I SA/Wa 1340/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 22 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.M., A.C., H.S., F.D., E.Z., Z.C., B.M., K.W., P.K., A.K., A.P. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na wydzierżawienie nieruchomości w trybie bezprzetargowym postanawia skargę odrzucić Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. E.M., A.C., H.S., F.D., E.Z., Z.C., B.M., K.W., P.K., A.K., A.P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na wydzierżawienie nieruchomości w trybie bezprzetargowym. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta [...] wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone. Jednocześnie w myśl art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej albo akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W niniejszej sprawie przedmiotowa skarga kwestionująca legalność wskazanej wyżej uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. złożona została na podstawie art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm - zwanej w dalszej części wywodów u.s.g.). Stosownie do treści ww. przepisu, skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Jak podkreślono w orzecznictwie, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (zob. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). Jednocześnie zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi - a nie w przyszłości - naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi zatem wykazać to, że istnieje związek pomiędzy skarżoną uchwałą, a jego indywidualną sytuacją prawną, oraz to, że uchwała wpływa na jego sferę materialnoprawną ograniczając lub pozbawiając go uprawnień (porównaj: wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114;. Wyrok NSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2012 r. II OSK 2451/11). Interes prawny swoje źródło posiada w normach prawnych. Mogą być to normy prawa administracyjnego, cywilnego, a także inne gałęzie prawa materialnego. Winien być konkretny, bezpośredni i realny. Wskazany wcześniej związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną strony skarżącej, a zaskarżoną uchwałą musi więc powodować - w dacie wniesienia skargi - następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego konkretnych obowiązków. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, aby doszło do naruszenia jej interesu prawnego. Skarga dotyczy bowiem uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sprawie wyrażenia zgody Prezydentowi Miasta [...] na wydzierżawienie, na okres [...] lat, zabudowanej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], na rzecz [...]. Uchwała ta została wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a) ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013., poz. 594 ze zm.) i zawiera jedynie wyrażenie zgody na dokonanie przez Prezydenta Miasta [...] czynności w niej wyrażonej tj. na wydzierżawienie nieruchomości stanowiącej własność Miasta [...]. Uchwała ta, w związku z podziałem kompetencji pomiędzy organami samorządu gminnego, nie ustanawiała zatem dla organu wykonawczego Gminy obowiązku wydzierżawienia nieruchomości, a jedynie była upoważnieniem do zawarcia takiej umowy. Należy przy tym wskazać, że zgodnie z art. 37 ust. 4a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.) stanowi, że umowy użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony zawiera się w drodze bezprzetargowej, jeżeli użytkownikiem, najemcą lub dzierżawcą nieruchomości jest organizacja pożytku publicznego lub użytkownikiem nieruchomości jest stowarzyszenie ogrodowe w rozumieniu ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 40 oraz z 2015 r. poz. 528). Skarżący nie wykazali, by w wyniku ww. uchwały doszło do naruszenia ich interesu prawnego, tj. by w wyniku wydania tej uchwały został naruszony przepis prawa materialnego odnoszący się do nich bezpośrednio poprzez ograniczenie lub pozbawienie danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego konkretnych obowiązków. Po pierwsze żaden ze skarżących nie jest wymieniony z imienia i nazwiska w przedmiotowej uchwale co wskazuje, że nie dotyczy ona ich indywidualnych praw. Ponadto sami skarżący upatrują swój interes prawny w fakcie odmowy uwzględnienia wezwania (pismo z dnia [...] kwietnia 2015 r.) oraz w fakcie bycia mieszkańcem Miasta [...] i "dbałości" o gospodarne dysponowanie nieruchomościami należącymi do ww. miasta (treść wezwania do usunięcia naruszenia prawa). Tymczasem z ustawy o samorządzie gminnym wynika wyraźnie, że co prawda mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową (art. 1 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym), jednakże podejmują oni rozstrzygnięcia w głosowaniu powszechnym (poprzez wybory i referendum) lub za pośrednictwem organów gminy (art. 11 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Powyższe oznacza, że zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżących, a tym samym skarga podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.