II SAB/Sz 21/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr). Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 22 lipca 2021 r. sprawy ze skargi S. C. S. z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Inne do załatwienia wniosku S. C. S. z ograniczoną odpowiedzialnością w S. z dnia [...] grudnia 2020 roku o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że bezczynność Inne w sprawie wniosku wskazanego w punkcie I nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Inne na rzecz S. C. S. z ograniczoną odpowiedzialnością w S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt II SAB/Sz [...] Uzasadnienie [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej: "Spółka", "Wnioskodawca", "Skarżąca") pismem z dnia 7 grudnia 2020 r. zwróciła się do [...] (dalej: "Stowarzyszenie") z wnioskiem o udostępnienie informacji i przedstawienie stosownych umów lub dokumentów, dotyczących lotniska użytku publicznego [...], funkcjonującego na majątku publicznym Gminy Miasta S., zarządzanym przez [...], reprezentowany przez [...][...]. We wniosku zadano następujące pytania: a. Czy decyzja [...] z 28.09.2020 r. o przeprowadzeniu prac na pasie startowym [...] została poprzedzona przeprowadzeniem jakichkolwiek konsultacji specjalistycznych/technicznych, w zakresie sposobu wykonania tychże prac z zachowaniem niezbędnych zasad bezpieczeństwa? Jeśli tak, to kiedy oraz z kim? Proszę o podanie dat i wskazanie kompetencji osób, które w nich uczestniczyły. Jak również proszę o przedstawienie raportów, ekspertyz technicznych, protokołów z przeprowadzonych konsultacji lub wszelkich innych dokumentów powstałych na te potrzeby; b. Czy w konsultacjach, o których mowa w pkt a powyżej uczestniczył Inspektor ds. bezpieczeństwa lotniczego [...]? Jeśli nie, to z jakich powodów został on wyłączony z udziału w tychże konsultacjach oraz w jaki sposób [...] S. zadbał, by zlecone prace zostały wykonane zgodnie z zasadami bezpieczeństwa, bez narażania uczestników mchu powietrznego? c. Kto wydał decyzję o zamknięciu pasa [...] [...] oraz czy organ ten lub osoby wchodzące w jego skład, posiadają wymagane kompetencje, doświadczenie, wiedzę w zakresie pozwalającym na podejmowanie tego rodzaju decyzji? Proszę o przedstawienie pisemnego potwierdzenia wydania decyzji w tym zakresie; d. Na jakiej podstawie (za pismem A. i R. K. z 23.10.2020 r.) uznano, że kryterium dopuszczania do korzystania z pasa [...]Y [...] w trakcie obowiązywania NOTAM zakazującego korzystania z pasa, powinno być doświadczenie i umiejętności pilotów? e. W jakim trybie zlecone zostało wykonanie prac konserwacyjnych w dniu 28.09.2020 r. na pasie startowym [...] [...]? Od kogo i na jakie kwoty [...] S. uzyskał oferty na przeprowadzenie ww. prac? Jakie kryterium decydowało o wyborze oferty najkorzystniejszej? f. Czy z wykonawcą prac z dnia 28.09.2020 r. na pasie [...] [...] została zawarta umowa na przeprowadzenie prac? Jeśli tak, proszę o jej przedstawienie; g. Czy dokonano formalnego odbioru prac wykonanych w dniu 28.09.2020 r. na pasie [...] [...]? Proszę o udostępnienie informacji zawartej w protokole-zdawczo-odbiorczym. Czy protokół zdawczo-odbiorczy zawierał jakiekolwiek uwagi dot. sposobu wykonania prac? h. Czy w związku z pracami z dnia 28.09.2020 r. na pasie [...] [...] wykonana została jakakolwiek ekspertyza techniczna? Jeśli tak, kto był odpowiedzialny za jej sporządzenie oraz jaki był koszt jej sporządzenia? i. Jaki był koszt wykonania prac na pasie [...] [...]? Czy wystawiona została faktura za wykonanie tychże prac? Jeśli tak, proszę o jej przedstawienie. Spółka wniosła o udzielenie odpowiedzi w formie elektronicznej na adres [...] lub w formie papierowej na adres pocztowy. Pismem z dnia 22 grudnia 2020 r. Stowarzyszenie udzieliło odpowiedzi na powyższy wniosek, wskazując, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, a nadto Stowarzyszenie nie jest zobowiązane do jej udzielenia. W ocenie Stowarzyszenia informacje nie są sprawą publiczną, zaś okoliczności nie dotyczyły dysponowania majątkiem Gminy S. w ramach wykonywania powierzonych zadań publicznych. Nie są również sprawą publiczną z uwagi na przeprowadzenie wszystkich prac ze środków własnych Stowarzyszenia, na terenie użytku wyłącznego (wówczas) będącego w posiadaniu [...]. Zdaniem Stowarzyszenia postawione pytania dotyczą kwestii niezwiązanych z wykonywaniem jakichkolwiek zadań władzy publicznej, a wszystkie czynności wykonywane są w ramach stosunków prawnych o cywilnoprawnym charakterze. Tym samym kwestie wydatkowania środków własnych nie są objęte dyspozycją art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Za niestanowiące informacji publicznej uznało Stowarzyszenie podanie okoliczności wyboru oferentów prac, przyjętych procedur, czy też przywołanych kryteriów w uwagi na brak angażowania środków publicznych na ten cel. Stowarzyszenie wskazało także, że zgodnie z obowiązującymi przepisami zamknięcie drogi startowej [...] nie wymaga wydania decyzji, a nastąpiło przez Służbę Informacji Lotniczej na wniosek zarządzającego lotniskiem [...] [...], zaś zamknięcie drogi [...] nastąpiło natomiast w wykonaniu obowiązku określonego w art. 68 ust. 2 pkt 2, 3 i 14 ustawy z 3.07.2020 Prawo lotnicze (Dz.U. z 2020 r. poz. 1970). Stowarzyszenie w odpowiedzi powołało się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA/ 2867/02 i z dnia 25 marca 2003 r. sygn. akt II SA 4059/02. Spółka pismem z dnia 1 lutego 2021 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Stowarzyszenia w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 7 grudnia 2020 r. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (dalej: "Konstytucja") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskania informacji publicznej, poprzez błędne uznanie, że żądana przez Spółkę informacja nie stanowi informacji publicznej; 2) art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r. poz. 2176, dalej: "u.o.d.i.p.") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez błędne zastosowanie polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że żądana przez Spółkę informacja nie stanowi informacji publicznej; 3) art. 4 ust. 1 pkt 5 u.o.d.i.p. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że Stowarzyszenie nie jest zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Spółka wniosła o zobowiązanie Stowarzyszenia do rozpoznania wniosku z dnia 7 grudnia 2020 r. oraz o zasądzenie od Stowarzyszenia na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze Spółka wskazała, że jej zdaniem Stowarzyszenie jest podmiotem zobowiązanym do rozpatrzenia wniosku, gdyż na pomocy porozumień z dnia 10 czerwca 2008 r. z Gminą Miasto S., z dnia 23 lutego 2010 r. z [...] [...] oraz z dnia 19 listopada 2018 r. przekazano Stowarzyszeniu lotnisko do nieodpłatnego używania i pobierania pożytków na okres 30 lat, powierzono zarząd nad nieruchomością gruntową położoną w granicach obiektu, zobowiązano do ponoszenia kosztów i ciężarów związanych z utrzymaniem, zapewnieniem należytego dozoru, określono zakres prac związanych z rewitalizacją, określono limit nakładów do zwrotu Stowarzyszeniu przez Gminę. W ocenie skarżącej, powyższe przesądza o tym, że w sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną - w postaci informacji o zarządzaniu majątkiem publicznym należącym do Gminy Miasta S. (Lotnisko). Co istotne, o tym że jest to informacja publiczna świadczy nie tylko fakt, że informacje te obejmują gospodarowanie majątkiem publicznym, ale również dlatego, że dotyczą one bezpieczeństwa na terenie Gminy Miasta S., co niewątpliwie jest sprawą publiczną. Nieuprawnione jest stanowisko, które zdaje się prezentuje Stowarzyszenie, że jeżeli dysponuje on majątkiem publicznym, ale w ramach tego dysponowania nie wykonuje zadań publicznych, to nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Przesłanki dysponowania majątkiem publicznym oraz wykonywania zadań publicznych mają charakter autonomiczny wobec siebie. W odpowiedzi na skargę Stowarzyszenie wniosło o jej oddalenie. Zdaniem Stowarzyszenia we wnioskowanym zakresie i stanie faktycznym nie mamy do czynienia z informacją publiczną, a wnioskowane informacji nie dotyczą kwestii związanych z wykonywaniem jakichkolwiek zadań publicznych. Ponadto wszystkie czynności, co do których zawarto pytania we wniosku o udzielenie informacji publicznej wykonywane są w ramach stosunków prawnych o cywilnoprawnym charakterze, w ramach wewnętrznych struktur organizacji. Tym samym, kwestie wydatkowania środków własnych nie są objęte dyspozycją art. 1 ust. 1 u.o.d.i.p. W ocenie Stowarzyszenia, pytania postawione przez skarżącego nie dotyczą dysponowania nieruchomością gminą jako majątkiem publicznym, a faktycznie dotyczą wewnętrznej struktury organizacji i dysponowania przez nią własnymi środkami. Z kolei przywołana przez Skarżącą umowa z dnia 19.11.2018 r. zawarta pomiędzy Stowarzyszeniem a Gminą Miasto S., nie dotyczy w żadnym aspekcie prac, o których wyjaśnienie wnosi Skarżąca. Co więcej, pytania postawione przez Skarżącą dotyczą w znacznej większości oceny i przemyśleń, a nie faktycznych czynności. Wskazano również, że lotnisko S. D. do dnia 30.10.2020 r. było lotniskiem użytku wyłącznego a nie publicznego, co wskazuje na ograniczony wówczas krąg podmiotów mogących z niego korzystać. Dopiero po wydaniu decyzji na podstawie art. 54 ust. 3 Prawa lotniczego, lotnisko stało się lotniskiem użytku publicznego, które zgodnie z art. 2 jest lotniskiem otwartym dla wszystkich statków powietrznych w terminach i godzinach ustalonych przez zarządzającego tym lotniskiem i podanych do publicznej wiadomości. Wszystkie prace wykonane przez Stowarzyszenie wykonane zostały w ramach środków własnych, w okresie dostępności lotniska jedynie dla kręgu podmiotów wymienionych w ustawie prawo lotnicze jako korzystających z lotniska o charakterze użytku wyłącznego. Zmiana charakteru lotniska na użytku publicznego, nie jest tożsama z dysponowaniem mieniem publicznym. Ponadto Stowarzyszenie wskazało, że ujawnienie informacji o wydatkowaniu środków własnych, niepochodzących wbrew stanowisku Skarżącej z umowy z dnia 19.11.2018 r., powoduje uzasadnioną obawę ujawnienia informacji o charakterze handlowym, istotnej dla wykonawców prac (np. okoliczności np. umówionego wynagrodzenia). Wskazano także, że wszystkie żądane informacje, decyzje i uchwały zarządu, wykonane prace, podjęte czynności były również dostępne dla Skarżącej poprzez tożsamość osoby wchodzącej w skład organów obu podmiotów, a także na konflikt pomiędzy Skarżącą a Stowarzyszeniem oraz na realizowanie przez Skarżącą indywidualnego interesu w ramach dostępu do informacji publicznej. Zdaniem Stowarzyszenia faktycznie nie posiada ono lotniska, ponieważ umowa użyczenia zawarta została z [...] [...], który w świetle prawa cywilnego jest posiadaczem nieruchomości, na której znajduje się infrastruktura lotnicza. Dalej w odpowiedzi na skargę Stowarzyszenie odniosło się do poszczególnych żądań zawartych we wniosku, udzielając odpowiedzi na pytania oznaczone literami od "a – i" wskazując w każdym przypadku, że informacja nie jest sprawą publiczną, gdyż nie dotyczy dysponowania majątkiem Gminy w ramach powierzonych zadań publicznych lub nie jest informacją publiczną a dotyczy oceny kompetencji właściwych organów. Wskazano także, że oceny prawidłowości podejmowanych działań z zakresu bezpieczeństwa lotniczego dokonuje Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego i do tego organu należy zwrócić się z wątpliwościami w zakresie bezpieczeństwa. Zdaniem Stowarzyszenia powoływanie się przez Spółkę na argument bezpieczeństwa lotniczego, jako celu uzyskania odpowiedzi na postawione pytania, przez podmiot który orientuje się w procedurze przed organem administracji lotniczej świadczy o definitywnie indywidualnym interesie skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 tj., dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym może być rozpoznana w trybie uproszczonym sprawa, w której przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usuniecie przeszkody do wydania decyzji (vide: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk , M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo prawnicze LexisNexis, W. 2005). Przekonanie skarżącej o pozostawaniu organu w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 7 grudnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, znajduje uzasadnione podstawy. Istota sporu zawisłego przed sądem w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy po stronie Stowarzyszenia powstał obowiązek załatwienia przedmiotowego żądania w trybie przepisów u.d.i.p., a w konsekwencji, czy nie realizując tego obowiązku organ popadł w bezczynność. W pierwszej kolejności zatem należy zbadać, czy sprawa w ogóle mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez niego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem). Stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne osoby prawne, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Lektura powyżej cytowanego przepisu prowadzi do wniosku, o szerokim gronie podmiotów obowiązanych do udzielenia informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie Inne w dniu 23 lutego 2010 r. zawarło z Gminą Miasto S. umowę użyczenia zbudowanej nieruchomości gruntowej położonej w granicach lotniska S. D. w S. przy ulicy [...] w celu prowadzenia działalności statutowej i lotniczej ze szczególnym uwzględnieniem lotnictwa sportowego, rekreacyjnego oraz szkolenia lotniczego, na istniejącym cywilnym lotnisku S. D., w tym również bieżącej eksploatacji lotniska i jego modernizacji. Nie ulega zatem wątpliwości, że na mocy powyższej umowy Stowarzyszenie w zakresie w niej wskazanym dysponuje majątkiem Gminy Miasto S., czyli majątkiem publicznym. Zdaniem Stowarzyszenia jednak owo dysponowanie majątkiem publicznym nie jest wystarczającą przesłanką do uznania go za podmiot obowiązany do udzielania informacji publicznej, gdyż nie wykonuje ono zadań publicznych. Natomiast w ocenie skarżącej Spółki żądane przez nią informacje dotyczą prac wykonywanych na lotnisku użytku publicznego, które położone jest na terenie należącym do Gminy Miasta S. i z tych przyczyn po stronie Stowarzyszenia istniał obowiązek odpowiedzi na zadane przez Spółkę pytania. W ocenie sądu w zaistniałym sporze rację należało przyznać skarżącej. Literalna wykładnia przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wskazuje na to, że przesłanka dysponowania majątkiem publicznym stanowi samoistną podstawę zobowiązującą podmiot dysponujący takim majątkiem do udostępnienia informacji publicznej. W cytowanym powyżej przepisie po zwrocie: "wykonują zadania publiczne" ustawodawca użył spójnika "lub" wskazując dalej "dysponują majątkiem publicznym". Zatem do udostępnienia informacji publicznej zobowiązane są zarówno podmioty które: - wykonują zadania publiczne, - wykonują zadania publiczne i dysponują majątkiem publicznym, - dysponują majątkiem publicznym. W konsekwencji uznać należało, że Stowarzyszenia jako dysponujące majątkiem publicznym obowiązane było do udostępnienia żądanej informacji publicznej. W ocenie sądu nie można mieć także wątpliwości co publicznego charakteru żądanej przez skarżącą Spółkę informacji, bowiem lektura zadanych pytań wskazuje na to, że wnioskodawcy chodziło o informacje dotyczące przeprowadzenia konsultacji i ekspertyz przed podjętymi pracami a pasie startowym [...], decyzji dotyczącej tychże prac, decyzji dotyczącej zamknięcia pasa startowego [...], trybu zlecenia wykonania prac na pasie startowym, odbioru tych prac i ich kosztu. Bowiem zarówno decyzja o przeprowadzeniu prac modernizacyjnych, zasady ich prowadzenia, zasady wyłączenia pasa z ruchu, a także obioru prac i ich kosztu, których przedmiotem jest majątek publiczny, muszą być uznane za informacje o charakterze publicznym. Powyższe ustalenia tj. uznanie Stowarzyszenia za podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oraz uznanie, że żądana informacja jest informacją publiczną, determinowały konieczność załatwienia przedmiotowego żądania w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Podkreślić w tym miejscu należy, że poza sporem pozostaje, iż przedmiotowy wniosek został do organu złożony skutecznie. Poza sporem także pozostaje, że Stowarzyszenie w zakreślonym przez ustawę o dostępie do informacji publicznej 14-dniowym terminie nie odpowiedziało na wniosek skarżącej. W istocie bowiem odpowiedzi na zadane przez skarżącą pytania zawarte zostały w odpowiedzi na skargę, jednak odpowiedź na skargę jest pismem procesowym kierowanym nie do wnioskodawcy, a do sądu, ponadto doręczenie stronie tego pisma nastąpiło znacznie po upływie 14 – dniowego terminu o jakim mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W konsekwencji zatem stwierdzając, że w niniejszej sprawie doszło do bezczynności po stronie organu, sąd uznał jednocześnie, iż nie zostało wykazane, by bezczynność ta ustała po wniesieniu skargi, a przed datą jej rozpoznania. Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 24 lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku. Jednocześnie sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu w niniejszej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić należy, że w świetle poglądów orzecznictwa rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające w jakimkolwiek zakresie winę organu za tę bezczynność. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest przy tym wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli terminów do załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (zob. wyroki NSA: z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 381/18, LEX nr 2517463; z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając charakter bezczynności nie można jednocześnie pominąć charakteru sprawy, jak i specyfiki trybu jej załatwienia (zob. wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 585/15, LEX nr 1665697), a nadto należy wziąć pod uwagę występujące ewentualnie w sprawie przyczyny "usprawiedliwiające" bezczynność organu (zob. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 3614/13, LEX nr 1481561). Zdaniem sądu, działania organu nie miały cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na ten podmiot przepisami u.d.i.p., a wynikały jedynie z pominięcia skierowanego do niego wniosku. O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania obejmujących uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.