II SAB/Sz 102/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B., B. B., M. J., R. J. na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie podjęcia uchwały w sprawie zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym kwotę 100 zł (słownie: stu złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Uzasadnienie : M. B., B. B., M. J., R. J. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z dnia [...] r. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Rady Miasta, powołując jako podstawę prawną art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 101 oraz art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, polegającą na nie podjęciu uchwały w sprawie zaliczenia drogi, znajdującej się na działce nr [...] w S. w obrębie ewidencyjnym [...], będącej własnością Gminy Miasta S., do kategorii dróg gminnych. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że zgodnie z decyzją podziałową działka nr [...] została wydzielona z przeznaczeniem pod drogę publiczną – drogę dojazdową, mimo, że spełnia wszystkie wymogi techniczne, by nadać jej kategorię drogi publicznej, nadal jej status prawny nie został uregulowany. Uchwała, na podstawie której poszczególna droga jest zaliczona do dróg gminnych stanowi akt prawa miejscowego. Jednocześnie skarżący wskazali, że przed wniesieniem skargi do Sądu wezwali Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa poprzez podjęcie stosownej uchwały, jednakże Rada Miasta nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie skarżących. Jedynie Zastępca Prezydenta Miasta zajął stanowisko w piśmie z dnia [...] r., w którym "udzielił wymijających wyjaśnień". W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie, jako bezprzedmiotowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Na wstępie należy podkreślić, odnosząc się do podstawy prawnej wskazanej w skardze, że w świetle powyższej regulacji możliwość zaskarżenia bezczynności organów w trybie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprowadza się jedynie do przypadków określonych w pkt 1- 4a przytoczonego przepisu, nie można zatem skutecznie skarżyć bezczynności organu, w trybie art. 3 § 2 pkt 8, polegającej na nie podjęciu uchwały, nawet wówczas gdyby uchwała ta stanowiła akt prawa miejscowego. Tryb ustalenia kategorii drogi gminnej uregulowany został w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115) zgodnie z którym zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w formie uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządcy powiatu. Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych uchwała w przedmiocie zaliczenia określonej drogi do kategorii drogi gminnej stanowi akt prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji należy stwierdzić, że sprawa dotycząca nie podjęcia uchwały, będącej aktem prawa miejscowego w przedmiocie zaliczenia drogi do kategorii drogi gminnej – nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego i nie może być rozpatrywana przez ten Sąd. Odnosząc się do kolejnej podstawy prawnej, na której oparto skargę w niniejszej sprawie t.j. art. 101 a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (DZ. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591) zgodnie, z którym przepis art. 101 powołanej ustawy stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Jednocześnie należy wyjaśnić, że zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy, jednakże jej podjęcie nie jest obligatoryjne, powyższe należy rozumieć, jako brak przepisu prawa nakładającego na organ obowiązek podjęcia takiej uchwały. Konsekwencją uznania, że podjęcie takiej uchwały nie jest obowiązkowe stanowi o braku możliwości zastosowania w sprawie art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym, mającego na celu zwalczanie bezczynności organu w tego rodzaju sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1605/10, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 postanowienia, w przedmiocie kosztów orzeczono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.