynku suszami oraz zobowiązującego inwestora do przedłożenia, w celu doprowadzenia samowolnie wybudowanego wolno stojącego obiektu (budynku suszami) do stanu zgodnego z prawem w oznaczonym terminie zaświadczenia Wójta Gminy K. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu. - w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane – decyzji z dnia [...] r. zobowiązującej E. C. do sporządzenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego budynku gospodarczego z częścią garażowa, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz, w razie potrzeby, obowiązek wykonania określonych czynności, w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Istotne odstąpienie przez inwestora od zatwierdzonego projektu budowlanego budynku gospodarczego z częścią garażową polegało na zmianie jego lokalizacji, powierzchni zabudowy oraz szerokości i długości obiektu. Wykonany obiekt nie spełnia wymogu określonego pkt 2 decyzji Nr [...] o warunkach zabudowy – przekracza ustaloną maksymalną 7 metrową szerokość elewacji frontowej. Wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. decyzji z dnia [...] r. było podstawą do uchylenia przez Starostę Powiatowego w P. decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, ostatecznej decyzji Starosty Powiatowego z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę wolno stojącego budynku mieszkalnego i wolno stojącego budynku gospodarczego z częścią garażową w zespole zabudowy zagrodowej na terenie działki nr [...] położonej w K. – w części dotyczącej budynku gospodarczego z częścią garażową. Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nakazał E. C. rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego – budynku suszami, położonego na działce nr [...] w K. , gdyż zobowiązany inwestor nie wywiązał się z nałożonego postanowieniem z dnia [...] r. obowiązku przedłożenia, w celu doprowadzenia samowolnie wybudowanego wolno stojącego obiektu (budynku suszami) do stanu zgodnego z prawem, w oznaczonym terminie wyżej wskazanych dokumentów. Od wskazanej decyzji E. C. odwołał się do Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.. Obecnie postępowanie odwoławcze jest zawieszone (postanowieniem Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r.). Analizując powyżej opisane dokumenty oraz zestawiając je z wnioskiem strony z dnia 6 lipca 2016 r. o ustalenie warunków zabudowy, Kolegium doszło do przekonania, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa, albowiem przedmiotem wniosku z 6 lipca 2016 r. jest częściowo inwestycja, w odniesieniu do której ustalono warunki zabudowy – decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...] r. Decyzja ta ustala warunki zabudowy dla dwóch wolno stojących budynków traktowanych jako siedlisko rolnicze: budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego z częścią garażową. Ponadto w trakcie kontroli realizacji robót budowlanych na działce nr [...] w K. w 2015 r., organ nadzoru budowlanego ujawnił realizację trzech wolno stojących budynków: budynku mieszkalnego (stan surowy otwarty), budynku gospodarczego z częścią garażową (stan surowy otwarty), budynku parterowego murowanego deklarowanego jako budynek suszami (obiekt zakończony – potwierdzone dokumentacją fotograficzną). Wobec realizowanego budynku gospodarczego z częścią garażową (obiekt realizowany niezgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym) podjęto postępowanie naprawcze. Wskutek podjętego postępowania ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, w części dotyczącej budynku gospodarczego z częścią garażową została uchylona. Natomiast wobec wybudowanego budynku suszami (obiekt wzniesiony bez pozwolenia na budowę) – wszczęto postępowanie legalizacyjne zakończone decyzją o nakazie rozbiórki, z uwagi na niewywiązanie się przez inwestora z nałożonego przez organ nadzorczy obowiązku. Nakaz rozbiórki nie jest ostateczny, gdyż inwestor od decyzji odwołał się. Kolegium wskazało dalej, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności art. 59 ust. 1 tej ustawy, przewidują zasadę, że decyzję o warunkach zabudowy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydaje się dla obiektu mającego powstać lub dla obiektu już istniejącego, którego sposób użytkowania ma ulec zmianie. Do czasu nowelizacji ustawy Prawo budowlane dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r., która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., nie budziło wątpliwości stanowisko, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu możliwe jest tylko w stosunku do inwestycji projektowanej, co oznaczało, że w przypadku inwestycji zrealizowanej nie można było już ustalić takich warunków. Nowelizacja ta, na skutek dopuszczenia przez ustawodawcę możliwości legalizacji wybudowanego lub pozostającego w budowie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (art. 48) lub zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ (art. 49b), umożliwia inwestorowi uniknięcie nakazu rozbiórki obiektu, jednakże po spełnieniu szeregu warunków, w tym po uzyskaniu decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Dodatkowo, na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. P 37/06, możliwość uzyskania decyzji o warunkach zabudowy celem legalizacji obiektu budowlanego wzniesionego w warunkach samowoli została rozszerzona na sytuację, gdy w odniesieniu do tego obiektu zostało już wszczęte postępowanie rozbiórkowe. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do inwestycji już zrealizowanej lub będącej w toku dopuszczalne jest w sytuacji nałożenia na inwestora przez organ nadzoru budowlanego obowiązku przedłożenia tej decyzji w ramach postępowania zmierzającego do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. W razie gdy organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie legalizacyjne lub naprawcze w przedmiocie zrealizowanych robót budowlanych, to do jego kompetencji należy ocena, czy zachodzi potrzeba uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor, po odebraniu decyzji nakazującej rozbiórkę wybudowanego budynku suszarni ([...] r.), wystąpił z nowym wnioskiem z dnia 6 lipca 2016 r. o ustalenie warunków zabudowy, w którym domaga się ustalenia warunków zabudowy dla siedliska rolniczego, obejmującego: wolno stojący budynek mieszkalny z ogrodem zimowym oraz wolno stojący budynek gospodarczo – garażowy, składający się z dwóch części połączonych łącznikiem. Z opisowej i graficznej charakterystyki inwestycji nie ulega wątpliwości, że tym łącznikiem mają być ujawnione przez organ nadzoru budowlanego w trakcie przeprowadzonej w 2015 r, kontroli: budynek gospodarczo – garażowy oraz budynek deklarowanej suszami, który jest obiektem wzniesionym w warunkach samowoli. Z ustaleń SKO wynika, że organ nadzoru budowlanego nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do budynku suszarni, a nie budynku gospodarczo-garażowego. Inwestor nie może ubiegać się o ustalenie warunków zabudowy na działce nr [...] bez uwzględnienia istniejących już na niej wzniesionych obiektów, (mieszkalnego, suszarni oraz gospodarczo-garażowego) to znaczy tak, jakby ich w ogóle nie było. Skoro budynek suszarni istnieje i jest obiektem wzniesionym w warunkach samowoli, możliwość ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy musi pozostać w ścisłym związku z postępowaniem legalizacyjnym, w ramach którego wydawane jest postanowienie w tym przedmiocie. Wniosek inwestora w niniejszej sprawie nie pozostaje w takim związku, gdyż dotyczy zupełnie innego obiektu. Jednocześnie należy zauważyć, że drugą częścią opisanego we wniosku budynku gospodarczo-garażowego ma być już wybudowany na podstawie wydanej decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] budynek gospodarczy z częścią garażową. Kontrola organu nadzoru budowlanego realizacji robót budowlanych na gruncie wykazała realizację tego obiektu niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, w związku z czym zobowiązano inwestora do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, a nie decyzji o warunkach zabudowy. Zatem również z tego powodu brak jest podstaw do ubiegania się przez inwestora o nowe warunki zabudowy dla już realizowanego budynku. Podobnie brak jest podstaw do ubiegania się o warunki zabudowy dla realizowanego budynku mieszkalnego. Kolegium zauważyło, że kontrola przeprowadzona przez organ nadzoru budowlanego na działce nr [...] była dokonana w 2015 r., gdy budynek mieszkalny był zrealizowany w stanie surowym otwartym (bez zadaszenia). Z aktualnych ogólnie dostępnych zdjęć satelitarnych nieruchomości (zdjęcie zamieszczone w aktach postępowania organu pierwszej instancji) wynika, że obecnie budynek mieszkalny jest obiektem zadaszonym. Zatem przed uprzednim ustaleniem warunków zabudowy dla tego budynku należałoby ustalić, czy został on oddany do użytkowania oraz jaki kąt nachylenia posiada dach budynku. Zdaniem organu II instancji, skoro wniosek inwestora dotyczy kilku obiektów, to decyzja o warunkach zabudowy powinna kompleksowo rozstrzygać w zakresie całego wniosku – odnosić się do wszystkich wnioskowanych obiektów. Bezprzedmiotowość postępowania w odniesieniu do jednego z tych obiektów czyni bezprzedmiotowym całe postępowanie wywołane nowym wnioskiem inwestora o ustalenie warunków zabudowy. Pismem z dnia 9 sierpnia 2018 r. inwestor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika adw. B. K., złożył skargę na ww. decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie: - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu faktów uznanych za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiary i mocy dowodowej, - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy istniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż organ I instancji nie przeprowadził postępowania w zakresie wyznaczonym wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 203/17, - art. 7 w związku z art. 77 i art. 80 K.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz uchylenie się od podejmowania kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało dokonaniem wadliwej oceny prawnej w sprawie, - art. 105 § 1 K.p.a. poprzez umorzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, pomimo tego, że postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik obszernie rozwinął powyższe zarzuty stwierdzając, iż nie można się zgodzić z decyzją organu odwoławczego, albowiem uzasadnienie skarżonej decyzji nie wyjaśnia, dlaczego organ ten uznał decyzję Wójta Gminy K. za prawidłową. Nie spełnia ono też wymogów uzasadnienia, wskazanych w art. 107 § 3 K.p.a. Zdaniem skarżącego organ I instancji n nie wykonał wszystkich zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 20 kwietnia 2017 r. Nie dokonano ustaleń w zakresie istnienia budynków na działce skarżącego. Samo załączenie zdjęć z map Google nie jest wystarczającym dowodem w przedmiotowej sprawie. Nie dokonano również ustaleń, czy budynek suszarni jest tożsamy z budynkiem gospodarczo-garażowym, który został wzniesiony w ramach samowoli budowlanej. Postępowanie co do tego budynku jest zawieszone do czasu rozpoznania wniosku o ustalenie decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast w zakresie budynku gospodarczego z częścią garażową organ odwoławczy jedynie wskazuje, iż zobowiązano inwestora do przedłożenia projektu zamiennego, co w ocenie SKO nie rodzi obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Nie można zgodzić się z takim twierdzeniem, gdyż organ nadzoru budowlanego może zatwierdzić w postępowaniu naprawczym projekt budowlany zamienny tylko wtedy, kiedy stwierdzi, że zrealizowany obiekt jest zgodny z parametrami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy. Ani organ I instancji ani organ odwoławczy nie pokusiły się o uzyskanie informacji, czy taki projekt został złożony i czy został zatwierdzony. W decyzji brak jest wskazania powodów, dla których organ uznał, że nie zachodzą podstawy do wydania dla przedmiotowej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Skoro dla części inwestycji został nałożony obowiązek przedłożenia projektu zamiennego, to aby uczynić zadość tym wymogom należy uzyskać decyzję o warunkach zabudowy dla jego potrzeb. Nie można też się zgodzić, iż inwestor nie może uzyskać więcej jak jednej decyzji o warunkach zabudowy dla jednej inwestycji. W przypadku objęcia jednym pozwoleniem na budowę zamierzenia składającego się z wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować dopuszczalne będzie wydanie więcej niż jednej decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do tożsamego inwestora i zamierzenia. W sytuacji, gdy organ architektoniczny uprzednio udzielił pozwolenia na budowę dotyczącego części zamierzenia budowlanego zatwierdzonego projektem zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia, dopuszczalne będzie wydanie kolejnej decyzji o warunkach zabudowy dla tego samego inwestora i zamierzenia w stosunku do pozostałych jego części – nie objętych pozwoleniem na budowę. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od łącznego spełnienia ustawowych przesłanek, które wymienia art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a odmowa wydania takiej decyzji winna mieć miejsce wyłącznie, gdy którakolwiek z ustawowych przesłanek nie zostanie spełniona. W literaturze przedmiotu i w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości również kwestia deklaratoryjnego charakteru decyzji o warunkach zabudowy. Nie tworzy ona nowego porządku prawnego, ale stanowi informację o charakterze urzędowym o tym, co i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie wybudować, nie naruszając przepisów prawa. (vide: między innymi wyroki NSA o sygn. II OSK 997/06 i II OSK 1944/12, a także II OSK 72/13). Organ administracji publicznej związany jest przy tym treścią wniosku inwestora i nie może modyfikować zamierzenia inwestycyjnego. Rolą organu jest sprawdzenie czy zamierzenie objęte wnioskiem spełnia przesłanki o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym a pozytywny wynik sprawdzenia obliguje organ do uwzględnienia wniosku. Organy administracji nie zebrały całego materiału dowodowego w sprawie, zatem ich rozstrzygnięcia są wadliwe i winny ono zostać uchylone. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. prawidłowości zastosowania przez te organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi, powodujące eliminację zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż zarzuty skargi są niezasadne. Na wstępie należy podkreślić, że w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wydał wyrok z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 203/17, którym uchylił wcześniejsze decyzje organów obu instancji umarzające postępowanie administracyjne wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 6 lipca 2016 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Powodem takiego orzeczenia Sądu było niedostateczne wyjaśnienie sprawy, w szczególności, czy obiekty wskazane we wniosku skarżącego z dnia 6 lipca 2016 r. są tożsame z obiektami zrealizowanymi na przedmiotowej działce w oparciu o decyzję dotyczącą tego samego terenu i zamierzenia inwestycyjnego określonego w decyzji z [...] r. nr [...], obejmującego budowę budynku mieszkalnego i obiektu gospodarczo-garażowego w zabudowie zagrodowej. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Oznacza to, iż w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym rzeczą Sądu jest ocena, czy przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy wykonały wskazania oraz uwzględniły dokonaną przez Sąd ocenę prawną. Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych przez organ oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. uchybień procesowych (por: wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1959/160). Ani organ, ani sąd, nie mogą zatem inaczej i na nowo formułować oceny prawnej, która już raz została sformułowana w sprawie i są zobowiązane podporządkować się jej w pełnym zakresie. Sąd, ponownie orzekając w danej sprawie, zobowiązany jest zatem zbadać czy organ do tej oceny się zastosował. Jest to warunkiem oceny legalności działania organu w danej sprawie. Niezastosowanie się przez sąd pierwszej instancji do oceny prawnej wyrażonej w poprzednim wydanym w tej samej sprawie orzeczeniu sądu administracyjnego stanowi naruszenie prawa, tj. art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obu instancji, a w szczególności Samorządowe Kolegium Odwoławcze rzetelnie i właściwie zrealizowały wskazania Sądu zawarte we wskazanym wyżej wyroku w sprawie II SA/Sz 203/17. Zgodnie z tymi wskazaniami organy, w tym w szczególności organ odwoławczy, szczegółowo przeanalizowały parametry obiektów objętych wnioskiem skarżącego z 6 lipca 2016 r. w stosunku do obiektów zrealizowanych na przedmiotowej działce nr [...], a także aktualny stan prawny obiektów objętych postępowaniami organów nadzoru budowlanego w odniesieniu do obiektów wzniesionych samowolnie lub z odstępstwami od zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę, wydaną w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy nr [...] z [...] r., projektu budowlanego. Sąd podziela wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko organów, iż uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej jest możliwe tylko gdy decyzja ta jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej. Jest to stanowisko ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA sygn. akt II OSK 2333/16).Należy mieć też na uwadze, iż organ prowadzący postępowanie wszczęte wnioskiem strony o wydanie warunków zabudowy jest związany treścią tego wniosku. Może co najwyżej zasugerować inwestorowi jego modyfikację, dzięki której możliwe będzie wydanie oczekiwanej przez inwestora i odpowiadającej wymogom prawa, w tym wynikom analizy urbanistyczno-architektonicznej decyzji. Nie może natomiast samodzielnie tego wniosku modyfikować, w tym rozdzielać na poszczególne obiekty, jeżeli wiosek dotyczy inwestycji wieloobiektowej. W takiej sytuacji, nawet jeżeli wobec jednego z objętych wnioskiem obiektów wydanie wnioskowanej decyzji nie jest możliwe, wówczas organ zobowiązany jest odmówić wydania decyzji. Na niedopuszczalność samodzielnej modyfikacji przez organ wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zwraca zresztą uwagę sam skarżący jednak sprzecznie z tą zasadą twierdzi, że organ winien wydać wnioskowaną decyzję wobec obiektów nie odpowiadających obiektom objętym decyzją z [...] r. Przeprowadzona przez SKO w toku ponownego rozpoznania złożonego przez inwestora wniosku z dnia 6 lipca 2016 r., wnikliwa analiza tego wniosku oraz stanu istniejącej na przedmiotowej działce zabudowy wykazała, iż w stosunku do wybudowanego już na działce nr [...] budynku mieszkalnego, stanowiącego element zabudowy zagrodowej, nie toczy się żadne postępowanie legalizacyjne, zaś określone we wniosku z 6 lipca 2016 r. parametry dla budynku mieszkalnego, jak też jego usytuowanie, odpowiadają obiektowi wybudowanemu (istniejącemu). W tej sytuacji ponowna decyzja o warunkach zabudowy nie mogła być wydana, a tym samym nie mogła być wydana pozytywna decyzja dla całej inwestycji objętej wnioskiem z dnia 6 lipca 2016 r. Sąd, po przeanalizowaniu akt postępowania w pełni również podziela pozostałe ustalenia i oceny prawne zawarte w zaskarżonej decyzji. W szczególności zgodzić się należy ze stanowiskiem, iż dla obiektów lub poszczególnych elementów zrealizowanej już inwestycji wieloobiektowej, wobec której toczą się postępowania przed organami nadzoru budowlanego w związku ze stwierdzoną przez te organy samowolą budowlaną lub odstępstwem od zatwierdzonego ostateczną decyzją projektu budowlanego inwestor może się ubiegać o wydanie decyzji o warunkach zabudowy tylko na potrzeby wszczętego postępowania legalizacyjnego. W takim jednak wypadku wystąpienie o ustalenie warunków zabudowy musi zostać poprzedzone stosownym postanowieniem organu nadzoru budowlanego (art. 48 ust. 2 lub 49 ust. 1 Prawa budowlanego), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wprawdzie w okolicznościach tej sprawy organ winien był wydać decyzję merytoryczną, odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla określonego we wniosku z dnia 6 lipca 2016 r. zamierzenia inwestycyjnego, obejmującego obiekty wobec których nie toczy się postępowanie legalizacyjne, a nie odmawiać wszczęcia postępowania w oparciu o art. 61a K.p.a., a w związku z jego wszczęciem – umarzać na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. (w sprawie nie zachodzi bowiem bezprzedmiotowość postępowania tylko brak możliwości wydania zgodnej z wnioskiem inwestora decyzji), jednakże – w ocenie Sądu – uchybienie to nie miało wpływu na materialnoprawny wynik tej sprawy w postaci braku decyzji, o wydanie której wystąpił skarżący. W tym stanie rzeczy Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i w oparciu o art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.