II SAB/Sz 83/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, , po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] w W na bezczynność J.P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Fundacja P. z siedzibą w Warszawie (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność dr nauk medycznych Inne (dalej: "Organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Pismem z [...] kwietnia 2021 r. Skarżąca skierowała do Organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udzielenia odpowiedzi na następujące pytania: 1) czy J. P. jest w chwili odpowiadania na wniosek wpisany na listę biegłych sądowych w którymkolwiek Sądzie Okręgowym? Jeśli tak, to w jakim i od kiedy?; 2) czy J. P. był w przeszłości wpisany na listę biegłych sądowych w którymkolwiek Sądzie Okręgowym? Jeśli tak, to w jakim i w jakim okresie?; 3) czy J. P. sporządzał w okresie od 1 stycznia 2015 r. do chwili odpowiadania na wniosek opinie na temat osób przesłuchiwanych w trybach określonych w art. 185a-185c Kodeksu postępowania karnego? Jeśli tak, to w jakiej liczbie z rozbiciem na poszczególne lata i prokuratury. Wniosek został doręczony Organowi [...] kwietnia 2021 r. W związku z brakiem odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z 2 czerwca 2021 r. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na bezczynność Organu, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2020.2176 t.j. ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") przez brak udzielenia informacji publicznej na wniosek Strony pomimo upływu ustawowego terminu oraz wnosząc o: - stwierdzenie przez Sąd, że Organ dopuścił się bezczynności; - orzeczenie o charakterze bezczynności jako rażąco naruszającej prawo; - wymierzenie Organowi grzywny w wysokości wedle uznania Sądu; - nakazanie Organowi rozpoznanie wniosku w terminie wyznaczonym przez Sąd. Nadto Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym oraz o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że Organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Wynika to z faktu, że Organ pełnił lub wciąż jeszcze pełni funkcję biegłego sądowego, a jako taki wykonuje zadania publiczne i jest opłacany za ich wykonywanie ze środków publicznych. Status biegłych sądowych jako elementu szeroko rozumianego wymiaru sprawiedliwości wynika z art. 157 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U.2020.2072 j.t. ze zm.; dalej: "P.u.s.p."). Tym samym w ocenie Skarżącej wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie w całości i rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Organ wskazał, że żądanie przez Skarżącą informacje nie stanowią informacji publicznej, a jedynie mają na celu dokonanie weryfikacji kompetencji biegłego. Zdaniem Organu, Skarżąca żąda informacji o kwalifikacji i doświadczeniu biegłego sądowego niepełniącego funkcji publicznych i niewykonującego zadań publicznych, chcąc wykorzystać te informacje do prywatnych celów, tj. do właściwej oceny opinii sporządzonej przez biegłego w sprawie toczącej się z udziałem Skarżącej. Tymczasem – w ocenie Organu – weryfikacja opinii biegłego następuje w trybie i na zasadach określonych w przepisach procesowych regulujących określone rodzaje postępowań i Skarżąca jako strona może w tej ocenie brać aktywny udział. Powołując się na orzecznictwo Organ wskazał, że przepisy dotyczące biegłych nie obejmują wskazania konkretnych kwalifikacji, w tym wykształcenia i doświadczenia biegłego. Odnosząc się natomiast do nieudzielenia informacji Organ wskazał, że dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się Skarżąca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana przez Skarżącą informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Pismem procesowym z 8 września 2021 r. Skarżąca odniosła się do odpowiedzi na skargę wskazując m.in., że nie jest jej celem weryfikowanie, czy też kwestionowanie kompetencji Organu jako biegłego określonej specjalności, tym bardziej, że samo wnioskowanie o dostęp do określonych informacji publicznych nie rzutuje w żaden sposób na ocenę Organu jako biegłego. Skarżąca powołała przy tym art. 157 § 3 P.u.s.p., który wskazuje, że w związku z wykonywaniem czynności wynikających z postanowienia o zasięgnięciu opinii biegły korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych. Dalej Skarżąca podniosła, że skoro ustawa traktuje opiniującego biegłego na równi z funkcjonariuszem publicznym, to znaczy, iż taki opiniujący biegły wykonuje funkcje publiczne, a więc jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Równocześnie Skarżąca wskazała, że skoro jednoosobowy podmiot jest funkcjonariuszem publicznym, to dokumenty, które sporządza jako biegły, stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazać ponadto należy, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.) ani też wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05). Zasady tej nie zmieniło wprowadzenie do art. 37 K.p.a. (a w ślad za tym: także do art. 52 § 2 P.p.s.a.), z dniem 1 czerwca 2017 r. – mocą ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) – nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji, w postaci ponaglenia (w miejsce dotychczas stosowanego w takich przypadkach zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa). Poza tym do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 P.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., I OSK 716/11; z 26 maja 2011 r., I OSK 857/11). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10, CBOSA; por. też wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11, CBOSA). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie – dodany z dniem 1 czerwca 2017 r. – przepis art. 53 § 2b ab initio P.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie". W związku z powyższymi regulacjami prawnymi Sąd skargę wniesioną w rozpoznawanej sprawie za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania. Sąd wskazuje, że na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 j.t. ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym. Sąd wskazuje ponadto, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137 j.t.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a P.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzec skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie Skarżąca domagała się od dr nauk medycznych J. P. informacji w trybie u.d.i.p. w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytania: 1) czy J. P. jest w chwili odpowiadania na wniosek wpisany na listę biegłych sądowych w którymkolwiek Sądzie Okręgowym? Jeśli tak, to w jakim i od kiedy?; 2) czy J. P. był w przeszłości wpisany na listę biegłych sądowych w którymkolwiek Sądzie Okręgowym? Jeśli tak, to w jakim i w jakim okresie?; 3) czy J. P. sporządzał w okresie od [...] stycznia 2015 r. do chwili odpowiadania na wniosek opinie na temat osób przesłuchiwanych w trybach określonych w art. 185a-185c Kodeksu postępowania karnego? Jeśli tak, to w jakiej liczbie z rozbiciem na poszczególne lata i prokuratury. Skarżąca uznała, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p., co wynika z faktu, iż pełnił lub wciąż pełni funkcję biegłego sądowego, wykonując tym samym zadania publiczne i będąc opłacanym ze środków publicznych. Skarżąca jednocześnie powołując art. 157 § 3 P.u.s.p., z którego wynika, że w związku z wykonywaniem czynności wynikających z postanowienia o zasięgnięciu opinii biegły korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych, uznała, że opiniujący biegły wykonuje funkcje publiczne, a więc jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p.. Z powyższego Skarżąca wywnioskowała również, że skoro jednoosobowy podmiot jest funkcjonariuszem publicznym, to dokumenty które sporządza jako biegły, stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie z kolei Organu żądane przez Skarżącą informacje nie stanowią informacji publicznej, a ponadto dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się Skarżąca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Mając na uwadze powyższy spór Sąd wskazuje, że stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Należy ponadto wyjaśnić, że bezczynność organu administracji publicznej to sytuacja, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. NSA w wyroku z 5 lutego 1999 r., I SAB 90/98). Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej (por. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012 r., s. 92 i nast.). Tak rozumiana bezczynność oznacza naruszenie prawa obywatela UE do dobrej administracji. Prawo do dobrej administracji wynika z treści art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1). Jednym z fundamentalnych elementów tego prawa jest w myśl art. 41 ust. 1 tej Karty, prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii. W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy, oznacza zatem niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w wyżej przytoczonym przepisie, stosownych czynności. Do tych czynności należy albo udostępnienie informacji co odbywa się w drodze czynności materialno-technicznej, albo też wydanie decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania (por. wyrok WSA w Krakowie z 25 października 2012 r., II SAB/Kr 122/12). Innymi słowy, niepodjęcie czynności udostępnienia informacji lub niewydanie decyzji administracyjnej rozpoznającej wniosek w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku uzasadnia ocenę zachowania organu w kategorii bezczynności. Stwierdzenie stanu bezczynności zobowiązuje sąd administracyjny do zastosowania powyżej wskazanego art. 149 § 1 P.p.s.a. Ocena prawidłowości sposobu działania organu, do którego wpłynął wniosek wymaga jednak stwierdzenia w pierwszej kolejności, jak słusznie wskazał Organ, czy podmiot będący adresatem żądania jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej i czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Jak z kolei stanowi ust. 2 powyższego przepisu obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232 oraz z 2020 r. poz. 568), oraz partie polityczne. Ponadto zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku Skarżącej, biegły sądowy nie należy do kategorii podmiotów, o których stanowi art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, która powołując się na art. 157 § 3 P.u.s.p. uznała, że skoro w myśl tego przepisu biegły korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych to tym samy opiniujący biegły jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a więc jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Powyższa wykładnia art. 157 § 3 P.u.s.p. przez Skarżącą stanowi w de facto wykładnię rozszerzającą, która nie znajduje jednak uzasadnienia w rozpoznawanej sprawie. Okoliczność, że z przepisu art. 157 § 3 P.u.s.p. wynika, że biegły sądowy w związku z wykonywaniem czynności wynikających z postanowienia o zasięgnięciu opinii biegłego korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych, nie skutkuje bowiem przyznaniem biegłemu sądowemu statusu któregokolwiek z podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Mając na uwadze powyższe Sąd ponownie zauważa, że zgodnie z treścią art. 4 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Ustawodawca tworząc katalog podmiotów, o których mowa powyżej, podzielił je na dwie zasadnicze kategorie. Po pierwsze - do udzielania informacji publicznej zobowiązane zostały "władze publiczne", a po drugie - inne podmioty wykonujące "zadania publiczne" (posiadające takie informacje). Sformułowanie przepisu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. przez zawarcie zwrotu "w szczególności" oznacza więc, że każdy podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, jeśli wykonuje zadania publiczne (zadania władzy publicznej). Mając na uwadze powyższe wskazać zatem należy, że biegły sądowy mógłby zostać uznany za podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, w rozumieniu powyższego przepisu, wyłącznie wówczas gdy możliwa była by jego kwalifikacja do jednej z dwóch ww. grup podmiotów, tj. podmiotów władzy publicznej bądź też podmiotów wykonujących zadania publiczne. W ocenie Sądu nie sposób jednak zakwalifikować biegłego sądowego ani jako podmiotu władzy publicznej ani jako podmiotu wykonującego zadania publiczne. Nie można bowiem uznać, że biegły sądowy może zostać zakwalifikowany jako organ władzy publicznej czy też organ samorządów gospodarczych czy zawodowych (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.d.i.p.). Tym bardziej nie można zakwalifikować biegłego sądowego do podmiotów reprezentujących zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmiotów reprezentujących inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 3 i 4 u.d.i.p.). Biegły sądowy z samej racji pełnionej funkcji nie jest również reprezentantem innych osób lub jednostek organizacyjnych, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Sąd zauważa również, że Skarżąca nie kwestionuje, że biegły sądowy nie może zostać zaliczony do grupy podmiotów "władze publiczne" wskazując jednakże, że biegłego sądowego należy zaliczyć do drugiej z ww. grup podmiotów objętych normą art. 4 ust. 1 u.d.i.p., tj. podmiotów wykonujących zadania publiczne. Odnosząc się zatem do twierdzeń Skarżącej w zakresie zakwalifikowania biegłych sądowych jako podmiotów wykonujących zadania publiczne Sąd wskazuje, że stanowiska tego nie podziela. Wskazać bowiem należy, że wykładni pojęcia osób pełniących funkcje publiczne i wykonujących zadania publiczne dokonał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., K 17/05. W wyroku tym stwierdzono, odnosząc się jednakże do art. 5 ust. 2 zdanie 2 u.d.i.p., że "sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem (...) Podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny". Sąd zauważa, że zgodnie z przepisami ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postepowania cywilnego (Dz.U.2021.1805 t.j. ze zm.), przepisami ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U.2021.534 tj. ze zm.), przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2021.1540 t.j.) czy też przepisami ustawy z 14 czerwca 11960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2021.735 t.j.) opinia biegłego jest środkiem dowodowym stosowanym wówczas, gdy ustalenie okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych, specjalistycznych z danej dziedziny wiedzy, to znaczy takich, które nie są dostępne dla dorosłego człowieka o przeciętnym, ogólnym wykształceniu, zasobie wiedzy ogólnej czy doświadczeniu życiowym. Chodzi więc o wiadomości specjalistyczne z zakresu różnych dziedzin nauki, techniki, sztuki, gospodarki itp. (por. R. A. Stefański: Komentarz do art. 193 Kodeksu postępowania karnego, LEX do art. 193 K.p.k.). Jednakże, co istotne w rozpoznawanej sprawie, opinia biegłego sporządzona na skutek zobowiązania sądu czy organu administracji/podatkowego, nie jest dla tych podmiotów wiążąca. Sąd czy organy administracji mogą uznać ją za nieprzydatną i nie brać jej pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy, mogą też się do niej przychylić i wydać rozstrzygnięcie opierając się na tej opinii, mogą także uznać opinię za niewystarczającą i zobowiązać biegłego do jej uzupełnienia. Jednakże w żadnym razie opinia biegłego nie wiąże ww. podmiotów, co jest niezwykle istotne na gruncie niniejszej sprawy. Podmiotem wykonującym zadania publiczne jest zatem podmiot, którego działania ściśle związane są z decyzyjnością, władztwem i dysponowaniem majątkiem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Czynności biegłego sądowego czy też powołanego w postępowaniu administracyjnym i podatkowym nie wiążą się z żadnym z wymienionych wyżej przymiotów. Opinia biegłego sądowego czy też powołanego w postępowaniu administracyjnym i podatkowym jest dowodem w sprawie i może ale nie musi wpłynąć na rozstrzygnięcie, ww. podmioty nie są nią związane. Podkreślić należy zatem, że opinia biegłego może być pomocna przy rozstrzyganiu sprawy przez podmioty zaliczane do grupy podmiotów "władze publiczne" czy też podmiotów wykonujących zadania publiczne jednakże nie zastępuje rozstrzygnięć tych podmiotów i nie jest dla nich wiążąca. Działania podmiotów, które mają charakter wyłącznie pomocniczy, doradczy, opiniujący, konsultujący, których wyniki nie są wiążące, tzn. mogą być uwzględnione (lub nie) przez inny podmiot kształtujący bezpośrednio w ramach instytucji publicznej sytuację prawną innych osób, nie pozwalają takich osób (pomocników, doradców, opiniujących, konsultantów) traktować jako podmioty wymienione w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., tj. ani jako podmiotów zaliczanych do grupy "władze publiczne", ani do drugiej z ww. grup podmiotów objętych normą art. 4 ust. 1 u.d.i.p., tj. podmiotów wykonujących zadania publiczne czy też, co do zasady, dysponujących majątkiem publicznym. Sąd wskazuje również, że fakt otrzymywania przez biegłego sądowego wynagrodzenia za zrealizowane na zlecenie sądu czynności nie jest równoznaczny z dysponowaniem przez ten podmiot majątkiem publicznym. Sąd wskazuje bowiem, na to, że przesłanka dysponowania majątkiem publicznym stanowi samoistną podstawę zobowiązującą podmiot dysponujący takim majątkiem do udostępnienia informacji publicznej. W cytowanym powyżej przepisie po zwrocie: "wykonują zadania publiczne" ustawodawca użył spójnika "lub" wskazując dalej "dysponują majątkiem publicznym". Zatem do udostępnienia informacji publicznej zobowiązane są zarówno podmioty które: wykonują zadania publiczne, wykonują zadania publiczne i dysponują majątkiem publicznym, dysponują majątkiem publicznym (por. wyrok WSA w Szczecinie z 22 lipca 2021 r., II SAB/Sz 21/21). Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy, należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż – w ocenie Sądu – skarżony Organ, który nie należy do grupy podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., nie był zobowiązany do rozpatrzenia wniosku Skarżącej w trybie u.d.i.p. W związku z tym nie dopuścił się zarzucanej mu bezczynności. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę w całości oddalił. Orzeczenia sądów administracyjnych przytoczone w uzasadnieniu dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.