I SA/Wa 1094/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Protokolant specjalista Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...]. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1990 r. Zaskarżoną decyzję wydano w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy. B. J. wnioskiem z dnia 1 września 1989 roku zwróciła się do Urzędu Miejskiego w S. o ustanowienie na jej rzecz prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] położonej przy ul. [...] w S. - celem zaadoptowania tej działki na drogę dojazdową do budynku usytuowanego przy ul. [...], którego jest właścicielem. Po rozpoznaniu tego wniosku Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] października 1989 r. nr odmówił B. J. oddania w użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej w S. przy ul. [...]. oznaczonej jako działka nr [...]. W uzasadnieniu powołał się na opinię Wydziału Urbanistyki, Architektury i Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w S. z dnia [...] października 1989 roku, w którym organ poinformował, iż nie ma fizycznej możliwości przejazdu z działki nr [...] na ul. [...] nr [...] bez naruszenia granic działki nr [...], będącej własnością osoby fizycznej. Odmowa podyktowana była również faktem, iż co do przedmiotowej działki, wg miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania i rewaloryzacji miasta S., przewiduje się lokalizację nowego budynku [...]. Następnie Wojewoda [...] - po rozpoznaniu odwołania B. J. -decyzją z dnia [...] lutego 1990 r., nr [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] października 1989 r. nr [...], odmawiającą oddania w użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej w S. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy zalecił ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy, biorąc pod uwagę istniejący stan faktyczny oraz warunek racjonalnego wykorzystania gruntów. Wobec powyższego organ I instancji w dniu 30 października 1990 roku zwrócił się do Architekta Miasta S. o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie. Architekt Miasta S. w piśmie z dnia 12 listopada 1990 roku zasugerował, iż osoba zainteresowana może wystąpić z wnioskiem do Architekta Miejskiego w S. o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego nowy podział działek, w sposób umożliwiający dojazd do nieruchomości usytuowanej przy ul. [...]. B. J. pismem z dnia [...] czerwca 1991 roku zwróciła się do Urzędu Miasta S. o ponowne rozpatrzenie jej wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] przy ul. [...] - wobec nie zakończenia prawomocną decyzja wszczętego postępowania - lub o przyznanie jej na czas określony prawa użytkowania gruntu stanowiącego działkę nr [...] i część działki nr [...] – w celu zbudowania drogi dojazdowej do jej posesji przy ul. [...]. Następnie pismem z dnia 18 marca 1993 roku zwróciła się ponownie z wnioskiem o przekazanie w użytkowanie działki nr [...] przy ul. [...] w S. Uchwałą Nr [...] Zarządu Miasta S. z dnia [...] września 1997 r. przedmiotowa działka nr [...] została oddana w użytkowanie wieczyste na okres [...] lat na rzecz L. Spółka z o.o. w G., zaś w dniu [...] grudnia 1997 r. został zawarty akt notarialny dotyczący oddania tego gruntu w użytkowanie wieczyste. Pismem z dnia 23 sierpnia 2009 roku B. J. zwróciła się do Wojewody [...] z wezwaniem do doręczenia jej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 1990 roku. W piśmie tym podniosła, że do dziś nie została jej doręczona ww. decyzja. Dodała, że pismem z dnia 23 stycznia 2001 r. Urząd Miast S. zawiadomił ją o wpłynięciu - wraz z jej aktami - decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 1990 roku, która uznała jej odwołanie i uchyliła odmowną decyzję Wydziału Urzędu Miasta S. z dnia [...] października 1989 r. odmawiającą jej sprzedaży lub dzierżawy nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...]. Następnie pismem z dnia 10 października 2009 roku B. J. skierowała do Wojewody [...] wniosek o: - wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Urzędu Wojewódzkiego Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami w G. z dnia [...] lutego 1990 roku, nr [...], która została jej doręczona w dniu 11 września 2009 r., - ponowne rozpatrzenie sprawy i ustalenie stanu faktycznego i prawnego z udziałem nie przekazanych Wojewodzie dokumentów, nie znanych w dacie orzekania a istniejących i będących w posiadaniu Urzędu Miasta S., nadal nieznanych wnioskodawcy, mających znaczenie prawne dla ustalenia praw majątkowych związanych z działką nr [...] oraz nr [...] położonych przy ul. [...], - zmianę decyzji z dnia [...] lutego 1990 roku w sposób uwzględniający jej prawa do gruntu stanowiącego działkę nr [...] oraz nr [...]. Jako podstawę wznowienia wskazała art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 oraz art. 147 i 148 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po rozpoznaniu tego wniosku Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1990 r., nr [...] orzekającą o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] października 1989 r. nr [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ wojewódzki stwierdził, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Dodał, że pomiędzy postępowaniem prowadzonym w sprawie wznowienia postępowania występuje związek z wcześniejszym postępowaniem zwykłym. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i ich ewentualne usunięcie, ustalenie w jakim stopniu ewentualna wadliwość wpłynęła na decyzję ostateczną oraz w razie stwierdzenia wadliwości, doprowadzenie do uchylenia decyzji i wydania nowej merytorycznie właściwej. Natomiast wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania może nastąpić tylko z trzech przyczyn: podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną, podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 i 2 kpa, w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 kpa. Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 kpa - który stanowi, iż podanie powinno być wniesione w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. B. J. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2009 roku poinformowała o fakcie zawiadomienia jej przez Urząd Miasta S. - pismem z dnia 23 stycznia 2001 r. - o wpłynięciu do tamtejszego Urzędu decyzji Urzędu Wojewódzkiego w G. Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami nr [...] z dnia [...] lutego 1990 roku, uchylającej w całości decyzję Urzędu Miasta S. nr [...] z dnia [...] października 1989 roku i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponadto z akt sprawy, a zwłaszcza z pism skarżącej adresowanych do Urzędu Miasta S. z dnia [...] czerwca 1991 roku, a także z dnia [...] marca 1993 roku, w których zwracała się o ponowne rozpatrzenie jej sprawy wynika, iż postępowanie toczyło się już poza Urzędem Wojewódzkim tj. w Urzędzie Miasta S., a wnioskodawczyni brała w nim udział. Wojewoda przytoczył wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2006 roku sygn. II OSK 622/05, z dnia 6 października 2000 roku sygn. I SA 855/99 i z dnia 3 lutego 1998 roku sygn. I SA 769/97, które stanowią, iż pojęcie dowiedzenia się o decyzji nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji, jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. Informacja o wydanej decyzji wcale nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Wobec powyższego uznał, że B. J. o decyzji Wojewody G. dowiedziała się z pisma Urzędu Miasta S. z dnia [...] stycznia 2001 r., - a co za tym idzie nie zachowała ustawowo określonego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Jednocześnie dodał, iż wskazana we wniosku przyczyna wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 kpa - dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, nie została przez wnioskodawczynię udokumentowana. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy, musi bowiem przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B. J. – zaskarżając odmowę wznowienia postępowania jako rażąco wadliwą i opartą na fałszywych danych. Po rozpoznaniu odwołania Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody G. z dnia [...] lutego 1990 W uzasadnieniu orzeczenia Minister stwierdził, że w pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji ma prawo badać jedynie dopuszczalność wznowienia z przyczyn formalnych przedmiotowych lub podmiotowych, w tym kwestię zachowania terminu. Natomiast nie wolno mu oceniać, czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły. Złożenie podania o wznowienie postępowania opartego na przesłance z art 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa, zgodnie z art. 148 § 1 kpa powinno nastąpić w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności .stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Uchybienie powyższemu terminowi naraża stronę na niekorzystne skutki procesowe, w postaci wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania, w oparciu o art. 149 § 3 kpa. Wykazanie okoliczności świadczących o dotrzymaniu terminu spoczywa na stronie ubiegającej się o wznowienie postępowania. Organ natomiast zobowiązany jest z urzędu badać dochowanie terminu, wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania, mimo uchybienia terminowi określonemu w art.148 kpa, stanowi rażące naruszenie prawa (por. wyrok NSA z dnia 8.12.1995 roku, sygn. akt SA/Wr 1164/95, niepubl., wyrok WSA z dnia 24.05.2005 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1086/04, pubI. Lex nr 168036, wyrok WSA Kielce z dnia 29.08.2007 r. sygn. akt II SA/Ke 357/07 LEX nr 372521). Należy wskazać, iż przepis art. 148 § 1 kpa w sposób jednoznaczny wskazuje na datę, od której zaczyna się bieg terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. To strona musi udowodnić kiedy, w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę prawną do wznowienia postępowania ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o tych okolicznościach. W przedmiotowej sprawie B. J. wnioskiem z dnia 10 października 2009 roku wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1990 r. – podnosząc, iż organ wojewódzki nie posiadał całych akt sprawy oraz iż część pism wnioskodawczyni została usunięta z w/w akt, dodatkowo wskazując na nowe dowody w postaci spraw sądowych o sygn. akt II [...] oraz C [...]. Minister podniósł, że dla niniejszej sprawy kluczowe jest zatem ustalenie, kiedy skarżąca dowiedziała się o w/w okolicznościach. Jak wynika z akt sprawy, B. J. pismem z dnia 13 sierpnia 2009 r. wystąpiła do Sądu Rejonowego w S. w sprawach [...] oraz [...] o udostępnienie akt sprawy. Natomiast pismem z dnia 14 sierpnia 2009 r. skierowanym do Urzędu Miasta w S. "dotyczącym ukrywania przed stroną dokumentów" wskazała, iż według niej w aktach sprawy brak jest jej licznych pism i wniosków, dodatkowo wskazując, że "Wydział Gospodarowania Nieruchomościami poświadczył nieprawdę w kierowanych do prokuratury pismach i poświadczeniach dotyczących nieruchomości nr [...] i nr[...] przy ul. [...]". Zatem należy stwierdzić, iż strona najpóźniej w dniu 14 sierpnia 2009 r. wiedziała o okolicznościach mających stanowić podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa. Natomiast złożenie podania o wznowienie postępowania opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 kpa - zgodnie z art. 148 § 2 kpa powinno nastąpić w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Przy czym należy wskazać należy iż zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydal oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli zaś chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy (wyrok NSA z dnia 06.05.2009 r., sygn. akt 11 OSK 714/08). Minister podniósł, że skarżąca twierdzi, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1990 r. nie została jej doręczona i otrzymała poświadczoną kserokopię tej decyzji dopiero przy piśmie organu wojewódzkiego z dnia 7 września 2009 r. Wprawdzie z akt sprawy nie wynika, czy ww. decyzja z dnia [...] lutego 1990 r. została jej skutecznie doręczona (brak zwrotnego potwierdzenia odbioru) - niemniej jednak z pisma Urzędu Miasta S. z dnia [...] stycznia 1991 r. skierowanego do B. .J. wynika, iż była informowana o stanie sprawy. Również jej pismo z dnia 12 czerwca 1991 r. - skierowane do Urzędu Miasta S. i stanowiące wniosek o ponowne rozpatrzenie jej podania o ustanowienie użytkowania wieczystego przedmiotowej działki - wskazuje, że już wówczas wiedziała, iż sprawa rozpatrywana jest ponownie przez ten organ, a zatem musiała także wiedzieć o decyzji odwoławczej wydanej wskutek wniesienia przez nią odwołania. Niezależnie od powyższego wystąpienie z dnia 23 sierpnia 2009 r. o przysłanie egzemplarza decyzji z dnia [...] lutego 1990 r. wskazuje, że co najmniej w tej dacie wiedziała ona o tej decyzji. Wobec powyższego Minister stwierdził, że B. J. złożyła wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 kpa - bowiem o okolicznościach mających stanowić podstawę wznowienia wiedziała ona już przed złożeniem wniosku z dnia 10 października 2009 roku. Odniósł się też do zarzutów podniesionych w odwołaniu i wskazał, iż wobec braku formalnych podstaw do wznowienia postępowania, merytoryczne argumenty zawarte odwołaniu nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Dodał również, że B. J. sprecyzowała swego żądanie w piśmie z dnia 21 grudnia 2010 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 18 marca 2011 r.) wskazując, iż powyższy wniosek dotyczy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1990 r. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła B. J. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i decyzji Wojewody [...] oraz o "skierowanie sprawy do podjęcia postępowania z jej udziałem i z udziałem dokumentów miasta S. i nieruchomości przy ul. [...]". W uzasadnieniu skargi wskazała, że Minister Infrastruktury nie zbadał sprawy, nie ustalił kiedy doręczono jej decyzję, ani jakie są skutki jej niedoręczenia przez 20 lat, poza tym Minister sam pozbawił ją prawa do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji , na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1990 r. Minister Infrastruktury wskazał, że w przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania organ administracji - przed ewentualnym wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania - bada, czy podanie o wznowienie postępowania oparte jest na ustawowych przesłankach wznowienia enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 kpa oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 kpa. W przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 tej ustawy, bądź nie został zachowany termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 § 1 kpa - organ administracji może, na podstawie art. 149 § 3 kpa, wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodne z zasadami określonymi w art. 150 i 151 kpa. W przedmiotowej sprawie wniosek skarżącej o wznowienie postępowania został oparty na ustawowych przesłankach wznowienia określonych w art. 145 § 1 kpa: - pkt 1 (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe), - pkt 4 (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), - pkt 5 (wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję). Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie prawidłowo stwierdziły, iż nie został zachowany termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. Stosownie bowiem do treści art. 148 § 2 kpa - termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Istotnym jest więc to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła z którego pochodzi informacja. Zatem to data, kiedy skarżąca dowiedziała się o decyzji (dotarła do niej wiadomość o wydanej decyzji), ma znaczenie zasadnicze, gdyż w tym dniu rozpoczyna bieg miesięczny termin określony w ww. art. 148 kpa. Pogląd taki utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych np. w wyroku z dnia 14 października 1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie IV SA 1662/97 stwierdził, że zgodnie z art. 148 § 2 kpa termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zatem z treści tego przepisu wynika wprost, iż liczy się dzień, w którym strona się dowiedziała o decyzji, a nie dzień, w którym miała taką możliwość (LEX nr 48730). Również z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 389/07 (LEX nr 439031) jasno wynika, iż ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. W ocenie Sądu dniem tym jest dzień, w którym skarżąca otrzymała pismo z Urzędu Miasta S. z dnia 23 stycznia 1991 r. (organ I instancji i skarżąca nieprawidłowo podają datę pisma na dzień 23 stycznia 2001 r.). Pismem tym organ zawiadomił ją o wpłynięciu - wraz z jej aktami - decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 1990 roku, która uznała jej odwołanie i uchyliła odmowną decyzję Wydziału Urzędu Miasta S. z dnia 23 października 1989 r. odmawiającą jej sprzedaży lub dzierżawy nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...] i nr [...]. Fakt otrzymania tego pisma skarżąca potwierdziła w swoim piśmie z dnia 23 sierpnia 2009 roku, w którym zwróciła się do Wojewody [...] z wezwaniem do doręczenia jej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 1990 roku. Skoro B. J. dowiedziała się o treści decyzji pismem z dnia 23 stycznia 1991 roku, a najpóźniej znała treść decyzji pisząc swój wniosek z dnia 23 sierpnia 2009 roku - zaś podanie o wznowienie tego postępowania zostało wniesione dopiero pismem z dnia 10 października 2009 roku - to słusznie orzekające w sprawie organy stwierdziły uchybienie terminu określonego w art. 148 § 1kpa w związku z art. 148 § 2 kpa. Również prawidłowo uznały, że nie został zachowany jednomiesięczny termin do złożenia wniosku z przyczyn określonych w art. 148 § 1 pkt 1 i 5 kpa. Brak jest prawomocnego wyroku karnego stwierdzającego fakt fałszerstwa, a ponadto skarżąca już w swoim piśmie z dnia 14 sierpnia 2009 r. skierowanym do Urzędu Miasta w S. "dotyczącym ukrywania przed stroną dokumentów" wskazała, iż według niej w aktach sprawy brak jest jej licznych pism i wniosków, dodatkowo wskazując, że "Wydział Gospodarowania Nieruchomościami poświadczył nieprawdę w kierowanych do prokuratury pismach i poświadczeniach dotyczących nieruchomości nr [...] i nr [...] przy ul. [...] ". Podsumowując, Sąd uznał, że decyzje Ministra Infrastruktury i Wojewody [...] są zgodne z prawem, zaś zarzuty skarżącej są niezasadne. Stwierdzić też należy, że organy wnikliwie, wszechstronnie i rzetelnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy. Uzasadniły przekonująco swoją decyzje – zyskując całkowitą aprobatę Sądu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że postępowanie B. J. w niniejszej sprawie może świadczyć o niezrozumieniu przez nią istoty sprawy. Skarżąca wnosi o wznowienie postępowania w sprawie, w której organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zatem jest to decyzja korzystna dla niej. Wobec czego, to w postępowaniu toczącym się ponownie przed organem I instancji, powinna składać swoje wnioski i zastrzeżenia odnośnie tej sprawy i dążyć do wydania decyzji. Tymczasem - mimo upływu ponad 20 lat – decyzja organu I instancji nie została wydana, zaś skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania. Sąd pragnie również zwrócić uwagę na okoliczność, że przedmiot postępowania - ustanowienie użytkowania wieczystego na działce nr [...] przy ul. [...] w S. – został już rozstrzygnięty. Uchwałą Nr [...] Zarządu Miasta S. z dnia [...] września 1997 r. działka nr [...] została oddana w użytkowanie wieczyste na okres [...] lat na rzecz L. Spółka z o.o. w G., zaś w dniu 30 grudnia 1997 r. został zawarty akt notarialny dotyczący oddania tego gruntu w użytkowanie wieczyste.