I SA/Wa 150/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska Sędziowie: Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009 r. sprawy ze skarg A.J. i W. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi. Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu odwołania W. S. decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [..] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Starosty J. z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] stwierdzającej, że decyzja Naczelnika Miasta J. z dnia [...] lutego 1984 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r. wydana została w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 1984 r. nr [...] Naczelnik Miasta J. orzekł o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w J., oznaczonej jako działka nr ewid. [...] o pow. [...] m², powstałej z podziału działki nr [...], będącej własnością F.S. w ½ części, a w ½ części stanowiącej masę spadkową po M. S.. Spadkobiercami M.S. zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] sierpnia 1983 r. sygn. akt [...] są A. J. i W. S.. Zaś spadkobiercą zmarłej w 1987 r. F. S. jest A.J. (postanowienie Sądu Rejonowego dla K. w K. z dnia [...] października 2001 r. sygn. akt [...]). Wnioskiem z dnia 18 grudnia 2002 r. W.S. wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją wywłaszczeniową wskazując, że jego matka F. S. on sam oraz A. J., jako właściciele nieruchomości, nie zostali powiadomieni o prowadzonym postępowaniu i wydanej decyzji wywłaszczeniowej. Wnioskodawca podał, że o decyzji wywłaszczeniowej dowiedział się dopiero w listopadzie 2002 r., w toku postępowania dotyczącego założenia księgi wieczystej dla działki nr [...] (która obok działki nr [...] powstała z podziału działki nr [...]), toczącego się w Sądzie Rejonowym w J. pod sygn. akt [...]. W piśmie z dnia 15 stycznia 2003 r. A.J. oświadczyła, iż przyłącza się do wniosku W. S. o wznowienie postępowania w powyższej sprawie. W tym stanie rzeczy Starosta J. wznowił na wniosek ww. spadkobierców postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Miasta J. z [...] lutego 1984 r. (postanowienie z dnia [...] stycznia 2003 r.), a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] stwierdził, że ww. decyzja wywłaszczeniowa została wydana z naruszeniem prawa, gdyż postępowanie ją poprzedzające przeprowadzone zostało bez udziału następców prawnych M. S. Pismem z dnia 25 stycznia 2005 r. Starosta J. wniósł do Wojewody [...] o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności decyzji wznowieniowej z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem art. 148 k.p.a. Starosta podniósł, iż powyższa decyzja wydana została, mimo niedochowania przez strony ustawowego miesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Jak wynika bowiem z analizy akt postępowania wieczysto-księgowego dotyczącego działki nr [...], na które to postępowanie W. S. powoływał się we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, o decyzji wywłaszczeniowej dowiedział się on nie w listopadzie, ale we wrześniu 2002 r. Zawiadomieniem z dnia 9 lutego 2005 r. Wojewoda [...] poinformował strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty J. z dnia [...] lutego 2003 r. i po przeprowadzeniu postępowania nadzorczego decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 148 § 1 i 2 oraz art. 157 § 1 i 2 k.p.a., stwierdził nieważność ww. decyzji wznowieniowej z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Podejmując powyższe rozstrzygnięcie organ wskazał, iż zgodnie z art. 148 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca, od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast z § 2 tego artykułu wynika, iż termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art.145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Powołując się na znajdującą się w aktach sprawy kopię postanowienia Sądu Rejonowego w J. z dnia [..] września 2002 r., sygn. akt [...] oraz zwrotne potwierdzenia odbioru tego postanowienia, organ nadzoru wykazywał, iż o decyzji wywłaszczeniowej strony dowiedziały się we wrześniu 2002 r. Podania o wznowienie postępowania zostały natomiast wniesione w dniu 18 grudnia 2002 i 15 stycznia 2003 r. W tej sytuacji decyzja Starosty J. z [...] lutego 2003 r., została podjęta pomimo niedochowania przez strony ustawowego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Stanowi to w ocenie organu rażące naruszenie prawa i daje podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Pismem z dnia 30 sierpnia 2007 r., uzupełnionym pismem z dnia 11 września 2007 r., W.S. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...], podnosząc, iż to że Sąd Rejonowy w J. przesyłał mu stosowne dokumenty z postępowania wieczystoksięgowego toczącego się z wniosku A. J. (w tym postanowienie z dnia [...] września 2002 r.), nie oznacza, że spoczywał na nim prawny obowiązek zapoznawania się z tymi pismami. Zdaniem strony dowód doręczenia pisma sądu jest tylko i wyłącznie dowodem tego doręczenia, a nie dowodem zapoznania się z treścią pisma przez adresata. Odwołujący wyjaśnił, iż w listopadzie 2002 r. wyjątkowo zapoznał się z apelacją złożoną w tej sprawie przez A. J. i dopiero wówczas powziął informację o tym, że został wywłaszczony z nieruchomości położonej w J. W uzupełnieniu odwołania W. S. podniósł ponadto, iż wniosek o wznowienie postępowania może złożyć jedynie osoba posiadająca przymiot strony, a więc osoba legitymująca się interesem prawnym w sprawie. O swoim zaś interesie prawnym dowiedział się on dopiero w listopadzie 2002 r., po otrzymaniu wspomnianej wyżej apelacji A. J., a utwierdził się w tym przekonaniu na podstawie postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] grudnia 2002 r., sygn. akt [...], w którym to postanowieniu sąd zasygnalizował, iż prawo A. J. i W. S. do nieruchomości jest uzasadnione, a nie jest "prawdopodobieństwem", jak można było wnosić z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w J. z [...] września 2002 r. Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] utrzymał decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r w mocy. W ocenie Ministra W. S. występując o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie zachował ustawowego miesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania (art. 148 k.p.a.). Z dokumentów przedłożonych przez Starostę J. wynika bowiem, iż postanowienie Sądu Rejonowego w J. z dnia [...]września 2002 r. sygn. akt. [...] oddalające wniosek A. J. z udziałem W. S. o założenie księgi wieczystej – w którego uzasadnieniu przywołana jest decyzja Naczelnika Miasta J. z [...] lutego 1984 r. – zostało odebrane przez W.S. w dniu 23 września 2002 r., a przez pełnomocnika A.J. w dniu 19 września 2002 r. W związku z powyższym jednomiesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] lutego 1984 r. upływał dla W.S. w dniu 23 października 2002 r., natomiast dla A. J. w dniu 19 października 2002 r. Prawidłowo zatem Wojewoda [...] uznał, że wniosek W. S. o wznowienie postępowania (nadany pomiędzy 18 grudnia 2002 r.- data sporządzenia, a dniem 20 grudnia 2002 r. – data wpływu do Urzędu Miasta w J.) oraz wniosek A. J. z 15 stycznia 2003 r. (data wpływu do Starostwa Powiatowego w J. w dniu 20 stycznia 2003 r.) zostały złożone po upływie terminu wskazanego w art. 148 k.p.a. Zdaniem organu II instancji podnoszone w odwołaniu zarzuty, iż wnioskodawcy wznowienia nie byli przekonani o własnych prawach nie wpływa na ocenę zachowania ww. terminu, gdyż ustalenie terminu dowiedzenia się o decyzji nie wynika w przedmiotowej sprawie ze stanu przeświadczenia stron co do ich praw, a z okoliczności faktycznych wynikających z otrzymanego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] września 2002 r. i zawartej w nim informacji o wydanej decyzji wywłaszczeniowej. W tym stanie rzeczy Minister Infrastruktury, stwierdził, iż wydana w trybie wznowieniowym decyzja Starosty J. z [...] lutego 2003 r. rażąco narusza prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przy czym w sprawie nie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne z art. 156 § 2 k.p.a. uniemożliwiające stwierdzenie jej nieważności. Skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r. złożyli W. S. i A. J., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, tj. 1) art. 148 w zw. z art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędne określenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, 2) art. 107 § 3 w zw. z art. 140 w zw. z art. 8 i 11 k.p.a. poprzez niezawarcie niezbędnych elementów decyzji w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji, 3) art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę argumentów zawartych w odwołaniu od zaskarżonej decyzji, które zdaniem skarżących mają istotny wpływ na ustalenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi, skarżący powtórzyli podnoszoną na etapie postępowania odwoławczego argumentację o konieczności wykazania się posiadaniem interesu prawnego w sprawie, którego źródłem jest własność wywłaszczonej nieruchomości, w celu skutecznego wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania i przedstawili okoliczności uzyskania wiedzy o posiadaniu tego interesu. Wywodzili, iż dopóki status W. S. jako współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości nie stał się oczywisty nie występował on jako strona z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 148 k.p.a. Wątpliwości co do posiadanego interesu prawnego wynikały zaś m.in. z treści uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w J. z [...] września 2002 r., w którym sąd ustalił, iż pierwotna działka o nr [...] była "prawdopodobnie" własnością F. S. i M. S. Skoro zaś Sąd dysponując dokumentacją użył w swoim postanowieniu terminu "prawdopodobnie" to, zdaniem skarżących, nie można od strony domagać się na podstawie decyzji Naczelnika Miasta J. z dnia [...] lutego 1984 r. wiedzy, iż prawa do przedmiotowej nieruchomości dotyczą W. S. - dysponującego jedynie postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku po M. S. (zmarłej w 1955r.), do którego nie został załączony spis inwentarza, ani żaden inny opis przedmiotów wchodzących w skład masy spadkowej. W ocenie skarżących W. S. na podstawie samego oznaczenia nieruchomości nie mógł wywnioskować, iż jest stroną postępowania administracyjnego, która posiada interes prawny. O swoim interesie prawnym w sprawie dowiedział się on w listopadzie 2002 r., po otrzymaniu apelacji A.J. z dnia 1 października 2002 r., sygn. akt [...], o co z tego wynika dopiero wówczas powziął informację, iż decyzja wywłaszczeniowa Naczelnika Miasta J. z dnia [...] lutego 1984 r. dotyczy jego prawa. Przy czym utwierdził się w przekonaniu co do przysługującego mu prawa na podstawie postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] grudnia 2002 r., sygn. akt [...]. W postanowieniu tym sąd zasygnalizował, iż prawo wnioskodawczyni A. J. oraz uczestnika W. S. jako współwłaścicieli nieruchomości jest uzasadnione, a nie jest prawdopodobieństwem. Dlatego też wniesienie podania o wznowienie postępowania przez ww. skarżącego w dniu 18 grudnia 2002 r. jest prawidłowe z punktu widzenia terminu określonego w art. 148 k.p.a. Zdaniem skarżących Minister Infrastruktury w kwestionowanej decyzji nie odniósł się do szeregu zarzutów podniesionych w odwołaniu. Brak jest w niej wskazania faktów, które uznał za udowodnione i brak podania przyczyn odmowy wiary innym twierdzeniom. Wszystkie zaś argumenty podniesione w odwołaniu zostały skwitowane przez organ jednym zdaniem, gdzie lakonicznie stwierdzono, że zarzuty nie wpływają na ocenę zachowania terminu, jeżeli chodzi o wznowienie postępowania. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając sprawę w ramach tych kryteriów stwierdzić należy, że skargi nie są uzasadnione, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r. toczyło się w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w art. 156 § 1 k.p.a., zaś jego przedmiotem była wydana w trybie wznowienia postępowania administracyjnego decyzja Starosty J. z dnia [...] lutego 2003 r. stwierdzająca wydanie przez Naczelnika Miasta J. decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] lutego 1984 r. z naruszeniem prawa. W wyniku przeprowadzonego postępowania nadzorczego Wojewoda [...] (w pierwszej instancji) i Minister Infrastruktury (w drugiej instancji) uznali, że ww. decyzja Starosty J. rażąco narusza prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, gdyż wznowienie na wniosek strony postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wywłaszczeniową nastąpiło, pomimo uchybienia przez strony żądające wznowienia określonego w art. 148 k.p.a. terminu umożliwiającego im skuteczne wniesienia w tym przedmiocie podania. Wystąpienie ww. kwalifikowanej wady prawnej decyzji Starosty J., przy jednoczesnym braku negatywnej przesłanki, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a. tj. wystąpienia w sprawie nieodwracalnych skutków prawnych, uzasadniało wyeliminowanie tej decyzji poprzez stwierdzenie jej nieważności. Zasadnicze zatem znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r. i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. ma ustalenie czy w sprawie rozstrzygniętej w postępowaniu wznowieniowym przekroczony został termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, czy też nie. Termin w którym strona może skutecznie żądać wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną oraz tryb wnoszenia podania o wznowienie postępowania ustanowiony został w art. 148 k.p.a. W myśl § 1 tego artykułu podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Przy czym termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Powyższa regulacja jest jasna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Z woli ustawodawcy, początek biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania liczy się do dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o jej istnieniu i zawartym w niej rozstrzygnięciu i to niezależnie od źródła z którego informacja ta pochodzi (por. wyrok NSA z 10.03.2006 r., II OSK 622/05, ONSAiWSA 2006/5/133). Bez znaczenia zatem dla ustalenia początku biegu tego terminu jest data zapoznania się strony z samą decyzją, czy też uzyskania przez stronę wiedzy o możliwości jej skutecznego wzruszenia. Organ administracji publicznej właściwy w sprawie rozpatrzenia złożonego wniosku o wznowienie postępowania obowiązany jest zaś z urzędu zbadać zachowanie ww. terminu. Wniesienie bowiem podania po terminie ma ten skutek, że postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną nie może być wznowione. W rozpoznawanej sprawie, oparte na przesłance wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., żądanie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wywłaszczeniową Naczelnika Miast J. z dnia [...] lutego 1984 r., W. S. złożył w dniu 18 grudnia 2002 r. Do wniosku tego A. J. przyłączyła się w dniu 15 stycznia 2003 r. W treści wniosku z dnia 18 grudnia 2002 r. W.S. wskazał, iż o decyzji wywłaszczeniowej dowiedział się z otrzymanej w miesiącu listopadzie 2002 r. apelacji A.J. wniesionej w sprawie o założenie księgi wieczystej dla działek nr [...] i [...], prowadzonej przed Sądem Rejonowym w J. pod sygn.[...]. Tymczasem jak wynika z przekazanych Staroście J. w dniu 13 stycznia 2005 r. przez Sąd Rejonowy w J. dokumentów z tego postępowania, wiedzę o istnieniu decyzji wywłaszczeniowej wnioskodawcy powzięli najpóźniej we wrześniu 2002 r., tj. w dacie otrzymania postanowienia tego sądu z dnia [...] września 2002 r., w którego uzasadnieniu zawarta została informacja o decyzji wywłaszczeniowej. Odpis powyższego postanowienia, jak wynika z adnotacji zawartych na zwrotnych potwierdzeniach odbioru pism, został doręczony W. S. w dniu 23 września 2002 r., zaś pełnomocnikowi A. J. w dniu 19 września 2002 r. Skoro zatem strony żądające wznowienia postępowania, o istnieniu decyzji wywłaszczeniowej dowiedziały się we wrześniu 2002 r., to złożone przez nich dopiero w grudniu 2002 (W. S.) i styczniu 2003 r. (A. J.) podania o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją, wniesione zostały niewątpliwie z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Wszczęcie zaś w takiej sytuacji postępowania wznowieniowego stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w wyrażoną w art. 16 k.p.a. zasadę trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z 6.07.2006 r. sygn. akt II OSK 976/05, Lex nr 328787, wyrok WSA w Gdańsku z 10.10.2007 r. sygn. akt II SA/Gd 22/07 Lex nr 389707). To zaś oznacza, iż decyzja wydana w tym postępowania przez Starostę J. obarczona jest również wadą rażącego naruszenia prawa co skutkować musi stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zważyć należy, iż skarżący nie kwestionują faktu otrzymania we wrześniu 2002 r. odpisów postanowienia Sądu Rejonowego w J. Bezsporne jest również, iż w treści tego postanowienia zawarte zostały informacje o ostatecznej decyzji wywłaszczeniowej z 1984 r. Skarżący podnoszą natomiast, że przed upewnieniem się co do przysługującego im prawa do wywłaszczonej nieruchomości (powyższe postanowienie nie przesądzało jednoznacznie kwestii własności gruntów) nie mogli skutecznie domagać się wznowienia postępowania, gdyż nie mieli pewności czy przysługiwał im w tym postępowaniu status strony. Taką zaś pewność W. S. uzyskał dopiero po zapoznaniu się w listopadzie 2002 z apelacją A. J. z dnia 1 października 2002 r. złożoną w sprawie Dz.Kw.2435/02, w której zawarte zostały informacje dotyczące wywłaszczenia nieruchomości, podziału działki nr [...] na działki [...] i [...] oraz po wydaniu przez Sąd Okręgowy w K. w dniu [...] grudnia 2002 r. postanowienia sygn. akt [...], w którym ten sąd zasygnalizował, iż prawo własności A. J. oraz W. S. jako współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości jest uzasadnione, a nie jest prawdopodobieństwem. Powyższe okoliczności, jak trafnie podniósł Minister Infrastruktury w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie mogą jednak wpływać na ocenę zachowania terminu do złożenia wniosku. Skoro bowiem otwarcie biegu terminu do skutecznego uruchomienia przez stronę trybu wznowieniowego uzależnione jest wyłącznie od momentu pozyskania przez strony, pominięte w postępowaniu zwykłym, wiedzy o istnieniu ostatecznej decyzji (a taką wiedzę skarżący uzyskali najpóźniej w dacie otrzymania postanowienia Sądu Rejonowego w J. z [...] września 2002 r.), to bez znaczenia dla oceny zachowania tego terminu są okoliczności kiedy osoba, mająca świadomość występowania w obrocie prawnym tej decyzji, upewniła się o posiadaniu interesu prawnego do występowania w tej sprawie w charakterze strony. Podkreślić przy tym należy, iż legitymowanie się przez skarżących interesem prawnym do występowania w charakterze strony (w rozumieniu art. 28 k.p.a.) w postępowaniu dotyczącym wywłaszczenia działki nr [...] - stanowiącej w dacie wywłaszczenia w ½ części masę spadkową po M. S.- wynika nie z subiektywnego przekonania skarżących o posiadaniu tego interesu, ale z faktu dysponowania w dacie wywłaszczenia tytułem prawnorzeczowym do nieruchomości, uzyskanym w następstwie nabycia spadku po ww. M. S. Legitymacja ta istniała niezależnie od stanu świadomości skarżących co do przysługujących im praw. W tym stanie rzeczy za chybione uznać należy zarzuty skargi dotyczące błędnego ustalenie przez organ nadzorczy terminu w jakim skarżący mogli złożyć wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. Nie są również, w ocenie Sądu, trafne zarzuty dotyczące naruszenia przez Ministra Infrastruktury przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 140 w zw. z art. 8 i 11 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi organ nadzorczy w sposób wyczerpujący przedstawił motywy podjętego rozstrzygnięcia, wskazując dowody, na podstawie których ustalił istotne dla sprawy okoliczności oraz wyjaśnił na czym polegało rażące naruszenie prawa do jakiego doszło w toku wydawania przez Starostę J. decyzji wznowieniowej. Minister Infrastruktury odniósł się również do sformułowanych w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] argumentów dotyczących kwestii związanych z okolicznościami uzyskania przez W. S. pewności co do przysługującego mu w sprawie przymiotu strony, uznając je za nieistotne z punktu widzenia oceny zachowania przez stronę terminu do zgłoszenia żądania wznowienia postępowania. Ustalenia stanu faktycznego sprawy znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy materiale dowodowym, a ocena prawna decyzji wznowieniowej dokonana przez organy nadzorcze, przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie budzi zastrzeżeń składu orzekającego w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.