I SA/Wa 1601/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędziowie: Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędzia WSA Iwona Maciejuk Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2014 r. sprawy ze skarg T. J. i S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. C. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez S. J. i T. J., decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z [...] stycznia 2013 r. o odmowie ustanowienia na rzecz S. J. i T. J. prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki o nr [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Nieruchomość gruntowa położona w [...] przy ul. [...] oznaczona nr hip. [...] znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. nr 50 poz. 279) – zwanego dalej "dekretem". Obecnie stanowi ona działki nr [...], [...], [...] i [...] z obr. [...]. Z dniem 27 maja 1990r. stała się ona własnością Dzielnicy - Gminy [...], co potwierdzają decyzje Wojewody [...] nr [...] i [...] z dnia [...] sierpnia 1991 r. Obecnie jest to własność Miasta [..]. Zgodnie z zaświadczeniem Zarządu Miejskiego [...] z dnia [...] sierpnia 1947 r. tytuł własności nieruchomości przysługiwał J. J. na mocy aktu kupna z dnia [...] czerwca 1933 r., nr Rep. [...]. Dawny właściciel nie złożył wniosku o przyznanie mu prawa do gruntu na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu. W dniu [...] lipca 1985 r. T. i S. J. wnieśli wniosek o odszkodowanie za budynek mieszkalny i działkę o powierzchni [...] m2, położone przy ul. [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 1986 r. wydaną przez Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicy [...] umorzono postępowanie odszkodowawcze w tej sprawie, a decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] września 1987 r. W dniu 24 stycznia 1990 r. T. J. złożył wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego gruntu przedmiotowej nieruchomości. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1992 r. Burmistrz Dzielnicy - Gminy [...] odmówił uwzględnienia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego dla tej nieruchomości, która została uchylona decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] września 1992 r. załatwiony decyzją odmowną nr [...] wydaną [...] maja 2012 r. przez Prezydenta [...], ponieważ nie spełniono przesłanek z art. 214 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) – zwanej dalej "ugn" bowiem wniosek dotyczący zwrotu nieruchomości złożono 24 stycznia 1990 r. czyli po terminie określonym w art. 214 ust. 1 ugn. W postępowaniu odwoławczym SKO w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. uchyliło decyzję Prezydenta [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sprawę ponownie rozstrzygnięto decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek z dnia 24 lipca 1985 r. w sprawie przyznania odszkodowania za grunt i budynek został rozpatrzony decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 1986 r. Tą decyzją umorzono postępowanie odszkodowawcze w sprawie. Decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] września 1987 r. Ponowne rozpoznanie wniosku z dnia 24 lipca 1985 r. obciążone byłoby wadą prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. W tym stanie do ponownego rozpoznania pozostał jedynie wniosek z dnia 24 stycznia 1990 r. wniesiony przez T. J.. Termin określony w art. 7 ust. 1 dekretu jest nieprzywracalnym terminem prawa materialnego. Terminu tego nie można było przywrócić także pod rządami przepisów art. 41-43 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 r. o postępowaniu administracyjnym. Z upływem terminu na złożenie wniosku wygasło uprawnienie do uzyskania w trybie dekretu prawa użytkowania wieczystego. Kolegium zauważyło, że rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji uwzględnił brzmienie obecnie obowiązującego art. 214 ugn, w myśl którego poprzednim właścicielom, których prawa do odszkodowania za przejęte przez państwo grunty, budynki i inne części składowe nieruchomości przewidziane w art. 7 ust. 4 i 5 oraz art. 8 dekretu wygasły, na podstawie przepisów ustawy, jeżeli zgłosili oni lub ich następcy prawni w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. wnioski o oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste, może zostać zwrócona jedna nieruchomość. Przepis art. 214 ugn jest przepisem szczegółowym w stosunku do regulacji przewidzianych w dekrecie, wobec czego jako lex specialis powinien być wykładany ściśle i nie jest dopuszczalna inna jego interpretacja. Przesłanki wynikające z art. 214 ugn nie zostały spełnione, gdyż wniosek dotyczący zwrotu przedmiotowej nieruchomości złożono 24 stycznia 1990 r. czyli po terminie określonym w art. 214 ust. 1 ugn. Strony postępowania ustalono na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego [...] Wydział ll Cywilny z dnia [...] października 1985 r., sygn. akt [...] oraz umowy sprzedaży z dnia [...] maja 2003 r., Rep. A [...] zawartej przed notariuszem K. Ł. na mocy której spadkobierczyni do 2/8 części L. Z. sprzedała T. J. przysługujące jej prawa ze spadku po J. J.. Decyzja stała się przedmiotem odwołań wniesionych przez S. i T. J. pismami z dnia 4 i 1 lutego 2013 r. W uzasadnieniu odwołań skarżący wskazali, że kolejna odmowa przyznania prawa do nieruchomości dowodzi gry na zwłokę przez Urząd. Gmina osiąga korzyści finansowe z posiadania nieruchomości. W decyzji stwierdzono, że wniosek z dnia 24 lipca 1985 r. został rozpatrzony decyzją z dnia [...] lipca 1986 r., lecz nie wspomniano, że decyzja ta nie została doręczona. Decyzja ta została wysłana do T. J. [...] kwietnia 1987 r., z uwagi na wniesione 2 marca 1987 r. zażalenie. W dniu 22 kwietnia 1987 r. T. J. wniósł od niej odwołanie. Przedmiotem rozpatrzenia zaskarżoną decyzją jest tylko wniosek z dnia 24 stycznia 1990 r. natomiast uparcie pomijany jest wniosek z dnia 24 lipca 1985 r., w którym zamieszczono oświadczenie, że wnioskodawcy nie zrzekają się domu, co oznacza, że czekają na jego zwrot. W odwołaniu przytoczono fragment uzasadnienia decyzji nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] września 1992 r., gdyż według oceny odwołujących się wskazuje on na terminowe wniesienie wniosku w trybie art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) – zwanej dalej "uggwn" o przyznanie prawa do przedmiotowej nieruchomości. Wskazuje na to ustalenie, że złożenie wniosku po terminie z zaznaczeniem, że strona traktuje swoje zażalenie jako kontynuację dotychczasowych wystąpień. Powoduje to, że został zachowany warunek dotrzymania terminu. Art. 82 ust. 2 i art. 83 uggwn mają cel i charakter odszkodowawczy, wobec czego brak jest przeszkód prawnych łącznego prowadzenia postępowania w przedmiocie przyznania prawa użytkowania wieczystego oraz odszkodowania. Obie sprawy są tożsame przedmiotowo, a ich przedmiotem jest roszczenie odszkodowawcze w formie prawa użytkowania wieczystego lub odszkodowania pieniężnego za nieruchomość przejętą na podstawie przepisów dekretu. Z przedstawionych wyjaśnień wynika, że w tej sprawie został zachowany termin do złożenia wniosku w trybie art. 82 ust. 2 uggwn. SKO w [...] w decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. stwierdziło, że organ I instancji całkowicie pominął wytyczne organu odwoławczego zawarte w decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] września 1992 r. W ocenie Kolegium organ ten słusznie wskazał, że wniosek został przez skarżących złożony w dniu 24 lipca 1985 r., a ich pismo z dnia 24 stycznia 1990 r. stanowi jedynie kontynuację tego samego postępowania. W decyzji nr [...] z dnia [...] września 1992 r. zastosowano prawidłową i zgodną ze słusznym interesem stron wykładnię oświadczenia woli wyrażoną w podaniu z dnia 24 lipca 1985 r., gdzie poza słowem "odszkodowanie" jest też mowa o "nie zrzekaniu się domu", co w kontekście całego postępowania wskazuje po prostu na wolę skarżących uzyskania stosownej rekompensaty za pozbawienie ich własności, to jest odszkodowania albo domu, czyli ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu. Orzeczenie administracyjne z dnia [...] czerwca 1954 r. o przejęciu nieruchomości zostało unieważnione dnia [...] grudnia 2009 r. decyzją [...] wydaną przez SKO w [...]. Odwołujący się wnieśli o uchylenie decyzji nr [...] w całości oraz określenie, czy wniosek o zwrot budynku został złożony w terminie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z [...] stycznia 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że przepisy dekretu, a w szczególności art. 7 ust. 2 miały na celu przyznanie dotychczasowym właścicielom prawa korzystania z gruntów nieruchomości [...] na zasadach własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) i nakładały na Gminę obowiązek uwzględnienia zgłoszonych przez nich wniosków, jeżeli korzystanie z gruntu dało się pogodzić z ustaleniami planu zabudowania (obecnie planu zagospodarowania przestrzennego). Warunkiem wszakże koniecznym do skutecznego złożenia wniosku w trybie wskazanym w przepisach dekretu było wniesienie go przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od daty objęcia gruntu w posiadanie gminy [...]. W niniejszej sprawie jest bezspornym, że wniosek o przyznanie prawa do gruntu nie został złożony w terminie wskazanym w dekrecie. W aktach nieruchomości brak jest wniosku złożonego z zachowaniem tego terminu, a także dowodu na wniesienie opłaty w wysokości 3000 zł jaką należało uiścić składając wniosek. Pierwszy wniosek w sprawie tej nieruchomości został wniesiony 24 lipca 1985 r., na podstawie uggwn. Wnioskodawcy – S. J. i T. J. wnieśli o przyznanie odszkodowania za budynek mieszkalny i działkę o powierzchni [...] m2, usytuowane w [...] przy ul. [...] . Stwierdzono w nim, że po śmierci ojca wnioskodawców w 1954 r. dom objął w administrację Skarb Państwa. Zamieścili też informację, że nie zrzekli się domu. Wniosek został rozpatrzony decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 1986 r. wydaną przez Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicy [...]. Umorzono nią postępowanie w sprawie z wniosku złożonego 24 lipca 1985 r. o przyznanie odszkodowania, ponieważ roszczenia odszkodowawcze wygasły na mocy przepisu art. 89 ust. 1 uggwn. Decyzja ta została utrzymana w mocy, w wyniku rozpatrzenia odwołania T. J.. Decyzję nr [...] wydał [...] września 1987 r. Dyrektor Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...]. Wniosek załatwiony tymi decyzjami nie zawierał żądania przyznania prawa do gruntu i zwrotu budynku. Twierdzenia, iż wnioskowano także w tym przedmiocie są bezspornie nadinterpretacją jego treści, która nie znajduje żadnego uzasadnienia. Wobec zakończenia postępowania z wniosku wniesionego 24 lipca 1985 r. ostateczną decyzją administracyjną pozostającą nadal w obrocie prawnym nie można uznać, że wniosek wniesiony w dniu 24 stycznia 1990 r. był kontynuacją postępowania z wniosku wniesionego 24 lipca 1985 r. Jak trafnie stwierdzono w uzasadnieniu decyzji Prezydenta [...] ponowne rozpoznanie wniosku z dnia 24 lipca 1985 r. obciążone byłoby wadą prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Wniosek ten złożono w trybie przepisów uggwn, jednak termin określony w tym akcie prawnym nie został dochowany, ponieważ upłynął 31 grudnia 1988 r. Był to termin prawa materialnego, zatem nieprzywracalny. Bezskuteczny upływ terminu spowodował wygaśnięcie roszczenia o przyznanie prawa do gruntu nieruchomości oraz zwrot budynku. Jako podstawa prawna decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. wydanej przez Prezydenta [...] został wskazany art. 214 ust. 1 i 2 ugn. Jako podstawę prawną tej decyzji powołano właśnie ten przepis ugn, ponieważ z datą wejścia jej w życie przestała obowiązywać uggwn. Przepis ten jak wyjaśnił w uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji dopuszczał możliwość zwrotu nieruchomości jej dawnym właścicielom lub ich następcom prawnym, ale warunkiem koniecznym było to, aby nieruchomość była zabudowana w dacie wejścia w życie dekretu w sposób wymieniony w tym przepisie, czyli domem jednorodzinnym, małym domem mieszkalnym i domem, w którym liczba izb nie przekracza 20 lub domem, w którym przed dniem 21 listopada 1945 r. została wyodrębniona własność poszczególnych lokali oraz domem, który stanowił przed tym dniem własność spółdzielni mieszkaniowych. Uwzględnienie wniosku o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste wymaga jednak ustalenia, że wniosek został złożony do dnia 31 grudnia 1988 r. oraz, że nieruchomość odpowiadała warunkom wymienionym w art. 214 ust. 2 ugn. Skoro wniosek złożono z uchybieniem wskazanego terminu należało odmówić jego uwzględnienia. Kolegium nie zakwestionowało faktów podanych w odwołaniach, że grunt od czasów przedwojennych pozostawał własnością poprzedników prawnych odwołującego się. Jednak, ze względu na aktualnie obowiązującą regulację prawną nie jest możliwe uwzględnienie żądania ustanowienia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu i zwrotu znajdującego się na nim budynku. Jeśli nie został złożony wniosek w trybie przepisów dekretu, to wniosek T. J. z dnia 24 stycznia 1990 r. mógł zostać rozpatrzony wyłącznie na podstawie art. 214 ugn. Powołanie więc tego przepisu ustawy jako podstawy prawnej zaskarżonej decyzji jest w pełni zasadne. Jak stwierdzono w uzasadnieniu decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. uwzględnienie żądania oddania gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...] w użytkowanie wieczyste na podstawie tego przepisu nie było możliwe, ze względu na niespełnienie określonego w nim warunku - wniesienia go do 31 grudnia 1988 r. Z tego powodu decyzja odmowna jest zasadna i zgodna z prawem. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] T. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uznanie za nieważny dekretu. W uzasadnieniu zarzucił organowi brak realizacji przepisów art. 8 i 9 dekretu poprzez nieprzekazanie J. J. przejętego gruntu w użytkowanie wieczyste lub gruntu zamiennego, niewykonanie ogłoszenia Prezydenta Miasta z dnia 13 listopada 1948 r. opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m. st. Warszawy z dnia 25 listopada 1948 r. Nr 27, niewykonanie uchwały Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia 12 maja 1948 r. w przedmiocie wezwania dotychczasowych właścicieli gruntów do złożenia zobowiązań zagospodarowania gruntów oraz do zawierania umów o własność czasową, naruszenie prawa własności poprzez pozbawienie prawa bez odszkodowania, pozbawienie prawa korzystania z zajmowanych lokali, przymusowe wysiedlenie z lokali, brak zgromadzenia wszystkich istotnych dla sprawy dokumentów, zwłaszcza tych wytworzonych przed majem 1954 r., które mogłyby potwierdzić złożenie przez J. J. wniosku dekretowego. Skarżący wskazał, że według jego wiedzy jego ojciec interweniował u najwyższych władz w sprawie zachowania prawa własności budynku i użytkowania wieczystego gruntu. J. J. płacił za nieruchomość przy ul. [...] opłaty do Urzędu Skarbowego, podatki od nieruchomości, opłaty ubezpieczeniowe do PZU, opłaty na rzecz spółki wodnej, co organ pominal całkowitym milczeniem. Skarżący powołał się na obowiązującą decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] września 1992 r., z której wynika, że wniosek z dnia 24 lipca 1985 r. został złożony w terminie z art. 82 ust. 2 uggwn i dotyczył zwrotu nieruchomości przy ul. [...], a pismo z dnia 24 stycznia 1990 r. stanowiło jego kontynuację oraz że żądanie odszkodowania obejmowało także restytucję naturalną. Skarżący zwrócił także uwagę na dwie sprzeczne decyzje wydane przez SKO w [...], tj. decyzję zaskarżoną niniejszą skargą i decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], mimo, że zostały one wydane w tej samej sprawie. Skarzący wskazał również, że w sprawie doszło naruszenia art. 35 § 3, art. 36 i art. 37 Kpa, podnosząc, że sprawa toczy się od 29 lat. Od powyższej decyzji także S. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zarzucił organowi brak realizacji przepisów art. 8 i 9 dekretu poprzez nieprzekazanie J. J. przejętego gruntu w użytkowanie wieczyste lub gruntu zamiennego, niewykonanie ogłoszenia Prezydenta Miasta z dnia 13 listopada 1948 r. opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m. st. Warszawy z dnia 25 listopada 1948 r. Nr 27. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o ich oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. W piśmie z dnia 11 marca 2014 r. T. J. podtrzymał skargę oraz wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] oraz o zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego T. J. kosztów zastępstwa procesowego pełnionego z urzędu, które nie zostały zapłacone w całości lub w części. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie, w szczególności: 1) przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 Kpa poprzez: - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że skarżący wniosek o zwrot nieruchomości złożył po terminie, - niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i niedostateczne rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie poprzez wadliwą interpretację wniosku z dnia 24 lipca 1985 r., bez odniesienia się do intencji skarżącego i dowolne uznanie, że wniosek ten dotyczył tylko przyznania odszkodowania za nieruchomość przy ul. [...] w [...], - nie ustosunkowanie się do wszystkich podniesionych przez skarżącego w odwołaniu twierdzeń i zarzutów, w szczególności do kwestii charakteru prawnego odszkodowania, jako żądania naprawienia szkody w naturze bądź w formie pieniężnej; b) art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do jej uchylenia i orzeczenia, co do istoty sprawy; c) art. 8 i 9 Kpa poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej; 2) przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 214 ust. 1 i 2 ugn poprzez odmowę ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości i uznanie, że skarżący złożył wniosek o zwrot nieruchomości po terminie; b) art. 156 § 1 pkt 3 Kpa poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że ewentualne wydanie decyzji w przedmiocie ustanowienia na rzecz skarżącego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości skutkowałoby nieważnością tak wydanej decyzji, z uwagi na wydanie decyzji Urzędu Dzielnicowego [...]z dnia [...] lipca 1986 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Urzędu [...] z dnia [...] września 1987 r. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że pismo z dnia 24 lipca 1985 r. SKO potraktowało wyłącznie jako wniosek o przyznanie odszkodowania, a nie również jako wniosek o przyznanie praw do gruntu nieruchomości i zwrot budynku. SKO, jak również organ I Instancji, w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez prawie 29 lat nie potrafiły rozpoznać sprawy administracyjnej. SKO w zaskarżonej decyzji w sposób niedostateczny wyjaśniło wszystkie okoliczności sprawy, w oparciu o całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie, czym naruszyło przepisy art. 7 art. 77 i art. 80 Kpa. W szczególności SKO bezpodstawnie odmówiło uznania wniosku skarżącego z dnia 24 lipca 1985 r., jako wniosku, którego celem było zgłoszenie wszelkich roszczeń do nieruchomości przy ul. [...]. Powyższe uchybienie miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. SKO powinno było przeanalizować treść pisma z lipca 1985 r. w odniesieniu do intencji, jakimi kierował się skarżący, składając to pismo. W wyroku z dnia 30 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt I SA/Wa 596/05 rozpatrywał sprawę w identycznym stanie faktycznym i prawnym. W sprawie rozpatrywanej przez WSA również został w 1985 r. złożony wniosek, który w treści odnosił się do żądania odszkodowania, natomiast wniosek ten został ponowiony w 1995 r. z żądaniem zwrotu nieruchomości i w konsekwencji uznany przez WSA, jako wniosek o zwrot nieruchomości, zgodnie z rzeczywistą intencją wnioskodawcy w 1985 r. W omówionej sprawie WSA wskazał, że zasadniczym problemem w sprawie było ustalenie, czy pisma z 1985 r. i 1995 r. zawierają dwa odrębne, całkowicie samodzielne roszczenia, czy też w sprawie został zgłoszony jeden wniosek w 1985 r., który potem był precyzowany. WSA wskazał, że specyficzny charakter instytucji wieczystego użytkowania określonej w art. 82 ust. 2 uggwn sprawia, że ma ona wyraźnie charakter odszkodowawczy i celem tego unormowania jest wyrównanie strat byłym właścicielom działek położonych na terenie [...], które przeszły na rzecz Państwa na podstawie art 1 dekretu. W związku z powyższym, ze względu na ścisłe powiązanie ze sobą roszczeń określonych w przepisach art. 82 ust. 2 i art. 83 uggwn, art. 214 i art. 215 ugn obowiązkiem organu było interpretowanie tego rodzaju wniosków w duchu korzystnym dla stron. Zwłaszcza, jeżeli wniosek złożony w sprawie oparty został na przepisach uggwn ogólnie, bez powołania się na konkretny przepis, a materiał dowodowy wydaje się sugerować, że - pomijając kwestię terminu wskazanego obecnie w przepisie art. 214 ugn - pozostałe przesłanki do uwzględnienia roszczenia przewidzianego w tym przepisie są spełnione. Przekładając powyższe rozważania na stan faktyczny sprawy niniejszej wskazać należy, że skarżący i uczestnik postępowania we wniosku z 1985 r. domagali się przyznania odszkodowania za nieruchomość, jednakże oświadczali jednocześnie, że nie zrzekli się domu. Tym samym ich wniosek powinien być interpretowany zgodnie z ich wolą, a więc obejmować również żądanie przyznania praw do nieruchomości. Pismo z 1985 r. należy jednocześnie interpretować w powiązaniu z dalszymi oświadczeniami składanymi w postępowaniu administracyjnym przez skarżącego. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji Urzędu [...] z dnia [...] września 1987 r. skarżący w odwołaniu od decyzji Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] lipca 1986 r. zażądał od organu administracji udzielenia wyjaśnienia kwestii możliwości ubiegania się o przyznanie prawa użytkowania wieczystego gruntów na podstawie art. 89 ust. 2 uggwn. Organ II instancji, rozpoznając odwołanie skarżącego, zaniechał jednak wyjaśnienia skarżącemu poruszonej przez niego kwestii i wprowadzając skarżącego w błąd, wskazał (wbrew prawu), że kwestia ta nie jest związana bezpośrednio z przedmiotem rozstrzygnięcia, a więc niepotrzebnie zamieszczona w uzasadnieniu decyzji (k. 47-48 akt administracyjnych). Wątpliwości również budzi fakt nie wyjaśnienia przez organy administracji braku w aktach administracyjnych odwołania skarżącego od decyzji Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] lipca 1986 r. Poruszenie przez skarżącego kwestii możliwości ubiegania się o przyznanie praw do gruntu nieruchomości w toku postępowania administracyjnego powinno prowadzić do wniosku, że intencją skarżącego było w istocie również żądanie przyznania praw do tego gruntu i w ten sposób jego wniosek z 1985 r. winien być rozumiany. Następnie organy administracji wydały decyzje, których skutkiem było umorzenie postępowania, jednakże tylko w sprawie odszkodowania za nieruchomość przy ul. [...] w [...]. Rozstrzygnięcie to zostało wydane w oparciu o art. 89 ust. 1 uggwn, zgodnie z którym roszczenia odszkodowawcze z art. 7 ust. 5 i 8 dekretu wygasły. Organy jednakże nie wydały decyzji administracyjnej, kończącej postępowanie w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżących o przyznanie praw do gruntu w oparciu o art. 89 ust. 2 uggwn. W tym zakresie postępowanie administracyjne toczyło się w dalszym ciągu od początku lat 90-tych ubiegłego wieku i jest obecnie przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie przez sądem administracyjnym. Następnie skarżący złożył w postępowaniu administracyjnym pismo z dnia 24 stycznia 1990 r. (k.50), w którym zażądał rozpatrzenia sprawy zwrotu nieruchomości. Następnie w piśmie z dnia 7 września 1990 r. skarżący zażądał przyśpieszenia w rozpoznaniu sprawy zwrotu nieruchomości, która "ciągnie się od lipca 1985 r." Treść oświadczeń składanych w postępowaniu administracyjnym przez skarżącego powinna prowadzić do wniosku, że faktyczną intencją wszczęcia postępowania administracyjnego w 1985 r. było zrekompensowanie szkody spowodowanej odebraniem nieruchomości w drodze dekretu, czy to poprzez zwrot nieruchomości, czy też wpłatę odszkodowania. Skarżący pismo z 1990 r. oraz pismo z 1985 r. traktował bowiem jako pisma złożone w jednym postępowaniu administracyjnym. Również w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie w decyzji z dnia [...] września 1992 r., nr [...] już w 1992 r. Prezydent [...], rozpatrując odwołanie od negatywnej dla skarżącego decyzji Burmistrza Dzielnicy [...] w [...] wskazał w wytycznych zawartych w uzasadnieniu decyzji, że wniosek z 1985 r. należy potraktować jako wniosek o zwrot nieruchomości, a w konsekwencji uznać terminowość złożenia wniosku w trybie art. 89 ust. 2 uggwn. Na fakt złożenia pisma w trybie art. 89 ust. 2 uggwn wskazuje również dokumentacja, znajdująca się w aktach postępowania administracyjnego, m.in. karta inwentaryzacyjna nieruchomości. Następnie w decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie [...], SKO również wskazało na terminowość złożenia wniosku oraz na rzeczywistą intencję skarżącego odzyskania praw do nieruchomości, wynikającą z wniosku z 1985 r. Jednakże obecnie SKO w zaskarżonej decyzji, jak również organ I Instancji, przyjęło odmienne stanowisko, wskazując, że skarżący domagał się jedynie wypłaty odszkodowania, a postępowanie administracyjne zostało zakończone w całości na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej. W konsekwencji SKO w sposób nieuprawniony potraktowało pismo złożone przez skarżącego w styczniu 1990 r. jako nowy, niezależny wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego. SKO błędnie zinterpretowało treść oświadczeń składanych przez skarżącego, nie wyjaśniając intencji jakimi kierował się skarżący wszczynając postępowanie administracyjne, czym naruszyło przepisy postępowania w sposób rażący. Dostrzeżona na etapie rozpoznawania odwołania potrzeba ustalenia intencji wnioskodawcy zawsze stanowi uzasadnioną podstawę dla przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W konsekwencji SKO dopuściło się również naruszenia przepisu art. 8 i 9 Kpa, a więc podstawowych zasad regulujących postępowanie administracyjne, tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli oraz zasady udzielania informacji. W wyroku z dnia 19 listopada 2013 r. NSA w sprawie o sygn. akt II OSK 1366/12 wskazał, że z zasady zaufania obywateli do organów państwa wywodzić należy, że jeżeli charakter i zakres żądania zawartego we wniosku budzi wątpliwości to organ administracji ma obowiązek wyjaśnić rzeczywistą wolę strony. W tym celu powinien zwrócić się do strony o zajęcie jednoznacznego stanowiska. Co więcej podnosi się, że jeżeli strona nie sprecyzuje swojego zadania, nie wskaże przepisu prawa, który daje podstawy do zgłoszonego żądania, organy mają obowiązek rozpatrzenia sprawy na tle wszystkich przepisów jakie w danym przypadku mogłyby mieć zastosowanie. Celem zasady ustanowionej w art. 8 Kpa jest stworzenie takiej sytuacji, w której pozycje obywatela i władzy nie kształtują się na zasadzie antagonistycznej polaryzacji, lecz przeciwnie - władza ma prawny obowiązek dążyć do stworzenia takiej atmosfery postępowania, w której obywatel ma zaufanie i jest przekonany, że stojąc przed urzędem - reprezentacją władzy będzie potraktowany w sposób sprawny, kompetentny, zgodny z prawem oraz maksymalnie uwzględniający jego interesy. Zasada zaufania nakazuje, aby w każdym przypadku wątpliwości, co do rzeczywistych intencji strony organ administracji publicznej z własnej inicjatywy dażył do ich wyjaśnienia. Jedynym podmiotem, który ma prawo określić i zinterpretować swoje żądania skierowane do organu administracji publicznej jest strona. W szczególności w sytuacji, w której strona formułuje swoje żądania, postulaty, stanowiska w sposób nieprecyzyjny lub nieporadny. Organ nie może sam narzucać własnej interpretacji, lecz powinien dołożyć wszelkich starań w celu sprecyzowania rzeczywistych intencji strony. W postępowaniu administracyjnym istnieje nakaz rozstrzygania wszelkich wątpliwości na rzecz obywatela, a organ nie może obciążać obywatela negatywnymi skutkami własnych wadliwych działań. SKO nie podjęło w jakikolwiek sposób analizy i interpretacji wadliwych informacji i pouczeń przekazanych skarżącemu w uzasadnieniu decyzji Urzędu [...] z dnia [...] września 1987 r. Obciążyło natomiast skarżącego skutkami wadliwie prowadzonego postępowania administracyjnego. W konsekwencji SKO dokonało błędnej interpretacji oświadczeń złożonych w postępowaniu administracyjnym przez skarżącego, nie zrozumiało, a nawet nie chciało zrozumieć, rzeczywistych intencji skarżącego, czym naruszyło art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 Kpa w sposób rażący. T. J. wskazał, że wbrew rozstrzygnięciu SKO złożenie przez skarżącego wniosku z dnia 24 lipca 1985 r. skutkowało dochowaniem terminu przewidzianego w art. 89 ust. 2 uggwn. SKO w zaskarżonej decyzji błędnie wskazuje, że ewentualne wydanie pozytywnej decyzji ustanawiającej prawo użytkowania wieczystego w trybie art. 214 ugn skutkować będzie nieważnością takiej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. SKO błędnie wskazuje, że decyzje Urzędu Dzielnicowego [...]z dnia [...] lipca 1986 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Urzędu [...] z dnia [...] września 1987 r. w sposób ostateczny rozstrzygnęły wniosek skarżącego z lipca 1985 r., co skutkuje niemożnością rozpoznania sprawy wniosku z 1985 r. SKO sugeruje, że ewentualne rozstrzygnięcie sprawy prowadziłoby do wydania decyzji w sprawie, która została zakończona ostateczną decyzją administracyjną, a zatem nieważnej z mocy prawa. SKO całkowicie pomija jednak, że wniosek skarżącego z 1985 r., z uwzględnieniem jego rzeczywistych intencji, obejmował dwa żądania - żądanie wypłaty odszkodowania, jak również żądanie przyznania praw do gruntu i zwrot budynku. W takim przypadku decyzja Urzędu Dzielnicowego [...]z dnia [...] lipca 1986 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Urzędu [...] z dnia [...] września 1987 r. rozstrzygnęły jedynie kwestię żądania przyznania odszkodowania w oparciu o przepisy dekretu, umarzając postępowanie o odszkodowanie, z uwagi na wygaśnięcie przepisów regulujących prawo do odszkodowania. Decyzje te nie rozstrzygały natomiast kwestii żądania zwrotu nieruchomości w oparciu o przepis art. 89 ust. 2 uggwn. W konsekwencji postępowanie w tym zakresie toczy się od 1985 r. i podlega obecnie rozpoznaniu przed WSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawa zważył, co następuje. Skargi są uzasadnione, choć nie wszystkie zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Sąd podziela stanowisko Prezydenta [...] i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], że w niniejszej sprawie pismo S. J. i T. J. z dnia 24 lipca 1985 r. nie mogło zostać potraktowane jako złożony przed dniem 31 grudnia 1988 r. wniosek o oddanie nieruchomości warszawskiej przy ul. [...], w użytkowanie wieczyste i o zwrot posadowionego na tym gruncie budynku. W piśmie z dnia 24 lipca 1985 r. następcy prawni dawnego właściciela nieruchomości zawarli wyraźne żądanie przyznania im odszkodowania za budynek mieszkalny i grunt przedmiotowej nieruchomości. Wobec tego żądanie skarżących oparte było na ówcześnie obowiązującym przepisie art. 90 ust. 2 uggwn. Przepis art. 90 ust. 2 uggwn przewidywał, że przepisy tej ustawy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność Państwa po dniu 5 kwietnia 1958 r. oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu wymienionego w ust. 1 mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r. Powyższy przepis nawiązywał do przepisów uggwn o odszkodowaniu za wywłaszczenie nieruchomości. Z przepisów art. 51 i 58 uggwn wynikało zaś wyraźnie, że odszkodowanie było wypłacane w formie pieniężnej. Rekompensatą o charakterze rzeczowym było bowiem nadanie wywłaszczonemu nieruchomości zamiennej. Na gruncie spraw dekretowych odpowiednikiem sytuacji wywłaszczonego, jeżeli chodzi o rekompensatę o charakterze rzeczowym, był przepis art. 89 ust. 2 uggwn, który przewidywał, że poprzedni właściciele działek zabudowanych domami jednorodzinnymi, małymi domami mieszkalnymi i domami, w których liczba izb nie przekracza 20, a także domami, w których przed dniem 21 listopada 1945 r. została wyodrębniona własność poszczególnych lokali, oraz domami, które stanowiły przed tym dniem własność spółdzielni mieszkaniowych, lub ich następcy prawni mogą zgłosić w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. wnioski o oddanie wymienionych gruntów w użytkowanie wieczyste. O przyznaniu prawa użytkowania wieczystego wymienionych gruntów i o zwrocie budynków orzekał terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego. Skoro zatem skarżący wnioskowali o przyznanie odszkodowania, a nie o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste i o zwrot budynku, to organy prawidłowo ustaliły, że podanie z dnia 24 lipca 1985 r. zawierało żądanie przyznania odszkodowania w formie pieniężnej. Faktem jest to, że w powyższym piśmie znalazł się zapis - "Nie zrzekaliśmy się domu, T. J. był niepełnoletni". Sąd podziela stanowisko SKO w [...], że traktowanie tego zapisu jako wniosku o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste i zwrot budynku byłoby nadinterpretacją jego treści. Sprawa o przyznanie odszkodowania za nieruchomość przejętą w trybie dekretu (dawny art. 90 ust. 2 uggwn, obecny art. 215 ust. 2 ugn), a sprawa o oddanie gruntu przejętego w trybie dekretu w użytkowanie wieczyste i o zwrot budynku (dawny art. 89 ust. 2 i obecny art. 214 ust. 1-3 i 5 ugn), to dwie odrębne od siebie sprawy administracyjne oparte o inne przesłanki materialnoprawne. Uszło jednak uwadze Prezydenta [...] i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] to, że od decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 1986 r. wydanej przez Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicy [...] było wniesione odwołanie. Odwołania tego brak w aktach sprawy. Na rozprawie pełnomocnik T. J. złożył Sądowi uwierzytelnioną kopię tegoż odwołania. Z treści tegoż odwołania wynika, że T. J. w podaniu z dnia 22 kwietnia 1987 r., którego był autorem, prócz odwołania, wskazał, że na podstawie art. 89 ust. 2 uggwn następcy prawni byłych właścicieli mogą zgłosić w terminie do dnia 31 grudnia 1988 r. wnioski o oddanie przejętych przez Państwo gruntów (zabudowanych budynkami do 20 izb) w użytkowanie wieczyste oraz o zwrot budynków. Z powyższego wynika, że w odwołaniu wyrażona została wola odzyskania prawa rzeczowego do nieruchomości przy ul. [...]. Podanie to zostało podpisane przez T. J., lecz z powyższego zapisu wynika, że autor podania występował w imieniu pozostałych spadkobierców po J. J.. Rację należało przyznać T. J., że okoliczność ta nie została w ogóle wyjaśniona w administracyjnym toku instancji. Tymczasem obowiązkiem organów wynikającym z przepisów art. 7 i art. 77 § 1 Kpa było wyjaśnienie, czy zawartą w podaniu z dnia 22 kwietnia 1987 r. wypowiedź należało traktować jako żądanie przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu przy ul. [...] i zwrot budynku (obecnie oparte na przepisie art. 214 ust. 1 i 2 ugn), a jeżeli tak, to w imieniu kogo to żądanie zostało wniesione. Ustalenie tego zagadnienia miało kluczowe znaczenie dla sprawy. Gdyby się bowiem okazało, że w podaniu z dnia 22 kwietnia 1987 r., prócz odwołania, zawarty był również wniosek, o którym mowa w ówczesnym art. 89 ust. 2 uggwn, a obecnym art. 214 ust. 1 ugn, to przedmiotem rozpoznania przez Prezydenta [...] winien być ów wniosek wniesiony w terminie, o którym mowa w art. 214 ust. 1 ugn. Wówczas wniosek T. J. z dnia 24 stycznia 1990 r. należałoby traktować jako kolejne pismo złożone w toku postępowania o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości przy ul. [...] i o zwrot posadowionego na tym gruncie budynku. Skoro w niniejszej sprawie wskazane wyżej okoliczności nie zostały dokładnie i wszechstronnie wyjaśnione, to Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta [...] nr [...] z [...] stycznia 2013 r. zostały wydane z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi mających znaczenie dla niniejszej sprawy Sąd podziela stanowisko Prezydenta [...], że skoro podanie z dnia 24 lipca 1985 r. zostało rozpoznane decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 1986 r. wydaną przez Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicy [...], to żądanie w nim zawarte dotyczące przyznania odszkodowania zostało skonsumowane, a więc przestało istnieć w sensie prawno-procesowym. Wobec tego pisma z dnia 24 stycznia 1990 r. nie można było traktować jako pisma precyzującego, czy modyfikującego żądanie zawarte w podaniu z dnia 24 lipca 1985 r. Wbrew temu co twierdzi T. J. dla niniejszej sprawy nie miało znaczenia stanowisko zawarte w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 1992 r., nr [...] i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], w szczególności wskazujące na to, że w sprawie o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste i o zwrot budynku pominięty został wniosek z dnia 24 lipca 1985 r., który zawiera żądanie przyznania odszkodowania, także w formie rzeczowej (żądanie oddania gruntu w użytkowanie wieczyste i zwrot budynku) oraz że pismo z dnia 24 stycznia 1990 r. stanowi kontynuację tego samego postępowania. Sąd zwraca uwagę, że w Kpa brak jest przepisu z którego wynikałaby zasada związania organu pierwszej instancji oceną prawną i wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej. Organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozpoznania może wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. O treści rozstrzygnięcia decyduje jednak organ pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1396/11, LEX nr 1291344). Również organ odwoławczy rozpoznający odwołanie od decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ pierwszej instancji, nie jest związany swym poglądem prawnym wyrażonym we wcześniejszej decyzji wydanej w oparciu o przepis art. 138 § 2 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 930/11, LEX nr 1252237). Sąd nie podziela też stanowiska T. J., że J. J. złożył w trybie art. 7 dekretu wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu przy ul. [...] ozn. nr hip. [...]. Materiał dowodowy sprawy nie potwierdza, że taki wniosek został złożony. Z treści orzeczenia z dnia [...] czerwca 1954 r., nr [...] wynika, że wniosek taki nie został złożony. Potwierdza to pismo Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], wskazujące na brak do przedmiotowego gruntu zapisu w rejestrze wniosków dekretowych o złożonym wniosku. Brak złożenia wniosku dekretowego potwierdziło też postępowanie nadzorcze zakończone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], którą organ nadzoru stwierdził nieważność orzeczenia z dnia [...] czerwca 1954 r., nr [...], w części dotyczącej skomunalizowanych gruntów, powołując się na wydanie przez Prezydium Rady Narodowej w [...] kwestionowanego orzeczenia w warunkach nieważności o której mowa w art. 156 1 pkt 2 Kpa, a wynikającej z rozstrzygnięcia sprawy z urzędu, bez wniosku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu. Decyzja ta nie została przez skarżących zaskarżona do sądu administracyjnego. Wskazywane przez T. J. dokumenty podatkowe i ubezpieczeniowe nie dowodzą tego, że J. J. złożył wniosek w trybie art. 7 dekretu. Dla niniejszej sprawy nie miały znaczenia podnoszone w skargach zarzuty odnoszące się do legalności dekretu oraz uprawnień i obowiązków wynikających z tego aktu prawnego i wydanych na jego podstawie aktów wykonawczych. Niniejsza sprawa toczyła się na podstawie art. 214 ugn, a nie na podstawie przepisów dekretu, a zatem wyjaśnienia i oceny przez orzekające w sprawie organy wymagały okoliczności istotne dla tej sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu Prezydent [...] uzupełni materiał dowodowy sprawy o podanie z dnia 22 kwietnia 1987 r. i w tym celu wezwie autora tego podania skarżącego T. J. o złożenie jego odpisu do akt sprawy. Następnie organ wezwie T. J. o wyjaśnienie, czy w podaniu tym zawarty był wniosek o oddanie nieruchomości przy ul. [...] ozn. hip. [...] w użytkowanie wieczyste i o zwrot budynku, a jeżeli tak, to w czyim imieniu wniosek ten został złożony. W zależności od poczynionych ustaleń organ podejmie w sprawie dalsze czynności lub wyda stosowny akt, który uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kpa. Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie skarżącemu T. J. kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 250 Ppsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).