II SAB/Sz 133/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie : Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w S. o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II SAB/Sz 133/15 oddalającego skargę Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w S. na bezczynność Starosty S. w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. p o s t a n a w i a: odmówić wykładni wyroku. Wyrokiem wydanym w dniu 27 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "N" na bezczynność Starosty S. w sprawie z jej wniosku z dnia 29 września 2014 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego spełnienie przez garaż wielostanowiskowy, znajdujący się w nieruchomości przy ul. [...], wymogów określonych w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Pismem z dnia 11 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej "N", działając w jej imieniu, na podstawie art. 158 P.p.s.a. zwróciła się do Sądu o wydanie postanowienia, w którym Sąd rozstrzygnie wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie w dniu 27 stycznia 2016 r., stawiając w tym piśmie pytanie : - czy konstatację Sądu, iż "zaświadczenie - nie będąc rozstrzygnięciem o prawach i obowiązkach - nie wywołuje bezpośrednich skutków prawnych, a zatem nie może korzystać z powagi rzeczy osądzonej" (str. 6 uzasadnienia), odnosić należy również do postanowień, o których mowa w art. 219 Kpa, zwłaszcza biorąc pod uwagę inne rozważania Sądu tj., że " zgodnie z art. 219 Kpa, odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia na które służy zażalenie, jeżeli więc organ uważa, że wydanie zaświadczenia o treści wnioskowanej przez stronę nie jest możliwe, ma obowiązek wydać przewidziane w art. 219 Kpa postanowienie. Brak któregoś z tych działań organu uzasadnionym czynić może zarzut bezczynności organu" (str. 5 uzasadnienia). W uzasadnieniu wniosku o wykładnię wyroku pełnomocnik adwokat K.W. podała, że wnioskiem z dnia 29 września 2014 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "N" w S. zwróciła się do Starosty S. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego spełnienie przez garaż wielostanowiskowy przy ul. [...] wymogów określonych w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Powyższe było skutkiem odnalezienia przez powołany w lipcu 2014 r. Zarząd w dokumentacji zgromadzonej w Spółdzielni dwóch dokumentów - postanowienia Starosty S. z dnia 6 czerwca 2007 r. utrzymanego w mocy postanowieniem SKO w S. z dnia 2 sierpnia 2007 r., odmawiającego wydania ww. zaświadczenia oraz zaświadczenia Starosty S. z dnia 7 lutego 2011 r. potwierdzającego, że garaż sześciostanowiskowy położony w budynku usługowym przy ul. [...] jest lokalem samodzielnym w rozumieniu ustawy o własności lokali. Co istotne w okresie pomiędzy wydaniem postanowienia a zaświadczenia nie zaszły żadne zmiany w stanie faktycznym, tj. stan garażu w dniu 6 czerwca 2007 r. oraz w dniu 7 lutego 2011 r. był dokładnie taki sam. Nie sposób zatem było uznać, iż postanowienie z dnia 6 czerwca 2007 r. stało się nieaktualne. Pismem z dnia 15 października 2014 r. (bez oznaczenia rodzaju pisma), znak [...] Starosta odpowiedział na wniosek Spółdzielni wskazując, iż w sprawie zostało już wydane postanowienie z dnia 6 czerwca 2007 r. utrzymane w mocy postanowieniem SKO z dnia 2 sierpnia 2007 r., odmawiające wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu - garażu sześciostanowiskowego położonego w budynku hali handlowo-usługowej przy ul. [...]. Nie zostało ono uchylone ani zmienione, a więc jest prawnie wiążące. Następnie pismem z dnia 8 stycznia 2015 r. Starosta S. przedstawił swoje stanowisko co do mocy wiążącej zaświadczenia z dnia 2 lutego 2011 r. tj. wskazał, że zaświadczenie to będzie aktualne, jeżeli są aktualne dokumenty, na podstawie których zostało wydane. Zatem opierając się na stanowisku Starosty Spółdzielnia mogła wedle swojego wyboru posługiwać się albo postanowieniem odmawiającym wydania zaświadczenia o samodzielności garażu z 2007 r. albo zaświadczeniem z 2011 r., w zależności od tego jakie załączniki do wniosków uznałaby w danym momencie za aktualne. Starosta S. wnosił o oddalenie skargi wskazując, iż wniosek został załatwiony w terminie poprzez wydanie pisma znak [...], w którym poinformowano Spółdzielnię o niedopuszczalności wydania ponownego rozstrzygnięcia w sprawie. Pełnomocnik wskazała, że zdaniem Sądu, skargę Spółdzielni należało oddalić, bowiem postanowieniem z dnia 15 października 2014 r. znak [...], Starosta S., powołując się na art. 219 Kpa w zw. z art. 2 ust. 2 i 3 ustawy o własności lokali, postanowił odmówić wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu dla garażu 6 stanowiskowego, położonego na terenie nieruchomości przy ul. [...]. Bez znaczenia jest natomiast to, iż skarżąca nie znajduje się w posiadaniu rzeczonego postanowienia, bowiem na wyraźne żądanie Starosty je zwróciła (czyniąc przy tym na nim stosowną adnotację) i pomimo, że z wyjaśnień Starosty wynika, że zamiast postanowienia wydano stronie pismo z dnia 15 października 2014 r., znak [...]. Starosta pozostaje bowiem w błędnym przekonaniu, iż postanowienie z dnia 15 października 2014 r. obarczone jest wadą prawną, gdyż w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocne postanowienie Starosty z dnia 5 czerwca 2007 r. Pełnomocnik podała następnie, że należy mieć na uwadze to, iż potrzeba wyjaśnienia treści sentencji postanowienia, bądź jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji postanowienia lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego (Postanowienie NSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt: I OZ 66/15). Zdaniem pełnomocnika skarżącej, uzasadnienie wyroku wydanego w sprawie jest niejasne we wskazanym w petitum wniosku zakresie i utrudnia ustalenie sensu rozstrzygnięcia, zwłaszcza uwzględniając treść pism Starosty S., w tym odpowiedzi na skargę (w jego przekonaniu do załatwienia sprawy w przedmiocie wydania zaświadczenia może dojść poprzez skierowanie do strony pisma, które nie znajduje się w katalogu wymienionym w art. 217-219 Kpa. Oddalenie skargi, przy niejednoznacznym określeniu stanowiska Sądu w uzasadnieniu, może wywoływać bowiem mylne wyobrażenie, że stanowisko Starosty S. zacytowane powyżej jest prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W oparciu o powyższy przepis skarżąca złożyła w tej sprawie wniosek o dokonanie wykładni wyroku z dnia 27 stycznia 2016 r. oddalającego jej skargę na bezczynność Starosty S. w sprawie z jej wniosku z dnia 29 września 2014 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego spełnienie przez garaż wielostanowiskowy, znajdujący się w nieruchomości przy ul. [...], wymogów określonych w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem sentencja wyroku, jak również treść jego uzasadnienia, nie nasuwają żadnych wątpliwości, a zwłaszcza wątpliwości, których wystąpienie stanowi przesłankę wykładni wyroku. Oddalając skargę Sąd w przedmiotowym wyroku jasno i wyraźnie wskazał motywy, jakimi się kierował, zakres przedmiotowy tych motywów oraz podstawy prawne rozstrzygnięcia. Argumentując podstawy swego rozstrzygnięcia Sąd, działając zgodnie z przepisem art. 141 § 4 P.p.s.a., zawarł w uzasadnieniu zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie (ostatni akapit uzasadnienia). Nadto, z uwagi na rodzaj sprawy, Sąd wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku na czym może polegać bezczynność organu w sprawie dotyczącej wydania zaświadczenia, o którym mowa a art. 217 Kpa. Czytamy w uzasadnieniu, że bezczynność może mieć miejsce w przypadku braku któregokolwiek działania organu w sprawie o wydanie zaświadczenia tj. albo zaświadczenia albo odmowy wydania zaświadczenia na podstawie art. 219 Kpa. W kontekście ww. wyjaśnień, Sąd jednoznacznie wskazał, że wobec wydania postanowienia z dnia 15 października 2014 r., które stanowi załatwienie wniosku skarżącej z dnia 29 września 2014 r., zarzucana bezczynność Starosty na dzień wniesienia skargi nie istniała. Sąd wyjaśnił, że okoliczności tej nie zmienia fakt zwrócenia przez stronę postanowienia organu na skutek powzięcia informacji o wadzie prawnej postanowienia. Sąd wyjaśnił też, że kwestionowanie trafności wydania tego postanowienia mogło nastąpić poprzez wniesienie zażalenia na to postanowienie. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, że rozstrzygnięcie o oddaleniu skargi zostało w sposób czytelny, jednoznaczny uzasadnione w wyroku. Nie ma żadnej rozbieżności pomiędzy sentencją a uzasadnieniem. Zdaniem Sądu, pytanie skarżącej zawarte w jej wniosku w sposób oczywisty wykracza poza zakres objęty wyrokowaniem Sądu. Sąd uzasadniając swoje stanowisko w tej sprawie w ogóle nie odnosił się do kwestii skutków prawnych postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, przewidzianego w art. 219 Kpa., w szczególności nie poddawał analizie prawidłowości tego postanowienia, gdyż nie ono było przedmiotem skargi. Zacytowane w pytaniu wypowiedzi Sądu pozostają w oderwaniu od kontekstu tych wypowiedzi w ramach uzasadnienia wyroku, a ponadto zmierzają do uzyskania oceny prawnej charakteru rozstrzygnięcia jakim jest postanowienie z art. 219 Kpa. Nadto, uzasadnienie wniosku o dokonanie wykładni sprowadza się w istocie do żądania wyjaśnienia przez Sąd kwestii wydania przez skarżony organ pisma z dnia 15 października 2014 r., jako załatwiającego sprawę wniosku, a także do polemiki z Sądem co do samego faktu zakończenia sprawy z wniosku skarżącej o wydanie zaświadczenia postanowieniem z dnia 15 października 2014 r. w sytuacji odpowiedzi organu na wniosek Spółdzielni również pismem z tego samego dnia. Podkreślić należy, że wykładnia wyroku nie może prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy np. dodatkową ocenę prawną zdarzeń, czy okoliczności sprawy, ani też nie może formułować przez sąd dodatkowych motywów rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Jej przedmiot stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie przez stronę dokonania wykładni wyroku, stanowiącej w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1224/10, LEX nr 948926 oraz z dnia 18 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 698/10, LEX nr 1070396). Z tych wszystkich względów Sąd stwierdził, że żądanie wnioskodawcy wykracza poza ramy określone w art. 158 P.p.s.a., zmierza bowiem do merytorycznej polemiki nad zasadnością kwestionowanego orzeczenia, co jest niedopuszczalne w ramach instytucji wykładni wyroku. Z podanych przyczyn Sąd, na podstawie art. 158 ,P.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.