I SA/Wa 137/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2012 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. I. Stan sprawy 1. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] po rozpoznaniu wniosku W. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] listopada 1996 r. nr [...] w części stwierdzającej, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1952 r. nr [...] utrzymująca w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1952 r. nr [...] odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] w części określonej w aktach notarialnych dotyczących sprzedanych lokali mieszkalnych nr [...] oraz udziałów przypadających tym lokalom w części budynku i jego urządzeń, które służą do wspólnego użytku ogółu mieszkańców a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali, została wydana z naruszeniem prawa - utrzymał w mocy własną decyzję. 2. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury podał, że decyzją z dnia [...] listopada 1996 r. po rozpatrzeniu wniosku W. G., Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa stwierdził, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1952 r. utrzymująca w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1952 r. odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] w części określonej w aktach notarialnych dotyczących sprzedanych lokali mieszkalnych nr [...] oraz udziałów przypadających tym lokalom w części budynku i jego urządzeń, które służą do wspólnego użytku ogółu mieszkańców a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali, została wydana z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził jej nieważność. Wnioskiem z dnia 12 maja 2004 r. W. G. wystąpiła do Ministra Infrastruktury o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] listopada 1996 r. oraz w konsekwencji decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1952 r. w części dotyczącej sprzedanych przez Skarb Państwa lokali mieszkalnych. Skarżąca podniosła, że organ nadzoru rażąco naruszył prawo, art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez zaniechanie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej w całości oraz rażąco naruszył art. 156 § 2 kpa w zw. z art. 158 § 2 kpa poprzez przyjęcie, że w/w decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej wywołała nieodwracalne skutki prawne. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., po rozpatrzeniu wniosku W. G., Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] listopada 1996 r. w części stwierdzającej, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1952 r. utrzymująca w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1952 r. odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] w części określonej w aktach notarialnych dotyczących sprzedanych lokali mieszkalnych nr [...] oraz udziałów przypadających tym lokalom w części budynku i jego urządzeń, które służą do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali, została wydana z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu organ nadzoru wskazał, że zmiana interpretacji pojęcia nieodwracalnych skutków prawnych nastąpiła po wydaniu przedmiotowej decyzji z dnia [...] listopada 1996 r. i nie stanowi przesłanki z art. 156 § 1 kpa uzasadniającej wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. 3. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury stwierdził, że organ nadzoru ocenia prawidłowość kwestionowanej decyzji administracyjnej w oparciu o przepisy i wykładnię prawa obowiązujące w dacie decyzji, a nie dokonując aktualnie wykładni tych przepisów. Odnosząc się do nieodwracalnych skutków prawnych organ stwierdził, że stanowisko judykatury i poglądy doktryny uległy zmianie. Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1996 r. OPS 7/96 (ONSA 1997/2 poz. 49), a następnie uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2000 r. OPS 14/99 (ONSA 2000/3, poz. 93) stanowiły zwrot w dotychczasowym orzecznictwie, które głównie opierało się na stanowisku Sądu Najwyższego wyrażonym w uchwale z dnia 28 maja 1992 r. III PZP 4/92 (OSNC 1992/12 poz. 211). W uchwale tej stwierdzono, że "jeżeli obrót nieruchomościami poprzedzony był wydaniem decyzji administracyjnej lub przeniesienie własności nastąpiło w drodze decyzji administracyjnej, a decyzja dotknięta jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 kpa, zbycie nieruchomości na rzecz osoby trzeciej, chronionej rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, stanowi przeszkodę do stwierdzenia nieważności decyzji". Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 lutego 1995 r. II SA 1642/94 (Lex nr 1642/94) stwierdził, że zastosowanie przy wydaniu decyzji administracyjnej jednej z możliwych interpretacji przepisów prawa o niejednoznacznej treści, nie może być uznane za rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji. Zasadnie zatem stwierdzono, że zmiana interpretacji pojęcia nieodwracalnych skutków prawnych nastąpiła już po wydaniu kwestionowanej decyzji z dnia [...] listopada 1996 r., a ponadto że nie stanowi przesłanki określonej przepisem art. 156 § 1 kpa do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Minister Infrastruktury podkreślił, że przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. była ocena legalności decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] listopada 1996 r., a nie ustalanie wszystkich zdarzeń prawnych dotyczących skutecznego wyodrębnienia przedmiotowych lokali i przeniesienia prawa własności na osoby trzecie. Tak więc, zdaniem organu, przedmiotem postępowania jest wyłącznie ocena legalności decyzji administracyjnej, a nie ocena prawidłowości sprzedaży lokali przez Naczelnika Dzielnicy W. Organ stwierdził również, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje ogólna zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażona w art. 16 § 1 kpa, zgodnie z którą zmiana, uchylenie albo stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych muszą wynikać wprost z kpa lub przepisów szczególnych, do których kpa odsyła. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła W. G.; zarzucając: 1. błędną wykładnię art. 156 § 2 kpa w zw. z art. 158 § 2 kpa, poprzez błędne przyjęcie, że odnośnie sprzedaży przez Skarb Państwa 10 lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] zaszły nieodwracalne skutki prawne, podczas gdy z analizowanego stanu faktycznego, a także ustalonej linii orzecznictwa NSA wynika, że kwestia nieodwracalności skutków prawnych wywołanych sprzedażą przez Skarb Państwa 10 lokali mieszkalnych nie może być rozpatrywana w postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowej odmawiającej ustanowienia prawa własności czasowej, lecz może być rozpatrywana wyłącznie w postępowaniu dotyczącym wzruszenia późniejszej tzw. decyzji lokalowej, na podstawie których Skarb Państwa zawarł cywilnoprawne umowy sprzedaży tych lokali osobom trzecim (wyrok NSA z 26.01.2011, I OSK696/10 i cytowane tam orzecznictwo, m.in.: uchwałę 7 sędziów NSA z 20.03.2000, OPS 14/99, uchwałę 7 sędziów NSA z 16.12.1996, OPS 7/96 oraz uchwałę z 9.11.1998, OPK 4-7/98), a to z kolei powoduje, że Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa nie mógł ograniczyć się do stwierdzenia naruszenia prawa, lecz powinien był stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1952 r. w całości; 2. naruszenie art. 11 i art. 104 § 2 kpa poprzez zaniechanie całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy; 3. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez zaniechanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w całości, podczas gdy z analizowanego przepisu wynika, że jeśli przy wydaniu decyzji doszło do rażącego naruszenia prawa, a miało to miejsce przy wydaniu wskazanej decyzji, organ stwierdza nieważność takiej decyzji w całości, a praktyka ta potwierdzona została licznymi wyrokami NSA (wyrok NSA z 26.01.2011, I OSK696/10 i cytowane tam orzecznictwo, m.in.: uchwałę 7 sędziów NSA z 20.03.2000, OPS 14/99, uchwałę 7 sędziów NSA z 16.12.1996, OPS 7/96 oraz uchwałę z 9.11.1998, OPK4-7/98); 4. naruszenie innych przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 8, 12, 77 i art. 80 kpa, poprzez pominięcie istotnych dla oceny legalności decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] listopada 1996 r. [...] okoliczności stanu faktycznego sprawy; 5. naruszenie przepisu art. 77 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę stwierdzenia nieważności bezprawnej decyzji i tym samym próbę zamknięcia wnioskodawczyni drogi do dochodzenia jej uzasadnionych roszczeń odszkodowawczych, podczas gdy art. 77 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, iż: "Każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka postała mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej" - - wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej. Skarżąca W. G. zmarła w dniu [...] marca 2011 r. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego [...], spadek po niej nabyli synowie [...], w ½ części spadku każdy z nich, i podtrzymali zarzuty skargi. 2. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Minister Infrastruktury utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [;..] listopada 1996 r. w części stwierdzającej, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1952 r. utrzymująca w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1952 r. odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] w części określonej w aktach notarialnych dotyczących sprzedanych lokali mieszkalnych nr [...] oraz udziałów przypadających tym lokalom w części budynku i jego urządzeń, które służą do wspólnego użytku ogółu mieszkańców a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali, została wydana z naruszeniem prawa. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie naruszają przepisów prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3.1 Jak wynika z akt sprawy, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem W. G. z dnia 12 maja 2004 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] listopada 1996 r. oraz w konsekwencji decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1952 r. w części dotyczącej sprzedanych przez Skarb Państwa lokali mieszkalnych, podnosząc, że organ nadzoru rażąco naruszył prawo - art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez zaniechanie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej w całości oraz rażąco naruszył art. 156 § 2 kpa w zw. z art. 158 § 2 kpa poprzez przyjęcie, że decyzja Ministra Gospodarki Komunalnej wywołała nieodwracalne skutki prawne. Wskazać należy, że Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, decyzją z dnia [...] listopada 1996 r. po rozpatrzeniu wniosku W. G. o stwierdzenie nieważności decyzji, stwierdził, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1952 r. utrzymująca w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] sierpnia 1952 r. odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] w części określonej w aktach notarialnych dotyczących sprzedanych lokali mieszkalnych nr [...] oraz udziałów przypadających tym lokalom w części budynku i jego urządzeń, które służą do wspólnego użytku ogółu mieszkańców a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali, została wydana z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdził jej nieważność. 3.2 Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, stanowi formę nadzoru. Przedmiotem tego postępowania jest wyłącznie ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, oraz, czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 2 kpa. A zatem, w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu jest wyłącznie rozpatrzenie sprawy w granicach określonych w art. 156 § 1 kpa, co oznacza, że w postępowaniu tym organ administracji nie może rozstrzygnąć sprawy co do istoty, jak może to uczynić w postępowaniu odwoławczym, zwykłym - organ nadzoru może działać tylko jako organ kasacyjny. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 kpa zasady trwałości decyzji administracyjnych, a ponieważ przesłanki stwierdzenia nieważności zostały wymienione wyczerpująco w art. 156 § 1 kpa, powinny być interpretowane dosłownie, a nie rozszerzająco. Podkreślić równocześnie należy, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji administracyjnej jest jednoznacznie sprzeczna z treścią przepisu prawa, i gdy taka decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Rażącym naruszeniem prawa jest przekroczenie prawa, czyli naruszenie w sposób oczywisty i jednoznaczny przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r. V SA 86/92, ONSA 1993, Nr 1, poz. 23). Organ orzekający, sprawdzając istnienie przesłanek z art. 156 § 1 kpa do stwierdzenia nieważności decyzji, bada w tym zakresie stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2003 roku sygn. akt IV SA 99/02, LEX nr 103195, Wspólnota 2004/10/55). 3.3 Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca nie kwestionowała ustaleń zawartych w uzasadnieniu decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] listopada 1996 r., w której wskazano wady decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 kpa, lecz podniosła jedynie, że zbycie lokali nr [...] oraz udziałów przypadających właścicielom tych lokali w części budynku, które służą do wspólnego użytku ogółu mieszkańców a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych, a organ nadzoru winien stwierdzić nieważność orzeczeń dekretowych w całości. 3.4 Prawidłowo Minister Infrastruktury stwierdził, że stosownie do art. 156 § 2 kpa, nie stwierdza się nieważności decyzji, gdy wywołała ona nieodwracalne skutki prawne. W przypadku ustalenia, że skutki są nieodwracalne - nie stwierdza się, mimo istnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa nieważności decyzji, lecz organ stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, stosownie do art. 158 § 2 kpa. Podnieść należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2006 r. I FSK 439/05 (OSP 2007, nr 9, poz. 100) stwierdził, że "Podstawą dla stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa (...) nie może być przyjęta w tej decyzji wykładnia przepisów prawa, co do której występuje wyraźny spór w judykaturze, i to nie tylko w odniesieniu do pojedynczej normy prawnej, ale co do podstaw normatywnych całej instytucji prawnej, gdzie różne sposoby interpretacji dają się uzasadnić z jednakową mocą", natomiast w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 maja 2008 r. II OSK 404/08 (LEX nr 505307) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy [o] rażącym naruszeniu prawa". Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 maja 2004 r. FSK 2/04 (ONSA WSA 2004, nr 1, poz. 6) podkreślił, że "Rozbieżność orzecznictwa sądowego nie wyklucza sama przez się możliwości, że jeden z dwóch sprzecznych ze sobą poglądów wyrażonych w tym orzecznictwie jest na tyle wadliwy, iż jego przyjęcie przez organ podatkowy stanowi rażące naruszenie prawa (...)".Niniejszy skład orzekający poglądy te podziela. Przywołać należy jeszcze jeden wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2010 r. I OSK 1415/09 (LEX nr 745010), w uzasadnieniu którego Sąd podkreślił, że "1. Wszelkie wątpliwości co do ustaleń, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa należy zaś rozstrzygać na korzyść legalności zaskarżonej decyzji, a więc brak jednoznacznych dowodów w postępowaniu prowadzonym w trybach nadzwyczajnych zezwalających na podważenie ustaleń zawartych w decyzjach ostatecznych, którym art. 16 § 1 k.p.a. przyznaje cechy trwałości, stanowi negatywną przesłankę do ich wzruszenia. 2. Ocena stopnia naruszenia prawa (czy jest ono rażące, czy też nie) oraz związku tego naruszenia z wydaną decyzją, wymaga w każdej sprawie dokonania indywidualnych ustaleń, które łącznie określają tok rozpoznania sprawy i jej rozstrzygnięcia. W konsekwencji nie można z góry przyjąć, że brak jakiegokolwiek dokumentu mającego zastosowanie w sprawie oznacza, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa"). Również ten pogląd niniejszy skład orzekający podziela. 3.5 Skoro więc przedmiotem niniejszego postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. była ocena legalności wydanej w trybie nadzorczym decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] listopada 1996 r., to Minister Infrastruktury prawidłowo badał zgodność decyzji z dnia [...] listopada 1996 r. z obowiązującym wówczas prawem. W świetle zatem przywołanego wyżej orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać należy, że jakakolwiek późniejsza - po dniu 8 listopada 1996 r. - zmiana interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych nie może mieć wpływu na ważność decyzji wydanej w 1996 r. Należy również zauważyć, że orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołane w skardze zostały wydane po dniu 8 listopada 1996 r., kiedy to została wydana decyzja Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa poddana nadzorowi Ministra Infrastruktury w niniejszym postępowaniu administracyjnym. 4. Zdaniem Sądu Minister Infrastruktury dwukrotnie rozpoznając sprawę nie naruszył obowiązujących przepisów. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, organ nie naruszył również art. 77 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. IV. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.