I SA/Wa 1631/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Bogdan Wolski (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2010 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę. Minister Infrastruktury w decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], w której odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 1982 r., nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w decyzji z dnia [...] marca 2006 r. Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 1982 r., w której zezwolono na zajęcie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], wskazując, że ww. decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nie dopełniono obowiązku przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości o jej dobrowolne odstąpienie, a który wynika z art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64 ze zm.). W decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. Minister Budownictwa (w uzasadnieniu decyzji omyłkowo - "Minister Infrastruktury") utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 1 lutego 2007 r. (I SA/WA 1714/06) uchylił decyzję Ministra Budownictwa (w uzasadnieniu decyzji omyłkowo - "Minister Infrastruktury") z dnia [...] sierpnia 2006 r. oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r. W uzasadnieniu wskazano, że przed wydaniem przez Prezydenta Miasta K. decyzji z dnia [...] stycznia 1982 r. w trybie art. 35 ust. 1 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości inwestor winien był zwrócić się do właściciela nieruchomości o wyrażenie zgody na ułożenia [...] za stosowanym odszkodowaniem. Brak tego etapu stanowi naruszenie prawa, jednakże naruszenie to nie ma charakteru rażącego naruszenie prawa. P. S. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2007 r. Skarga ta została oddalona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r. (I OSK 954/07). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego art. 35 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości stanowił przepis szczególny w stosunku do przepisów regulujących wywłaszczenie polegające na całkowitym odjęciu prawa własności. Z tego powodu art. 6 ustawy, ustanawiającego obowiązek przeprowadzenia rokowań, nie stosuje się w przypadku postępowania prowadzonego w trybie art. 35 ustawy. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Następnie Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] maja 2009 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 1982 r. z uwagi na związanie organu, ponownie rozstrzygającego sprawę, oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu. P. S. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. wskazując, iż pozwolenie na dysponowanie terenem musi być wydane po decyzji zatwierdzającej plan realizacji inwestycji, zaś przed wydaniem decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Minister Infrastruktury utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ocena prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Organ podał dodatkowo, że w piśmie z dnia 29 maja 2009 r. P. S. wskazał nowe okoliczności, które były nieznane sądowi administracyjnemu, bowiem zaistniały po wydaniu orzeczenia. P. S. wskazał mianowicie, iż Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] maja 2009 r. stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 1980 r. o udzieleniu "I." K. pozowania na budowę [...] dla [...] dzielnicy mieszkaniowej K., w części dotyczącej działki nr [...] przy ul. [...] w K. Okoliczność ta, w ocenie organu nadzorczego, nie stanowi jednak zmiany istotnych okoliczności w przedmiotowej sprawie. Decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 1982 r. została wydana w trybie art. 35 ust. 1 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Wejście na nieruchomość wymagało jedynie zezwolenia właściwego organu. Natomiast w art. 35 ust. 1 ustawy nie wiąże się wydania zezwolenia na zajęcie nieruchomości z decyzją udzielającą pozwolenia na budowę. P. S. wniósł skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2009 r. zarzucając organowi, iż nie rozpatrzył sprawy w sposób wyczerpujący. Podnosząc ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", nie potwierdza, aby w sprawie administracyjnej uchybiono prawu w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższe stanowisko Sąd na wstępie wyjaśnia, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten znajdzie odpowiednie zastosowanie do orzeczenia wydanego przez Naczelny Sąd Administracji z racji odesłania zawartego w art. 193 p.p.s.a. W postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją, która została wydana po wcześniejszym rozpoznaniu skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r. (I OSK 954/07), konieczne stało się zatem uwzględnienie przez właściwe organy oceny prawnej przedstawionej w wymienionym wyroku. Należy wobec tego wskazać, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił między innymi, iż art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (t.j. Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64 ze zm.), dalej – "ustawa", w ogóle nie ma zastosowania w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 35 tej ustawy. Zezwolenie na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości prywatnej określonych ciągów technicznych (art. 35 ust. 1 ustawy) rodziło bowiem jedynie roszczenie o odszkodowanie za straty wynikłe z tych działań (art. 36 ust. 1 ustawy). Wszelkiego rodzaju negocjacje były tu zbędne, ponieważ przed przeprowadzeniem robót [...] nie mogły być znane straty nimi spowodowane. Naczelny Sąd Administracyjny ponadto uznał, iż wejście na przedmiotową nieruchomość w celu założenia [...] wymagało, wedle wówczas obowiązujących przepisów, jedynie zezwolenia właściwego organu administracji (art. 35 ust. 1 ustawy), a nie prawa do gruntu. Poza tym w aktach sprawy nie ma decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] września 1980 r. zatwierdzającej plan realizacyjny. Oznacza to, że decyzja ta była ważna i wywoływała skutki prawne, zgodnie z domniemaniem ważności decyzji administracyjnej. Minister Infrastruktury uwzględnił ocenę prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., co oznacza, że organ nadzorczy nie naruszył art. 153 p.p.s.a. Minister Infrastruktury, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r., odniósł się także do nowych okoliczności zawartych w piśmie P. S. z dnia 29 maja 2009 r. Organ wyjaśnił, że stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 1980 r. o udzieleniu "I." K. pozwolenia na budowę [...] dla [...] dzielnicy mieszkaniowej K., w części dotyczącej działki nr [...] przy ul. [...] w K., nie stanowi zmiany okoliczności istotnych w sprawie. Stanowisko Ministra Infrastruktury nie uchybia prawu. Należy w tym miejscu powtórzyć, iż art. 35 ust. ustawy przewidywał udzielenie zezwolenia przez właściwy organ administracji jedynie przy uwzględnieniu zatwierdzonej lokalizacji szczegółowej. Wydanie decyzji na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy nie było wobec tego w jakikolwiek sposób uzależnione od decyzji o pozwoleniu na budowę. Fakt wydania przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] maja 2009 r., w której organ ten stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 1980 r. o udzieleniu "I." K. pozwolenia na budowę [...], nie stanowił nowej okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu nadzorczym. Decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 1982 r. została wydana w oparciu o decyzję tego organu z dnia [...] września 1980 r. Ostatnia z wymienionych decyzji nie została uchylona lub zmieniona, a także nie stwierdzono jej nieważności. Niezależnie od tego celowe jest także zaznaczenie, iż wydanie decyzji w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona lub zmieniona (stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie), może prowadzić wyłącznie do wznowienia postępowania administracyjnego, a nie stwierdzenia nieważności aktu wydanego na podstawie decyzji wyeliminowanej z obrotu prawnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 lipca 2008 r., III SA/Łd 706/07, niepubl.; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2007 r., IV SA/Wa 1537/07, niepubl.). Wobec powyższego wydanie przez Wojewodę [...] decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 1980 r. o udzieleniu "I." K. pozwolenia na budowę [...] w części dotyczącej działki nr [...] przy ul. [...] w K., nie powoduje istotnej zmiany okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od oceny prawnej przedstawionej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r. Podsumowując Sąd stwierdza, iż zarzuty skarżącego nie były zasadne. W toku postępowania administracyjnego nie naruszono prawa w sposób uzasadniający uwzględnienie wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił sprawę w zakresie niezbędnym do oceny zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 1982 r. Minister Infrastruktury utrzymując w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miast K. nie uchybił w szczególności art. 156 § 1 k.p.a. Ocena organu znajduje oparcie w okolicznościach sprawy i wykładni przepisów ustawy podanej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.