SA/Sz 912/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny Wydział I w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Polańska Asesor WSA Kazimierz Maczewski/spr/ Protokolant Anna Malinowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe o d d a l a skargę Decyzją z dnia [...] Nr [...] Pierwszy Urząd Skarbowy powołując się na przepisy art. 107 § 1 i 2, art. 108 § 1 oraz art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm./ orzekł o odpowiedzialności K. W. za zaległości podatkowe Spółki z o.o. "E" z siedzibą w S., w zakresie podatku od towarów i usług za okres grudzień 1998r. - marzec 1999r. w ogólnej kwocie [...] zł oraz określił odsetki za zwłokę na dzień wydania decyzji w kwocie [...] zł. Decyzja ta zapadła przy uwzględnieniu następującego stanu faktycznego: K. W. od dnia 10 marca 1992r. był jednoosobowym zarządcą Spółki z o.o. "E" w S., powstałej na mocy umowy spółki zwartej w dniu 24 lutego 1992r.. Spółka będąc podatnikiem podatku od towarów i usług zobowiązana była do prawidłowego deklarowania i wpłacania do urzędu skarbowego tego podatku. Spółka nie uregulowała w ustawowym terminie zobowiązań podatkowych z tego tytułu za okres od grudnia 1998r. do marca 1999r., na skutek czego powstała zaległość podatkowa, która na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji wyniosła [...] zł. W dniu 15 marca 1999r. wpłynął do Sądu wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki "E", złożony przez jej wierzyciela Spółkę z o.o. "A", a następnie w dniu 12 kwietnia 1999r. taki wniosek złożył również K. W., występując w charakterze jednoosobowego zarządcy Spółki. Uzasadniając wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki K. W. wskazał, że z wstępnego bilansu za okres od 1 stycznia 1999r. do 28 lutego 1999r. wynika, iż majątek dłużnika, przy uwzględnieniu wszystkich wierzytelności wynosi łącznie [...] zł. Na tę sumę składają się kwoty: [...] zł. - środek trwały, [...] zł majątek obrotowy /zapasy części zamiennych, środki pieniężne/ i [...] zł - wierzytelności z tytułu dostaw i usług. Jednocześnie zadłużenie Spółki wynosiło [...] zł a suma funduszu udziałowego - kwotę [...] zł, ponadto bilans wykazał także stratę netto w kwocie [...] zł. Nadto w swoim wniosku K. W. stwierdził, że "dłużnik nie posiada też żadnego majątku, który po spieniężeniu pokryłby sumy należne wierzycielom", a stan majątkowy Spółki uniemożliwia dłużnikowi wywiązywanie się także z zobowiązań płatniczych wobec Skarbu Państwa - zadłużenie z tytułu zaległości podatkowych oraz świadczeń na rzecz ZUS wyniosło łącznie [...] zł; dłużnik nie posiada też środków na zaspokojenie bieżących wydatków, w tym na wynagrodzenia należne pracownikom - zadłużenie z tego tytułu wyniosło ogółem [...] zł. Dłużnik nie regulował też innych długów, w tym wynikających z orzeczeń sądowych /kwoty [...] zł i [...] zł, z odsetkami i kosztami procesu/. Postanowieniem z dnia 3 lutego 2000r. Sąd Rejonowy ogłosił upadłość Spółki "E". Z uzasadnienia postanowienia wynika, m.in., że wierzyciel upadłego, spółka z o.o. "A", która w dniu 15 marca 1999r. złożyła wniosek o upadłość Spółki "E", wskazała , że dłużnik zaprzestał płacenia długów, a majątek dłużnika nie pozwala na zaspokojenie jego długów - okoliczności te znane były wnioskodawcy, ponieważ "prowadzi rachunkowość dłużnika i zna jego stan finansowy". Stwierdzając w uzasadnieniu postanowienia, że aktywa dłużnika wynoszą najwyżej [...] zł, natomiast jego zobowiązania wynoszą ponad [...] zł i stale rosną, Sąd Rejonowy uznał, że majątek Spółki nie wystarcza na zaspokojenie jej długów, a także - porównując spis wierzycieli z wykazem należności spłacanych w okresie 6 miesięcy przed zgłoszeniem wniosku - stwierdził, iż Spółka zaprzestała spłacania swych długów i stan ten ma charakter trwały. W dniu 8 stycznia 2001r. syndyk masy upadłości Spółki "E" wystąpił do Sądu Rejonowego o umorzenie postępowania upadłościowego. Sąd, uwzględniając ten wniosek, postanowieniem z dnia 1 marca 2001r. umorzył postępowanie upadłościowe, uznając że majątek masy upadłości nie wystarcza nawet na pokrycie kosztów postępowania, "brak zatem celowości prowadzenia postępowania upadłościowego w sytuacji, w której nie ma możliwości zaspokojenia wierzycieli w minimalnym chociażby stopniu". Sąd zgodził się więc ze stanowiskiem syndyka, że ruchomości o wartości szacunkowej blisko [...] zł /części zamienne do sprzętu / są praktycznie niezbywalne, gdyż mimo podejmowanych przez syndyka prób ich sprzedaży nie zgłosił się nikt, kto byłby zainteresowany ich nabyciem i dlatego Sąd Rejonowy przyjął, że ruchomości te "nie posiadają faktycznie wartości rynkowej - jako niezbywalne". W związku z takimi ustaleniami, Pierwszy Urząd Skarbowy w dniu 3 grudnia 2001r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki na jej zarządcę, zakończone wydaniem w dniu [...] decyzji powołanej na wstępie uzasadnienia Nr [...]. Odwołując się od tej decyzji K. W. zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, że ponosi on winę co do zbyt późnego złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości i - wynikające z tego - naruszenie przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie była prowadzone egzekucja przeciwko Spółce oraz poprzez niezastosowanie przesłanek zwalniających członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Skarżący podniósł, że wniosek o ogłoszenie upadłości nie był opóźniony, bowiem Spółka w tym czasie posiadała ruchomości o wartości szacunkowej blisko [...] zł /części zamienne do sprzętu /, a okoliczność, że środki te są trudno zbywalne ujawniła się dopiero w trakcie postępowania upadłościowego - nie można więc zarzucić skarżącemu winy za zbyt późne zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Podnosi też dalej skarżący, że ruchomości te można sprzedać także obecnie - za 25% ich wartości szacunkowej . Ponadto - zdaniem skarżącego - nie wykazano bezskuteczności egzekucji przeciwko Spółce, gdyż taka egzekucja w ogóle nie została podjęta, a Spółka posiada jeszcze w/w własny majątek. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego, Izba Skarbowa wyjaśniła, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego umożliwiono skarżącemu skorzystanie z uprawnień określonych przepisami art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej i do protokołu sporządzonego na okoliczność zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym skarżący nie wniósł żadnych uwag - przedłożył jedynie wykaz składników majątku Spółki sporządzony na dzień 7 kwietnia 2000r. a następnie, pismem z 20 marca 2002r. poinformował dodatkowo, że przejęte od syndyka ruchomości będące własnością spółki znajdują się w magazynie przy ul. J. w S. Rozpatrując odwołanie, Izba Skarbowa podniosła, że z przepisu art. 116 Ordynacji podatkowej wynika, iż zwolnienie członka zarządu z odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe Spółki z o.o. może nastąpić m.in. wówczas, jeżeli wykaże on, że we właściwym czasie zgłoszony został wniosek o upadłość. Terminy zgłoszenia wniosków o upadłość regulują przepisy art. 5 § 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934r. Prawo upadłościowe /Dz.U. z 1991r. Nr 118, poz. 512 ze zm./. Zgodnie z tymi przepisami podmiot gospodarczy jest zobowiązany , nie później niż w ciągu 2 tygodni od zaprzestania płacenia długów, a reprezentant spółki w tym samym czasie - od ujawnienia, że majątek spółki nie wystarcza na zaspokojenie długów - zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości. Uwzględniając fakty ustalone przez organ I instancji - zwłaszcza fakt wcześniejszego, tj. z dnia 15 marca 1999r. zgłoszenia wniosku o upadłość dokonanego przez jednego z wierzycieli Spółki - Izba Skarbowa przyjęła, że skarżący nie zachował terminu wynikającego z art. 5 prawa upadłościowego oraz nie wykazał, że niezgłoszenie upadłości we właściwym terminie nie nastąpiło z jego winy. Zdaniem Izby, niesłuszny jest też podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie była prowadzona egzekucja przeciwko Spółce - Urząd Skarbowy dokonał bowiem zajęcia rachunku bankowego Spółki, co spowodowało zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej, po czym, z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia zbiegu egzekucji postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Urząd zostało zawieszone, a następnie umorzone - w związku z ogłoszeniem dnia 3 lutego 2000r. upadłości Spółki. Po umorzeniu postępowania upadłościowego postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 1 marca 2001r. /ze względu na brak majątku, który mógłby podlegać podziałowi między wierzycieli/ organ I instancji w dniu 7 czerwca 2001 r. powtórnie wystawił tytuły egzekucyjne, jednak postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte, gdyż pod adresem wskazanym jako siedziba Spółki, firma nie istniała, niemożliwe więc było doręczenie tytułów egzekucyjnych. Izba Skarbowa przyjęła zatem, że ustalona została bezskuteczność egzekucji przeciwko Spółce, gdyż z okoliczności sprawy wynika niezbicie, iż Spółka nie ma żadnego majątku, z którego wierzyciel mógłby uzyskać zaspokojenie swej należności. Zdaniem Izby Skarbowej bezskuteczność egzekucji można wykazać także poprzez wskazanie rzeczywistego stanu majątkowego dłużnika lub poprzez negatywny wynik egzekucji prowadzonej przez innego wierzyciela albo postanowieniem Sądu o umorzeniu postępowania upadłościowego z powodu niemożności zaspokojenia z majątku masy upadłości kosztów postępowania, a to w sprawie niniejszej zostało należycie wykazane. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia odwołania Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] Nr [...], z powołaniem się na przepis art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił decyzji Izby Skarbowej naruszenie przepisu art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, poprzez jego zastosowanie w sprawie, pomimo braku przesłanki do jego zastosowania w postaci bezskuteczności egzekucji oraz niezastosowanie wymienionych w tym przepisie przesłanek zwalniających członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Ponadto skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisu art. 122 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, a także błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające w szczególności na przyjęciu, iż egzekucja z majątku Spółki jest bezskuteczna W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe nie wykazano bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki -a jest to przesłanka niezbędna do wydania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki na członka jej zarządu - gdyż przeciwko Spółce nie prowadzono egzekucji, a ponadto spółka posiada majątek w postaci części zamiennych [...] o wartości blisko [...] zł, istnieje zatem możliwość zaspokojenia się wierzyciela poprzez przejęcie tych ruchomości. Zdaniem skarżącego, bezskuteczność egzekucji musi dotyczyć całego majątku spółki, a organ egzekucyjny dla stwierdzenia bezskuteczności egzekucji musi wyczerpać wszelkie sposoby egzekucji zaległości podatkowych przewidziane prawem podatkowym, przy czym nie ulega wątpliwości, że egzekucja taka musi być w ogóle wszczęta. Na poparcie tych twierdzeń skarżący powołał się na orzeczenia NSA: SA/Sz 948/96 i SA/Sz 193/98. Błędne było także - zdaniem skarżącego - przyjęcie przez organy podatkowe , że skarżący ponosi winę za zbyt późne zgłoszenie wniosku o upadłość, gdyż do takiego opóźnienia nie doszło, bowiem podstawą ogłoszenia upadłości jest trwałe zaprzestanie płacenia długów, a nie krótkotrwałe wstrzymanie ich płacenia, które jest następstwem przejściowych trudności - niezapłacenie kwot orzeczonych przez Sąd w 1996 i 1998r. nie świadczy więc o tym, że Spółka już w tym czasie zaprzestała płacenia długów. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska zajętego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i spółki akcyjnej odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe albo że niezgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego nastąpiły nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie , z którego egzekucja jest możliwa. Warunkiem powstania takiej odpowiedzialności jest więc bezskuteczność egzekucji z majątku spółki. Co do zasady, bezskuteczność egzekucji oznacza sytuację, gdy w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym nie doszło do ściągnięcia wszystkich należności wierzyciela (-li). Powołany przepis Ordynacji podatkowej nie wymaga jednak - w odróżnieniu np. od przepisu art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( j. t. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) aby ta nieściągalność wierzytelności została udokumentowana postanowieniem o nieściągalności, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego. Bezskuteczność egzekucji jest zatem wykazana wtedy, gdy prawem przewidzianymi sposobami nie udało się zaspokoić wierzycieli z majątku dłużnika, sytuacja taka odpowiada stanowi rzeczywistemu, a ustaleń takich nie można w sposób racjonalny podważyć - wobec czego dalsze próby wyegzekwowania należności wierzycieli skazane byłyby na niepowodzenie, powiększając nieściągalne koszty egzekucji. Z dokonanych w sprawie ustaleń wynika, że taka właśnie sytuacja powstała w odniesieniu do Spółki z o. o. "E" w S.. Spółka ta, będąc podatnikiem podatku od towarów i usług, nie uregulowała w ustawowym terminie zobowiązań podatkowych za okres: XII 1998 r. i I - III 1999 r., na skutek czego powstała zaległość podatkowa , która na dzień wydania decyzji [...] z dnia [...] wynosiła [...] zł. Ze znajdującej się w aktach sprawy "historii tytułu wykonawczego" sporządzonej przez organ podatkowy wynika, że należności tej nie udało się wyegzekwować z majątku Spółki, pomimo dokonanego przez administracyjny organ egzekucyjny zajęcia jej rachunku bankowego w dniu 11.05.1999 r. Zajęcie to spowodowało zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej (wszczętej przez komornika w dniu 17.02.1999 r.), a do czasu rozstrzygnięcia w przedmiocie zbiegu egzekucji, prowadzone przez organ podatkowy postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone. Postępowanie to zostało następnie umorzone, w związku z ogłoszeniem w dniu [...] upadłości Spółki. Postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 01.03.2001 r. również postępowanie upadłościowe zostało umorzone na wniosek syndyka, z powodu braku majątku, który mógłby podlegać podziałowi między wierzycieli. Mimo ponownego wystawienia przez Urząd Skarbowy w dniu [...] tytułów egzekucyjnych, postępowanie egzekucyjne nie mogło być wszczęte, ponieważ pod adresem wskazanym jako siedziba Spółki, firma nie istniała, niemożliwe więc było doręczenie jej tytułów egzekucyjnych. Z powyższego wynika zatem, że stan bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki został w sposób dostateczny wykazany. Z uzasadnienia wniosku syndyka z dnia 08.01.2001 r. o umorzenie postępowania upadłościowego wobec Spółki wynika wprawdzie, że upadły posiada ruchomości (części zamienne do sprzętu) o wartości szacunkowej ok. [...] zł, jednak ruchomości te są praktycznie niezbywalne, gdyż kilkakrotne ogłoszenie syndyka o zamiarze ich sprzedaży nie spotkały się z żadną reakcją ewentualnych nabywców. Z tego powodu nie jest zatem przekonujący argument skarżącego, iż wobec istnienia tych ruchomości organ podatkowy powinien wszcząć egzekucję i nawet "gdyby w wyniku licytacji ruchomości tych nie udało się sprzedać, to egzekucja nie byłaby jeszcze zakończona, a zatem nie można by twierdzić, że jest bezskuteczna" a ponadto wierzycielowi (Skarbowi Państwa) przysługiwałoby jeszcze prawo przejęcia ruchomości Spółki na własność - "dopiero po takim przejęciu, gdyby zaległość podatkowa nie została w całości zapłacona, można by mówić o częściowej bezskuteczności egzekucji". Z argumentacją taką nie można się zgodzić, oznaczałoby to bowiem, że Skarb Państwa ma obowiązek przejęcia na własność w celu zaliczenia na zaległości podatkowe Spółki jakichkolwiek jej ruchomości, także takich, które są niezbywalne, a więc nie posiadają wartości rynkowej, a ich przejęcie oznaczałoby jedynie powiększenie strat wierzyciela spowodowanych kosztami przejęcia, przechowywania lub ewentualnego zniszczenia ruchomości. Także wszczynanie egzekucji tylko po to by ponownie stwierdzić, że ruchomości są niezbywalne - na co wskazywały zebrane dowody w sprawie - byłoby działaniem nieracjonalnym i nieekonomicznym. Wykładnia logiczna przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej nie uzasadnia takiego nieracjonalnego wykazywania bezskuteczności egzekucji. Przy ocenie bezskuteczności egzekucji wobec Spółki należy też uwzględniać fakt, że - zgodnie z ww. przepisem - to członek zarządu, kwestionując bezskuteczność egzekucji powinien "wykazać mienie, z którego egzekucja jest możliwa", to jest mienie, które nadawałoby się do zaspokojenia wierzycieli. Skarżący nie wykazał takiego mienia, zasadne jest więc twierdzenie, że egzekucja przeciwko Spółce z o. o. "E" okazała się bezskuteczna. Istniała zatem ustawowa przesłanka przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki "E" na skarżącego, będącego jej jednoosobowym zarządcą. Od tej odpowiedzialności skarżący mógł się uwolnić, wykazując, że we właściwym czasie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał, iż wniosek o upadłość zgłosił we właściwym czasie, czyli w przewidzianym w art. 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe ( j. t. Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.) terminie dwóch tygodni od zaprzestania przez Spółkę płacenia długów lub od powzięcia wiadomości o tym, że majątek Spółki nie wystarcza na pokrycie zobowiązań Spółki. Niezapłacenie przez Spółkę przez okres wielu miesięcy znacznej kwoty (ok. [...] zł) wynikającej z prawomocnego wyroku sądowego, niezapłacenie zobowiązania wynikającego z innego orzeczenia sądowego, zaprzestanie płacenia zobowiązań podatkowych od grudnia 1998 r., znaczne zaległości wobec ZUS i wobec pracowników, zajęcie rachunku bankowego Spółki przez komornika w dniu 17.02.1999 r. na poczet wierzytelności powstałych w 1998 r. - uzasadniają twierdzenie, że zaprzestanie płacenia długów i nadmierne zadłużenie Spółki powstało wcześniej niż dwa tygodnie przed zgłoszeniem przez skarżącego w dniu 12.04.1999 r. wniosku o ogłoszenie upadłości. Twierdzenie takie uzasadnia również fakt, że już 15.03.1999 r. wniosek o upadłość Spółki zgłosiła spółka wykonująca obsługę rachunkową Spółki E, a więc podmiot obeznany w rzeczywistej sytuacji finansowej Spółki - wniosek ten (wraz z wnioskiem skarżącego) był podstawą ogłoszenia upadłości przez Sąd, a zatem okazał się zasadny. Nie jest przekonujące twierdzenie skarżącego, że jego wniosek o ogłoszenie upadłości nie był spóźniony, ponieważ Spółka posiadała majątek ruchomy o znacznej wartości (części zamienne do sprzętu), a dopiero później, w postępowaniu upadłościowym okazało się, że ruchomości te nie są zbywalne. Twierdzenie to nie przekonuje, ponieważ mimo ujęcia w bilansie Spółki (sporządzonym za okres od 1 stycznia do 28 lutego 1999r.) szacunkowej wartości tych ruchomości majątek Spółki i tak nie wystarczał na pokrycie zobowiązań, a ponadto zarządca Spółki musiał się orientować, że - stanowiące praktycznie jedyną pozycję rzeczowego majątku Spółki - ruchomości te nie znajdują nabywców, a stan taki nie powstał w związku z ogłoszeniem upadłości. Pełniący funkcję jednoosobowego zarządcy od chwili powstania Spółki, skarżący musiał więc dobrze znać jej rzeczywistą sytuację majątkową, zwłaszcza, że Spółka nie prowadziła działalności w znacznych rozmiarach - na co wskazują dane wynikające z bilansu. Nie można więc przyjąć, że skarżący nie ponosi winy w spóźnionym zgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Skoro skarżący nie wykazał też aby przesłanki ogłoszenia upadłości Spółki powstały dopiero w okresie dwóch tygodni przed złożeniem przez niego wniosku o ogłoszenie jej upadłości ani nie wskazał mienia, które nadawałoby się do zaspokojenia wierzytelności podatkowych, organy podatkowe nie naruszyły prawa, przenosząc odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe Spółki z o. o. "E" na skarżącego. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja ostateczna nie narusza przepisów prawa materialnego ani też nie uchybia przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 152, poz. 1270