II SAB/Sz 1/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Asesor WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie ustalenia limitu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. H. K. wezwał Prezydenta Miasta , w trybie art. 101 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (jednolity tekst: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) do przedstawienia uzasadnienia bezczynności organu w przedmiocie ustanowienia limitu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką możliwych do wydania w [...] r. Wezwanie to H. K. złożył w siedzibie organu w dniu [...] r. Tego samego dnia, tj. [...] r. H. K. złożył za pośrednictwem Prezydenta Miasta skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Prezydenta Miasta dotyczącą nieustalenia limitu licencji taksówkowych możliwych do wydania w [...] r., czym w ocenie skarżącego, organ narusza prawa taksówkarzy wyrażone w art. 20, art. 22, art. 32 ust. 2 i art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz normatyw Unii Europejskiej ustalający ilość taksówek w przeliczeniu na 100.000 mieszkańców danego rynku taksówkowego. Następnie, pismem datowanym [...] r., złożonym za pośrednictwem organu w dniu [...] r., H. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o rozpoznanie jego skargi złożonej [...] r. na bezczynność Prezydenta Miasta w trybie art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 30 ust. 2 pkt 1 tej ustawy i z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.). Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Oznacza to, że wyczerpanie środków zaskarżenia przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. Szczególne przesłanki dopuszczalności zaskarżenia zawierają przepisy ustawy o samorządzie gminnym. Niewykonanie przez organ gminy czynności nakazanej prawem (art. 101a ust. 1 u.s.g.) może stać się postawą wniesienia do sądu administracyjnego skargi ale dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Zgodnie z art. 101 ust. 1 i 3 u.s.g., w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 101 a ust. 1 przepis art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo prze podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Oznacza to, że skarga do sądu administracyjnego oparta na 101 a u.s.g. może być złożona dopiero wówczas, gdy organ gminy odmówi usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, albo nie wypowie się w tej kwestii w terminie jaki obowiązuje dla załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Woś, wyd. LexisNexis, s. 241 i nast). Należy przyjąć, że termin w którym organ winien udzielić odpowiedzi na wezwanie wynosi 30 dni (podobnie: wyrok NSA z dnia 1 lipca 2005 r., OSK 1634/04, postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 58/06 nie publ.) W oparciu o załączone do skargi dokumenty jak i przekazane przez organ akta sprawy Sąd ustalił, że H. K. złożył swoją skargę z dnia [...] r. przedwcześnie, co czyni ją niedopuszczalną. Z porównania dat sporządzenia skargi i wezwania do Prezydenta Miasta opartego na art. 101a u.s.g. oraz dat ich wniesienia w siedzibie organu wynika, że zarówno wezwanie do usunięcia naruszenia uprawnienia lub interesu prawnego jak i skarga do Sądu zostały wniesione tego samego dnia, tj [...] r. Skarżący złożył zatem skargę zanim organ mógł się doń ustosunkować. Bez znaczenia pozostaje tu fakt, że organ przedstawił swoje stanowisko w sprawie w piśmie z dnia [...] r. W tym miejscu należy wyjaśnić, że Sąd nie mógł uznać za wezwanie organu w trybie art. 101 ust. 1, skierowany do Prezydenta Miasta wniosek H. K. z dnia [...] r., bowiem został on przez skarżącego złożony w trybie art. 241 k.p.a. Sprawy związane z załatwianiem wniosków wnoszonych w trybie przepisów rozdziału 3 Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlegają kontroli orzeczniczej sądów administracyjnych. Ustanowiona w art. 101 ust. 1 u.s.g. przesłanka dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego powoduje konsekwencje prawne w postaci niedopuszczalności skargi do sądu administracyjnego w razie wniesienia skargi przed upływem ustawowego terminu do rozpatrzenia przez organ gminy wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W takim stanie faktycznym i prawnym, wniesioną przez H. K. skargę należało odrzucić na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.