I SA/Wa 1632/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich, sędzia WSA Joanna Skiba (spr.), asesor WSA Iwona Ścieszka, , po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości oddala skargę. Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w W. przy dawnej [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją Naczelnika [...] z dnia [...] lipca 1975 r., nr [...] wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość o powierzchni [...] m2 położoną w W. przy ul. [...], będącą własnością S. S. Wywłaszczona nieruchomość została przeznaczona pod budowę osiedla mieszkaniowego "[...]", zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji nr [...] z dnia [...] września 1973 r., wydaną przez Wydział [...] Prezydium Rady Narodowej [...]. W dniu 24 marca 1992 r. B. S. złożyła wniosek o zwrot nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Powyższy wniosek został podtrzymany przez A. R., J. K. oraz J. S. (następców prawnych dawnego właściciela) . Starosta [...] na podstawie postanowienia Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2020 roku został wyznaczony do rozpatrzenia sprawy zwrotu nieruchomości, położonej w W. przy dawnej ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna [...] o powierzchni [...]m2. Jak wynika z wykazu synchronizacyjnego sporządzonego przez geodetę uprawnionego K. C., nieruchomość wywłaszczona na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 1975 odpowiada obecnie działkom ewidencyjnym nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] z obrębu [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] Starosta [...] odmówił zwrotu na rzecz A. R., J. K. i J. S. nieruchomości stanowiącej własność [...], położonej w W. przy dawnej [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Od ww. decyzji odwołanie, wniósł J. S. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Po przytoczeniu treści art. 136 i 137 ustawy z dnia ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020, poz. 65 ze zm.) dalej jako u.g.n oraz treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11, organ II instancji stwierdził, że brak jest podstaw do zwrotu przedmiotowej nieruchomości. Wskazał na ustalenia organu I instancji, że zgodnie z treścią księgi wieczystej [...] działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] została oddana w użytkowanie wieczyste na podstawie aktu notarialnego Rep. [...] z dnia [...] marca 2002 r. Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" i prawo to zostało ujawnione w tejże księdze. Następnie podkreślił, iż w orzecznictwie wyrażony został pogląd, że gdy gmina lub Skarb Państwa nie dysponują sporną nieruchomością, a nie ma zastosowania art. 229 u.g.n., bowiem nieruchomość została zbyta po dniu wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami (tj. po 1 stycznia 1998 r.), podstawę odmowy zwrotu nieruchomości stanowią ogólne zasady zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, wedle których obowiązek zwrotu wywłaszczonej nieruchomości spoczywa bądź na Skarbie Państwa bądź na właściwej jednostce samorządu terytorialnego, w zależności od tego, w czyim władaniu jest nieruchomość. Przeniesienie prawa własności (użytkowania wieczystego) przez Skarb Państwa czy gminę na rzecz osoby trzeciej uniemożliwia zwrot wywłaszczonej nieruchomości bez względu na to, czy nieruchomość stała się zbędna na cel określony w wywłaszczeniu oraz kiedy przeniesienie tego prawa nastąpiło (przed wszczęciem postępowania zwrotowego czy w czasie jego trwania). Nie można bowiem obciążyć obowiązkiem zwrotu nieruchomości podmiotu nie będącego Skarbem Państwa, bądź jednostką samorządu terytorialnego. Z uwagi na ustanowienie użytkowania wieczystego na gruncie działki stanowiącej przedmiot decyzji, roszczenie o jej zwrot nie może zostać zrealizowane. Sytuacja taka z kolei spowodowała, że na gruncie orzecznictwa sądowego wypracowano pogląd, zgodnie z którym zbędne wydaje się w takiej sytuacji przeprowadzenie analizy, czy cel wywłaszczenia został zrealizowany. Organ odwoławczy podkreślił także, iż organ I instancji, pomimo że nie był zobowiązany do badania celu w świetle niniejszej sprawy to słusznie uznał, iż cel, na jaki została przeznaczona przedmiotowa nieruchomość w decyzji wywłaszczeniowej, został na przedmiotowej działce zrealizowany i działka ta nie stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, w rozumieniu przepisu art. 137 ust. 1 u.g.n.. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2021 r. złożył J. S. W skardze zarzucił: 1. naruszenie art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami (dalej "ugn") oraz art. 136 ust. 3 ugn poprzez bezzasadne przyjęcie, że J. S. i pozostałym wnioskodawcom nie przysługuje roszczenie z art. 136 ust. 3 o zwrot nieruchomości pomimo ustalenia przez organ, że użytkowanie wieczyste na terenie działki ew. nr [...] zostało ustanowione po dniu 1 stycznia 1998 r., tj. po dniu wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami. 2. naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej "kpa") poprzez niewłaściwą ocenę zgromadzonego w sprawie dowodowego i błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na błędnym przyjęciu wyłącznie na podstawie nie zweryfikowanej przez właściwego biegłego analizy zdjęć lotniczych, iż nieruchomość będąca przedmiotem wniosku została do dnia [...] marca 1992 r. zagospodarowana zgodnie z celem określonym w decyzji wywłaszczeniowej. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria należy uznać, że skarga jest niezasadna. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Wojewody, mocą której utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2021 r. o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w W. przy ul [...], stanowiącej cześć działki ewidencyjnej nr [...]. Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy orzekające Sąd poczytuje za własne ustalenia i tak ustalony stan faktyczny był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji. Zasady zwrotu wywłaszczonych nieruchomości zostały przez ustawodawcę umieszczone w rozdziale 6 Działu III ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 65 ze zm.; przywoływanej dalej jako: "u.g.n."). W myśl art. 136 ust. 3 u.g.n. poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości jeżeli stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczaniu. Zgodnie zaś z art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczaniu jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczaniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu, albo pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Przepis art. 137 u.g.n. zawiera definicję legalną pojęcia zbędności inwestycji na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Oznacza to, że jedynie w razie zaistnienia jednej z sytuacji wymienionych w tym przepisie uzasadniony jest wniosek o zbędności nieruchomości. Treść art. 137 ust. 1 u.g.n. budziła szereg wątpliwości interpretacyjnych, co z kolei przekładało się na niejednolitą linię orzeczniczą, występującą w sądownictwie administracyjnym, a dotyczącą warunków zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Aktualnie powyższa kwestia została już rozstrzygnięta wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11, w którym Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. – w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu - jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jakkolwiek powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy wprost art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n., to jednak wywody zawarte w jego uzasadnieniu powodują, że w orzecznictwie wypracowane zostało stanowisko, zgodnie z którym niedopuszczalnym jest również retroaktywne stosowanie art. 137 ust. 1 pkt 1 u.g.n. Przyjmuje się, że określony w tym przepisie termin 7 lat (liczony od dnia, gdy decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna) na rozpoczęcie prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia, obowiązuje dopiero od 1 stycznia 1998 r. Nie można tego terminu odnosić do stanu faktycznego, który zaistniał przed 1 stycznia 1998 r. odnośnie prac związanych z rozpoczęciem realizacji celu wywłaszczenia. Przyjmuje się, że termin określony w art. 137 ust. 1 pkt 1 u.g.n. znajdzie zastosowanie wówczas, gdy nie podjęto prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia przed 1 stycznia 1998 r. Jeżeli natomiast rozpoczęcie prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia nastąpiło przed 1 stycznia 1998 r., to w takim przypadku termin określony w art. 137 ust. 1 ust. 1 u.g.n. nie ma zastosowania, ponieważ jako norma materialnoprawna, nie może kształtować skutków prawnych stanu faktycznego zaistniałego przed wejściem w życie przepisu określającego ten termin. Niewątpliwie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy znaczenie ma również uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego wydana w składzie siedmiu sędziów z dnia 13 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OPS 3/14. Zgodnie z treścią tej uchwały, jeżeli są spełnione przesłanki zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, o których mowa w art. 136 ust. 3 w związku z art. 137 u.g.n., podstawą odmowy zwrotu nieruchomości może być zbycie tej nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego osobie trzeciej z pominięciem procedury przewidzianej w art. 136 ust. 1 i 2 tej ustawy. W konsekwencji, nawet uznanie w postępowaniu administracyjnym, że przesłanki zwrotu zostały spełnione i tak skutkowałoby koniecznością wydania decyzji odmownej z uwagi na zbycie nieruchomości. Roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, gdy zachodzą przesłanki wymienione w art. 136 ust. 3 u.g.n., przysługuje bowiem wyłącznie przeciwko Skarbowi Państwa albo jednostce samorządu terytorialnego. Z powyższych regulacji prawnych oraz przedstawionego stanowiska orzecznictwa wynika zatem, iż uwzględnienie wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości jest uzależnione nie tylko od ustalenia, że objęta takim wnioskiem nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, ale także brak jest przeszkód prawnych do realizacji tego zwrotu. Taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawy. Nie jest sporne, że przedmiotowa działka ewidencyjna nr [...], położona przy ul [...] stanowi własność Gminy [...] oraz została oddana w 2002 r. w użytkowanie wieczyste Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" i prawo to zostało wpisane do księgi wieczystej ([...]). Niezależnie zatem od tego, jakie postępowanie dowodowe przeprowadziły organy, a mianowicie czy dokonały uprzedniego zbadania celu wywłaszczenia i stopnia jego realizacji, to i tak, w przypadku zbycia nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego, lub obciążenia jej prawem użytkowania wieczystego na rzecz osób trzecich nie jest możliwe wydanie decyzji pozytywnej o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości. Żądanie zwrotu przedmiotowej nieruchomości nie mogło być zatem uwzględnione, już chociażby z tego powodu. Zatem w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości istnieje negatywna przesłanka zwrotu w postaci ustanowienia użytkowania wieczystego na rzecz osób trzecich i niepozostawania we władaniu Skarbu Państwa ani Gminy [...]. Gdyby nie było konieczności uwzględnianie aktualnego stanu prawnego nieruchomości w postępowaniu zwrotowym i ograniczenie się wyłącznie do badania przesłanek określonych w art. 137 u.g.n., w konsekwencji mogłoby to doprowadzić do niezgodnej z prawem sytuacji istnienia prawa użytkowania wieczystego na gruncie stanowiącym własność osób fizycznych. Nieprawidłowe jest zatem stanowisko przedstawione w skardze, że wyłącznie sytuacja określona w art. 229 u.g.n. może być podstawą do odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Niezależnie od wskazanej wyżej zasadniczej podstawy odmowy uwzględnienia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, zaskarżona decyzja prawidłowo wskazała, że cel wywłaszczenia został zrealizowany. W analizowanym przypadku szczególne znaczenie ma okoliczność, że celem wywłaszczenia spornego gruntu była budowa osiedla mieszkaniowego "[...]" zgodnie z decyzją lokalizacyjną nr [...] z dnia [...] września 1973 r. Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że celem wywłaszczenia, objętej wnioskiem zwrotowym, nieruchomości była w tym przypadku nie tyle budowa poszczególnych, konkretnych obiektów, urządzeń technicznych czy innych naniesień a budowa osiedla mieszkaniowego. Taki sposób określenia celu wywłaszczenia z pewnością należy uznać za szeroki i ogólny. Tym niemniej, mając na uwadze treść decyzji wywłaszczeniowych pochodzących z dawnego okresu Państwa Polskiego (PRL) w ten sposób określony cel wywłaszczenia nie stanowił ani nowości, ani rzadkości. Jak zwraca zaś na to uwagę orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wymagania odnośnie szczegółowości celu wywłaszczenia, wskazywanego w decyzji wywłaszczeniowej, powinny być oceniane proporcjonalnie do standardu prawnego i funkcjonalnego z chwili wydania decyzji wywłaszczeniowej, a nie z daty oceniania istnienia przesłanek warunkujących zwrot w ten sposób wywłaszczonej nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie, jak wyżej wspomniano, objęty wnioskiem zwrotowym grunt, w tym będąca przedmiotem niniejszego postępowania cześć działki nr [...], wywłaszczony został pod budowę osiedla mieszkaniowego "[...]". Jak wynika ze znajdujących się w aktach zdjęciach lotniczych z 1976 r., z 1982 r oraz z 1987 r. w jego bezpośrednim sąsiedztwie zbudowane zostały budynki mieszkalne, a na nim są urządzone tereny zielone oraz ciągi piesze. Jak wyżej zaznaczono, w orzecznictwie sadowoadministracyjnym wyrażane jest zapatrywanie, iż ocena, czy cel wywłaszczenia został zrealizowany w przypadku, gdy celem takim była budowa infrastruktury złożonej np. osiedla mieszkaniowego, od szeregu lat jest dokonywana przez pryzmat traktowania osiedla jako swego rodzaju mikroorganizmu urbanizacyjnego, który rządzi się zasadami, uwzględniającymi potrzeby jego mieszkańców. Z tego względu również istnienie tzw. terenów zielonych (rekreacyjnych) oraz ciągów pieszych należy uznać za niezbędne dla mieszkańców takiego osiedla. Zatem dla uznania, że cel wywłaszczenia zrealizowano wystarczy wykazać, iż dany obszar został zagospodarowany jako przestrzeń osiedlowa czy miejska, także uwzględniając niezbędną do funkcjonowania osiedla infrastrukturę dodatkową – przykładowo zieleń izolacyjną, chodniki, drogi dojazdowe. Realizacja inwestycji w postaci budowy osiedla mieszkaniowego obejmować musi ze swej istoty nie tylko wykonanie samych budynków mieszkalnych, obiektów handlowych, ulic i ciągów pieszych, ale także innych obiektów składających się na infrastrukturę tego osiedla. Natomiast przesłanka wymieniona w art. 137 ust. 1 pkt 1 u.g.n. zachodzi w razie pozostawienia nieruchomości po jej wywłaszczeniu w stanie niezmienionym, a więc takim jak w czasie wywłaszczenia. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, co wynika ze zdjęć lotniczych znajdujących się w aktach sprawy. Zatem nieruchomość nie stała się zbędna na cel wywłaszczenia także w rozumieniu art.136 ust.3 i art. 137 u.g.n. i także z tego powodu należało odmówić zwrotu nieruchomości oznaczonej jako część działki nr [...] na rzecz skarżącego. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez organ art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez brak dopuszczenia z dowodu z opinii biegłego w trakcie postępowania to również ten zarzut należy uznać za bezzasadny. Przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. nie jest obowiązkiem organu, który ma swobodę w korzystaniu z tego środka dowodowego, ograniczoną zasadami prawdy obiektywnej. Z tej zasady wynika bowiem obowiązek organu podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy administracyjnej. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych wtedy, gdy przy jej rozpoznaniu wyłoni się zagadnienie mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, którego wyjaśnienie przekracza zakres wiadomości i doświadczenia osób je wydających. ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 15 stycznia 2019 r., II OSK 2667/17.) Podobnie NSA w wyroku z dnia 9 stycznia 2019 r. I GSK 3363/18 wskazał, że "Zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Udział biegłego w sprawie podyktowany jest zatem wymaganiem w tej sprawie wiadomości specjalnych. To zaś, czy w sprawie są konieczne takie wiadomości uzależnione jest od szeregu czynników, w tym w szczególności od okoliczności, z którymi mają wiązać się wskazane wiadomości. Ponadto przepis ten pozostawia organowi administracyjnemu swobodę w korzystaniu z tego środka dowodowego. Granice korzystania z tej swobody wyznacza zasada prawdy obiektywnej, gdyż z niej wypływa obowiązek organu podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy podatkowej. Organ administracyjny obowiązany jest wykorzystać ten środek dowodowy w sprawie o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wówczas, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych wtedy, gdy przy jej rozpoznaniu wyłoni się zagadnienie mające znaczenie, którego wyjaśnienie przekracza zakres wiadomości i doświadczenia życiowego osób mających wykształcenie ogólne i nie jest możliwe bez posiadania wiadomości specjalnych w określonej dziedzinie nauki, sztuki, rzemiosła, techniki, stosunków gospodarczych itp., z którą wiąże się rozpatrywane zagadnienie". Warto zwrócić uwagę, że NSA podkreśla w przywołanych wyrokach, iż wymóg przeprowadzenia opinii biegłego pojawia się w sytuacji, gdy wyjaśnienie sprawy przekracza wiedzę i doświadczenie pracowników organu. W składzie organów funkcjonują specjaliści z określonych dziedzin, którym powierzono rozpatrywanie i rozstrzyganie problemów powstałych na tle konkretnych spraw administracyjnych. W tej sprawie postępowanie prowadził organ, który posiada doświadczenie w prowadzeniu spraw związanych ze zwrotem nieruchomości i tym samym dysponuje wiadomościami specjalnymi potrzebnymi do rozstrzygnięcia sprawy, w tym w zakresie odczytywania ortofotomap, dokumentów geodezyjnych i wykazów synchronizacyjnych. Nie można zatem automatycznie przesądzać, by regułą stawało się powoływanie przez te organy biegłych w zakresie rozpatrywanych przez nie spraw. Tym samym zarzuty skarżącego sformułowane w skardze Sąd ocenił jako niezasadne. Reasumując, stan faktyczny niniejszej sprawy w kluczowych dla podjęcia rozstrzygnięcia elementach został należycie wyjaśniony, a poczynione przez organ ustalenia znajdują pokrycie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym, przy ocenie którego nie uchybiono zasadzie swobodnej oceny dowodów. W podejmowanych przez organy czynnościach oraz wydanych decyzjach nie sposób dopatrzeć się także działań sprzecznych z zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.). Motywy zaś podjętej decyzji, wyjaśnione zostały w sposób zwięzły i adekwatny do podjętego rozstrzygnięcia, które z kolei zawiera wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Na marginesie należy tylko wskazać, że przedmiotem niniejszego postępowania była tylko część wywłaszczonej nieruchomości tj. część aktualnej działki nr [...], bowiem do rozpoznania wniosku o zwrot wywłaszczonej decyzją z dnia [...] lipca 1975 r. nieruchomości w tej części wyznaczony został postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] maja 2020 r. Starosta [...]. Sąd zaznacza tę kwestię, gdyż jak wynika z treści odwołanie, zakres niniejszego postępowania nie był jasny dla wnioskujących o zwrot. Mając powyższe na względnie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325ze zm.). Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I WSA w Warszawie, wydanego w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w związku z zarządzeniem Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r. Wszystkie przywołane orzeczenia publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl.