II SAB/Sz 26/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SAB/Sz 81/12 oraz wniosku J. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata postanawia: 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego 2. oddalić wniosek o prawo pomocy J.C. w piśmie z dnia 30 stycznia 2015 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SAB/Sz 81/12. Zarządzeniem Sądu z dnia 13 lutego 2015 r. J.C. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego, poprzez podanie ustawowej podstawy wznowienia, na której opiera swoje żądanie, określonej w art. 271-274 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz podanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. Wraz z wezwaniem skarżący został pouczony, że nieuzupełnienie powyższych braków formalnych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, skutkować będzie odrzuceniem skargi. Opisane wezwanie Sądu doręczono skarżącemu w dniu 23 lutego 2015 r. W piśmie z dnia 15 lutego 2015 r. (data nadania 13 lutego 2015 r.) J.C. wskazał, iż podstawą wznowienia postępowania w tej sprawie jest to, że Sąd celowo ukrywa i tuszuje bezprawny i fałszywy dokument w postaci pisma geodety z dnia [...] oraz celowo pomija pisma i dowody pokrzywdzonego w tym zakresie. Natomiast w piśmie z dnia 23 lutego 2015 r. J.C. wniósł o rozpoznanie jego pisma z dnia 15 lutego 2015 r. oraz o ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a." w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia (art. 279 P.p.s.a.). Podane wymogi skargi są niezbędne do zakreślenia przedmiotu postępowania, a ich niedochowanie stanowi brak formalny skargi. Jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jej uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni (art. 49 § 1 oraz art. 57 § 1 w zw. z art. 276 P.p.s.a.). W przypadku, gdy skarżący nie uzupełni stwierdzonych braków formalnych skargi, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy odrzuci skargę. W niniejszej sprawie Sąd zobowiązał J. C. do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowego przez podanie ustawowej podstawy wznowienia, na której opiera swoje żądanie, określonej w art. 271-274 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz podanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. Jak wynika z akt sprawy skarżący w piśmie z dnia 15 lutego 2015 r. wskazał, iż podstawą wznowienia postępowania w tej sprawie jest to, że Sąd celowo ukrywa i tuszuje bezprawny i fałszywy dokument w postaci pisma geodety z dnia [...] oraz celowo pomija pisma i dowody pokrzywdzonego w tym zakresie. Mając na uwadze zakres wezwania, zawarty w zarządzeniu z dnia 13 lutego 2015r., należy stwierdzić, iż skarżący poza wskazaniem przesłanki wznowienia postępowania sądowego, w pozostałym zakresie zobowiązania Sądu w wyznaczonym terminie ani do dnia dzisiejszego, nie wykonał. Skoro skarżący nie wykonał powyższego zobowiązania Sądu, jego skarga o wznowienie postępowania nie może zostać uznana za wniesioną skutecznie, gdyż obarczona jest brakami uniemożliwiającymi nadanie jej właściwego biegu. Uznać zatem należało, że wznowienie postępowania jest w tej sprawie niedopuszczalne i dlatego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 oraz § 3 w związku z art. 276 P.p.s.a. skargę odrzucił, o czym postanowił w pkt 1 sentencji. Odnosząc się natomiast do złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazać należy, że w myśl art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zgodnie z utrwalonym już w judykaturze i doktrynie poglądem, skarga jest oczywiście bezzasadna wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Zastosowanie art. 247 P.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Zakamycze 2005 r., s. 596). Wskazuje się przede wszystkim, że potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a. będzie zachodziła w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia. Tego rodzaju sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Skoro J.C. nie uzupełnił w wyznaczonym terminie wszystkich braków formalnych skargi, to kwalifikuje to skargę do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Okoliczność ta, jak wskazano wyżej stanowi przesłankę oczywistej bezzasadności skargi w rozumieniu art. 247 P.p.s.a.(vide: postanowienia NSA z dnia 18 czerwca 2008 sygn. akt II OZ 608/08, z dnia 21 października 2010 sygn. akt. II OZ 1053/10 dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Mając na uwadze powyższe, brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, o czym Sąd postanowił w pkt II sentencji na podstawie art. 247 P.p.s.a.