I SA/Wa 1733/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 740/06 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za grunt nieruchomości [...] postanawia: odmówić przywrócenia M. M. terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego. M. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2006 r., sygn. akt I SA/WA 740/06. Jako podstawy wznowienia postępowania skarżąca wskazała przepis art. 272 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej jako u.p.p.s.a., oraz przepis art. 271 pkt 2 u.p.p.s.a. W skardze strona zamieściła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia powołując się podstawę wznowienia określoną w art. 272 u.p.p.s.a. Wspomnieć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym wyżej wyrokiem z dnia 30 października 2006 r., oddalił skargę T. K. wniesioną na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2005 r., o odmowie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...] nr [...] w W. W motywach uzasadnienia Sąd wyjaśnił, że brak jest podstaw do podważenia legalności wydanych rozstrzygnięć, gdyż w sprawie nie zostały spełnione przesłanki normatywne do przyznania odszkodowania za nieruchomość w trybie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm.) – dalej jako u.g.n. W szczególności nieruchomość, której dotyczył wniosek o odszkodowanie była przed dniem wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r., zabudowana, a powołany przepis przewidywał możliwość przyznania odszkodowania jedynie za dwa rodzaje nieruchomości, to jest za dom jednorodzinny lub za działkę, która mogła być pod taki dom przeznaczona. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania strona wskazała, że bez swojej winy nie miała wiedzy o podstawie oraz o możliwości wznowienia postępowania. Wiedzę o tym, że rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego winno stanowić podstawę do wznowienia postępowania powzięła od sporządzającego skargę pełnomocnika w dniu 30 sierpnia 2012 r., kiedy uzyskała dostęp do wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 740/06. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: W myśl przepisu art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2012 r., poz. 270) uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. W sytuacji, gdy którakolwiek z wymienionych wyżej przesłanek nie zostanie spełniona zasadnym jest wydanie orzeczenia odmownego. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2007 r., II OSK 479/07). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy wskazać, że wnioskodawczyni nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. M. M. powołuje się na brak wiedzy o tym, że Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok z dnia [...] czerwca 2011 r., o sygnaturze akt [...] (wszedł on w życie [...] czerwca 2011 r. z dniem publikacji w Dz. U. nr [...], poz. [...]), który jej zdaniem miałby stanowić podstawę do wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 740/06. W ocenie Sądu zarzut ten jest jednak chybiony. Nie można uznać, że pozyskanie przez wnioskodawczynię informacji o wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 13 czerwca 2011 r. winno stanowić podstawę do wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 740/06. Zauważyć należy, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego są aktami prawa powszechnie obowiązującymi, publikowane są w powszechnie dostępnych publikatorach, każdy zainteresowany ma swobodny dostęp do ich treści, uzasadnienia Trybunału Konstytucyjnego są zamieszczane choćby na stronie internetowej Trybunału. Tym samym w ocenie Sądu nie można uznać, iż powołana przez stronę przesłanka wznowieniowa stanowi szczególną i wyjątkową okoliczność w rozumieniu przepisu art. 87 u.p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że M. M. nie wykazała, aby bez swej winy nie dokonała w terminie czynności polegającej na wniesieniu skargi o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w pkt I skargi o wznowienie. W związku z powyższym strona nie spełniła przesłanki, od której zależy możliwość przywrócenia uchybionego terminu. W świetle przedstawionych okoliczności sprawy na podstawie art. 86 § 1 u. p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.