I SA/Wa 1364/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant specjalista Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2011 r. sprawy ze skargi I. J. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...]maja 2009 r., nr [...]. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] Wojewoda [...] wymierzył I. J. - prowadzącej bez zezwolenia Wojewody [...], w ramach działalności gospodarczej, placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym, pod nazwą [...] w W., przy ul. [...] - karę pieniężną w wysokości [...] zł oraz orzekł o sposobie i terminie zapłaty. Przedmiotowa decyzja została doręczona stronie w dniu [...] maja 2009 r., a następnie jej pełnomocnikowi w dniu [...] czerwca 2009 r. Odwołanie od powyższej decyzji zostało wniesione osobiście przez skarżącą w dniu 28 maja 2009 r. Po rozpoznaniu tego odwołania Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1269/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność ww. decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Sąd podniósł, że jeżeli w postępowaniu administracyjnym skarżąca ustanowiła sobie pełnomocnika to wówczas - zgodnie z zasadą oficjalności doręczeń - wszelkie pisma procesowe, w tym również decyzje administracyjne i postanowienia, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma obowiązek doręczyć pełnomocnikowi strony. Oznacza to, że doręczenie pisma stronie w sytuacji, gdy ustanowiła ona pełnomocnika jest bezskuteczne i nie wywołuje skutków prawnych - przede wszystkim zaś nie jest zdarzeniem, od którego rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia odwołania. Jednoczesne doręczenie pisma stronie i pełnomocnikowi wywołuje więc jedynie ten skutek, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi. Wobec powyższego Sad uznał, że w zaistniałej sytuacji 14 dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg w dniu 18 czerwca 2009 r., tj. w dniu doręczenia decyzji pełnomocnikowi. Tymczasem skarżąca wniosła odwołanie w dniu 28 maja 2009 r. - a więc przed doręczeniem decyzji pełnomocnikowi, czyli przed rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia odwołania. Sąd podniósł również, iż decyzja organu I instancji zawierała pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia przez stronę. Jednakże w adnotacji na decyzji nie wynikało, aby decyzję skierowano także do pełnomocnika. Skarżąca działając w zaufaniu do organu administracji publicznej dostosowała się do pouczenia i złożyła odwołanie. Na skutek nieprawidłowego działania organu I instancji w rezultacie doszło do nieskutecznego złożenia odwołania przez skarżącą. Dodał, że w przypadku gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, decyzja powinna być doręczona pełnomocnikowi, a jeżeli organ zdecydował się doręczyć decyzję także stronie reprezentowanej przez pełnomocnika, to wówczas powinien ją pouczyć, że bieg terminu do wniesienia odwołania rozpocznie się od dnia doręczenia decyzji pełnomocnikowi. W przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] tego nie uczynił. Zatem w sprawie ma zastosowanie przepis art. 112 kpa. Z przepisu tego wynika, że błędne pouczenie w decyzji co do odwołania nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Ta okoliczność będzie uzasadniała przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jeżeli skarżąca z takim wnioskiem wystąpi. Podsumowując Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do merytorycznego rozpoznania niedopuszczalnego odwołania. Organ II instancji podjął działania bez podstawy prawnej, a wydane przez niego rozstrzygnięcie co do istoty sprawy stanowi rażące naruszenie art. 138 § 1 kpa i art. 129 § 2 kpa, a więc jego decyzja dotknięta jest wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Następnie w dniu [...] maja 2010 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej - realizując zalecenia Sądu - wydał postanowienie nr [...], w którym stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ poinformował stronę o treści art. 112 kpa, iż błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Dodał, iż możliwe jest przywrócenie terminu w sprawie - jednakże z racji tego, że termin do wniesienia odwołania jest terminem ustawowym, rozpoczynającym się od ściśle określonej daty, dlatego też organ centralny nie może przywrócić terminu do złożenia odwołania z urzędu. Wobec czego pouczył stronę, iż może wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu na podstawie art. 58 kpa w terminie 7 dni od doręczenia niniejszego postanowienia pełnomocnikowi strony. Powyższe orzeczenie zostało zaskarżone przez I. J. do Wojewódzkiego Sądu Admistracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1413/10 skargę oddalił. Sąd uznał, iż zaskarzone postanowienie jest zgodne z prawem - albowiem uwzględnia zarówno ocenę prawną jak i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Admistracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2010 r. Następnie w dniu 31 stycznia 2011 r. (data stempla pocztowego) I. J. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. wraz z odwołaniem. Po rozpoznaniu tego wniosku Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] maja 2011r., nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że zgodnie z art. 58 § 1 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W § 2 z kolei wskazano, iż prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Powyższy przepis określa wprost przesłanki, których łączne spełnienie rodzi po stronie organu obowiązek przywrócenia terminu, tj. uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego, brak winy zostanie uprawdopodobniony, zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i dopełnił czynności, dla której określony był termin. Przy czym przywrócenie terminu zawsze jednak musi odnosić się do okoliczności konkretnej sprawy. W niniejszym postępowaniu kwestia braku winy strony nie budzi wątpliwości. Dostosowała się ona do błędnego pouczenia i złożyła odwołanie. Natomiast rozpatrujac przesłankę zachowania siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu - od ustania przyczyny uchybienia terminu - organ wskazał, iż w sprawie wydano postanowienie o niedopuszczalności odwołania z uwagi na fakt, iż zostało ono wniesione zanim decyzja weszła do obrotu prawnego. W takiej sytuacji organ ma prawo wyznaczyć stronie termin - co też nastąpiło w postanowieniu z dnia [...] maja 2010 r. Orzeczenie to pełnomocnik strony otrzymał w dniu 26 maja 2010 r., a zatem termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania upływał w dniu 2 czerwca 2010 r. Strona nie złożyła w tym terminie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Z uwagi na powyższe nie została spełniona przesłanka dochowania terminu, w jakim strona winna złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Admistracyjnego w Warszawie złożyła I. J. - wnosząc o uchylenie go w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu: 1) art. 8 kpa, poprzez jego niezastosowanie, to jest prowadzenie postępowania w sposób rażąco naruszający zaufanie skarżącej do organów administracji i podejmowanie odmiennych działań i decyzji procesowych, od wcześniejszych działań i decyzji procesowych organu drugiej instancji oraz z naruszeniem bezwzględnie obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego, a przez to podjęcie niewłaściwej decyzji w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania; 2) art. 9 kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, to jest przyjęcie, iż pouczenie strony o powinności wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania ma charakter wiążący i zobowiązuje stronę do podjęcia określonej czynności procesowej, wskazanej przez organ administracji, a przez to uznanie, iż strona była zobowiązana do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w terminie siedmiodniowym od dnia otrzymania przez pełnomocnika skarżącej postanowienia z dnia [...] maja 2010 r., w związku z czym późniejsze wniesienie przedmiotowego wniosku było nieprawidłowe; 3) art. 58 § 2 kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, to jest przyjęcie, iż termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. biegnie od dnia doręczenia pełnomocnikowi strony skarżącej postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2010 r., a nie od dnia doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2010 r., a przez to odmówienie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podniosła, że w dniu 26 stycznia 2011 r. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. Strona w trakcie postępowania administracyjnego podejmowała wszelkie czynności z należytą starannością, terminowo podejmując dozwolone przez prawo środki procesowe. Organ odwoławczy przyjął odwołanie do merytorycznego rozpoznania, by następnie uznać je za złożone nieprawidłowo, co jest wynikiem nierzetelności organu. Skarżaca powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1442/06 stwierdzający, że: "Postanowienie, które wprowadza w błąd strony postępowania, co do zakresu swojego rozstrzygnięcia narusza wynikającą, z art. 8 kpa zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Postanowienie takie nie może funkcjonować w obrocie prawnym." Podejmowanie przez ten sam organ administracji dwóch różnych decyzji procesowych względem strony należy uznać bezspornie za działanie, które może rzutować na relację organów administracji z obywatelem. Powołała też wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2006 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1796/05 stwierdzający, że: "zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany, stanowi niewątpliwe naruszenie art. 8 kpa, gdyż może spowodować uzasadnione podważenie zaufania obywateli do organów Państwa oraz wpłynąć ujemnie na świadomość i kulturę prawną obywateli. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 kpa". Dodała, że nie sposób uznać, by tak prowadzone postępowanie administracyjne nie naruszyło zaufania skarżącej do instytucji publicznych, które nieprawidłowo stosując prawo pozbawiają stronę możliwości ochrony jej słusznych interesów, strona zmuszona jest do stałej ochrony swych praw przed sądami administracyjnymi. Także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1295/04 Sąd ten potwierdził, że: "za naruszające zasadę zaufania obywateli do organów państwa należy uznać niewątpliwie m.in. działania organów administracji publicznej polegające na zmienności poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej lub bardzo zbliżonej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia tej zmiany". Skarżaca podniosła, że organ drugiej instancji uznał, iż z uwagi na zawarte pouczenie, strona była niejako zobowiązana do jego zadośćuczynienia i podjęcia czynności procesowej, zgodnie z jego "zaleceniami". Jednakże w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 807/08, Sąd uznał, że "obowiązek informowania i wyjaśniania stronom przez organ prowadzący postępowanie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy (art. 9 kpa) powinien być rozumiany jak najszerzej. Udowodnione naruszenie tego obowiązku powinno być rozumiane jako wystarczająca podstawa do uchylenia decyzji". Również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 550/06 został wyrażony pogląd, że: "Organy administracji publicznej zobowiązane są udzielać stronie z urzędu całokształtu informacji, dotyczących praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Ciążący na organach administracji z mocy art. 9 kpa obowiązek udzielania informacji obejmuje zarówno przepisy prawa materialnego, jak i procesowego, przy czym zgodnie z art. 9 in fine organ nie może ograniczyć się tylko do udzielenia informacji prawnej poprzez wskazanie bądź zacytowanie przepisu, lecz musi podać również “niezbędne wyjaśnienia" co do treści przepisów oraz udzielać "wskazówek", jak należy postąpić w danej sytuacji, aby uniknąć szkody". Dodała, że z uwagi na nieprawomocny charakter decyzji organu drugiej instancji, strona miała możliwość wyboru czynności procesowej, którą była władna podjąć. W przypadku zaś możliwości wyboru czynności procesowej, nieprawomocnego charakteru decyzji organu drugiej instancji, spornego charakteru sprawy, a także niewjążącego charakteru "wskazówek" organu administracji - nie sposób uznać, by strona była już na ówczesnym etapie zobowiązana do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a zatem by termin do złożenia rzeczonego wniosku biegł już od dnia doręczenia pełnomocnikowi skarżącej postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2010 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej w sposób nieprawidłowy uznał, iż temin rozpoczął bieg już od dnia 26 maja 2010 r. - wyłącznie z uwagi na poczynione "pouczenie" w postanowieniu z dnia [...] maja 2009 r. Tymczasem początek biegu ww. terminu nastąpił od dnia doręczenia skarżącej uzasadnienia orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2010 r. Wtedy dopiero ustał stan wywołany nierzetelnością i nieprawidłowym działaniem organu drugiej instancji, uzasadniający niezawinione przez stronę uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Wniesienie zatem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2010 r. - jest w pełni prawidłowe. Wniosek o przywrócenie termin do wniesienia odwołania nie był jedynym środkiem procesowym umorzliwiającym ochronę interesów strony. Dopiero na skutek otrzymania uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona skarżąca posiadła wiedzę o podstawach i przyczynach niedopuszczalności odwołania. Tym samym, wniosek o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania nie był konieczny, gdyż stronie przysługiwało prawo do wniesienia skargi na daną decyzję organu drugiej instancji do sądu administracyjnego . Ponadto skarżąca wskazała, iż przeszkoda uniemożliwiająca prawidłowe wniesienie odwołania wynikała w pierwszej kolejności z nieprawidłowego pouczenia organu, a w drugiej z trwających postępowań sądowoadministracyjnych, rozstrzygających problem prawidłowości wniesienia odwołania przez stronę. Dodała, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 271/05: "Fakt mylnego pouczenia strony o trybie i sposobie złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (podobnie jak i o trybie i terminie wniesienia odwołania czy zażalenia) nie wpływa na bieg terminu do wniesienia tego środka, lecz może stanowić podstawę do przywrócenia terminu". Zatem dopiero z chwilą wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i doręczenia go stronie skarżącej ustała przyczyna (rzekomego) uchybienia przez stronę terminu procesowego. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie podnosząc, że nie jest ona zasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego postanowienia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż żaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W niniejszej sprawie Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. W rozpoznawanej sprawie podstawę czynności podejmowanych przez organy administracyjne stanowił art. 58 § 1 kpa, zgodnie z którym, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z treści powołanego przepisu wynika, że to strona powinna uwiarygodnić - stosowną argumentacją - swoją staranność przy dokonywaniu czynności procesowych oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niej niezależna. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. Nie budzi zatem żadnych wątpliwości, iż ocena, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 58 kpa musi odbywać się z odwołaniem do okoliczności konkretnego przypadku. Prośbę o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 kpa). W razie uchybienia terminowi do dokonania określonej czynności początkowym dniem, od którego należy liczyć bieg siedmiodniowego terminu, jest następny dzień po dniu, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu (art. 57 § 1 kpa). Jednakże zgodnie z art. 58 § 3 kpa. przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. Powyższe oznacza, że wnoszący prośbę o przywrócenie terminu powinien nie tylko uprawdopodobnić okoliczność, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, ale też dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przy czym musi on zachować siedmiodniowy - nieprzywracalny - termin od ustania przyczyny uchybienia terminowi do jej wniesienia. Jednocześnie zaś obowiązek badania, czy strona dochowała terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu spoczywa na organie administracji. Spełnienie tej przesłanki jest określane w pierwszej kolejności, jeszcze przed rozważaniem wypełnienia pozostałych przesłanek przywrócenia terminu. W niniejszej sprawie jej istota sprowadza się zatem do zbadania, w jakim dniu rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Rozważając tę okoliczność Sąd stanął na stanowisku, iż rację ma organ administracji twierdząc, że skarżąca nie dochowała 7 dniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Bezspornym jest, iż skarżąca złożyła osobiście odwołanie na skutek błędnego doręczenia decyzji jej, a nie jej pełnomocnikowi - stwierdzić jednak należy, że okoliczność ta nie ma znaczenia przy badaniu zachowania w niniejszej sprawie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Strona - po otrzymaniu postanowienia z dnia [...] maja 2010 r. stwierdzającego niedopuszczalność odwołania z uwagi na jego przedwczesność - winna zatem, nawet nie zgadzając się z jego treścią, zadbać należycie o swoje interesy. Już bowiem w tym dniu uzyskała informację o konsekwencjach działań zarówno swoich, jak i organu, które wynikają z błędnego pouczenia. W tym też dniu, jak słusznie uznał organ, przyczyna uchybienia terminowi ustała. Przemawia za tym fakt, iż organ poinformował stronę o możliwości złożenia takiego wniosku oraz to, że w tym postępowaniu była ona reprezentowana przez profesjonalistę – czyli osobę wykonującą zawód zaufania publicznego, od której wymaga się szczególnej staranności przy pełnieniu swoich obowiązków. Sąd nie zgodził się z argumentami strony, iż zakwestionowanie ww. postanowienia (jego nieprawomocność) spowodowało, że przyczyna uchybienia terminowi nadal trwała. Określając przesłanki przywrócenia terminu na gruncie przepisów kpa ustawodawca mówi wyłącznie o uprawdopodobnieniu braku winy w zaistnieniu przyczyny uchybienia terminowi – którą w niniejszej sprawie był stan wywołany nieprawidłowym doręczeniem przez organ pierwszej instancji swojego orzeczenia z pominięciem pełnomocnika strony i przedwczesne złożenie przez stronę odwołania, a więc mylne pouczenie strony. Zatem to chwila, w której strona dowiedziała się o tym, iż została mylnie pouczona (doręczenie orzeczenia o stwierdzeniu niedopuszczalności wniesionego odwołania) spowodowała ustanie przeszkody uchybienia terminowi, a nie jak twierdzi skarżąca - uzyskanie wiedzy o podstawach i przyczynach niedopuszczalności odwołania potwierdzonych wyrokiem sądu. Ponadto Sąd zauważa, że postanowienie z dnia [...] maja 2010 r. jest realizacją oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Admistracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1269/09 – od którego nie została wniesiona skarga kasacyjna. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że tej sprawie ma zastosowanie przepis art. 112 kpa – z którego wynika, iż błędne pouczenie w decyzji co do odwołania nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Ta okoliczność będzie uzasadniała przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jeżeli skarżąca z takim wnioskiem wystąpi. Zatem już w momencie otrzymania uzasadnienia strona (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika) zyskała świadomość, że w niniejszej sprawie doszło do merytorycznego rozpoznania niedopuszczalnego odwołania i w związku z tym należy złożyć wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Poza tym - nawet gdyby ewentualnie Sąd przyjął prawidłowość twierdzeń strony dotyczących rozpoczęcia biegu tego terminu - to i tak nie został on zachowany, gdyż strona o zapadłym wyroku dowiedziała się na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r., na którą stawiła się wraz z profesjonalnym pełnomocnikiem. W tym dniu został ogłoszony wyrok przez odczytanie sentencji i zostały podane ustne zasadnicze powody rozstrzygnięcia. Zatem już wtedy strona znała podstawowe przyczyny, dla których Sąd skargę oddalił, a nie dopiero z chwilą otrzymania uzasadnienia wyroku. Ponadto odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony w dniu [...] stycznia 2010 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, które znajduje się w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1413/10. Wskazany zatem przez skarżącą termin rozpoczął bieg od dnia 20 stycznia 2011 r., zaś jego koniec przypadał na dzień 27 stycznia 2011 r. Tymczasem skarżąca wniosek o przywrócenie terminu wniosła dopiero w dniu 31 stycznia 2011 r. (data stempla pocztowego). Podsumowując Sąd uznał, że Minister Pracy i Polityki Społecznej wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzył stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy rozstrzyganiu sprawy. Uzasadnił przekonująco swoje postanowienie - zyskując całkowitą aprobatę Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.