II SA/Sz 963/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K. K. i L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących K. K. i L. K. solidarnie kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2016 r., L. i K. K., dalej jako "skarżący", zwrócili się do Burmistrza Z. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na pomieszczenia mieszkalne wraz z budową niezbędnej infrastruktury technicznej, w tym zbiornika na gaz płynny i instalacji zewnętrznej na terenie działek nr [...] oraz [...] położonych w obrębie C., gmina Z.. Burmistrz Z., decyzją z dnia [...] r., ustalił wnioskowane warunki zabudowy. Rozstrzygnięcie to było przedmiotem postępowania odwoławczego, w wyniku którego Kolegium decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Burmistrz Z., ponownie rozpatrując sprawę, decyzją z dnia [...] r. ustalił na rzecz skarżących warunki zabudowy dla opisanej inwestycji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że spełnione zostały wszystkie warunki wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na terenie działki będącej przedmiotem inwestycji położony jest bowiem budynek mieszkalny wielorodzinny, a wnioskowana zmiana nie wprowadza nowej funkcji na analizowanym terenie, lecz stanowić będzie jego kontynuację. Nadto teren zapewniony ma dostęp do drogi publicznej, zaś skoro na działce nr [...] planowana jest realizacja jedynie niezbędnej infrastruktury technicznej, to tym samym nie jest wymagane, aby działka ta miała zapewniony dostęp do drogi publicznej. W odwołaniu od powyższej decyzji, A. i A. L., będący wraz z wnioskodawcami współwłaścicielami działki nr [...], wskazali na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz wadliwe sporządzenie analizy stanu faktycznego i prawnego terenu inwestycji. Nie zgadzając się z będącą podstawą decyzji analizą odwołujący się podnieśli, że jak wynika z jej treści teren działki zabudowany jest budynkiem mieszkalnym, gdy tymczasem w ewidencji gruntów i budynków na działce tej ujawnione są dwa budynki, a istnienie drugiego budynku oraz jego funkcję pominięto. Poza tym w analizie ograniczono się do stwierdzenia, że teren działki nr [...] stanowi wspólność osób fizycznych, pomijając całkowicie fakt podziału działki na części przeznaczone do wyłącznego korzystania przez poszczególnych współwłaścicieli. Ponadto w odwołaniu wskazano, że: - organ powołał się na ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Z., mimo że nie jest on aktem prawa miejscowego; - pozostawiono bez zmian ustalenie dotyczące minimalnej ilość miejsc parkingowych, w sytuacji gdy zwiększa się ilość mieszkań, - organ błędnie przyjął, że teren działki nr [...], na której planowana jest lokalizacja zbiornika na gaz płynny nie musiał posiadać dostępu do drogi publicznej; - decyzja wydana została w oparciu o wadliwie wykonaną analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania, w sytuacji gdy na małej powierzchni powstanie budynek wielomieszkaniowy, zaś charakter planowanej inwestycji powinien zostać oceniony przez pryzmat istniejącej w tym obszarze zabudowy jednorodzinnej; - opracowany projekt budowlany został sporządzony niezgodnie z § 12 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W wyniku rozpoznania złożonego odwołania, decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję organu I instancji w całości, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium podniosło, iż organ rozstrzygnął wniosek, pomimo niespełnienia przesłanek warunkujących wydanie pozytywnej decyzji, nie wskazania w analizie działki stanowiącej odniesienie w zakresie funkcji i gabarytów dla wnioskowanej zabudowy oraz wobec nieokreślenia obecnego stanu faktycznego i prawnego działki objętej wnioskiem. Za niedopuszczalne Kolegium uznało przywoływanie ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. oraz określenie poszczególnych parametrów i wskaźników zabudowy zarówno w decyzji jak i w jej projekcie jako "bez zmian". Powyższa decyzja Kolegium została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1212/17. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji wywiódł, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. albowiem argumentacja Kolegium wskazuje na możliwość merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Sąd wyjaśnił, że wynikający z zasady dobrego sąsiedztwa warunek dostosowania nowej zabudowy do starej znajduje zastosowanie wówczas, gdy zamierzenie wnioskodawcy obejmuje budowę, czyli wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę lub nadbudowę obiektu istniejącego. Nie znajduje natomiast zastosowania w przypadku inwestycji polegającej na przebudowie, remoncie lub rozbiórce istniejącego już obiektu. Nadto podkreślił, że Kolegium zgodnie z zasadą dwuinstancyjności miało obowiązek dokonać analizy stanu faktycznego i prawnego nieruchomości, której dotyczy wniosek, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który był wystarczający do jej przeprowadzenia. Z kolei zakres decyzji, w którym organ odwołał się do ustaleń Studium, zdaniem sądu, pozostaje bez wpływu na jej legalność. Zaznaczył również, że jeżeli przedmiotem inwestycji jest przebudowa budynku i zmiana sposobu użytkowania, w której nie dochodzi do zmian w wysokości górnej kalenicy, układzie dachu, kącie jego nachylenia czy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej czy jej szerokości, to określenie tych wskaźników jako nie ulegających zmianie nie jest nieprawidłowe. Po zwrocie akt z sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 59-64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073- dalej jako: "u.p.z.p"), uchyliło decyzję Burmistrza Z. z dnia [...] r. i orzekło o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, że wnioskodawcy pismem z dnia 1 marca 2017 r. uzupełnili swój wniosek z dnia 26 kwietnia 2016 r. określając poszczególne parametry obiektu danymi liczbowymi, ale parametrów tych organ I instancji w decyzji będącej przedmiotem postępowania odwoławczego nie uwzględnił. Przechodząc do oceny spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło, że w treści analizy urbanistyczno-architektonicznej, brak jest wskazanej przez organ działki położonej w wyznaczonym obszarze stanowiącym tzw. "dobre sąsiedztwo", która stanowiłaby odniesienie w zakresie funkcji dla wnioskowanej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Ponadto w analizie tej nie określono parametrów i gabarytów obiektów istniejących na poszczególnych działkach położonych w granicach wyznaczonego obszaru, w tym działki objętej inwestycją. Przy czym w jej pkt 2.12. istnieje w dalszym ciągu zapis, iż działka nr [...] objęta wnioskiem zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, a Burmistrz nie wykazał z czego wywodzi, że jest to budynek wielorodzinny. Organ podkreślił, że wniosek dotyczy co prawda zabudowy mieszkaniowej lecz wielorodzinnej, co oznacza, iż dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku, w wyznaczonym obszarze winna znajdować się co najmniej jedna działka z zabudową mieszkaniową wielorodzinną, która nie jest tożsama z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, zagrodową i usługową, występującą w analizowanym obszarze. Z kolei brak działki sąsiedniej o tożsamej funkcji jak wnioskowana, skutkuje tym, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe z uwagi na niespełnienie warunku wskazanego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W ocenie Kolegium, organ nie uwzględnił wskazań zawartych w decyzji z dnia [...] r., iż niedopuszczalnym pozostaje określenie w decyzji poszczególnych parametrów i wskaźników inwestycji jako "bez zmian", czyli z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz.1588). W obecnie rozpatrywanej decyzji w dalszym ciągu bowiem w jej w pkt 2 jako ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego poszczególne parametry wnioskowanej inwestycji określono "bez zmian" mimo, że wnioskodawcy pismem z dnia 1 marca 2017 r. podali skonkretyzowane dane liczbowe parametrów i wskaźników zabudowy. Dalej organ odwoławczy zaznaczył, że w sytuacji istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, zgodnie z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dni 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz.1589), obowiązkiem organu jest ustalenie warunków dotyczących obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, które zapisuje się m.in. również jako wymaganą liczbę miejsc parkingowych, w odniesieniu do ilości mieszkań. Podkreślił także, że ustalenia studium nie mogą stanowić dowodu w tej sprawie, zaś wprowadzenie zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej na obszar, w którym działki objęte inwestycją są położone, godzi w zastaną tam zabudowę mieszkalną jednorodzinną. W podsumowaniu Kolegium stwierdziło, że organ I instancji w ponownym postępowaniu nie zgromadził pełnego materiału dowodowego, z którego wynikałoby, iż warunek kontynuacji funkcji został spełniony. Natomiast z ustaleń organu odwoławczego wynika, że w analizowanym obszarze na znajduje się ani jedna działka zabudowana budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi, co powoduje, iż wydanie pozytywnej decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz przepisów obu rozporządzeń wykonawczych wydanych na podstawie art. 61 ust. 6 oraz art. 67 ust. 3 u.p.z.p. Skarżący na opisaną wyżej decyzję Kolegium złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. W skardze decyzji tej zarzucili naruszenie: - art. 53 ust. 3 pkt 2, art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzeń wykonawczych wydanych na podstawie art. 61 ust. 6 oraz art. 67 ust. 3 powołanej ustawy poprzez uznanie, że decyzja Burmistrza Z. narusza te przepisy, podczas gdy przepisy te nie znajdują w niniejszej sprawie zastosowania, - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego i błędne ustalenie, jakoby organ I instancji w analizie urbanistyczno-architektonicznej nie wskazał wystarczających danych do wydania decyzji o warunkach zabudowy, - art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zlekceważenie ocen prawnych wyrażonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1212/17 w którym to wskazano, że przepisy art. 61 u.p.z.p oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają zastosowanie tylko wówczas, gdy w wyniku uwzględnienia wniosku dojdzie do powstania nowej zabudowy, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Argumentując zasadność podniesionych zarzutów stwierdzili, że zaskarżona decyzja wprawdzie jest o odmiennej treści od poprzednio uchylona przez sąd, tym nie mniej ma niemal identyczne uzasadnienie, co świadczy o rażąco niemerytorycznymi niefachowym podejściu do sprawy. Dodatkowo wyjaśnili, że w poprzednim postępowaniu sądowym przedstawili kopie decyzji o warunkach zabudowy, z których wskazano, że działka nr [...] jest terenem zabudowy wielorodzinnej, a sąd w wyroku z dnia 22 marca 2017 r. uznał, że analiza sąsiedztwa w niniejszej sprawie nie jest wymagana. Zdaniem skarżących, Kolegium w sposób nieuprawniony pominęło fakt, że zamierzona inwestycja nie polega na wzniesieniu nowego obiektu, lecz przebudowie i zmianie sposobu użytkowania części budynku już istniejącego, bez zmian jego gabarytów. Stąd za bezprzedmiotowe uznać należy wymagania organu odwoławczego w zakresie wskazania gabarytów wszystkich budynków na działkach sąsiednich i planowanej zabudowy. Słusznie zatem organ I instancji nie określił szeregu parametrów zabudowy, których zamierzona inwestycja nie obejmuje. Podobnie niewłaściwym jest wymaganie, bez wskazania podstawy prawnej, określenia minimalnej ilości miejsc parkingowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. stawił się pełnomocnik skarżących, który przedkładając do akt sprawy pełnomocnictwo, oświadczył, że skargę popiera i wnosi o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 – j.t.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – j.t.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że została ona wydana z naruszeniem prawa, co powoduje konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , którą organ ten uchylił decyzję Burmistrza Z. ustalającą warunki zabudowy i odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na pomieszczenia mieszkalne wraz z budową niezbędnej infrastruktury technicznej, w tym zbiornika na gaz płynny i instalacji zewnętrznej na terenie działek nr [...] oraz [...] położonych w obrębie C., gmina Z.. Podstawą rozstrzygnięcia było stwierdzenie przez organ odwoławczy, że planowana przebudowa prowadziłaby do powstania budynku wielorodzinnego, a takiej zabudowy nie odnotowano w sąsiedztwie. Ponadto w organ pierwszej instancji nie zastosował się do wskazań SKO w K. dotyczących określenia parametrów zabudowy i ustalenia dotyczące m.in. wysokości, szerokości elewacji frontowej, czy wskaźnika intensywności zabudowy określił, jako "bez zmian", co w ocenie organu odwoławczego należało uznać za niedopuszczalne. Przystępując do rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że sprawa ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji była przedmiotem badania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który po rozpoznaniu sprzeciwu od decyzji SKO w K., wyrokiem z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1212/17, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Sąd uznał bowiem, że w ustalonym stanie faktycznym nie było podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. i wydania decyzji kasacyjnej. W ocenie sądu organ odwoławczy dysponował wystarczającym materiałem dowodowym do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie sąd wyjaśnił, że zasada dobrego sąsiedztwa, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w przypadku inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego obiektu budowlanego, którego parametry nie ulegają zmianie, ma ograniczone zastosowanie z tego względu, że nie dochodzi do powstania nowej zabudowy. Sąd jednoznacznie wskazał w końcowej części uzasadnienia, że "jeżeli przedmiotem inwestycji jest przebudowa budynku i zmiana sposobu użytkowania, w której nie dochodzi do zmian w wysokości górnej kalenicy, układzie dachu, kącie jego nachylenia, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej czy jej szerokości, to określenie tych wskaźników jako nie ulegających zmianie nie jest nieprawidłowe". Sąd zwrócił jednocześnie uwagę na to, że Kolegium podało, iż skarżący uzupełnili na żądanie organu parametry budynku, w którym zamierzają przeprowadzić przebudowę, jednakże organ odwoławczy poza stwierdzeniem tego faktu do tych danych się nie odniósł. W ocenie sądu również podnoszone przez strony postępowania okoliczności dotyczące podziału nieruchomości powinny podlegać ocenie organu odwoławczego w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przytaczane wyżej tezy, postawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2018 r., winny zatem – zgodnie z wyrażoną w art. 153 p.p.s.a., zasadą związania organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w orzeczeniu sądu, zostać wzięte przez Kolegium pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Rzeczą sądu orzekającego w niniejszej sprawie było zatem w pierwszej kolejności dokonanie oceny, czy zapatrywania składu poprzednio orzekającego, a także wytyczne sądu zostały wzięte pod uwagę i zrealizowane przez organ odwoławczy. Zasada związania oceną prawną wyrażoną przez sąd oznacza, że organ ponownie rozpatrując sprawę nie może formułować ocen odmiennych aniżeli te, które znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku. W realiach badanej sprawy oznacza to, że organ nie mógł przyjąć, iż wskazanie parametrów technicznych istniejącego budynku odnoszących się do jego szerokości, wysokości, usytuowania są obligatoryjnym elementem decyzji ustalającej warunki zabudowy, skoro – jak już wyżej wyjaśniono sąd poprzednio orzekający uznał, że określenie ich w taki sposób, że nie ulegają one zmianie nie jest nieprawidłowe. W dalszym ciągu podkreślenia bowiem wymaga, że planowana inwestycja nie dotyczy nowej zabudowy, ale budynku już istniejącego, którego parametry techniczne, o których mowa wyżej nie ulegną zmianie. Oznacza to, że porównywanie ich z zabudową istniejącą w obszarze analizowanym jest bezcelowe. Realizacja zasady dobrego sąsiedztwa polegać ma bowiem na dostosowaniu nowej zabudowy do zabudowy już istniejącej w najbliższym otoczeniu tak, aby stanowiły one harmonijną całość. Skoro przebudowywany obiekt już istnieje, a jego gabaryty nie ulegną zmianie, to analizowanie ich w kontekście istniejącej zabudowy i określanie ich w decyzji jest bezcelowe i prowadziłoby do nadmiernego formalizmu. Temu poglądowi dał wyraz sąd w wyroku z dnia 22 marca 2018 r. jednoznacznie stwierdzając, że decyzja organu pierwszej instancji w tym zakresie wadliwa nie jest. W tej sytuacji krytyczne uwagi organu odwoławczego, odnoszące się do nieuwzględnienia jego stanowiska w przedmiocie określenia poszczególnych parametrów i wskaźników "bez zmian", należy uznać za sformułowane wbrew wyrażonym w wyroku WSA w Szczecinie ocenom prawnym. Na marginesie zauważyć należy, że organ do skonkretyzowanych danych dotyczących parametrów inwestycji w dalszym ciągu się nie odniósł, pomimo tego, iż sąd zwrócił na powyższą okoliczność uwagę. W badanej sprawie przedmiotem wniosku jest przebudowa istniejącego budynku, której efektem miałaby być zmiana sposobu użytkowania części budynku z przeznaczeniem na pomieszczenia mieszkalne. Zadaniem organu było zatem ustalenie, czy dopuszczalna jest planowana zmiana funkcji. W ocenie sądu merytoryczna ocena zgromadzonego materiału dowodowego przez organ odwoławczy w tym zakresie została dokonana powierzchownie. Organ uznał bowiem, że skoro w obszarze analizowanym brak jest działek zabudowanych zabudową wielorodzinną, to nie ma podstaw do tego, aby uwzględnić wniosek o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji, która w istocie doprowadzi do powstania takiej zabudowy na działce skarżących i uczestników postępowania. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje po pierwsze na to, że organ nie uwzględnił tego, iż w obszarze analizowanym znajdują się działki, na których usytuowana jest zabudowa mieszkaniowa, a po wtóre nie poczynił ustaleń w zakresie tego jakiego rodzaju zabudowa znajduje się obecnie na działce inwestycyjnej. W odniesieniu do pierwszej z wymienionych kwestii wskazać by należało, że analiza załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy prowadzi do wniosku, iż w obszarze analizowanym znajdują się budynki mieszkalne, a zatem występuje funkcja o charakterze mieszkaniowym, co z kolei prowadziłoby do wniosku, że zachodzi kontynuacja funkcji. W odniesieniu do kwestii drugiej wyjaśnić należy, że organ nie poczynił w zasadzie żadnych ustaleń w przedmiocie tego, jaką obecnie funkcję pełni budynek, którego przebudowa jest planowana. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie sposób wywnioskować, czy organ odwoławczy budynek ten uznał za jedno czy wielorodzinny. Kwestia ta ma istotne znaczenie w sprawie, bowiem przy założeniu, że obiekt ten obecnie jest budynkiem wielorodzinnym, rozważania na temat tego, czy w najbliższym sąsiedztwie znajdują się budynki o takiej funkcji wydaje się być bezprzedmiotowe. Skoro, jak wywodzą skarżący – a organ do tych twierdzeń się nie odniósł, funkcja zabudowy wielorodzinnej na działce inwestycyjnej już istnieje, to brak jest podstaw do poszukiwania podobnej zabudowy dla uzasadnienia dopuszczalności realizacji planowanej inwestycji. Takie podejście oznaczałoby, że w budynku nie mogłyby być wykonywane jakiekolwiek prace wymagające wydania decyzji o warunkach zabudowy, bowiem brak byłoby odniesienia do budynku o tożsamej funkcji w obszarze analizowanym. Rozważając powyższą kwestię nie sposób nie odnieść się również do bieżącego orzecznictwa sądów administracyjnych, w którym wskazuje się, że kontynuacja funkcji nie oznacza wymogu istnienia w obszarze analizowanym zabudowy identycznej z zabudową planowaną. Kontynuacją funkcji, w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie musi być tylko powielanie prawa do zabudowy tożsamej z już istniejącą. Jest nią także realizacja obiektów o innym przeznaczeniu, które nie koliduje z funkcją istniejącą na danym terenie (por. wyroki NSA z dnia 11 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 3505/18, z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt II OSK 569/13, dostępne w CBOSA na stronie www.orzeczenia.gov.nsa.gov.pl). Rzeczą organu w tej sytuacji jest zbadanie w oparciu o akta postępowania istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy i rzetelne odniesienie planowanej inwestycji do tego stanu przede wszystkim w kontekście tego, czy będzie ona kolidowała z dotychczasowym wykorzystaniem terenu. W ocenie sądu w niniejszej sprawie taka rzetelna analiza nie została przeprowadzona, co świadczyć może o naruszeniu przez organ art. 77 § 1 i 80 k.p.a. W szczególności organ nie wziął pod uwagę wskazywanej wyżej okoliczności, iż w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa o charakterze mieszkaniowym i nie uzasadnił przekonująco z jakich względów uznał, że budynek o funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej będzie kolidował z istniejącą zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Poza stwierdzeniem, że "wprowadzenie zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej na obszar, w którym działki objęte inwestycją są położone, godzi w zastaną tam zabudowę mieszkalna jednorodzinną", brak jest rozważań organu z jakich okoliczności wyprowadził taki wniosek i z jakich względów uznał, że zmiana sposobu użytkowania części budynku będzie godziła w istniejący w sąsiedztwie sposób korzystania z nieruchomości. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia zatem wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Końcowo wyjaśnić należy, że okoliczność, iż w decyzji o warunkach zabudowy nie określono ilości miejsc parkingowych nie może przesądzać o jej wadliwości. Przytaczany przepis - § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., wbrew wywodom organu nie nakłada obowiązku określenia ilości miejsc parkingowych "w odniesieniu do ilości mieszkań". Akt ten zgodnie z delegacją ustawową, zawartą w art. 67 ust. 3 u.p.z.p. określa jedynie stosowane w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oznaczenia i nazewnictwo, mając w szczególności na uwadze wymagania, o których mowa w art. 54 i art. 61 ust. 1 pkt 1. Jego przepisy nie nakładają zatem obowiązków w zakresie tego, co powinna zawierać decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, a systematyzują i ujednolicają jej strukturę i używane nazewnictwo. Decyzja o warunkach zabudowy, wbrew wywodom organu, nie musi zawierać określenia ilości miejsc parkingowych, ten element zagospodarowania terenu może i powinien zostać określony na etapie postępowania o zatwierdzenie projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę – stosownie do § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 – j.t. ze zm.). W tym stanie rzeczy, uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł o jej uchyleniu. Organ ponownie rozpatrując sprawę zobowiązany będzie uwzględnić przedstawioną wyżej ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania znajduje oparcie w art. 200, w związku z art. 205 § 2 przywołanej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2018 r. poz. 1800 – j.t. ze zm.).