SA/Sz 2191/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Asesor WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędzia NSA Krystyna Zaremba, Protokolant Krzysztof Kapelczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2004 r. sprawy ze skargi U. i A. M. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego z [...] r. Nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących kwotę [...] złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Małżonkowie U. i A. M. w zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2000 r. wykazali kwotę [...] zł przysługującej ulgi mieszkaniowej do odliczenia od podatku. Wykazana w zeznaniu nadpłata w kwocie [...] zł została przez Urząd Skarbowy zwrócona na rachunek bankowy podatników. W dniu [...] r. podatnicy złożyli korektę zeznania podatkowego za 2000 r. wykazując odliczenie ulgi mieszkaniowej w kwocie [...] zł od dochodu, zamiast pierwotnego odliczenia od podatku, wobec czego nadpłata podatku wyniosła [...] zł i była o [...] zł wyższa od poprzednio wykazanej. Wraz z korektą podatnicy wnieśli o stwierdzenie nadpłaty uzasadniając, że w latach 1993 -1996 i w 1999 r. korzystali z odliczenia od dochodu wydatków na budowę domu mieszkalnego, natomiast w 1997 r. i 1998 z odliczeń tych nie korzystali. W 2000 r. kontynuowali budowę domu, lecz poniesione wydatki pomyłkowo odliczyli w ramach ulgi odliczanej od podatku. Urząd Skarbowy decyzją z dnia [...] r. odmówił stwierdzenia nadpłaty. W uzasadnieniu decyzji organ przyznaje, że zgodnie z art. 4a ustawy z 8 maja 1998 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych /.../ /Dz. U. Nr 74, poz. 471/ podatnikom, którzy w latach 1992-96 nabyli prawo do odliczenia od dochodu wydatków na cele określone w art. 26 ust.1 pkt 5 lit. "b", "e", "f" ustawy o p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 1997 r. i po tym dniu dokonali dalszych wydatków na te cele, przysługuje prawo do odliczenia tych wydatków na zasadach określonych w art. 26 w/w ustawy w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 1997 r., a więc od dochodu. Jednakże, zdaniem organu I instancji, zwrot "przysługuje prawo do odliczenia" użyty w przytoczonym przepisie oznacza, że podatnikowi pozostawiono prawo wyboru sposobu, w jaki będzie dokonywać odliczeń, tzn. czy według zasad obowiązujących w 1996 r., czyli od dochodu, czy według zasad obowiązujących od 1 stycznia 1997 r. czyli od podatku. Jeśli więc podatnicy dokonali wyboru metody obowiązującej po 1 stycznia 1997 r. to nie mają możliwości jej zmiany, w związku z czym organ stwierdził, że nadpłata podatku nie występuje. Izba Skarbowa nie uwzględniła odwołania podatników i decyzją z dnia [...] r. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji podzielając w pełni jego stanowisko. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego /[...] r./ podatnicy domagają się uchylenia decyzji obu instancji zarzucając, że wydane zostały z naruszeniem prawa. Skarżący nie zgadzają się ze stanowiskiem organów podatkowych i wywodzą, że uprawnienie do żądania stwierdzenia nadpłaty przewidziane w art. 79 Ordynacji podatkowej nie zostało ograniczone terminem do złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy, w związku z czym Urząd Skarbowy był uprawiony i zobowiązany z mocy art. 45 ust. 6 ustawy o p.d.o.f. oraz art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej do określenia podatku w innej, rzeczywistej wysokości, a w konsekwencji do stwierdzenia wnioskowanej nadpłaty, która powstała na skutek wykazania w zeznaniu rocznym wyższego niż należny podatku. Na poparcie skargi podatnicy powołali się na wyrok NSA z 17 grudnia 2001r. I SA/Ka 2043/00. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny, będąc właściwym do rozpoznania sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. W rozpatrywanej sprawie poza sporem jest, że skarżący byli uprawnieni w 2000 r. do odliczenia wydatków mieszkaniowych od dochodu na podstawie art. 2 ust. 4a ustawy z 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o p.d.o.f., zmienionej ustawą z 8 maja 1998r.. Nie ma uzasadnienia prawnego stanowisko organów podatkowych, że z powyższego uprawnienia podatnicy mogli skorzystać tylko w terminie do złożenia zeznania podatkowego. Art. 45 ust. 1 ustawy o p.d.o.f. określa tylko termin do złożenia zeznania podatkowego, natomiast ust. 6 art. 45 wyraźnie przewiduje możliwość określenia w decyzji podatku w innej niż wynikająca z zeznania wysokości, co oznacza, że może to być zarówno wyższa jak i niższa kwota należnego podatku, przy czym postępowanie w sprawie wydania decyzji określającej rzeczywistą wysokość podatku może być wszczęte także z inicjatywy podatnika. Analogicznie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej przewiduje wydanie decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej lub stwierdzającej nadpłatę, jeżeli wskutek przeprowadzonego postępowania podatkowego organ podatkowy stwierdzi, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji. Żaden z przepisów ustawy o p.d.o.f. ani innego aktu normatywnego nie zawiera zakazu złożenia korekty zeznania podatkowego po upływie terminu do jego złożenia. Wobec powyższego skarżący mogli złożyć taką korektę wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, zaś obowiązkiem Urzędu Skarbowego było dokonanie merytorycznej oceny zasadności dokonanego odliczenia wydatków mieszkaniowych i określenie wysokości należnego podatku za 2000 r. /art. 45 ust. 6 ustawy o p.d.o.f./ oraz wysokości nadpłaty /art. 79 § 2 pkt 1 lit. "a" Ordynacji podatkowej /obecnie art. 75 § 2 pkt 1 lit. "a"/. Z tych wszystkich względów należało uchylić decyzje organów obu instancji, z uwagi na naruszenie powołanych wyżej przepisów prawa, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i art. 135 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z orzeczeniem o kosztach na podstawie art. 200 i o wstrzymaniu wykonalności na podstawie art. 152 tej ustawy.