I SA/Wa 178/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie WSA Agnieszka Miernik (spr.) WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. A. z [...] lutego 2016 r. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 178/15 w sprawie ze skarg M. A., P. H. i A. R. oraz [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania i odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia postanawia: odmówić wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 178/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 178/15 uchylił decyzję Ministra Gospodarki z [...] listopada 2014 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z [...] września 2007 r. nr [...] i umorzył postępowanie administracyjne. M. A. pismem z [...] lutego 2016 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o dokonanie wykładni ww. wyroku, w sposób służący usunięciu wątpliwości ujętych w następujących pytaniach: 1. czy ww. wyrokiem rozpoznano również osobiście wniesioną i opłaconą przez M. A. skargę z [...] grudnia 2014 r. na decyzję Ministra Gospodarki z [...] listopada 2014 r. nr [...] w sytuacji, gdy Sąd tej skargi nie zarejestrował, a skargi wniesione w imieniu [...] - S.A. w [...] oraz (odrębna) w imieniu M. A., P. H. i A. R. przez adw. M. W., zarejestrowano pod sygn. akt I SA/Wa 178/15 i I SA/Wa 179/15, a następnie połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na tak postawione pytanie, skarżący wniósł o uzupełnienie sentencji wyroku przez nawiązanie w nim także do ww. skargi "własnej" M. A. z [...] grudnia 2014 r. oraz - w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach - o zasądzenie na rzecz M. A. kosztów w wysokości 200 zł tytułem zwrotu wpisu od tej skargi; 2. czy rozstrzygnięcie zawarte w punkcie I sentencji wyroku z 29 stycznia 2016 r., tj. o uchyleniu decyzji Ministra Gospodarki z [...] listopada 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z [...] września 2007 r. jest równoznaczne: a) z uchyleniem rozstrzygnięć zawartych w obu punktach sentencji decyzji Ministra Gospodarki z [...] listopada 2014 r., czy też jednego z tych rozstrzygnięć, a jeżeli tak, to którego, b) z zakwestionowaniem przez Sąd ustalenia kluczowego dla decyzji Ministra Gospodarki z [...] listopada 2014 r. zagadnienia, a mianowicie, że "w dacie wejścia w życie ustawy nacjonalizacyjnej, tj. 5 lutego 1946 r. przedsiębiorstwo pn. [...], stanowiło własność spadkobierców P. H., tj.: K. H., W. H., C. M. z domu H. i J. P. H.", 3. czy rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II sentencji wyroku z 29 stycznia 2016 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego, odnosi się tylko do postępowania wywołanego rzekomym "własnym" wnioskiem [...] Spółka z o.o. z/s w P. (kuratora tej spółki) o stwierdzenie nieważności orzeczenia Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z [...] maja 1948 r. (w sytuacji, gdy takiego wniosku nie można upatrywać w którymkolwiek z pism kuratora tej spółki złożonych przed 28 września 2007 r., tj. z 27 kwietnia 2006 r., 14 lipca 2006 r., 29 sierpnia 2007 r.), czy również (jedynego) postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności tego orzeczenia nacjonalizacyjnego (we wskazanej powyżej części), prowadzonego z wniosku M. A., P. H. i A. R. zawartego w ich piśmie z 10 grudnia 1996 r., które wymagało kontynuacji w następstwie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 czerwca 2004 r. sygn. akt IV SA/Wa 2477/03, a które to postępowanie, do dnia dzisiejszego, nie zostało zakończone przez wydanie odpowiedniej decyzji; 4. czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie we wskazaniach co do dalszego postępowania w tej samej materialnie sprawie, w tym nawiązując do treści wyroku z 29 czerwca 2004 r. sygn. akt IV SA 2477/03, jakie miało miejsce w ramach ogłoszenia wyroku w dniu 29 stycznia 2016 r., także w jego pisemnym uzasadnieniu, kierując się treścią art. 269 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." w związku z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 5 listopada 2007 r. sygn. akt I OPS 2/07 (ONSAiWSA 2008/1/5), nie powinien wprost stwierdzić, że: a) ustawa z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. R. P. Nr 3, poz. 17 ze zm.), powoływana dalej jako "ustawa nacjonalizacja", dotyczyła jedynie "przejęcia" przedsiębiorstw w rozumieniu art. 40 rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 czerwca 1934 r. – Kodeks handlowy (Dz. U. R.P. Nr 57, poz. 502 ze zm.), b) "użyte w ustawie nacjonalizacyjnej określenia "przechodzą na własność Państwa przedsiębiorstwa" (art. 2 ust. 1 ustawy nacjonalizacyjnej) i "przejmuje Państwo na własność przedsiębiorstwa" (art. 3 ust. 1 ustawy nacjonalizacyjnej) wyraźnie wskazują, że dotyczy to nieprzejęcia na własność państwa majątku określonych podmiotów, ale przejęcia na własność państwa przedsiębiorstw jako takich w celu dalszego ich funkcjonowania w zarządzie Państwa albo samorządu terytorialnego lub spółdzielni", c) "w związku z tym, że w dacie wejścia w życie ustawy nacjonalizacyjnej obowiązywał Kodeks handlowy, badając, co wchodziło w skład przedsiębiorstwa jako zorganizowanej całości, sięga się do przepisu art. 40 tego Kodeksu. Tak określone składniki przedsiębiorstwa, wobec braku odmiennej regulacji w ustawie nacjonalizacyjnej, przejmowało Państwo na podstawie decyzji nacjonalizacyjnej, a ściślej - decyzji o zatwierdzeniu protokołu zdawczo-odbiorczego", d) "z treści art. 40 § 1 Kodeksu handlowego wynika, że w skład przedsiębiorstwa wchodzą różne, stanowiące określoną, wymierną wartość, składniki takie jak firma, znaki towarowe, nieruchomości i ruchomości należące do przedsiębiorstwa, towary, ale także wierzytelności i prawa wynikające z umów (najmu, dzierżawy). Nie ulega wątpliwości, że na własność Państwa przechodzą w myśl art. 6 ust. 1 ustawy nacjonalizacyjnej te składniki, które wymienia się w art. 40 § 1 Kodeksu handlowego od pkt 1 do 5, a w tym nieruchomości i ruchomości należące do kupca (przedsiębiorcy). Treść art. 6 ust. 1 ustawy nacjonalizacyjnej nie daje natomiast podstaw do stwierdzenia, że Państwo staje się także właścicielem tych nieruchomości, do których właściciel przedsiębiorstwa (kupiec, przedsiębiorca) nabył określone prawa wynikające ze stosunku najmu czy dzierżawy albo które posiadł bez tytułu prawnego", e) przejęcie przez Państwo własności tak rozumianego przedsiębiorstwa na podstawie ustawy nacjonalizacyjnej nie obejmowało nieruchomości włączonej do tego przedsiębiorstwa, która nie należała do przedsiębiorcy (właściciela przedsiębiorstwa), lecz stanowiła własność osoby trzeciej, f) podmiotami wnioskującymi o stwierdzenie nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego mogą być także następcy prawni osoby będącej właścicielem nieruchomości włączonej do przedsiębiorstwa stanowiącego przedmiot nacjonalizacji, a do której to nieruchomości przedsiębiorca (właściciel przedsiębiorstwa) nie posiadał jakiegokolwiek tytułu prawnego lub posiadał inny tytuł prawny niż własność w dniu wejścia w życie ustawy nacjonalizacyjnej, g) podstawą faktyczną do stwierdzenia nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego może być także ustalenie, że dane orzeczenie, nie mogło znajdować oparcia w treści wydanego poza zakresem upoważnienia ustawowego § 75 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa (Dz. U. Nr 16, poz. 62 ze zm.) (wydanego z powołaniem się na art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 5 i art. 10 ustawy nacjonalizacyjnej), a faktycznie obejmowało także mienie osób trzecich wskazywane w treści przepisów § 75 ust. 2 i ust. 3 ww. rozporządzenia, a także w treści § 75a tego rozporządzenia, h) oceniane rozporządzenie Rady Ministrów nie mogło wskazywać na nowe kategorie podmiotów, "których majątki mogły być przejmowane na własność Państwa w ramach nacjonalizacji, czy też ustalać, odmiennie, niż to uregulowano w ustawie, nowe rodzaje odszkodowań za przejmowane mienie. (...) W związku z tym wskazane przepisy rozporządzenia należy uznać za pozbawione podstawy prawnej (samoistne), co w konsekwencji oznacza, że akty administracyjne wydane na ich podstawie są nieważne (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Analizując dotychczasową praktykę orzeczniczą w tym zakresie, można stwierdzić, że tak szerokie rozumienie nacjonalizowanego przedsiębiorstwa, polegające na przejmowaniu na własność Państwa również nieruchomości i ruchomości nienależących do przedsiębiorstwa, wynikało właśnie z postanowień § 75 ust. 2 i 3 omawianego rozporządzenia, które faktycznie rozszerzało działanie ustawy nacjonalizacyjnej. Oczywiste jest, że o treści przepisu ustawy nie mogą przesądzać przepisy rozporządzenia wykonawczego do ustawy", i) "składników majątkowych należących do osób trzecich, wchodzących w skład przedsiębiorstwa, Państwo nie mogło znacjonalizować, natomiast wchodziło w prawa przedsiębiorcy do tych składników w takim zakresie, w jakim przysługiwały one właścicielowi znacjonalizowanego przedsiębiorstwa. Państwo bowiem stawało się na podstawie ustawy nacjonalizacyjnej właścicielem przedsiębiorstwa jako odrębnego przedmiotu, a nie każdego ze składników przedsiębiorstwa z osobna", j) "przyjmując, że nie było możliwe znacjonalizowanie nieruchomości należących do osób trzecich, do których przedsiębiorcy służyły prawa wynikające z zawartych umów (najmu, dzierżawy), to tym bardziej na własność Państwa nie mogła na podstawie (...) ustawy nacjonalizacyjnej przejść nieruchomość wprawdzie funkcjonalnie włączona do przedsiębiorstwa, która jednak była tylko w posiadaniu przedsiębiorstwa bez tytułu prawnego i stanowiła własność osoby trzeciej będącej obywatelem polskim. Takie stanowisko zajął skład siedmiu sędziów Sądu Najwyższego w uchwale z dnia 16 października 1948 r. sygn. akt C 373/48, uchwalając następującą zasadę prawną: "Przy przejęciu przez Państwo przedsiębiorstwa na zasadzie przepisu art. 2 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. R.P. Nr 3, poz. 17) nieruchomość, na której znajdowało się przedsiębiorstwo, a która należy nie do przedsiębiorcy, lecz do osoby trzeciej, obywatela polskiego, nie przechodzi na własność Państwa". W tym miejscu należy przypomnieć w pełni aktualne stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z 8 maja 1992 r. sygn. akt III ARN 23/92 (OSP 1993, nr 3, poz. 47), że przepisów nacjonalizacyjnych, które wprowadzały rewolucyjne ograniczenia prawa własności, nie można wyjaśniać jeszcze bardziej ograniczając prawa, i to w drodze wykładni rozszerzającej, wbrew brzmieniu przepisu", k) istotnie wadliwa jest ocena legalności orzeczenia nacjonalizacyjnego dokonywana przy uwzględnieniu treści art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., która nie jest poprzedzona ustaleniem, czy przedmiotem ocenianego orzeczenia faktycznie nie uczyniono nieruchomości stanowiącej własność innego podmiotu niż przedsiębiorstwo (przedsiębiorca - właściciel przedsiębiorstwa podlegającego nacjonalizacji) w sposób prowadzący do pozbawienia własności takiego innego podmiotu, stosując tym samym nie art. 6 ust. 1 ustawy nacjonalizacyjnej, lecz przepisy § 75 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa (czyli przepisy wydane poza granicami upoważnień zawartych w art. 2 ust. 7, art. 3 ust. 5 i art. 10 ustawy nacjonalizacyjnej); oraz że: l) brak jest dowodów, które pozwalałyby na ustalenie, że w dniu wejścia w życie ustawy nacjonalizacyjnej przedsiębiorstwo prowadzone pod firmą [...] sp. z o.o. [...], stanowiło własność obywateli polskich albo by obywatele polscy, w tym dniu, dysponowali udziałami w spółce prowadzącej przedsiębiorstwo funkcjonujące pod tym adresem; m) dowody w postaci: • wyroku częściowego Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] marca 1939 r. sygn. [...], o unieważnieniu części umowy kupna sprzedaży z [...] lipca 1928 r. zawartej przez P. H. z (podówczas) [...] sp. z o.o. z/s w W., zarejestrowanej w Sądzie Okręgowym w [...] nr [...], • postanowienia Sądu Grodzkiego w [...] z dnia [...] lipca 1945 r. znak: [...] o przywróceniu posiadania - jednoznacznie wskazują, że przedmiotem tych orzeczeń sądowych były wyłącznie określone nieruchomości ("nieruchomości fabryczne"), a nie przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 40 Kodeksu handlowego, co oznacza, że w dniu wejścia ustawy nacjonalizacyjnej owe nieruchomości, jakkolwiek były wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa funkcjonującego przed II wojną światową i w okresie tej wojny pod firmą [...] sp. z o.o. [...], to jednak, z mocy wyroku częściowego Sądu Apelacyjnego w [...] z [...] marca 1939 r. sygn. [...], stały się "powrotnie" własnością obywatela polskiego: P. H., przy czym, w związku z jego śmiercią w czasie tej wojny, posiadanie tych nieruchomości (a nie przedsiębiorstwa jako takiego) zostało przywrócone jego spadkobiercom z mocy ww. postanowienia Sądu Grodzkiego w [...] z [...] lipca 1945 r., [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 158 P.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie wskazać należy, że potrzeba wyjaśnienia treści sentencji postanowienia, bądź jego uzasadnienia zachodzi wówczas, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Strona wnioskująca o wykładnię orzeczenia ma obowiązek wskazać, które konkretne elementy sentencji postanowienia lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. W ramach wykładni nie mieści się także żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 1 lutego 2007 r. sygn. akt I OZ 51/07; z 9 stycznia 2008 r. sygn. akt II OZ 1364/07; z 26 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 427/08; z 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II OZ 462/11, z 1 lipca 2014 r. sygn. akt I OSK 662/09; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi zatem jedynie wtedy, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Złożony w niniejszej sprawie wniosek M. A. o wykładnię wyroku z 29 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 178/15, dotyczy w zasadzie czterech kwestii, z czego trzy pierwsze (pkt 1-3 wniosku z 5 lutego 2016 r.) odnoszą się do zakresu rozstrzygnięcia zawartego w sentencji wyroku z 29 stycznia 2016 r., natomiast ostatnia (pkt 4 wniosku z 5 lutego 2016 r.) dotyczy w rzeczywistości interpretacji przepisów prawa materialnego, tj. oceny prawidłowości orzeczenia nacjonalizacyjnego nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z [...] maja 1948 r., która to kwestia w ocenie skarżącego, powinna zostać przez Sąd wyjaśniona w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu powyższy wniosek jest niezasadny, bowiem wszelkie kwestie w nim przedstawione, a które zdaniem skarżącego budzą wątpliwości, wyjaśnione zostały w sposób wyczerpujący w pisemnym uzasadnieniu wyroku z 29 stycznia 2016 r., doręczonym stronom postępowania przy piśmie z 24 lutego 2016 r., a zatem już po złożeniu przez skarżącego wniosku o jego wykładnię. Odnosząc się w pierwszej kolejności do pkt 1 wniosku o wykładnię, tj. kwestii, czy poprzez wydanie wyroku doszło do rozpoznania także wniesionej osobiście przez M. A. skargi z [...] grudnia 2014 r. na decyzję Ministra Gospodarki z [...] listopada 2014 r. wskazać należy, że w uzasadnieniu wyroku z 29 stycznia 2016 r. Sąd wyjaśnił, iż ww. pismo skarżącego z 29 grudnia 2014 r. potraktowane zostało jako uzupełnienie skargi wniesionej w dniu 23 grudnia 2014 r. m.in. w imieniu M. A. przez adw. M. W. Sąd przytoczył treść tego pisma oraz wskazane w nim zarzuty stawiane wobec zaskarżonej decyzji, natomiast w uzasadnieniu prawnym wyjaśnił, które z tych zarzutów uznał za zasadne, a które nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Wobec powyższego brak było również podstaw do uznania, że wyrok z 29 stycznia 2016 r. należało uzupełnić poprzez zasądzenie na rzecz skarżącego dodatkowych kosztów postępowania (wpisu sądowego), tym bardziej że skarga M. A. wyrokiem tym została rozpoznana, a w pkt 3 wyroku zasądzono m.in. na jego rzecz zwrot kosztów postępowania. Kwestia natomiast nadpłaconego wpisu sądowego (uiszczonego przy wnoszeniu do sądu pisma z 29 grudnia 2014 r.), rozstrzygnięta zostanie przez sąd odrębnym zarządzeniem wydanym na podstawie art. 225 P.p.s.a. Podobnie niezasadny jest wniosek o wykładnię wyroku z 29 stycznia 2016 r. w zakresie wskazanym w pkt 2 i 3 pisma z 5 lutego 2016 r., tj. co do zakresu rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. Zarówno z treści sentencji, jak i uzasadnienia wyroku (ogłoszonego ustnie w dniu 29 stycznia 2016 r., jak i pisemnego - doręczonego stronom postępowania przy piśmie z 24 lutego 2016 r.) wynika, bez konieczności dokonywania w tym zakresie dodatkowych wyjaśnień, że decyzja Ministra Gospodarki z [...] listopada 2014 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z [...] września 2007 r. uchylone zostały w całości, jako kończące postępowanie wszczęte wnioskiem podmiotu nieuprawnionego, tj. [...] sp. z o.o. Z tych samych przyczyn w pkt 2 sentencji umorzono postępowanie administracyjne zainicjowane pismem kuratora [...], Spółka z ogr. odp. w P. z 14 lipca 2006 r. Sąd wyjaśnił przy tym, że do rozpoznania pozostał wniosek następców prawnych P. H. z 10 grudnia 1996 r. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku "wniosek ten, co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym, w oświadczeniach stron postępowania złożonych w pismach procesowych skierowanych do sądu i ustnie na rozprawie, nie został do dnia dzisiejszego rozpoznany, mimo że sprawa przekazana została organowi do ponownego rozpatrzenia po wydaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 listopada 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 1339/08". Przechodząc do pkt 4 pisma z 5 lutego 2016 r., wskazać należy, że nie wynika z niego jakie konkretnie wątpliwości powziął wnioskodawca co do rozumienia poszczególnych fragmentów uzasadnienia wyroku poddawanego wykładni. Nie wskazano konkretnie, jakiego rodzaju wątpliwości budzą sfomułowania zawarte w tym uzasadnieniu, które zdaniem wnioskodawcy są niezrozumiałe i pozostawiają margines na ich interpretację. Analiza zagadnień podniesionych w pkt 4 pisma z 5 lutego 2016 r. prowadzi do wniosku, że wnioskodawca oczekuje dokładnego, merytorycznego wyjaśnienia, w jaki sposób powinien dalej procedować Minister Rozwoju rozpoznając wniosek z 10 grudnia 1996 r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z [...] maja 1948 r. Ponadto jakie przepisy prawa materialnego powinien zastosować i jaką przyjąć ich interpretację na potrzeby niniejszego postępowania. Skarżący zasugerował przy tym zastosowanie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 listopada 2007 r. sygn. akt I OPS 2/07 do prawidłowego rozstrzygnięcia ww. wniosku. Powyższe oznacza formułowanie konkretnych wniosków oraz prezentowanie własnego poglądu w sprawie prowadzonej przez organ, a zatem w istocie dotyczy postępowania administracyjnego. W tej sytuacji przedstawiane obecnie argumenty, wnioski oraz poglądy prawne powinny być prezentowane przez stronę w toku postępowania toczącego się przed Ministrem Rozwoju w formie pism procesowych. Nieuwzględnienie zaś ich i ewentualne wydanie niekorzystnej dla strony decyzji będzie uprawniało ją do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ten akt. Wówczas wnioskodawca będzie uprawniony do wyrażania swego stanowiska oraz polemiki z poglądami organu oraz przyjętą tam wykładnią prawa. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że w uzasadnieniu wyroku z 29 stycznia 2016 r. wyraźnie wskazano, że z uwagi na umorzenie postępowania zainicjowanego pismem kuratora [...] "za przedwczesne Sąd uznał odnoszenie się do pozostałych zarzutów skarg dotyczących kwestii, czy przy wydaniu orzeczenia nacjonalizacyjnego nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z [...] maja 1948 r. doszło, czy też nie, do rażącego naruszenia obowiązujących wówczas przepisów prawa. Zarzuty takie będą mogły zostać podniesione dopiero po wydaniu przez organ merytorycznej decyzji w trybie art. 156 K.p.a., po rozpoznaniu wniosku następców prawnych P. H. z 10 grudnia 1996 r., tj. osób posiadających legitymację do kwestionowania tego orzeczenia." Złożony zaś przez M. H. wniosek o wykładnię zmierza do wykreowania nowych wskazań i ocen prawnych dla organu, poza tymi wyrażonymi już w wyroku z 29 stycznia 2016 r. Jak wskazał natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 11 września 2012 r. sygn. akt I OSK 698/12 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w ramach wykładni nie mieści się żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.