I SA/Wa 1363/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. Z. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2014 r. w sprawie ze skargi D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 września 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 1363/14 oddalił skargę D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącej w dniu 22 października 2014 r. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 1363/14, po rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 4 listopada 2014 r., referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał jej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W dniu [...] grudnia 2014 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] poinformowała, że na pełnomocnika D. Z. wyznaczono r.pr. J. K. W dniu 6 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącej – r.pr. J. K. wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 10 września 2014 r. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że o ustanowieniu jej pełnomocnikiem skarżącej dowiedziała się w dniu 10 grudnia 2014 r. Niezwłocznie po otrzymaniu powyższego zawiadomienia, tj. w dniu 12 grudnia 2014 r. zapoznała się z aktami sprawy w siedzibie Sądu, po czym 17 grudnia 2014 r. przesłała skarżącej zawiadomienie o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem. Pismo to pozostało jednak bez odpowiedzi. W związku z powyższym, pełnomocnik skarżącej ponownie stawił się w siedzibie Sądu w dniu 20 stycznia 2015 r., by przejrzeć przedmiotowe akta celem sprawdzenia, czy nie wpłynęła od skarżącej korespondencja. Tego samego dnia ponownie wystosowane zostało do skarżącej zawiadomienie o wyznaczeniu dla niej pełnomocnika z urzędu. W wyniku podjętych działań pełnomocnikowi udało się skontaktować ze skarżącą w dniu 30 stycznia 2015 r., która podtrzymała wolę zaskarżenia przedmiotowego wyroku. W ocenie r.pr. J. K. uprzedni kontakt ze skarżącą był konieczny z uwagi na skomplikowany charakter sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanawia o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). Jednocześnie art. 87 § 2 i 4 P.p.s.a. nakłada na stronę obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oraz równoczesnego z wnioskiem dokonania czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z kolei z art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Jak wskazuje się jednak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, mimo że art. 87 § 1 P.p.s.a. zastrzega, że żądanie przywrócenia terminu należy zgłosić w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, to zgodnie z art. 87 § 4 P.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona jest zobowiązana dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W konsekwencji uznaje się, że w wypadku ustanowienia pełnomocnika z urzędu w trybie art. 244 P.p.s.a. dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest dzień, w którym pełnomocnik z urzędu miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, jednak nie później niż dzień upływu trzydziestu dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 czerwca 2006 r. sygn. akt I FZ 198/06, z dnia 15 marca 2007 r. sygn. akt II FZ 47/07, z dnia 11 października 2011 r. sygn. akt II FZ 570/11; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Koncepcja ta gwarantuje stronie i jej pełnomocnikowi czas niezbędny do sporządzenia i wniesienia środka zaskarżenia wraz z żądaniem przywrócenia terminu, a ponadto nie pozwala na nieograniczoną w czasie możliwość składania wniosku w trybie art. 86 P.p.s.a. W świetle akt niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że powyższy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu nie został dochowany. Z akt sprawy wynika bowiem, że odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2014 r. wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącej w dniu 22 października 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k-33 akt sądowych). Jednocześnie pełnomocnik reprezentujący skarżącego w niniejszej sprawie dowiedział się o wyznaczeniu go do pomocy prawnej w dniu 10 grudnia 2014 r., bowiem jak sam wskazał tego właśnie tego dnia odebrał korespondencję przekazaną przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w [...] (oświadczenie pełnomocnika k-54 verte akt sądowych). Zatem najpóźniej 30 dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do roli pełnomocnika, tj. 9 stycznia 2015 r. ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i od tego dnia należało liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie termin ten upłynął z dniem 16 stycznia 2015 r. Natomiast pełnomocnik skarżącej nadał wniosek o przywrócenie terminu w placówce pocztowej dopiero w dniu 6 lutego 2015 r. (k-60 akt sprawy), nie załączając przy tym do niego nawet skargi kasacyjnej. Skoro zatem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej złożony został w dniu 6 lutego 2015 r., a termin do jego wniesienia rozpoczął bieg najpóźniej w dniu 9 stycznia 2015 r., to wniosek ten należało uznać za spóźniony. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 88 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.