I SA/Wa 1448/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 25 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku U. S. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi U. S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W dniu 5 lipca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga U. S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP. Postanowieniem z dnia 29 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił powyższą skargę U. S. z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi przez nadesłanie dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem. Pismem z dnia 15 października 2010 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Jednocześnie skarżąca do wniosku dołączyła dwa odpisy skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wyjaśniła, iż z uwagi na wiek i nieznajomość prawa nie była w stanie uzupełnić braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przesłanki przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej zostały uregulowane przez ustawodawcę w art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a." Zgodnie z tym artykułem, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. We wniosku zaś powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2). Wymienione przesłanki winny być spełnione łącznie. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając brak winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy zalicza się na przykład: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itd. Sąd oceniając wniosek skarżącej pod kątem poczynionych wyżej uwag stwierdził, że podniesione przez nią okoliczności nie mogą stanowić podstaw do przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi. Przede wszystkim, godzi się zauważyć, iż nieznajomość przepisów obowiązującego prawa oraz podeszły wiek nie jest okolicznością uzasadniającą brak winy strony w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej i takie też stanowisko w tej kwestii prezentuje judykatura sądowa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nieznajomość prawa nie jest traktowana jako okoliczność wykluczająca winę w uchybieniu terminu (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2010r., I OZ 394/10, niepubl. czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2010 r., I OZ 327/10, niepubl.). W ocenie Sądu, skarżąca niewątpliwie dopuściła się niedbalstwa w prowadzeniu swoich spraw i nie wykazała, że przyczyną uchybienia terminu były okoliczności od niej niezależne bądź też niemożliwe do przezwyciężenia. Zauważyć należy, że skarżąca osobiście odebrała zarządzenie z dnia 21 lipca 2010 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sadowego oraz do usunięcia braków formalnych skargi. W wyznaczonym terminie uiściła tylko wpis sądowy, natomiast nie uzupełniła braków formalnych skargi. Z tych powodów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.