I SA/Wa 1289/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej zwane SKO w [...]) utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] odmawiające J. M. wydania zaświadczenia o żądanej treści. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Skarżący zwrócił się do Starosty [...] o wydanie zaświadczenia o następującej treści "Starosta [...] zaświadcza, że operatem geodezyjnym nr [...] z [...] 04 2015 roku dokonano podziału działki ewidencyjnej numer ewidencyjny [...] na działki o numerach [...] i [...] w obrębie nieruchomości J. M. we wsi [...]". Starosta [...] postanowieniem z [...] marca 2021 r. odmówił skarżącemu wydania ww. zaświadczenia na podstawie art. 219, art. 217 § 1 i 2 oraz art. 218 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. dalej "k.p.a.). W uzasadnieniu, Organ stwierdził że J. M. nie jest wykazywany jako właściciel wskazanej we wniosku działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w obrębie [...]. Wskazał ponadto, że podziału działki nie dokonuje się operatem geodezyjnym, w związku z czym nie może spełnić żądania odnośnie co do treści zaświadczenia. Od powyższego postanowienia skarżący złożył zażalenie, w którym stwierdził że razem z J. K. korzystali z części składowej nieruchomości znajdującej się na działce ewidencyjnej nr [...] jako jednej z kilku działek wpisanej do księgi wieczystej nr [...] o powierzchni ok. [...] ha. Podniósł, że twierdzenie o braku interesu prawnego jest błędne w związku z czym zaświadczenie powinno być wydane. Zaskarżonym postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r. SKO w [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2021 r. W swojej argumentacji SKO podniosło, że organ odmawia wydania zaświadczenia określonej treści np. z uwagi na niepotwierdzenie się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego, czy prawnego, którego żądała osoba ubiegająca się o zaświadczenia, tj wtedy gdy organ nie może spełnić żądania wnioskodawcy ze względu na treść posiadanych przez siebie rejestrów, ewidencji czy innych danych. SKO podzieliło argumentację Starosty, że skarżący nie jest wykazywany jako właściciel wskazanej we wniosku działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w obrębie wsi [...]. W ocenie SKO Starosta [...] odmawiając wydania zaświadczenia określonej treści w niniejszej sprawie nie naruszył obowiązującego prawa. Ponadto skarżący nie może powoływać się na to, że taki interes prawny może wynikać z chęci wnioskodawcy wykorzystania zaświadczenia w innych postępowaniach przed sądami powszechnymi, jeżeli z całości materiału źródłowego znanego kolegium jednoznacznie wynika, że skarżący jest w posiadaniu wszelkich rozstrzygnięć w stosunku do wskazanej nieruchomości, to znaczy, że nimi dysponuje i może je wykorzystać w postępowaniach przed określonymi organami. Ponadto, SKO wskazało, że w przedmiotowym postępowaniu podstawą dokonanej zmiany jest postanowienie Sądu Rejonowego w [...], a nie jak sugeruje wnioskodawca, operat geodezyjny. Zatem w takich okolicznościach sprawy organ I instancji prawidłowo odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści z uwagi na brak potwierdzenia stanu w dokumentacji źródłowej. W skardze na powyższe postanowienie skarżący zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. w tym wadliwe ustalenie stanu faktycznego uniemożliwiające prawidłowe zastosowanie odpowiednich norm prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia Starosty [...] z [...] marca 2021 roku w całości oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że elementami nieruchomości jest kilka części składowych (działek ewidencyjnych) w tym działka ewidencyjna nr [...] z której skarżący korzystał wraz z J. K. jako części składowej nieruchomości. Zarzucono organowi nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz pominięcie przedstawionych dowodów. Skarżący wskazał, że Starosta [...] dokonał "sprostowania orzeczenia" w taki sposób, iż część składową nieruchomości oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] oznaczył numerami [...] i [...]. W ocenie Skarżącego organ uzasadniając wydane postanowienie z dnia [...] kwietnia 2021 r. pominął własną decyzję z dnia [...] września 2016 r. oraz z dnia [...] stycznia 2017r. Następnie wskazał, że zmian dokonano w roku 2017 a zaświadczenie dotyczy roku 2015. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Organ podkreślił, że brak jest okoliczności, które pozwoliłyby na wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Podniósł, że zaświadczenie stanowi akt wiedzy a nie woli na skutek czego z uwagi na brak potwierdzenia w dokumentacji źródłowej wnioskowanych treści organ nie był uprawniony do wydania wskazanego zaświadczenia. Organ badając materiał dowodowy uznał, że w przedmiotowym postępowaniu podstawą dokonanej zmiany jest postanowienie Sądu Rejonowego w [...] a nie wskazany przez Skarżącego operat geodezyjny. Na skutek tego organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści w wyniku braku odzwierciedlenia przedstawionego stanu w dokumentacji źródłowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie zapadło w trybie procedury zaświadczeniowej uregulowanej w przepisach k.p.a., z której wynika, że organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy potwierdzenia określonych faktów lub stanów prawnych wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.), a także w sytuacji, gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). W tym drugim wypadku organ obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.), mogąc w takiej sytuacji, przed wydaniem zaświadczenia, przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Postępowanie to nie może polegać na dokonywaniu przez organ jakichkolwiek ocen, a tym bardziej ocen prawnych, ocena taka jest bowiem elementem kształtowania prawa, co jest niedopuszczalne w tego rodzaju postępowaniu. Organ nie może także dokonywać jakichkolwiek ustaleń faktycznych, z wyjątkiem ustaleń w zakresie dysponowania lub nie danymi, których dotyczy wniosek o wydanie zaświadczenia. Organ nie może więc w postępowaniu tym kwestionować zgodności ze stanem faktycznym zapisów znajdujących się w posiadanych dokumentach, ewidencjach i rejestrach. Jeżeli kwestia objęta żądaniem zaświadczenia budzi wątpliwości (jest sporna), organ powinien odmówić wydania zaświadczenia. (vide: K. Klonowski [w:] H. Knysiak-Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, WKP 2019, uwagi do art. 218; wyrok NSA z 28 sierpnia 2013 r., I OSK 605/12; wyrok WSA w Warszawie z 20 grudnia 2017 r., VII SA/Wa 763/17; wyrok WSA w Krakowie z 19 kwietnia 2018 r., II SA/Kr 288/18; wyrok WSA w Warszawie z 13 maja 2020 r., I SA/Wa 244/20). Organ winien zatem skonfrontować treść żądania wnioskodawcy z pozostającą w jego dyspozycji dokumentacją i ustalić, czy dokumentacja ta pozwala na pozytywne załatwienie żądania (vide: wyrok NSA z 20 lipca 2016 r., II OSK 2820/14). Powyższe wyraźnie wskazuje, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Nie rozstrzyga ono żadnej sprawy i nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczenie potwierdza natomiast istnienie uprawnień i obowiązków określonych uprzednio indywidualnym aktem prawnym lub aktem generalnym, ale tylko wówczas, gdy sytuacja jest jasna i bezspornie wynika z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych i nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego (vide: Z.R. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, PiP 2004/10, str. 60 – 61). W niniejszej sprawie urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie wymagał żaden przepis prawa, mamy zatem do czynienia z sytuacją, gdy wnioskodawca ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 1 pkt 2 kpa). Powołanie się na interes prawny wymaga wskazania przez stronę normy prawa materialnego, przyznającej jej określone prawo podmiotowe, którego ochrony się domaga. Interes prawny winien być też realny i aktualny, tzn. winien ściśle wiązać się z aktualnymi prawami bądź obowiązkami strony, związanymi z przedmiotem postępowania lub czynnościami organu, a nie z jej zamiarami na przyszłość. Należy przy tym odróżnić interes faktyczny od interesu prawnego. Mając powyższe na uwadze strona nie wykazała interesu prawnego tylko faktyczny. Potwierdza to stwierdzenie skarżącego, że zamierza wykorzystać zaświadczenie przed sądem, jednak J. M. nie wskazał konkretnego postępowania sądowego na potrzeby którego miałby złożyć zaświadczenie żądanej treści. Poza tym podstawą dokonanej zmiany w ewidencji gruntów jest postanowienie Sądu Rejonowego w [...], a nie jak sugeruje wnioskodawca operat geodezyjny. Zatem prawidłowo organ I instancji odmówił stronie wydania zaświadczenia o żądanej treści, z uwagi na brak potwierdzenia wnioskowanego stanu w dokumentacji źródłowej. Reasumując, organ nie był uprawniony do wydania zaświadczenia określonej treści wskazanej przez skarżącego, w związku z czym nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 7-9 oraz art. 11 kpa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) orzekł, jak w sentencji wyroku.