I SA/Wa 1317/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz - Kluj, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2022 r. sprawy ze skargi G. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu udzielonej bonifikaty 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Zarządu [...] z [...] listopada 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz G. L. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...]maja 2021 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania G.L., utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] listopada 2019 r. nr [...] w sprawie zobowiązania do zapłaty kwoty [...] zł, stanowiącej wartość udzielonej bonifikaty po jej waloryzacji. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] lutego 2007 r. nr [...] Prezydent [...] orzekł o odpłatnym przekształceniu przysługującego G. L. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], o pow. [...] ha, w obrębie [...], opisanej w księdze wieczystej [...], w prawo własności nieruchomości, przy jednoczesnym udzieleniu bonifikaty za przekształcenie w wysokości 95%, tj. w kwocie [...] złotych. Warunkiem przyznania bonifikaty, było zgodnie z uchwałą Rady Miasta [...] z [...] czerwca 2006 r. nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na udzielanie bonifikat od opłat za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości dla osób fizycznych (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr 146, poz. 4797), wykorzystanie nieruchomości wyłącznie na cel mieszkaniowy. W związku z powzięciem informacji o prowadzonej od 1 kwietnia 1996 r. przez G.L. działalności gospodarczej na powyższej nieruchomości, zawiadomieniem z 2 września 2016 r. Zarząd Dzielnicy [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu ww. bonifikaty. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ ów decyzją z [...] listopada 2019 r., działając na podstawie art. 4 ust. 15, 16 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. z 2019 r., poz. 1314 ze zm.), przywoływanej dalej jako: "u.p.u.w.", art. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm.) oraz uchwały Rady Miasta [...] z [...] czerwca 2006 r. nr [...], zobowiązał G.L. do zapłaty kwoty [...] zł, tytułem zwrotu zwaloryzowanej kwoty bonifikaty udzielonej decyzją z [...] lutego 2007 r. za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego. W motywach tej decyzji Zarząd wskazywał, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2021 r., poz. 162 ze zm.), działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Jednym z elementów świadczących o tym, że działalność prowadzona jest w sposób zorganizowany, jest wybór miejsca wykonywania działalności. Danymi charakteryzującymi przedsiębiorcę, które podlegają wpisowi do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, jest między innymi miejsce wykonywania działalności. Posiadanie siedziby (miejsca prowadzenia działalności gospodarczej) jest jedną z okoliczności faktycznych, koniecznych do spełnienia przy prowadzeniu działalności gospodarczej i świadczących o tym, że prowadzona działalność gospodarcza jest aktywnością, która nie ma przypadkowego charakteru. Dodatkowo podkreślił, że należy odróżnić dwa pojęcia - miejsce świadczenia usług i miejsce wykonywania działalności. Jego zdaniem nie są to tożsame pojęcia i fakt, że G.L. prowadził działalność poza domem, nie wyklucza prowadzenia działalności pod wskazanym w CEIDG adresem. Wpisy zamieszczone w Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej świadczą, że adres [...] był wskazany zarówno jako adres do doręczeń oraz jako stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej. W konkluzji decyzji stwierdził, że nieruchomość nie była wykorzystywana wyłącznie na cele mieszkaniowe, co było warunkiem udzielenia bonifikaty, zatem organ miał podstawę do żądania zwrotu bonifikaty. Od powyższej decyzji G.L. złożył odwołanie zarzucając jej naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie wszystkich dowodów oraz naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 4 ust. 15 u.p.u.w. Stwierdził, że ustalenie, iż nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jest wadliwe, a rejestracja działalności gospodarczej w miejscu zamieszkania nie jest wystarczająca do uznania, że nieruchomość była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Jednocześnie zarzucił nieuwzględnienie innych dowodów. Po rozpatrzeniu tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] maja 2021 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając jego stanowisko, iż w sprawie zaistniała okoliczność, o której stanowi art. 4 ust. 15 u.p.u.w., tj. przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, nieruchomość ta wykorzystana została na inne cele niż te, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty. Pomocniczo przywołało wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 38/16, w którym Sąd stwierdził: "Skoro warunkiem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności było wykorzystywanie zabudowanej nieruchomości wyłącznie na cel mieszkaniowy, a skarżący tego warunku nie dotrzymał, rejestrując pod tym adresem działalność gospodarczą, to słuszna jest ocena o legalności decyzji zobowiązującej do zwrotu tej bonifikaty. Bez znaczenia przy tym dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje okoliczność, że nieruchomość ta nadal wykorzystywana jest przez skarżącego i jego rodzinę na cele mieszkaniowe." Wskazało również, że w decyzji Prezydenta z [...] lutego 2007 r. orzekającej o odpłatnym przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości zawarto pouczenie, że organ zażąda zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji, jeżeli osoba na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od dnia przekształcenia, zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty. Podkreśliło, że zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. "Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.", zatem, w jego ocenie, informacja Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jest dowodem na prowadzenie działalności gospodarczej pod adresem ul. [...]. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1783/17, stwierdziło, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione dwa elementy: cel wykorzystania nieruchomości, z którym powiązane jest udzielenie bonifikaty oraz wskazany okres czasu, które powinny być bezwzględnie dotrzymane przez podmiot korzystający z udzielonej bonifikaty. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł G.L. zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 4 ust. 15 u.p.u.w. w zw. z § 1 ust. 1 uchwały Rady Miasta [...] z [...] czerwca 2006 r. nr [...], poprzez: • błędną wykładnię tego przepisu, polegającą na przyjęciu, że przez wykorzystanie nieruchomości w innym celu niż ten który stanowił podstawę udzielenia bonifikaty (wyłączny cel mieszkaniowy) obejmuje już samo wskazanie w CEIDG adresu wykonywania działalności gospodarczej, co pozostaje w kolizji z § 1 ust. 1 ww. uchwały Rady [...], oraz że bez znaczenia dla tej konstatacji jest fakt, że konkretne usługi bądź świadczenia w ramach tejże działalności gospodarczej wykonywane są jedynie poza siedzibą przedsiębiorcy, ani to czy w siedzibie tej (będącej równolegle miejscem zamieszkania przedsiębiorcy) zorganizował on przestrzeń wykorzystywaną stricte na potrzeby prowadzonej działalności (np. poprzez urządzenie biura, warsztatu itp.), czy też nie; • jego błędne zastosowanie, wskutek ww. błędnej interpretacji, gdyż wynikający z akt sprawy stan faktyczny oraz prawidłowa wykładnia ww. przepisu, prowadzi do wniosku, że w sprawie nie doszło do wykorzystania nieruchomości na cele inne niż ten, który był podstawą udzielenia bonifikaty, bowiem z wynikającego z akt sprawy stanu faktycznego nie wynika, by Skarżący rzeczywiście wykorzystał przedmiotową nieruchomość na cel inny niż mieszkalny, a w szczególności aby pod wskazanym w CEIDG adresem wykonywania działalności gospodarczej było prowadzone jakiekolwiek przedsiębiorstwo, aby nieruchomość była w jakiś sposób zaadaptowana chociaż w części na potrzeby wykonywania działalności gospodarczej. 2. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie przez organ z urzędu czynności zmierzających do ustalenia i zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego dążącego do ustalenia, czy na przedmiotowej nieruchomości prowadzona była przez skarżącego działalność gospodarcza, a wyłącznie oparcie przez organ ww. okoliczności na informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, który potwierdza jedynie zarejestrowanie pod tym adresem działalności gospodarczej, a nie prowadzenie i wykorzystywanie przez skarżącego ww. nieruchomości na cele działalności gospodarczej oraz nieprzedstawienie wszechstronnego wyjaśnienia wątpliwości, co wyraziło się w przedstawieniu niejasnej sumbsumpcji norm prawnych i ograniczyło się jedynie do lakonicznych stwierdzeń; 3. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania dowodowego i nie odniesienie się do materiału dowodowego przedłożonego przez skarżącego przy odwołaniu i w toku postępowania przed organem I instancji, co spowodowało wadliwe przyjęcie przez Kolegium, że sam fakt zarejestrowania działalności gospodarczej na nieruchomości jest równoznaczny z prowadzeniem działalności gospodarczej pod tym adresem, w sytuacji gdy dokumentacja zgromadzona w sprawie w postaci oświadczeń, zdjęć, odpisów z KRS potwierdzała, że adres przy ul. [...] jest jedynie adresem rejestrowym, a nie adresem prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej; 4. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 76 § 1 w zw. z art. 76 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uznanie, że ustalenie oparte na dokumencie urzędowym w postaci informacji z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej nie może być obalone w zakresie ustaleń poczynionych na tej podstawie, w sytuacji gdy skarżący przedstawił dowody, że w okresie od rejestracji działalności do wydania zaskarżonej decyzji nie prowadził na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] działalności gospodarczej. Pismem z 19 lutego 2022 r. skarżący dodatkowo podniósł, że dziewięć lat po wydaniu decyzji o odpłatnym przekształceniu organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie zwrotu bonifikaty i przez 12 lat żaden urzędnik nie pofatygował się na ul. [...], żeby sprawdzić, czy prowadzona jest tam działalność gospodarcza. Zdaniem skarżącego organ dopuścił się w sprawie wielu zaniedbań, czy wręcz zaniechań, czym naruszył art. 8 § 1, 12 § 1, 35 § 1, 75 § 1, 77 § 1, 81a § 1, 85 § 1 k.p.a. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że w ramach postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, właściwy organ został wyposażony przez ustawodawcę w uprawnienie do udzielenia bonifikaty od tejże opłaty. Udzielenie bonifikaty pozostawione jest, co do zasady, uznaniu właściciela nieruchomości, to jest Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, przy czym uzależnione jest od wyrażenia zgody przez odpowiednio wojewodę albo radę lub sejmik. W rozpoznawanej sprawie podstawą do udzielenia skarżącemu bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] stanowiła decyzja Prezydenta [...] z [...] lutego 2007 r., nr [...] wydana m.in. na podstawie § 1 ust. 1 i 2 uchwały Rady [...] z [...] czerwca 2006 r. nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na udzielanie bonifikat od opłat za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości dla osób fizycznych. Stosownie do treści ww. przepisów, wyraża się zgodę na udzielenie osobom fizycznym 60% bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, jeżeli nieruchomość jest wykorzystywana lub przeznaczona na cele mieszkaniowe. Bonifikatę powiększa się o 1% za każdy rok trwania użytkowania wieczystego, licząc do dnia wydania decyzji o przekształceniu. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 15 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, organ, który orzekał o przekształceniu i udzieleniu bonifikaty, żąda zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie, po jej waloryzacji, jeżeli osoba na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, przed upływem pięciu lat licząc od dnia przekształcenia, zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty. Jak wynika z akt sprawy, a czego nie kwestionuje skarżący, przed upływem pięciu lat licząc od dnia przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, pod adresem: ul. [...] w [...] zarejestrowana została jednoosobowa działalność gospodarcza. W ocenie G.L. nie można jednakże przyjąć, że samo wskazanie w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej adresu wykonywania działalności gospodarczej przesądza automatycznie, że nieruchomość wykorzystywana jest na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty, tj. inne niż cele mieszkaniowe i prowadzi do obowiązku zwrotu bonifikaty. Z powyższym poglądem należy się zgodzić. Złożenie wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej przez osobę fizyczną i podjęcie działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę rodzi określone konsekwencje na gruncie np. przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128 ze zm.) czy też ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685 ze zm.), jednakże dla oceny czy nastąpiło wykorzystanie nieruchomości na "inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty" decydujące znaczenie ma ustalenie rodzaju, charakteru i sposobu prowadzonej działalności gospodarczej. Nie można bowiem w każdym przypadku utożsamiać wskazania w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej adresu działalności z wykorzystywaniem nieruchomości na cele związane z jej prowadzeniem. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, dokonując wykładni art. 4 ust. 15 u.p.u.w., nie jest wystarczające przeprowadzenie wyłącznie literalnej interpretacji omawianego przepisu. Niezbędna jest wykładnia systemowa i funkcjonalna. Wykładnia gramatyczna jest tylko jednym ze sposobów wykładni przepisu i powinna być uzupełniana w zależności od charakteru regulacji wykładnią systemową, funkcjonalną oraz celowościową. Wykładnia systemowa opiera się na założeniu, że prawo powinno być spójną, niesprzeczną wewnętrznie całością, a pojedyncze przepisy nie powinny naruszać tego porządku. Wykładnia danego przepisu powinna być dokonywana na podstawie całokształtu obowiązujących przepisów, a nie na podstawie jednego przepisu w oderwaniu od innych. W tym kontekście istotne znaczenie dla ustalenia znaczenia pojęcia "celu wykorzystania nieruchomości", o którym mowa w art. 4 ust. 15 ustawy, ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15, który co prawda odnosił się do konstytucyjności przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 i 2141), jednakże ma on istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W wyroku tym Trybunał orzekł, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał podkreślił, że ustawodawca deklaruje, że obowiązek podatkowy i wysokość podatku zależy od: a) posiadania gruntu przez przedsiębiorcę, b) związku gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej. Równocześnie przyjmuje, że dla ustalenia tego związku wystarczy stwierdzenie, że grunt pozostaje w posiadaniu przedsiębiorcy. W konsekwencji obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, zostaje nałożony na osoby posiadające grunty niemające związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zastosowane kryterium "posiadania gruntu przez przedsiębiorcę" prowadzi do nieuzasadnionego konstytucyjnie ograniczenia wolności majątkowej. Zważywszy na ratio stosowania podwyższonej stawki, jaką jest potencjalna możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danych gruntów, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanego gruntu, którego współposiadaczem pozostaje osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą. Skoro zatem Trybunał Konstytucyjny uznał, że samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest relewantne dla opodatkowania gruntu stawką podatkową od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to tak samo należy ją ocenić dla potrzeb ustalania zaistnienia przesłanek, których wystąpienie powoduje obowiązek zwrotu udzielonej bonifikaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Stwierdzenie niekonstytucyjności art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rozumianego we wskazany sposób i wywody z tym związane oznaczają, że zawartej w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego argumentacji nie można pominąć rozstrzygając niniejszą sprawę. Aprobata odmiennej wykładni podważałaby orzeczenie kwestionujące konstytucyjność zbliżonej regulacji. Reasumując, prawidłowa wykładnia art. 4 ust. 15 u.p.u.w. prowadzić powinna do przyjęcia stanowiska, że kluczowe znaczenie dla oceny czy nieruchomość jest wykorzystywana na inne cele niż cele, które stanowiły podstawę udzielenia bonifikaty ma ustalenie, czy przedmiotowa nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa skarżącego. Samo posiadanie nieruchomości i zarejestrowanie działalności gospodarczej pod tym adresem przez przedsiębiorcę nie jest wystarczające do stwierdzenia obowiązku zwrotu udzielonej bonifikaty. Konieczne jest jeszcze jej ustalenie bezpośredniego związku (wykonywanie na nieruchomości określonych czynności składających się na działalność gospodarczą) lub pośredniego (potencjalne wykonywanie na nieruchomości czynności składających się na działalność gospodarczą, gdy nieruchomość została nabyta pod przyszłe inwestycje gospodarcze) z działalnością gospodarczą prowadzoną przez właściciela nieruchomości. Przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi występują bowiem w obrocie prawnym w dwojakim charakterze: jako osoby prywatne (a więc w zakresie swojego majątku osobistego) oraz jako przedsiębiorcy. Występowanie przez osobę fizyczną w obrocie w tej dwojakiej roli uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji na tle ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (podobnie jak na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie podatku od nieruchomości). Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest zasadna. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ w pierwszej kolejności uzupełni materiał dowodowy, a następnie wyda rozstrzygnięcie, uwzględniając konieczność zbadania charakteru prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Następnie oceni czy w związku z powyższym nieruchomość wykorzystywana jest na inny cel niż cel, który stanowił podstawę udzielenia bonifikaty. Powyższe okoliczności nie zostały bowiem ustalone w sprawie. Swoje stanowisko, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., organ przedstawi w uzasadnieniu wydanej decyzji, które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 329), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy (na koszty składa się wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł). Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).