I SA/Wa 1083/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Rudnicka (spr.) sędzia WSA Gabriela Nowak asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Magdalena Zając po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2007 r. sprawy ze skargi P. N. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] w L. z dnia [...] maja 2004 r. o nadaniu P. N. stopnia naukowego doktora habilitowanego, utrzymała w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] listopada 2004 r. odmawiającą zatwierdzenia wskazanej uchwały. W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów podniosła, że Sekcja Nauk [...] po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw uchyleniu poprzedniej decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] w L. z dnia [...] maja 2004 r. o nadaniu P. N. stopnia naukowego doktora habilitowanego (za uchyleniem decyzji 0 głosów, przeciw 27, wstrzymujących się 1). Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy poprzednią decyzję Centralnej Komisji, odmawiającą zatwierdzenia omawianej uchwały Rady Wydziału (za utrzymaniem decyzji 10 głosów, przeciw 0, wstrzymujących się 0). Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów podkreśliła w decyzji, że ocena dokonana przez Sekcję wskazuje, iż argumenty podniesione w wystąpieniu o ponowne rozpatrzenie sprawy nadal nie pozwalają na uznanie, że rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny [...], wymagany zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595 ze zm.). Organ zaznaczył, że w postępowaniu związanym z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy powołano kolejno dwu recenzentów, którzy podobnie jak recenzenci Centralnej Komisji powołani poprzednio przedstawili jednoznaczne negatywne opinie odnośnie zasadności uchwały o nadaniu P. N. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Z ich oceny, którą niemal jednomyślnie podzieliła Sekcja wynika, że rozprawa habilitacyjna nie stanowi wkładu do rozwoju wiedzy naukowej w dyscyplinie habilitacji. Podkreślono, że rozprawa ta zawiera bardzo dużo podstawowych, podręcznikowych informacji i obarczona jest licznymi błędami merytorycznymi i metodycznymi oraz nieuzasadnionymi, bądź nieznajdującymi potwierdzenia w materiale rozprawy wnioskami. Habilitant ponadto nie ma istotnego dorobku naukowego. Jest to dorobek bardzo skromny zarówno pod względem rozmiarów jak i wartości naukowej, opublikowany głównie w czasopismach o niskiej randze naukowej. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów podniosła dodatkowo, że Rada Wydziału nie dołożyła należytej staranności, by wnikliwie i obiektywnie rozpatrzyć sprawę zasadności nadania P. N. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Organ podkreślił m.in., że jeden spośród trzech recenzentów Rady Wydziału nie przedstawił oceny dorobku naukowego poprzestając tylko na ocenie samej rozprawy, żaden zaś nie wskazał na konkretne efekty rozprawy, które miałyby stanowić znaczny wkład w rozwój wiedzy naukowej z zakresu tematyki ocenianej rozprawy. Wartość dowodowa jednej z recenzji osłabiona jest ponadto przez fakt, że jej autor jest też współautorem znaczącej w dorobku habilitacyjnym pracy, podlegającej ocenie w toku przewodu. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów stwierdziła ponadto, że recenzenci powołani przez Radę Wydziału w przewodzie zawarli w swych opiniach szereg poważnych zarzutów pod adresem rozprawy, które jednak zostały w większości pominięte w sprawozdaniu komisji powołanej przez Radę, zawierającym m.in. relację ocen recenzentów. Prezydium Centralnej Komisji za uzasadnione uznało zatem stanowisko Sekcji sprzeciwiające się uchyleniu decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały nadającej P. N. stopień naukowy doktora habilitowanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. N. zarzucił zaskarżonej decyzji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla jej podjęcia, naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 16, art. 17 ust. 1 i 2, art. 18 ust. 2 pkt 2 oraz art. 20 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595 ze zm.), naruszenie przepisów odnoszących się do podstawy prawnej decyzji, tj. art. 19 ust. 2 ustawy oraz niezachowanie terminu do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy określonego w art. 19 ust. 3 ustawy. W obszernym uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że zarzuty zawarte w zaskarżonej decyzji odnoszące się do jego rozprawy i dorobku naukowego są nieprawdziwe, oparte na gołosłownych, tendencyjnych i obraźliwych opiniach recenzentów powołanych przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. Zarzuty te - w jego ocenie - nie znajdują uzasadnienia we właściwych regulacjach prawnych i potwierdzenia w zgromadzonym materiale. Zdaniem skarżącego organ nie dołożył należytej staranności by zbadać istnienie wszystkich dokumentów wymaganych do podjęcia uchwały oraz nie ustosunkował się do argumentów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. P. N. zakwestionował twierdzenia organu dotyczące braku u jednego z recenzentów oceny dorobku naukowego habilitanta oraz podkreślił, że nieprawdą jest, iż członkowie Rady podjęli uchwałę nie mając pełnej wiedzy o dokonaniach naukowych habilitanta. W ocenie skarżącego jego dorobek naukowy Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów oceniła niewłaściwie. Niezachowany ponadto został termin określony w art. 19 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. W tej sytuacji P. N. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 554/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stanął na stanowisku, że skarga, choć nie ze wszystkich powodów wskazanych przez skarżącego, jest jednak uzasadniona. W ocenie Sądu doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, zgodnie z którymi Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów zobowiązana była przed wydaniem stosownej decyzji w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzeć i właściwie ocenić cały materiał dowodowy. W aktach sprawy przekazanych do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów przez Radę Wydziału [...] Akademii [...] w L., dokumentujących przebieg postępowania przed Radą Wydziału, zakończonego podjęciem uchwały o nadaniu P. N. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk medycznych w zakresie medycyny znajduje się "skrócony wniosek o zatwierdzenie uchwały nadającej stopień doktora habilitowanego", z którego wynika, że w głosowaniu Rady w sprawie wniosku o nadanie stopnia brało razem udział 66 osób. Za głosowało - 59, przeciw - 2, wstrzymujących się – 3, a 2 głosy były nieważne. Z kolei w protokole z posiedzenia Rady Wydziału w sprawie kolokwium habilitacyjnego P. N. na str. 19 wskazano, że "wyniki głosowania są następujące: 62 osoby zagłosowały pozytywnie, 1 osoba głosowała na "nie", 1 osoba wstrzymała się od głosu, 2 osoby oddały głosy nieważne". W protokole tym wskazano jednocześnie, że "komisja skrutacyjna stwierdziła uprawnionych do głosowania 123 osoby, obecnych uprawnionych do głosowania osób 68, głosowało 66 osób, co stanowiło wymagane quorum". W świetle powyższego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że dane dotyczące głosowania zawarte w protokole z posiedzenia Rady Wydziału nie zgadzają się z informacją zawartą w "skróconym wniosku o zatwierdzenie uchwały nadającej stopień doktora habilitowanego". W ocenie Sądu Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów obowiązana była przed wydaniem decyzji odmawiającej zatwierdzenia uchwały o nadaniu P. N. stopnia naukowego doktora habilitowanego wyjaśnić niniejsze nieścisłości istotne w sprawie. Ponadto Sąd zarzucił, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów nie wyjaśniła należycie kwestii kompletności jednej spośród trzech recenzji przedstawionych przez recenzentów Rady Wydziału. Skoro w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. nr 15, poz. 128) recenzja powinna zawierać zarówno ocenę dorobku naukowego jak i rozprawy habilitacyjnej (§ 14), to w przypadku stwierdzenia, że określona recenzja nie jest całkowita, obowiązkiem organu było – jak słusznie podniesiono w skardze – podjęcie stosownych działań mających na celu wyjaśnienie czy rzeczywiście jeden spośród trzech recenzentów Rady Wydziału nie przedstawił oceny dorobku naukowego i poprzestał tylko na ocenie samej rozprawy. Dodatkowo Sąd pierwszej instancji podniósł, że wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów naruszyła przepis art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, gdyż przekroczyła czteromiesięczny termin do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W rozpoznawanej sprawie wniosek P. N. wpłynął do Komisji w dniu [...] marca 2005 r. Decyzja w tej sprawie została zaś podjęta dopiero w dniu [...] grudnia 2005 r. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2006 r. zaskarżyła Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów. W skardze kasacyjnej organ zarzucił sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa procesowego jak i prawa materialnego. Organ oparł skargę kasacyjną na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucając naruszenie przepisów art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; art. 134 § 1 ppsa., art. 135 ppsa., art. 141 § 4 ppsa., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa i art. 152 ppsa oraz art. 29 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Organ nie zgodził się z zarzutami, że w niniejszej sprawie naruszył przepisy procedury administracyjnej mające wpływ na wynik sprawy w szczególności w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego mając na uwadze, że zarzuty dotyczą trybu podjęcia uchwały przez Radę Wydziału oraz przekroczenia granicy swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Ponadto Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów oparła skargę kasacyjną na przesłance z art. 174 pkt. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucając sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności przepisów art. 17, art. 32. art. 34 i art. 35 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, § 7 ust. 2 § 14 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z 19 kwietnia 1991 r. ze zm., przepisów art. 7, art. 77 § 1 i 80 kpa., art. 107 § 1 i 3 kpa., rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr. 15, poz. 128). Organ nie zgodził się zatem ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji w kwestii niegodnego z przepisami podjęcia uchwały. Zarzucił sądowi niewłaściwą interpretację na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o stopniach i tytułach naukowych przepisów dotyczących szczególnego trybu podejmowania uchwał przez Centralną Komisję oraz uznanie, że przekroczenie terminu do rozpoznania wniosku skutkuje koniecznością uchylenia decyzji. Jednocześnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zasadnicze zarzuty sądu pierwszej instancji (liczba głosów czy niekompletność recenzji) dotyczą postępowania przed Radą Wydziału [...] Akademii [...] w L., które zakończyło się dla P. N. pozytywnie, nie zaś postępowania przed Centralną Komisją, którą obciążą tylko przekroczenie terminu ponownego rozpatrzenia sprawy, pozostające bez wpływu na jej wynik, przy czym dane dotyczące głosowania nie wymagały wyjaśnienia, natomiast zarzut niekompletności recenzji nie ma znaczenia, gdyż Centralna Komisja prowadzi własne postępowanie opiniodawcze i powołała czterech recenzentów. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 2007/06, uchylił zaskarżony wyrok z dnia 2 sierpnia 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku NSA podniósł, że skarga kasacyjna Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów ma usprawiedliwioną i wystarczającą podstawę już, kiedy zarzuca, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajdował zastosowania w sprawie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty są niezasadne. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów ani przepisów prawa materialnego, ani też uchybień proceduralnych. W niniejszej sprawie NSA wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2007 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2006 r. Wymaga podkreślenia fakt, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270, ze zm.), Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd kasacyjny jednoznacznie stwierdził, że art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ppsa. nie znajdował zastosowania w sprawie. W ocenie NSA nie doszło do naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego naruszenia nie stanowiło przekroczenie przez organ ustawowego terminu rozpatrzenia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również stanowiska sądu pierwszej instancji, że Centralna Komisja nie wyjaśniła należycie kwestii kompletności jednej spośród trzech recenzji przedstawionych przez recenzentów Rady Wydziału [...] Akademii [...] w L.. Zagadnienie kompletności jednej z recenzji przedstawionych w przewodzie habilitacyjnym jest w ocenie NSA pozbawione znaczenia już z tego względu, że zarówno sama rozprawa, jak i dorobek naukowy P. N. były przedmiotem samodzielnej oceny Komisji. Nie zachodziła również potrzeba wyjaśnienia rozbieżności danych dotyczących głosowania Rady Wydziału, gdyż z akt sprawy wynika, że wpierw podjęto uchwałę o przyjęciu kolokwium habilitacyjnego, następnie zaś uchwałę o nadaniu stopnia naukowego. Przeprowadzono zatem głosowania o różnym przedmiocie, które miały różny przebieg. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia prawa przez Centralną Komisję. Tą wykładnią prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany i kwestie te należy uznać za rozstrzygnięte. Postępowanie ze skargi P. N. prowadzone było w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595 ze zm.). Wypada nadmienić, że tylko w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 29 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy). Poza wskazanymi uregulowaniami moc obowiązującą mają również przepisy Statutu przyjętego na posiedzeniu plenarnym Centralnej Komisji w dniu 19 kwietnia 1991 r. Zaznaczyć należy, że Statut uchwalony na podstawie delegacji zamieszczonej w art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. nr 65, poz. 386 ze zm.) obowiązuje również pod rządami nowej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Postępowanie przed Centralną Komisją w przedmiocie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego zostaje wszczęte z chwilą przedstawienia przez Radę Wydziału uchwały wraz z dokumentacją przewodu habilitacyjnego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 powołanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki Centralna Komisja działa na posiedzeniach plenarnych lub przez swoje organy. Organami Centralnej Komisji są przewodniczący, prezydium i sekcje (art. 35 ust. 2). Kompetencje organów Centralnej Komisji, jej tryb działania oraz sposób powoływania recenzentów określa Statut z dnia 19 kwietnia 1991 r. Wskazać należy, że zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 2 Statutu prowadzenie postępowania opiniodawczego i podejmowanie uchwał w zakresie ustawowych zadań Centralnej Komisji związanych z nadawaniem stopni naukowych należy do zadań sekcji stałej. Organem zatwierdzającym uchwały sekcji w sprawach nadawania stopni naukowych jest Prezydium Komisji (§ 4 pkt 1 Statutu). Zaznaczyć należy, że Prezydium Komisji nie jest związane decyzją podjętą przez Sekcję (wyrok NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 393/99, LEX nr 46275). Stosownie do treści § 7 ust. 1 i 2 Statutu uchwały Prezydium Komisji i sekcji Komisji w sprawach zatwierdzenia uchwał rad wydziałów dotyczących nadania stopni naukowych zapadają w głosowaniu tajnym, bezwzględną większością oddanych głosów w obecności co najmniej połowy liczby członków. Postępowanie opiniodawcze w sprawach dotyczących oceny kwalifikacji kandydatów do stopni naukowych prowadzone jest w sekcji stałej, której kompetencje najbliższe są specjalności reprezentowanej przez ocenianego kandydata (§ 8 ust. 1 Statutu). Zgodnie z § 9 ust. 3 Statutu w sprawach dotyczących zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego decyzja Komisji odmawiająca zatwierdzenia tej uchwały zapada po zasięgnięciu opinii co najmniej dwu recenzentów. W postępowaniu opiniodawczym sekcji po otrzymaniu negatywnej opinii recenzenta powołuje się recenzenta dodatkowego spoza składu Komisji (§ 9 ust. 4 Statutu). Sekcja powołuje dodatkowych recenzentów lub wnioskuje o ich powołanie przed powzięciem uchwały w danej sprawie (§ 9 ust. 5 Statutu). W myśl § 11 Statutu recenzent przedstawia swą opinię na piśmie i referuje ją na posiedzeniu właściwej sekcji oraz uczestniczy w dyskusji poświęconej opiniowanej sprawie. Z ważnych powodów sekcja może zgodzić się na rozpatrzenie danej sprawy bez osobistego udziału recenzenta w posiedzeniu; w tym przypadku otrzymaną opinię recenzenta referuje przewodniczący sekcji lub upoważniony przez niego członek sekcji. Uchwałę sekcji referuje na posiedzeniu Prezydium przewodniczący sekcji, a w razie jego nieobecności – zastępca przewodniczącego sekcji, któremu równocześnie przysługują na tym posiedzeniu uprawnienia członka Prezydium. Prezydium Komisji po zapoznaniu się z uchwałą sekcji podejmuje, na wniosek przewodniczącego właściwej sekcji, uchwałę w sprawie. Przed powzięciem uchwały Prezydium może zasięgnąć opinii dodatkowego recenzenta i po jej uzyskaniu albo rozstrzygnąć sprawę albo zwrócić sprawę sekcji do ponownego rozpatrzenia z wykorzystaniem tej dodatkowej opinii (§ 12 Statutu). Stosownie zaś do § 14 Statutu postępowanie Centralnej Komisji do chwili wydania decyzji ma charakter niejawny. Dokonując kontroli działalności Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w oparciu o wskazane wyżej przepisy prawa, Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że postępowanie przed Centralną Komisją w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] w L. o nadaniu P. N. stopnia naukowego doktora habilitowanego przebiegało zgodnie z obowiązującymi w tym postępowaniu regułami. Podstawą decyzji odmawiających zatwierdzenia uchwały były negatywne opinie recenzentów, którzy zostali – zdaniem sądu - prawidłowo powołani przez Centralną Komisję. Nieuzasadnione są więc twierdzenia skarżącego, że decyzje te wydane zostały z naruszeniem art. 16, art. 17 ust. 1 i 2, art. 18 ust. 2 pkt 2 oraz art. 20 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz z naruszeniem przepisów odnoszących się do podstawy prawnej decyzji, tj. art. 19 ust. 2 ustawy. Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi P. N. na wstępie należy podkreślić, iż ze specyfiki postępowania przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów wynika, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów podejmowanej w tym przedmiocie, a więc dokonania oceny, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego uzyskała znaczny dorobek naukowy i przedłożona przez nią rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Przedmiotem kontroli Sądu może być jedynie zbadanie, czy w postępowaniu tym organy Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nie naruszyły uprawnień stron oraz czy dochowały nałożonych na nie obowiązków procesowych i trybu postępowania, wynikającego z - mających zastosowanie w niniejszej sprawie – przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) oraz przepisów wykonawczych. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym m. in. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 1416/06, wyrok NSA z dnia 17 maja 1995 r. sygn. akt I SA 1163/94, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r. sygn. akt III ARN 86/95 (OSNAP 1996/21/315). Dlatego też zarzuty skargi dotyczące kwestii merytorycznych recenzji nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Podobnie jest z zarzutami skargi dotyczącymi kompetencji recenzentów. Skarżący zakwestionował kwalifikacje i dobór recenzentów powołanych przez Centralną Komisję. Zdaniem sądu zarzuty nie mogą być uwzględnione. Sąd jak zaznaczono to wcześniej, nie może oceniać kwalifikacji powołanych w sprawie recenzentów, gdyż jest uprawniony jedynie do oceny zgodności wydanych recenzji z ustawą o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki badając m. in. ilość powołanych recenzentów, ich stopień lub tytuł naukowy albo reprezentację właściwej dziedziny nauki lub sztuki. W tym zakresie należy wskazać na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 17 października 2001 r. sygn. akt I SA 633/01, w którym stwierdzono, że kontrola recenzji polega na zbadaniu czy zostały one opracowane przez naukowców reprezentujących daną lub pokrewną dyscyplinę naukową, zostały należycie uzasadnione i nie są wewnętrznie sprzeczne. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w postępowaniu Centralna Komisja spełniła wszystkie wymogi określone ustawą. W postępowaniu, które doprowadziło do wydania decyzji z dnia [...] listopada 2004 r. powołano dwóch recenzentów, którzy wydali jednoznacznie negatywne opinie. W wyniku odwołania powołano kolejnych dwóch nowych recenzentów, którzy również wydali opinie jednoznacznie negatywne. Przed wydaniem decyzji ostatecznej na posiedzeniu Sekcji Nauk Medycznych zostały przedstawione cztery recenzje recenzentów powołanych przez Centralną Komisję. Wszyscy recenzenci reprezentowali właściwą dziedzinę tj. nauki medyczne. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zarówno zaskarżona decyzja z dnia [...] grudnia 2005 r., jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] listopada 2004 r. nie naruszają prawa. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270, ze zm.), orzekł jak w sentencji.