I SA/Wa 113/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron Sędziowie: WSA Elżbieta Sobielarska WSA Jolanta Dargas (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. P. w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi W. grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 69/12 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego J. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi J. P. na bezczynność Prezydenta W., wyrokiem z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 69/12, zobowiązał Prezydenta W. do wydania rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku z dnia 17 maja 2010 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W dniu 29 maja 2012 r. akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem sądu z dnia 28 marca 2012 r. zostały zwrócone do organu. Wyrokiem z dnia 15 października 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1832/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezydentowi W. grzywnę w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt I SAB/Wa 69/12. W wyniku nowej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1017/13 ponownie wymierzył Prezydentowi. W. grzywnę w wysokości 2000 złotych w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2012 r. W związku z dalszym nierozpoznawaniem przez organ wniosku odszkodowawczego, J. P.pismem z dnia 29 listopada 2013 r. wezwał organ w trybie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do wykonaniu wyroku Sądu z dnia 28 marca 2012 r. Jak wynika z akt sprawy organ nie wydał w sprawie rozstrzygnięcia, co skutkowało wniesieniem przez J. P. kolejnej już skargi na niewykonanie ww wyroku. Prezydent W., odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że pismem z dnia 7 stycznia 2013 r. pełnomocnik strony został poinformowany, o przyczynach niedotrzymania terminu oraz przewidywanym terminie zakończenia postępowania do dnia 30 czerwca 2014 r. Na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. pełnomocnik organu radca prawny E. T. złożyła do akt sprawy odpis decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] o ustaleniu na rzecz J. P. odszkodowania za 25 % gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] oznaczenie hip. "[...]. Wskazującej jednocześnie, że odszkodowanie za pozostałe 75 % ustalone zostanie odrębną decyzją. Dodatkowo do ww opisanej decyzji pełnomocnik dołączyła pismo skarżącego z dnia 2 kwietnia 2014 r., w którym skarżący ponownie wezwał Prezydenta do wykonania wyroku oraz niezwłocznego wydania decyzji w sprawie co do 25 % należnego odszkodowania, z pozostawieniem reszty do rozpoznania w kolejnych etapach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W.grzywny. Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny (do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów - 154 § 6 p.p.s.a). Z powołanego powyżej art. 154 § 1 p.p.s.a., wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 154 § 3 p.p.s.a, wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1 art. 154, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt I SAB/Wa 69/12, zobowiązał Prezydenta W. do wydania rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku z dnia 17 maja 2010 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], oznaczenie [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Podkreślić należy, że kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 p.p.s.a, zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. W przedmiotowej sprawie akta wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 28 marca 2012 r. wpłynęły do organu w dniu 29 maja 2012 r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dwukrotnie wyrokami z dnia 15 października 2012 r. oraz 29 lipca 2013 r., wymierzał Prezydentowi W. grzywnę w związku z niewykonaniem ww. wyroku. Wskazać należy również, że w sprawie spełniony został także drugi warunek dopuszczalności skargi, określony w powołanym wyżej art. 154 § 1 p.p.s.a., a dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu. Skarżąc pismem z dnia 29 listopada 2013 r. wezwał bowiem Prezydenta W. do wykonania wyroku z dnia 28 marca 2012 r. Zważyć należy, że niewykonywanie wyroków sądów w demokratycznym państwie prawnym nie może być akceptowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja prowadzić do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania. Skoro zatem Prezydent W. w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z dnia 28 marca 2012 r. sprawy nie załatwił. A wyrok ten zobowiązywał organ nie tylko do rozstrzygnięcia sprawy, ale i do dokonania tego w określonym w nim terminie, to w tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi W.grzywny, jest niewątpliwie uzasadniony. W realiach niniejszej sprawy skład orzekający ocenił, iż wystarczająco represyjną jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 500 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd z jednoczesnym uwzględnieniem faktu, że Prezydent W. działając w oparciu o wniosek skarżącego z dnia 2 kwietnia 2014 r., decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] orzekł o ustaleniu na rzecz J.P. odszkodowania za 25 % gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Wskazującej jednocześnie, że odszkodowanie za pozostałe 75 % ustalone zostanie odrębną decyzją. Odnosząc się do wniosku organu o oddalenie skargi, wskazać należy, że nie może ona zostać uwzględniony z uwagi na treść art. 154 § 3 ppsa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.